Frisjes is een understatement. Het was gewoon koud. Het kostte me wat moeite om een aantal aanwezigen ervan te overtuigen dat de gemiddelde temperatuur vandaag maar iets onder of zelfs op het langjarig gemiddelde ligt. We zijn de afgelopen maand erg verwend. En we worden vanaf morgen weer verwend wat betreft het weer.

De tourgroep was al op weg om de sportgroep in Nispen te ontmoeten. En de kou, en misschien ook wel omdat het zaterdag is, zorgde ervoor dat er maar weinig animo was voor de trimgroep. En het leek er op dat al een flink deel van de sportrijders het zekere voor het onzekere hadden genomen en al om 8:00 uur met de tourgroep mee op pad waren gegaan. Jammer voor de  4  andere sporters.
Gelukkig stelde Frans voor om ons van het nodige kopwerk te voorzien.
We gingen met zijn vieren op pad voor een rondje ‘t Zand.
Frans deed precies wat hij voorstelde en nam ons, Anneke en Helene en mij natuurlijk, op sleeptouw.  We reden het ouderwetse rondje ’t Zand maar met een mooie variant.
Nu niet eens over de drukke Chaamseweg en Alphensebaan maar in de Fransebaan namen we een afslag naar de  Huisdreef., een mooie bosrijke omgeving. Via de Putvendreef kwamen we weer op de vertrouwde weg naar Eldorado  en zo naar de kranen en Dassemus.

Ik zal eerlijk zijn. Ik moest op karakter. Ik vind koud weer heerlijk maar niet tijdens het fietsen. Toch is het een prachtig rondjes waar veel te zien is.
En uiteindelijk is het weer warm worden ook weer prettig.
Maandag weer.

Met de allervriendelijkste groeten,

Gerard

Bij de Amerhal aangekomen zijn er 5 liefhebbers voor de sportploeg.
Bij de tourploeg helaas geen leider, maar een vrijwilliger is gewenst.
Nou vooruit dan, dat doe ik.
Na een klein overleg besluiten we niet te gaan naar Willemstad, maar over de bruggen,
is toch ff iets anders.
Het blijkt overigens dat de leider op kop moet rijden en dat doen we dan maar, samen met klepper Antoon op naar Moerdijk.
De wilde bond zit nog eventjes voor ons, maar wij gaan naar de kiltunnel, hopen dat we wind mee terug hebben.

Pfff wat een wind zeg, Maurice en Peter draaien lekker mee vooraan.
Na de kiltunnel de polder in, we maken daar nog een paar extra lusjes en we doen een kleine cursus waaier rijden, jawel een dubbele waaier.Na wat tips en trucs draait het als een speer en de snelheid zit er goed in wind tegen. Echt wel trots op den andere Johan en onze Leo  die gewoon lekker meedoen zonder te klagen.
De paar extra lusjes zorgen ervoor dat we 2 keer om een afgesloten hek moet manoeuvreren, zonde van ons gemiddelde.
Jan en Antoon geven daarna weer flink gas, Tim is inmiddels wakker geworden en fietst de BBQ van gisteren eraf.
Na 50 km. wind tegen bij de bruggen aangekomen pfff wat een wind sjonge, je zou zo van de brug afwaaien. Nog ff en dan wind mee.
Maar we hebben het overleefd, wind mee en gas erop.
Peter heeft iets extra’s in zijn bidon gedaan en gaat als een speer,
Johan S volgt lekker zonder problemen.
Iedereen zit lekker in zijn vel, het gaat erg goed.
Bij wind opzij wat collega’s uit de wind houden. Maar een geweldige tocht.
Toch nog 95 km op het tellertje.
Heren bedankt voor deze geweldige rit, echt trots op jullie.

De komende weken ben ik er helaas niet bij ivm Pinksteren en vakantie in het mooie Griekenland 😉

Groetjes,
Johan van Helmond

Op deze Hemelvaartsdag is het gelukkig net droog als we aan onze WTC tochten beginnen. Bij de Amerhal staan niet al te veel mensen, maar toch genoeg om 3 groepen te maken.
Met de sportploeg ga ik op pad om de Vennentocht te fietsen. Die was een tijdje terug uitgesteld voor mijn laatste reis naar China. Wel mooi nu bedenk ik me, nu staan de rododendrons, die veel langs die route staan, in bloei (niemand van de anderen over gehoord trouwens…). We beginnen met wind in de rug en dus gaan we met een lekker tempo via ’t Veer, ’s Gravenmoer, de Moer en Loon op Zand naar het meest oostelijke punt van de route; Biezenmortel. Daar ontdekken we de eerste waterplassen. Nog geen echte vennen, want deze zijn gegraven. De echte Vennen liggen na Oisterwijk.
Het valt me op de vroeger bekende fabriek van rustiek eikenhouten meubelen (klop-klop) een moderne look gekregen heeft en Whoon heet. Mag ook wel, ze gingen 2 keer failliet.
Twan geeft ondertussen aan dat hij wel trek in koffie met gebak heeft. Ik zeg dat daar niet op gerekend is en geen reden voor is. In no-time heeft hij een aantal redenen verzonnen. Zo moeten we vieren dat Martien deze ochtend met dauwrennen (6:00 uur !) een goede tijd neer gezet heeft, dat ik een nieuwe baan heb, dat Flip morgen vrij is en dat Twan zelf binnenkort 50 wordt. Ondanks dat dat  eind juli is, vind ik dat de beste reden en meteen ook dat hij dan kan trakteren. Dat is goed (profiteren van het feit dat we nu maar met 5-en zijn vermoed ik). Hoewel Martien al aangeeft dat hij kort van geheugen is.
We spreken af om in Hilvarenbeek een mooi terrasje te pakken dat we al jaren zo hard mogelijk voorbij rijden. We kunnen daar zelfs kiezen uit 3 etablissementen. Twan kiest Grand-Café de Zwaan. De koffie met appeltaart smaakt daar goed en Twan geeft zelf nog een tweede rondje. Omdat er ook nog slagroom op de taart zit, stel ik voor dan op het eind 5 kilometer extra te rijden ter compensatie van de calorieën. De anderen vinden dat goed. Op het terras zitten we lekker in de luwte en merken dus niet dat ondertussen de wind steeds harder gaat blazen en nu pal uit het westen. De rustpauze, appeltaart en slagroom lijken mijn moeie benen goed gedaan te hebben. Als we richting natuurgebied de Roovert rijden, pak ik een flink stuk kop ook al omdat er op het fietspad niemand voorbij kan komen. Oei, dat is wel een lange aflossing en oei, de taart is al uitgewerkt. Ik sla dus maar een beurt over, nou ja, een hele lange beurt….. ik kom de rest van de rit niet meer op kop. Gelukkig hebben de andere vier kleppers betere benen en houden zij mij goed in de gaten en (nog belangrijker) uit de wind. Via Poppel, Baarle Hertog en langs Alphen komen we bij ’t Zand. Ik hoef nu geen aanwijzingen te geven, dat scheelt weer lucht. Nog even een banaan naar binnen schuiven en dan moet het wel gaan. Maar nee, het geheime wapen moet er aan te pas komen; de AH Muesli reep (zonder citroenzuur, dat kon van de appeltaart zo te merken niet gezegd worden). Die reep helpt goed, helaas is de kortste weg over Den Hout afgesloten, nog een stuk om ook. Maar dat was dan voor die slagroom hè. Op de vraag van Flip of er nu nog 5 achter geplakt worden, kon ik dus met gerust hart “nee hoor” zeggen. Met 110 kilometer op de teller arriveer ik weer thuis.
Nog even de 2 modderige fietsen poetsen en verder mijn gemak wat houden.
1445 kilometer op de teller dit jaar zie ik. Vanaf 1500 ga ik altijd gemakkelijker rijden, dus dat is al zo, hou ik mezelf voor.

Ad van Wesel

Even leek de jaarlijkse krachtmeting van WTC-Made op het wielerbaantje in Dordrecht in het water te vallen. Toen dag-leider Flip Segeren bij de vertrekplek aankwam, waren er nog maar 2 renners en het bleef lang rustig. Mensen zaten thuis nog op buienradar en andere weer-apps te zoeken naar eentje die nog redelijk weer voorspelde.
Uiteindelijk vertrokken toch nog 23 coureurs richting het noorden.
Het eerste half uur was het nog droog, maar in de Dordtse Biesbosch begon het al wat te regenen. Na precies 37 kilometer reden we het baantje van Wielervereniging De Mol op. Tijdens het verkenningsrondje bleek dat de baan er behoorlijk nat bij lag, dus dat werd uitkijken in de bochten en voor sommigen al reden om zich dit jaar niet in de strijd te mengen en de durvers te laten wegrijden.

Het blijft een pittig rondje met in het midden een steile molshoop die steeds je ritme breekt. Drie renners kwamen uiteindelijk vooruit te zitten.
Waren zij de sterksten of durfden ze het meest in de bochten; misschien wel allebei.
Andere jaren werd het gat dan nog wel gedicht, maar dit keer mochten ze het met drieën uitvechten. De slinkse Johan van Helmond at vakkundig “het bordje leeg” van zijn medevluchters Thijs Hillen en Martien van Kaam. En ondanks weinig trainingskilometers deed Johan wat we van hem kennen; zijn snelle spiervezels laten spreken en de andere 2 kloppen in de sprint. Blijkbaar is een blaasinstrument bespelen een goede fietstraining, want muzikant Johan werd op de tweede plaats gevolgd door medemuzikant Thijs. Martien blaast alleen als de soep te heet is en werd dus derde.

Ondertussen was iedereen kletsnat en dus was het fijn om in de kantine van “De Mol” op te warmen en te drogen onder het genot van een kop koffie en een stuk appelgebak met slagroom. De huldigingsceremonie kon mooi binnen want daar stond het podium nog van een juniorenwedstrijd. Er was wat discussie over wanneer het zou stoppen met regenen en we vroegen aan kantine beheerder Ko of hij ook lunch serveerde, want na de middag zou het beter worden. Lunch kan dus ook daar,  maar minstens 1 week van te voren te reserveren… tja, daar hadden we dus ook niks aan. Omdat mensen zelfs niet tot kwart over 11 wilden wachten, stapten we net na half 11 weer op de fiets.
De Trim- en Tourgroep ging terug langs Dordrecht zuid en Moerdijk en werd erg nat.
De Sportgroep maakte een ommetje over Gorinchem. En werd erg nat.
Gelukkig ziet het er naar uit dat het weer volgende week beter is.

Ad

De lente is begonnen, de zon schijnt, tijd om te gaan fietsen. En eindelijk ook weer eens een langere rit in het vooruitzicht nadat ik een aantal weken het fietsen op een lager pitje heb moeten zetten. Na twee kleine ritjes deze week, had ik geen last meer van m`n knie.
Ik had er zin in!

Ook vandaag was ik weer precies op tijd en al snel riep Ad iedereen tot de orde.
De ploegen werden netjes verdeeld en de Sportgroep vertrok westwaarts. Mooie ploeg, tien matadoren en allemaal van goede zin.

Ad had een mooie route in gedachte en de eerste kilometers kwamen me bekend voor. Naar de A16, linksaf richting Prinsenbeek en naar het Liesbos. Bekend terrein voor mij, maar iedere kilometer die we verder onderweg waren, werd het voor mij steeds meer onbekend terrein. En hoe verder we kwamen, hoe meer in m`n oriëntatiegevoel kwijt raakte. Wat dan niet helpt, is om zes keer een bord “gemeente Rucphen” te zien. Ik was maar wat blij dat we met een mooie ploeg waren, want als ik halverwege gedropt was (graag wel met een fiets!), dan had ik even tijd nodig gehad om mezelf te heroriënteren. Toen ik later Roosendaal en Bergen op Zoom op de borden zag staan, wist ik dat het goed was. Stampersgat, Zevenbergen, op naar huis.

Na iets meer dan 100 km. waren we weer terug.
Gelukkig nog steeds geen last van m`n knie, maar merk wel dat ik nog wat kilometers mis. Maarja, zoals ik zelf ook altijd zeg: “hier word je sterker van”.

En wat ik nu aan het doen ben? Achterin de tuin, laptop op schoot, benen vooruit en kijken naar La Redoute!

Nog drie kleine opmerkingen.

– Ad, is het gelukt met het monteren van je nieuwe ketting en cassette?
Volgende week allemaal even kijken!

– Dagprijs is voor Niels

Tot volgende week.

Paul Sedee

Ook paasmaandag was het weer niet prettig, zwaar bewolkt en wat miezer.
Als Anneke en ik bij de Amerhal aankomen, blijkt dat de meeste leden in bed gebleven zijn deze morgen. Om in 3 groepen te rijden is dus wat overdreven. Hoe doen we dit?
Van de 14 aanwezigen tel ik in de gauwigheid 3-4 echte trimgroepers en 5-6 echt voor de sportgroep. Ik denk dat het het fijnst is voor de trimgroep om met een wat groter peloton te rijden dus vormen we een  trim-tour combinatie en de rest is de sportgroep.
Als de trim-tour vertrekt,  zie ik zelfs Marino van de Elshout, die voor het eerst mee is bij WTC, daar bij aansluit. Hij blijkt zaterdag met de pedaalridders zijn benen al genoeg gepijnigd te hebben nadat hij 6 weken niks gedaan had. Dus lostrappen is zijn devies.
De 4 achtergebleven sporters kijken elkaar eens aan… en besluiten dat we ook gewoon met de rest mee gaan. Een korte achtervolging wordt ingezet, de enige krachtsinspanning van die morgen blijkt later op mijn Fitbit. De rest van de tocht rij ik in “fat-burn” modus. Helemaal niet verkeerd na een 1^e paasdag van vooral paaseieren en paasbrood eten en passief wielrennen in de bank oftewel de Ronde van Vlaanderen kijken.
We rijden op aangeven van Kees Marijnissen een rondje het Zand andersom.
Met nog een toegift.
Het tempo ligt de eerste helft van de rit zo rond 29 km/uur. Het weer valt eigenlijk nog mee. Er vallen wat druppels maar we drogen ongeveer net zo hard op dan we nat worden, dus dat is prima. Tweede helft van de rit krijgen we wat wind mee en gaat het tempo iets omhoog. Ik ga even aan Petra vragen of het goed gaat en dat is het geval. Als er maar niet te veel viaducten en bruggen komen. Dat kan ik niet beloven want de mannen op kop besluiten iets anders te rijden dan rondje het Zand andersom, dus ik weet hun plannen ook niet. Ze breien er nog een stukje aan via Gilze en Dongen.
Heel opvallen vind ik dat Marino vertelt dat hij op stukken komt waar hij nog nooit geweest is. Vreemd voor zo’n kilometervreter. Ik leg hem uit dat we zo langs het Halve Maantje komen, dan weet hij het wel, maar nee hoor, de kopmannen slaan weer af en rijden richting het industrieterrein van Dongen. Daar is het een file van auto’s. Wat is hier aan de hand? Ja, ’s middags is het rondleiding in de Leerlooierij, moet je een keer gedaan hebben (zegt de website) maar die begint pas om 14:00 uur. Dus ik neem aan dat daar de file nog niet voor is. Ook de kunsttentoonstelling van Artishock is niet de verklaring. Ongetwijfeld zeer interessant, maar aan de andere kant van het Wilhelminakanaal dan wij rijden.
Ik ben bang dat Johan Smits toch gelijk had; een file naar Van Cranebroek!?
Weer eens wat anders dan de meubelboulevard op 2^e paasdag.
En de tuinsets zijn vandaag in de aanbieding (let op: aluminium gevlochten en keramisch tafelblad, huh ??) dus daar moet je bij zijn, blijkbaar.
Wij hebben geen tijd voor dat soort dingen op deze morgen en rijden binnendoor naar Oosteind en dan naar Raamsdonksveer. Nog even wat bruggen over (sorry Petra) en we zijn rond 11 uur weer in Made. 78 km op de teller en goed gereden voor een collectief van sport-tour-trim. Gelukkig geen lek gehad, want daar was het geen weer voor en bovendien begint het net door te regenen als we binnen aan de koffie zitten.
We hadden geen 5 minuten later moeten thuiskomen.
Gelukkig zie ik op mijn weer-app dat het volgende week mooi lenteweer gaat worden en gelukkig heb ik nog een goede tuinset, dus hoeven we niet aan te sluiten bij van Cranenbroek.

Ad

Vanmorgen op Paaszaterdag weer een flinke opkomst, echter we zijn maar met zijn vijven voor de trimgroep. De groep bestaat uit Anneke, Petra, Johan, Wim en Ad.
We gaan een rondje van zo’n 70 km maken. Vanuit Made gaan we over de nieuwe snelweg de Zanddijk (vlakbij de Witte Weg). Een fantastisch nieuw wegdek in de polder en dit maakt het fietsen lekker licht. Vandaar rijden we via het “Gat van de Ham” en Lage Zwaluwe naar het idyllische plaatsje Moerdijk. Op het industrieterrein van Moerdijk krijgen we een stevige bries op de kop en dan is het toch een vervelend lang stuk om te fietsen. Vooral ook omdat ik op mijn vrije dag dan toch weer even langs mijn werk kom.
Dan door via Noordhoek en Standdaarbuiten en weer richting Zevenbergen. De dames hebben dit stuk op kop gereden, sowieso een groot compliment voor hen, want ze hebben erg veel kopwerk verricht tijdens de gehele rit. Johan en ik hebben wel stukjes geprobeerd, maar dat ging ons minder soepel af.  Wim, als leider en tourgids ging erg goed.
We hebben geen enkele stop gehad. En dat was een beetje een tegenvaller, want vorige week ging het een stuk beter met mijn conditie door al die extra pauzes.
Vanuit Zevenbergen via de Elsakker weer richting Made. We hebben ook nog een even extra lusje gemaakt via Den Hout om voldoende kilometers halen voor de totale trip.
Het was een geslaagde trip en een beetje moe, maar voldaan.

Ad Broeken

Ik heb het deze ochtend prima naar mijn zin.
Ten eerste is het eindelijk eens goed weer, tenminste als je je goed aankleedt want overschoenen en winterhandschoenen zijn nog geen overbodige luxe.
Ten tweede starten we tijdelijk bij de Amerhal en dat scheelt weer 2 minuten voorbereidingstijd. Uit mijn huiskamerraam zie ik al dat het druk is.
Voldoende mensen voor de 3 groepen waartoe we besloten hebben.
Bij aankomst maak ik eerst even kennis met Helene van Groesen. Alleen nog maar bekend van email contact en nu dus life en klaar voor haar eerste ritje met de trimgroep.
Ook bijzonder aan de start André van Kuyck, terug van heel lang weg geweest. Hij hoopt weer de ouderwetse gezelligheid te vinden.
En ook toch wel bijzonder na wat vorige week gebeurd is: Geraldino de Pakhaas, hij is blijkbaar de shock goed te boven gekomen.

Nadat Piet en Peter vertrokken zijn met respectievelijk Trim- en Tour-groep, zetten wij met 8 man koers richting het noord-oosten want daar komt de wind vandaan.
Rondje Poederoijen moet het worden, een co-productie van Flip en mij.
Johan van Helmond moet muziek gaan maken in Tilburg en draait bij Woudrichem om.
De andere muzikant, Thijs, blijft wel bij ons en laat zich goed zien, vooral in de tweede helft van de tocht blijft hij maar gaan. Er zijn heel veel manieren om bij de Afgedamde Maas te komen, maar zeker is dat je tussen Giesen en Andel de brug over moet. Dus dat doen we. Willem weet nu ook weer waar hij is, niet dat het wat uitmaakt, ook hij is vroeg in vorm. Langs de noordkant gaat het verder richting het oosten.
Flip is niet zo dominant, dat valt op. Maar dat blijkt niet zo gek. Hij heeft 2 dagen op dak gezeten om zonnepanelen te monteren. Zere benen dus.  Iedereen is verder goed aan elkaar gewaagd en neemt deel aan het kopwerk.
Het is een mooie route en bovendien zoals gewoonlijk rustig op zondagmorgen. Omdat er nog geen blad aan de bomen en struiken zit, is de bochtige weg ook redelijk overzichtelijk. Op het einde van het afgedamde stuk gaan we rechtsaf richting het westen. Ik verwachtte eerlijk gezegd wel wat meer steun van wind in de rug, maar  verder gaat het lekker. Het is wel even schrikken als een mountainbiker ons in haalt. Erop en erover. Hè?! Dan zie ik een accu, dat is niet eerlijk hoor, we laten hem dan ook mooi gaan.

Op de Heusdense brug halen wij een groepje in. Willem lijkt er een van te kennen en de mannen pikken aan en rijden lekker mee. Zo schiet het op, we zijn weer zo terug in Geertruidenberg. Op de brug lijkt Erik er af te moeten, ik wacht, maar hij blijkt gewoon lekker uit te willen fietsen. Prima, ik moet wel even aan de bak om de groep weer in te halen. Met een mooi Sportief gemiddelde rijden we na 85 kilometer de May weer binnen.
Ik heb genoten van het zonnetje en de groep.

Ad