We zitten met nieuwe warmterecords deze week dus als ik de route uitkies voor deze dag, neem ik er eentje met veel schaduw. Omdat het vannacht geregend heeft, valt het bij het vertrek ook nog wel mee. Wat ook meevalt, is de opkomst van 13 tour-rijders, want in de app zag ik wat afmeldingen, vooral van mensen die het Powerweekend te veel kracht vinden kosten. Zo niet Flip trouwens, 2 dagen geweest en toch aan de start. En scherp, want hij heeft de route die ik gestuurd heb, bestudeerd en weet dat daar een stukje bij zit waar je beter niet kunt komen. In de Rith ligt split of grit weet hij te melden. We willen natuurlijk geen schuivers en zeker ook geen lekke banden. Daarop besluiten we de route wat aan te passen, direct naar Rijsbergen en dan langs Hazeldonk in plaats van langs de Galderse meren.
Helaas mocht dit niet baten, want ondanks dat we de steentjes vermeden, kwam de teller voor lek toch op 3. Ik denk het record voor dit jaar in één rit. Met dit weer is het niet erg om even stil te staan. Daar krijg je geen kou van, sterker nog, juist bij dat stilstaan voelde je goed hoe warm het is als je geen rijwind hebt. Bij alle drie de lekke banden werd de dader in de vorm van steentje of andere scherpe dingen niet gevonden. Dat is altijd wat zorgelijk voor herhaling, maar de lekke banden waren bij drie verschillende fietsen. Er werd bediscussieerd wat nou het beste merk banden is… daar kwamen we niet uit. We waren het wel eens dat nu we minder hard oppompen dan in het verleden (door bredere banden) we toch wel minder lek rijden.  
Het rondje gaat over veel typisch Brabantse weggetjes met bomen. Lekker veel schaduw maar wel veel draaien en keren en heel veel tegenliggers. Ook bij ’t Zand moeten we weer van de geplande route afwijken. Een wegafsluiting maakte het rondje iets groter. Maar uiteindelijk fietsen we toch maar twee kilometer meer dan gepland dus daar verwacht ik geen ingezonden brieven over want nog mooi voor de echte hitte komen we weer in Made aan.
Goede training voor de jubileum 2-daags volgend weekend. Dan wordt het ook weer tropisch warm maar daar raken we steeds meer aan gewend.  Ons afsluitend feestje lijkt ook mooi weer te krijgen.
Van de week gaan we alles klaarzetten daarvoor.
Ik kijk er naar uit!

Ad van Wesel

Deze zondag 12 april zijn er blijkbaar veel andere activiteiten, want ondanks fris maar wel mooi fietsweer zie ik een wat kleinere groep als ik bij het oude gemeentehuis aankom. Nog wel ruim boven de 50% opkomst maar we waren de drukte gewend.
Als tour groep gaan we eerst naar Baarle en dan langs de grens onder Breda door om dan westelijk van Breda weer omhoog te rijden, passend bij de zuidelijk wind van deze ochtend. Ik wist nog dat we vorig jaar een rondje reden wat in mijn beleving een beetje om het dorp Baarle Nassau ging. Dus die even uit Strava gevist en GPX van gemaakt. Nog even gekeken en leek wel goed om te volgen. Verschillende mensen hadden hem ook op hun navigatie staan, wel fijn is als je het rondje zelf niet goed kent, dan kun je samen kijken.
Als we vertrekken, blijken we met 10 renners te zijn. Maar dat duurt niet lang. Peter Bastiaanse merkt bij Oosterhout al dat het toch niet verstandig is om tegen de 100 km te gaan fietsen. Hij wil terugdraaien. Ik “interview” hem nog even serieus om te horen wat er aan de hand is en of we hem echt alleen terug kunnen laten rijden zoals hij zegt. Blijkt dat hij al een paar dagen niet lekker is en heel slecht geslapen heeft met een kop vol snot… Ik vertrouw er op dat hij goed thuis gaat komen en wij trekken ons weer in gang. Het gaat via bekende wegen naar ’t Zand en dan naar Baarle.
De wind is al weer harder dan ik verwacht had. Er wordt een carrousel georganiseerd op kop. Zes renners draaien lekker door en de anderen proberen daar achter te schuilen. We proberen de snelheid niet op te laten lopen maar gewoon de inspanning te verdelen. Voor Baarle loopt de route inderdaad anders dan ik hem normaal zou doen. Maar uiteindelijk pakken we toch een stukje centrum mee. Maar we hebben ook iets gemist want de route geeft aan dat we er af zijn. Maar we zien een bordje Ulicoten en daar moeten we heen, dus dat is gemakkelijk weer op te pikken. Met wind nu vooral opzij gaan we naar Meer. Ik zit met Corné op kop als hij zegt… “hadden we hier niet links gemoeten?” Inderdaad, niet goed op de routeplanner gelet. Na 100 meter draaien we terug. Maar iedereen is blij met dit stukje want we zien een prachtig 19^e -eeuws huis dat niemand had willen missen.
Terug op de route gaat het naar Meerseldreef en richting Hazeldonk. Daar zien we verkeersregelaars op de weg. Die laten ons door ondanks de borden. Dat is mooi. Maar het blijft niet goed gaan. Net voor de Galderse meren komen we bij een kruising met weer verkeersregelaars en nu moeten we wel stoppen. Met nog drie andere fietsclubs die daar opgehouden worden, zijn we getuige van een wielerevenement: Toekomstcup Omloop van Breda en Galder; 2026_Technische-gids_Omloop-van-Breda_Versie-1.pdf

Ziet er professioneel uit met voorrij auto’s , motoren en heel lang wachten voor het peloton voorbij komt. Misschien hebben we wel de nieuwe Marianne of Demi gezien, maar we zijn het er allemaal over eens dat we dit wel hadden willen missen.
Via Effen gaan we de Rith in. Daar heeft Corné een variant die prima is. De routeplanner sputtert flink tegen natuurlijk en op het moment dat we volgens mij weer op de bekende route zitten, blijft hij dat doen. Hoe kan dit nu? Maar dan herinner ik met dat we vorig jaar daar ook in een wielerwedstrijd terecht kwamen. Wellicht dezelfde? Toen moesten we verplicht met de route meefietsen van de verkeersregelaars. Terecht, niet er tegen in, maar daardoor de rare variant uiteindelijk door het fietstunneltje. Dat doen we deze keer niet. We nemen de route die we altijd rijden en dan via Prinsenbeek en Elsakker. Wij kunnen daar gewoon voorbij rijden zonder te stoppen.
Nu lekker wind mee en zo touren we weer naar de May. Sommigen rijden nog een paar kilometer verder om op de honderd te komen. Ik vind het prima zo, weer lekker getraind.

Ad van Wesel

Het is vandaag “Stille Zaterdag” maar aan de start van onze WTC tochten hoor ik een vrolijk geklets. De opkomst is wel wat minder dan afgelopen weken. Mensen zijn waarschijnlijk eieren aan het verven, of thuis nog aan het bijkomen van het prijskaartje van die dingen. Want waar we het allemaal hebben over de hoge dieselprijs, zijn eitjes van € 0,39 per stuk helemaal duur geworden. Goed voor onze klanten, zal ik dan maar denken. Hopelijk is het goede weer dat er aan komt naast lekker voor wielrenners ook het einde aan de vogelgriep zodat de eieren die wij eten om te herstellen na een lange tocht, ook weer op normaal niveau.
Maar terug naar de start.
Ik tel een mannetje of 14 dus geen noodzaak om te splitsen deze keer. En Marc de Peijper wil vandaag de Sport uitproberen, dus gaan wij met 13 op pad. Via Blauwe Sluis rijden we richting Moerdijk en dan willen we over het industrieterrein. Maar ik zie van een afstandje al dat de brug net voor het industrieterrein dicht is. Wat normaal beter nieuws is dan dat hij open is… maar nu is de weg dicht. Even denk ik nog dat we over het fietspad er wel langs komen maar op het fietspad staat een grote zak om fietsers tegen te houden. Nee, niet zo’n gewaardeerde verkeersregelaar, maar echt een big bag met zand of zo er in.
Dan gaan we dus even linksaf richting A17 en over de Rode Vaart brug daar en de parallelweg naar het punt waar we weer op de route kunnen komen.
Op het fietspad merk ik dat de wind toch wat eerder aan het aantrekken is dan ik op de app gezien had. Daar zou het pas om tien uur van windkracht 2 naar 3 gaan, maar we krijgen nu al een pittige wind van voren. Hmm, dan is het nog lang naar het meest westelijke punt van onze tocht: De Boompjesdijk vlak bij het Volkerak.
We hebben wel mooie wegen waar de wind steeds een beetje uit dezelfde richting blijft komen, dus kunnen we ronddraaien en daar doet ook nagenoeg iedereen aan mee, wat de “wind op kop tijd” per persoon behoorlijk verkort. Helemaal vlekkeloos en rustig gaat het nog niet maar wel beter dan een paar weken terug.
Na de Boompjesdijk moeten we even op adem komen en ik zie krentenbollen, repen en andere caloriebommen naar binnen geschoven worden voor deel 2. Met wind in de rug wordt het namelijk niet persé makkelijker, want dan willen we natuurlijk onze snelheid wat opkrikken. Binnen de kortste keren zijn we in Stampersgat. Via Oudenbosch rijden we naar de bekende Lammegatsebrug. Traditioneel een stuk waar we bij westenwind even boven de veertig rijden. Dus doen we dat nu ook maar niet zo gek dat de groep uit elkaar valt. We pakken het industrieterreintje in Zevenbergen om via het fietsbruggetje op het fietspad richting de May te rijden.
Het valt mij op dat Leo die op kop rijdt nu, even af lijkt te remmen. Hij ziet een bestelauto van Albert Heijn en denkt dat Twan besloten heeft nog wat repen aan ons te komen uitreiken. Maar dat is ijdele hoop, de deuren blijven dicht en hij zal het toch met de zelf meegebrachte spullen moeten doen.

Op het viaduct over de HSL worden de benen nog een keer getest. Nu lijken bij sommigen toch de benen niet meer optimaal te zijn en moeten we echt hergroeperen. Het laatste stuk doen we niet meer te gek en zo komen we na een lekker tochtje bij al wat aangenamer (warmer) weer thuis. Als het goed is zet de temperatuurverbetering nu door en gaan we op voor mooi fietsweer op tweede paasdag.

Ad van Wesel

Ook deze week weer een fraaie lentedag die al meteen start met een zonnetje. Op de jaarkalender staat een rondje Willemstad met Gerard. Maar Gerard heeft deze ochtend een taak bij de Houtse Linies dus heeft het leiderschap overgedragen aan Flip.
We vertrekken onder zijn leiding richting het westen. Dat gaat lekker en is bij de koude wind helemaal niet zo slecht. Het gaat op hoog tempo maar concluderen al vroeg dat het op de terugreis wel eens pittig kan gaan worden. Want ondanks dat de weerapp voorspelde dat het maar windkrachtje 2 is, zie ik de windmolens onderweg pittig werken. Heel goed bij deze energieprijzen, maar ons gaat dat energie kosten. Want bij koude wind heb je meer weerstand lijkt altijd. Klopt dat?  
“Ja — koude lucht geeft bij dezelfde windkracht méér weerstand dan warme lucht.Dat komt doordat koude lucht dichter is: er zitten meer luchtmoleculen per liter, waardoor je bij dezelfde snelheid en windkracht door “meer lucht” moet duwen. Dat verhoogt de aerodynamische weerstand merkbaar” (Bron: The Cyclist).

Net na Willemstad is het zover. Flip en ik hoeven de koptrekkers nu niet meer te vragen rustig aan te doen. De snelheid zakt vanzelf naar rond de dertig. We moeten nog even wachten op een sanitaire stop van Bert. Maar die blijft wel heel lang weg. Dus ik ga maar eens even terug. Ik zie dat hij zich weer helemaal aan het kleden is. Hij had een “Tom Dumoulintje”, hopelijk is de buikpijn voor de rest van de tocht weg.
We toeren via Heijningen en langs Fijnaart komen we uiteindelijk bij Standdaarbuiten weer op bekende wegen en hoor ik om me heen “oh, zijn we hier?”. Nu is het nog even doortrappen richting Lammegatsebrug en dan langs Langeweg. De snelheid blijft goed. Misschien helpt het dat Anneke en ik aangekondigd hebben dat we op koffie met gebak trakteren in Made. Daar heeft iedereen wel zin in na deze tocht. Want temperatuur en pittig trappen vraagt om aanvullen van de energie.

Bij het Trefpunt is het goed toeven in het zonnetje. We vieren dat Anneke en ik 40 jaar getrouwd zijn. En dat betekent ook 40 jaar samen fietsen. Want tot ons trouwen in Nispen in 1986, fietste Anneke nog niet echt omdat ze voetbalde en tafeltenniste. Na de verhuizing naar Helmond was dat over en ging ze met mij mee fietsen. Ook een mooi jubileum dus. Op bijgaande foto zie je ons in 1989 voor het eerst in de bergen. En niet de minste: hier aankomst op de Mont Ventoux. Vele jaren, bergen en veel wind tegen nog altijd met plezier op de fiets met onze fietsmaatjes. Dan is even vieren wel gepast 🙂

Ad van Wesel

Ook dit weekend is het weer goed fietsweer. Wel fris aan de start, onze thermometer geeft 4 ^OC aan, maar met alle kleding van de huidige WTC set aan, gaat het wel (=korte broek, lange broek, korte mouwen shirt, lange mouwen shirt en windstopper).
Het zonnetje er bij en niet te veel wind, dus ik heb er zin in. En ik ben niet de enige. Deze week 36 sportievelingen aan de start, en dat terwijl er geen brunch is naderhand.
Ik tel even en zie meer dan twintig mensen die waarschijnlijk met de Tour mee willen, dus dan gaan we voor de veiligheid van onszelf, maar ook van de andere weggebruikers, weer splitsen.
We laten de Sport en de Trim eerst vertrekken om wat duidelijkheid te krijgen en dan gaat de helft met Gerard mee voor iets van ’t Zand linksom en (iets meer dan) de helft met Flip en mij mee ook voor ’t Zand, maar dan rechtsom.
Op Den Hout zien we dat iemand van de Trim stil staat. Het is Marc, ik weet niet wat hij aan het doen is, maar zijn mede-Trimmers gaan er blijkbaar vanuit dat die wel terug komt. Dat doet hij ook, maar voor Marc mooi meegenomen dat wij net voorbij komen. Via bekende wegen komen we bij het stoplicht van het “Polen-hotel”. We staan allemaal stil maar niemand heeft op het knopje gedrukt. Corné die het dichtst bij het paaltje staat, zegt dat dat “in Wagenberg ook nooit hoeft”. Dat geloven we allemaal meteen, en bij de rotonde aldaar hoef je ook nooit lang te wachten.
Ik moet zeggen, het stoplicht springt ook zonder knopjedrukkerij op groen, dus de lussen in de weg hebben blijkbaar gezien dat er een Erpelrooier aankwam.
Het zonnetje trekt ondertussen wat aan, maar de wind ook. Bij ’t Zand is een paardenevenement dus even opletten met trailers en auto’s die daar moeten zijn en de vele modder op de weg. Ook auto’s moeten opletten maar doen dat niet altijd zo te zien aan de kop-staart botsing.
Wij rijden door naar Alphen en dan weer op bekende weg van dit rondje. We besluiten niet door de Slingerdreef te gaan maar er omheen “langs de kranen”. Nu krijgen we een beetje wind mee. Na toch een paar honderd meter Slingerdreef rijden we langs Bavel en Dorst weer huiswaarts. Om aan de 70 kilometer te komen, plakken we op het einde nog de Poolse dreef er aan. Niet zonder discussie want het Munnikenhof gaat dicht en “wanneer was dat ook weer?”; we gokken het er op en terecht, want de weg gaat morgen pas dicht, zeggen de borden. Dus volgende week moet je daar niet zijn.
We komen nu bij afslagen naar andere dorpen en dunt de groep hard uit. Er zijn er 2 uit Wagenberg, 3 uit den Hout en eentje uit Lage Zwaluwe. Dus dan nog maar 6 Mayse meese over. Maar daarvan maar 2 ras-echte… Flip en Johan van Helmond. De rest allochtonen….  Maar daar merk je bij het fietsen niks van.

Ad

De tweede zondag van maart stappen de leden van WTC Made weer op de racefiets voor de openingsrit van het weg-seizoen. 37 fietsers en fietsters reden in 4 groepen hun rondje en genoten daarna van een lekkere brunch als beloning.

Nu de dagen weer langer worden en de temperatuur al lekker oploopt, bergen de leden van WTC Made hun mountainbike en gravelfietsen weer op. De fiets met smalle bandjes op hoge druk gaat tot begin oktober het belangrijkste vervoermiddel worden. Omdat iedereen weet dat je juist in het begin van het seizoen meteen de kilometers moet maken, stonden zondag 8 maart om 9:00 uur maar liefst 37 coureurs aan de start. Dat is natuurlijk een te grote groep om veilig mee op pad te gaan. En dat is ook niet wat WTC Made doet. Er rijden in principe altijd drie pelotons. Zo is er voor ieder een afstand en snelheid te kiezen die bij je past. De “Trim-groep” reed dit keer een tocht van 49 kilometer en een snelheid die hen om 11:00 uur op de brunchafspraak bij ’t Trefpunt bracht.  De “Sport-groep” kon in dezelfde tijd 65 kilometer wegtrappen. De “Tour-groep” zit daar tussenin. Omdat er 20 mensen waren voor deze groep, werd voor de veiligheid de groep in tweeën gedeeld. Die tourden beiden 60 kilometer om weer op tijd bij het begin terug te zijn. Na een korte toespraak van de voorzitter kon het buffet geopend worden en de verloren calorieën door temperatuur en inspanning weer aangevuld worden.
De komende weken worden de afstanden langzaam opgebouwd in de verschillende groepen. Als we de rittenplanning bekijken, kunnen de Trim-rijders dit jaar aan de 2850 clubkilometers komen, de Tour-groep heeft er 3450 op de planning en de Sport-mannen (die groep heeft tot nu toe geen vrouwen) kunnen, als ze alles meefietsen, 4500 kilometers in clubverband fietsen. Dat is nog buiten de trainingsritten die op dinsdag en woensdagavond starten als de klok verzet is. Dus WTC Made is volop in beweging, en dat in het jaar dat ze vijftig jaar oud worden. Wil je ook met een groep (leren) fietsen dan kun je je aanmelden op onze website van WTC-Made. Er is voor ieder wat wils qua fietsen en gezelligheid.

Ad van Wesel

De voorlaatste rit van het seizoen verliep in echte herfstomstandigheden.
En omdat veel mensen dit blijkbaar geen aantrekkelijke gedachte vonden, stonden er maar 10 WTC’ers bij het Oude Raadhuis. Drie van de Sport maar die hadden wel 2 gastrijders. De Trim,.. noemen we vandaag maar Wim. En 6 van de Tour, hoewel Gerard Koops dit jaar wellicht meer met de Trim mee geweest is dan met de Tour. Als we vertrekken, lijkt het er eerst op dat Wim een Trim groepje gevormd heeft met Gerard en Frans. Maar ze rijden 100 meter achter de 4 van de “Tour-groep” en dat is ook raar natuurlijk. Na den Hout wachten we even en gaan met een soort TT groep verder. We besluiten de Slingerdreef te gaan rijden, maar dan wel “andersom”, dan is het toch eens wat anders dan wat wellicht het meest gereden trainingsritje is.
Er staat een stevige wind met af en toe een windstoot, maar omdat we veel beschut rijden, valt het mee. Net als de regen, af en toe viel er een licht buitje maar niet dat je echt nat wordt. En zeker als je een “acesaver” onder je zadel hebt, dan heb je geen last van een nat achterste van opspattend water.
Als compensatie zagen we mooie luchten en een paar keer een regenboog om de boel op te fleuren. Sommige renners hebben hun winterfiets/pekelfiets al onder het laken uitgehaald omdat ze zuinig zijn op hun normale zondagse fiets. Zo niet Gerard Koops, die rijdt op een nieuwe Look die hij net een week te laat binnen gekregen heeft. Want de dag dat hij hem af mocht halen, maakte hij nog een val met de oude fiets waarbij het zadel afbrak. Nou is het natuurlijk zo dat als je op je nieuwe fiets je stuur niet goed vasthoudt, je ook valt. Dan is het wellicht zelfs maar beter dat het niet een splinternieuwe racer is.
De fietsen worden vandaag wel erg vies want op de fietspaden ligt veel “zooi”; blad, takjes en veel boomvruchten zoals (veel!) eikels en kastanjes. Daarom rijden we maar niet te hard door de bochten.
Ik zie trouwens dat Frans wel erg snel heeft moeten aankleden deze ochtend; de galgen van zijn lange broek hangen onder zijn shirt uit. Of is hij klaar voor een Tom Dumoulinnetje waarbij je snel moet zijn?
Corné rijdt vandaag het meest op kop. Daar word je het minst vies natuurlijk en je kunt alles goed zien liggen op de weg voor je. Maar niet dat kleine steentje dat je band lek prikt net voor Oosterhout. Net als ik zit te denken “Wim zal het vandaag zonder bananenstop moeten doen”, krijgt hij die toch want Corné zijn band moet vervangen worden. Omdat we elkaar helpen, met vooral de fietsen vasthouden, is het zo opgelost en kan Corné Wagenberg weer wel halen.
Het laatste stukje lijkt het wel of de wind nog iets aantrekt maar we rijden niet te kort bij elkaar zodat we niet tegen elkaar aan geblazen worden.
In Made aangekomen, moeten we concluderen dat we toch een lekker ritje gereden hebben en dat het weer, zoals zo vaak, goed meegevallen is. Alleen even wat nazorg om de fietsen schoon te maken, maar dat neem ik graag op de koop toe.

Onderweg vertelde Gerard Koops me dat hij ging proberen bij onze fietsmaat Fred langs te gaan in het ziekenhuis. Via Gerard even kort verslag daarvan; Fred heeft een groot onderhoud gehad, want er was ontdekt waarom hij steeds kortademig was… zijn hart kreeg niet genoeg bloed en uiteindelijk heeft hij twee omleidingen gekregen afgelopen week. Als het goed is, zal het daarmee opgelost zijn. Maar dat weten we pas over een paar maanden want Fred moet rustig revalideren. Succes daarmee Fred, hopelijk volgend jaar een jaar dat je motorvermogen er wel is. Beterschap dus!

En misschien zien we je toch volgende week aan de Snert bij de sluitingstocht van het wegseizoen. Want als je niet kunt of wilt fietsen die dag, kun je natuurlijk gewoon komen. Daarbij ook de prijsuitreiking van het Opkomstklassement. Nadere info volgt op de app voor het opgeven i.v.m. bestellen van de snert. Houd dit in de gaten en reageer even 😉

Ad

Deze zondag werd ik getrakteerd op nog een mooie herfstdag, om niet te zeggen een na-zomer-dag. Ik zag het aan in de voorspelling vrijdagochtend. Daarin ook  de zuid-oosten wind en dus was richting Hilvarenbeek – Roovert wel een goed idee. Maar die tocht is bijna honderd kilometer en met de Mayse kermis wil iedereen wellicht op tijd thuis zijn. En er staat ook 90 km. op onze kalender, daar wil ik onder blijven. Dus ik ga eens aan het sleutelen aan de ronde. In Komoot op de kaart achter de computer gaat dat gemakkelijk. Maar ik zag bij de weggetjes die de route mooi afsnijden, opmerkingen als “mooi gravel pad”…. Dat is niet de bedoeling! Maar hoe zit het met de wegen waar dat niet bij staat …? Op vrijdagavond toch maar eens ouderwets gaan verkennen met Anneke. Met de auto naar Goirle en daar de Komoot route volgen die ik gemaakt had. Dat ging ongeveer één kilometer goed en toen zaten we op een zandpad. Geen nood, er staan nog meer wegen op Google maps. Maar ook die allemaal uiteindelijk … zand. Jammer, ik had het kasteeltje Gorp en Roovert gezien op de kaart. Maar daar is niet bij te komen van deze kant over verharde wegen. Uiteindelijk geef ik het op, we rijden gewoon de weg Goirle naar Poppel en die teken ik bij thuiskomst dan maar in de route. 88 kilometer, dat is mooi, het kasteeltje laten we dan letterlijk en figuurlijk links liggen.

Vanochtend was het inderdaad mooi weer. Toch niet heel druk bij de start, die voor het eerst om 9:00 uur is, als teken dat we richting einde van het seizoen gaan. Voor de Tour zijn er 11 liefhebbers. 10 WTC”ers en 1 gastrenner. We vertrekken via Den Hout richting Seeterse hoeve en dan naar wat ik nog steeds “het halve Maantje” noem. Ik heb de route stad Parijs van Frans gepakt om naar Riel te komen zonder door Gilze te hoeven. De Sportgroep haalt ons in en we pikken even lekker aan. Maar dat tempo ligt net te hoog om negentig kilometer vol te houden. Ik stel voor om ze te laten gaan en dat neemt iedereen aan als een goed idee. Behalve Johan en Kees die blijkbaar twijfelen om een keer met de Sport mee te gaan. Gelijk hebben ze, als het een keertje kan, is het vandaag. Bijna geen wind dus geen vervelende stukken waar je op het kantje komt en veel zuurstof in de lucht. Ze verdwijnen langzaam uit zicht en wij touren weer op 32 kilometer per uur. Bij Hulten moeten we even wachten en opeens zijn Johan en Kees er weer! Toch maar besloten om met de Tour mee te rijden blijkbaar. Wij zijn er blij mee, die kunnen mooi wat kopwerk doen.
Bij Riel weten een aantal mensen al echt niet meer waar we zitten, dat vind ik altijd leuk. Vandaar gaan we onder het tunneltje door en rijden we Goirle in. Nu schakelen we over op de nieuwe route naar Poppel. Heel lang een mooie fietspad links van de weg. Maar als we de grens over gaan wordt het toch apart… we rijden op fietspad direct aan de autobaan aan de linkerkant van de weg. Dat voelt als spookrijden, maar ik zie dat het maar 3 kilometer is dat we zo rijden, dan kunnen we rechtsaf naar Baarle Hertog.
Gelukkig, uiterst links is niks voor mij. Nu is het bekend terrein, mensen realiseren zich dat we het verste punt van vandaag gerond hebben en de weinige wind die er is, komt in de rug. Nu zie ik wat meer mensen die een kopbeurten pakken. Het is echt genieten om zo te toeren in het zonnetje.
Toen Anneke en ik vrijdag de verkenning gedaan hebben, realiseerden we ons dat het met de auto echt ver rijden was. Met de fiets net zo ver en een langere duur, maar dat is  geen probleem.
Via ‘t Zand en langs Gilze gaan we richting Bavel en dan Dorst.
Anneke en ik vragen ons al maanden af wat die aparte bomen of struiken zijn die net voor het viaduct rechts als je vlak voor Molenschot zit. Nu ziet ze er een bord bij staan; Het zijn Pauwloniabomen voor houtwinning. Voor de liefhebbers een link hierbij.

Het laatste strikje naar Made is een makkie. Zeker als ik de groep vertel dat bij ons thuis lekkere koeken op hen liggen te wachten en, als de timer het goed gedaan heeft, de koffie bruin staat als we aankomen. Met de mensen die tijd hebben, installeren we ons in de tuin. Dat is nog prima te doen met het zonnetje en nauwelijks wind. Een lekkere afsluiting van de tocht van vandaag. Nog twee ritten te gaan tot en met de Snerttocht op 12 oktober. Hopelijk blijft het zulk weer.

Ad van Wesel

Deze zondag leek op voorhand een kans voor de regenpuntenpakkers. Maar dat viel erg mee (of tegen, zo je wil). Toen ik vanochtend op de buienradar keek, zag ik al dat er wellicht in Made wat regen zou vallen, maar met de plannen van Flip richting het in het westen gelegen Binnenmaas, leken we het droog te gaan houden. Windstoppertje voor de zekerheid toch maar in de achterzak, want als ik het ding mee neem heb ik hem zelden nodig en daar hoop ik dan maar op. Eerst dachten we van de week nog aan een rondje rondom Roosendaal gezien de zuidwesten wind, maar toch bedachten we dat rondje Binnenmaas nog niet gereden is dit seizoen en zuid west juist al wel volop gezien hebben. Alleen niet aan gedacht dat het net iets verder is. Bij de start nog even overleg, als we maar voor twaalf uur terug zijn is het goed. Dus we beloven niet lek te rijden….  En gaan op pad. We rijden richting de watertoren en kunnen nog even zwaaien naar Piet die voor zijn huis staat te wachten op zijn Trimmakkers die hem vandaag ophalen voor zijn allerlaatste rit bij WTC. Piet, het ga je goed!

We schieten de polder in richting Lage Zwaluwe waarna de Moerdijkbrug over gaan en dan richting Kiltunnel. Bij het opdraaien van die Moerdijkbrug kan ik voor het eerst de hele groep van 15 overzien. Iets meer dan ik bij het Raadhuis gezien had. Klopt ook wel want Gerben, Erik en Sander, waarvan ik dacht dat ze met de sportgroep zouden rijden, zijn bij ons aangesloten. En gastrijder Wim Peggeman uit den Hout. Dat kan nog wel eens goed van pas komen als we over de dijken tegen de wind moeten.

In de Kiltunnel worden de benen voor het eerst echt getest. De groep valt ook wel even uit elkaar maar in het dorp hergroeperen we en Flip leidt ons verder over mooie brede fietspaden en over dijken. Ik moet zeggen dat er meer bebouwing staat dan ik me herinnerde, dus we reden nog redelijk beschut en juist daar hadden we met Gerben en Sander goede koptrekkers. Gerben had zijn windstopper aan dus als je daar achter zat, was er al helemaal niks aan de hand. We houden het tempo er goed in maar dan opeens ligt er een groepje heel ver achter. “Lek?” Ik draai terug en zie onder andere Anneke in de verte aankomen. Als ze dichterbij komt, roept ze iets van “…. Verkeerd geschoten….” Later begrijp ik dat ze een energiereep met nootjes probeerde te eten en zich verslikte waardoor er een nootje in het verkeerde keelgat geschoten was waardoor ze geen lucht meer kreeg. Medici zullen zeggen dat dat niet kan omdat je maar één keelgat hebt, maar we weten allemaal wat er bedoeld wordt. Gelukkig kon ze Frans vragen om even op haar rug te kloppen. Die was zeer bereidwillig en gaf een paar flinke klappen en toen kwam het nootje weer terug (uit de luchtpijp). Én door, …
We rijden nog een kilometer of tien naar de bruggen over het Hollandsdiep en over de sluizen bij Willemstad. Ik had Bert al voorspeld dat dat even pittig zou zijn met de wind tegen. Dat was mentaal geen goed idee, Bert  kwam aan het elastiek dat vervolgens brak. Zeker omdat er ook nog een andere fietsgroep voor ons reed die ingehaald “moest” worden. Maar na deze hindernissen werd ook weer even gewacht om vervolgens langs Helwijk, Oude Molen en Klundert richting Zevenbergen te gaan.
Flip had een handige route langs de A17 voor ons zodat we niet door Zevenbergen hoefden, want dat is tegenwoordig een heuse hindernisbaan merkte ik pas. Hadden we nu gaan last van. Bij Kanters kwamen velen weer op bekend terrein en toen was het alleen nog het stuk langs Blauwe sluis. Keurig om half twaalf terug. De valse noot had geen tijd gekost blijkbaar. En toch 95 km weggetrapt met heel lekker droog weer.

Ad van Wesel