Afgelopen zondag werd de laatste rit van het wegseizoen van WTC Made gereden. Dat betekent ook dat de punten voor het opkomstklassement geteld kunnen worden. Het was Wim Rasenberg die, in navolging van vorig jaar, ook nu de Opkomstbeker wist te pakken.

Dit jaar begon het seizoen voor de wielrenners van WTC Made op 8 maart. Na 36 ritten kon gisteren de stand opgemaakt worden na de Snertrit. Eerst reden de drie WTC pelotons nog elk hun rondje om zich vervolgens in Terheijden te melden bij Rob van Oorschot. Tussen de kranen is het een mooie plek om het seizoen te sluiten. Vooral omdat vader Henk daar met een mooie foto geëerd wordt, en daar sluiten wij ons graag bij aan. WTC Made viert dit jaar haar 50 jarige bestaan en Henk werd in het vijfde bestaansjaar shirtsponsor. Al 45 jaar rijden wij dus met namen van bedrijven van Henk op onze shirts, dat is erg bijzonder.

De fietskalender die we opgesteld hadden voor 2026 bood volop fietsplezier, met voor de Sport-groep 3600 kilometer op de planning, voor de Tour-groep 2850 en de Trim-renners konden 2450 km. wegtrappen. Dat ging dit jaar met meestal mooi weer, zeg maar gerust heet. Met als topdag de heenrit voor de jubileum-tweedaagse eind juni. Toen moesten we zelfs overwegen om af te gelasten, maar na wat passingen hoefde dat gelukkig niet. Uiteindelijk viel er maar een tocht uit; op 13 september jl. regende het zo hard dat maar één renner (Thijs Hillen) het aandurfde aan de start te verschijnen. Jammer voor Thijs, wel een nat pak, maar geen opkomstpunten want daarvoor moeten volgens het reglement minstens drie mensen aan de start staan. Daar had Wim Rasenberg dus geluk mee, hoewel; hij miste in totaal maar twee andere ritten en Flip Segeren die op de tweede plaats eindigde kwam drie keer minder aan de start. Dan kunnen extra regenpunten het verschil niet meer maken. Maar voor de derde plek wel. Want nummer drie, Gerard Veekens kwam even veel keren aan het vertrek als Flip, maar scoorde twee puntjes minder.

Wim greep na de huldiging de gelegenheid om een dankwoordje tot zijn clubgenoten te richten. Dat hij twee keer na elkaar de Rode trui zou kunnen pakken, was voor hem een motivatie dit jaar. Hierin gingen maar drie WTC leden hem voor (Jan Jansen, Rene van Mook en Peter Verhagen). De aanwezigen daagden Wim meteen uit om het volgende jaar de eerste te worden die drie keer aaneensluitend de rode trui zou winnen. Daar gaat Wim vast over nadenken.
Wim vertelde verder dat hij met de andere 3 winnaars de zojuist ontvangen financiële premies aan de meet, zal teruggeven aan penningmeester Corné met het verzoek die € 75,- euro als donatie aan de Nierstichting over te maken.

De komende maanden gaan de WTC’ers elk op hun eigen manier overwinteren om begin maart 2027 weer fris en fit aan de start te staan voor het 51^e seizoen.

Ad van Wesel

Voor de voorlaatste rit van het seizoen worden we getrakteerd op een mooie nazomerdag. Weer geen regenpunten, maar dat zal waarschijnlijk ook niet meer helpen om in een eindsprint Wim nog te achterhalen. Maar liever mooi weer dan regenpunten en dat motiveerde om vandaag toch nog ruim 90 km weg te trappen want het verzoek wat gekomen voor een rondje Noordwaard. Dat hadden we pas nog gedaan maar toen konden wat mensen niet blijkbaar. Dus de GPX van vorige keer er weer bijgepakt en rondgestuurd. Altijd een genoegen om deze tocht te rijden met de mooie uitzichten. Daar lijkt het overigens deze morgen niet op als we vertrekken. Voordat ik de straat uit ben, heb ik al geen uitzicht meer want mijn bril is meteen aangeslagen met mistdruppeltjes. Dat hoor ook bij deze tijd van het jaar. Bij het oude gemeentehuis gaat mijn bril af en in de achterzak. Toch geen zon, kans op droge ogen of binnenvliegende beestjes. En wel goed zicht.
Nu zie ik ook wie er aan de start staan. Geen grote groep maar wel 11 mensen voor de Tour waarmee het lekker rijden is. Klokslag negen uur vertrekken we. Ik wil voor het fietspad de Trimgroep voor zijn om inhalen te voorkomen. Na Wim Rasenberg een prettige rit gewenst te hebben, rijden we richting Geertruidenberg.
Op de Tuinbouwweg hebben we een overstekend dier, waar er nog meerderen van zullen volgen. Nouja, overstekend, de zwaan die daar pontificaal op het fietspad zit, is niet onder de indruk van ons aanstormende peloton en blijft gewoon stoïcijns op de plek zitten. Behoedzaam sturen we er om heen. Je wil geen klap van een vleugel heb ik wel eens gelezen.
We gaan verder om Geertruidenberg en Raamsdonksveer heen in plaats van er doorheen. Sommigen hebben hiermee psychologische problemen… “we rijden om”, maar dat is het hele concept van een toerfietsclub. Je ben lid om steeds om te rijden.
Bij Dussen blijkt inderdaad dat het iets verder is want op de rotonde halen we de Trim in. D.w.z. wij op de rotonde en zij over het fietspad. Ik hoor ze gillen dat wij ons aan de verkeersregels moeten houden, en ik roep nog “en jullie moeten geen stukken afsnijden”, maar we zijn hen op een veilige manier voorbijgestoken en dat is het belangrijkste.
De zon probeert er af en toe door te komen maar de mist is hardnekkig. Het duurt tot Rijswijk tot we opeens een helder blauwe lucht hebben en mooie vergezichten over de rivier. Ik zie een gans die aanstalten maakt om over te steken maar ruim op tijd inziet dat die wielen van ons koppensnellers zijn en hij/zij draait om.
Na Woudrichem krijgen we het laatste stukje mist. Maar gelukkig ziet Flip tijdig het bordje “omleiding Werkendam”, het fietspad is blijkbaar nog steeds niet af dus even een  alternatief ommetje, en we zitten zo weer op de Werkendamse Rondweg en schieten over het bruggetje de Noordwaard in. Via het fietspad langs de rivier is het mooi rijden. Hier het volgende overstekende dier. Dat is te zeggen, ergens de afgelopen dagen heeft dit konijn dat geprobeerd en is nu zo plat als een dubbeltje, maar toch verstandig om links en rechts omheen te gaan. Ik dacht altijd dat dit een fietspad is…. Dus is het beestje door een e-biker overreden? Of door die Ferrari rode scootmobiel die we later tegenkomen? We lezen het wellicht morgen in de krant.
Ondertussen rijden we langs het Biesboschmuseum over mooie asfaltwegen waar je, buiten een langzaam rijdende auto waarvan de bestuurder met camera in de aanslag zit, niet veel in de weg ligt.
Weer een oversteker, dit keer een blauwe reiger die rustig naar de overkant loopt en hoewel wij op 10 meter komen, niet echt de pas versnelt.
Waar is de tijd gebleven dat alles en iedereen opzij rende als WTC Made er aan kwam?
De Noorwaard gerond hebbende, rijden we over industrieterrein Werkendam daar de polder in. Bekende wegen, hoewel… het vervelende stuk klinkerweg halverwege is onherkenbaar, en daar is niemand rouwig op. Het asfaltdek rijdt zalig.
Bij Hank nog even de Brug over en dan langs de stoplichten die door Marc keurig op groen gezet worden. Bij Dongemond weer een overstekend dier. Een teckel stapt het  fietspad op met aan de lijn een suffige mevrouw die hij aan het uitlaten is. Gelukkig schrikken beiden toch wel van ons elftal en gaan op tijd in de berm.
Dan is er nog een hindernis, de brug over de Amertak. Klassiek toch het moment om even te testen wie nog goede benen over heeft na negentig kilometer. Het antwoord zoals zo vaak: Wim ten Haaf. Als hij mij voorbijrijdt, heeft hij nog tijd om mij een tip te geven “zwaarder schakelen en blijven duwen…… “. Dat ik dat zelf niet bedacht heb hè.
Nu is het uitfietsen naar Made en naar het einde van ons wegseizoen. Volgende week is het Snerttocht met afsluiting bij onze 45 jarige sponsor van Oorschot VEMA Crane. Daar kunnen we ons jaar waardig afsluiten.

Ad van Wesel

Vandaag is het echt herfst geworden, want het is Mayse kermis en WTC start vanaf nu weer om 9:00 uur. De reden was ooit dat bijna iedereen zaterdags naar de kermis ging en dan het half uurtje extra wel lekker vond. En dat het toch al weer kouder wordt om half negen in deze tijd van het jaar. Ik denk dat we niet zo heel veel kermis gangers meer hebben, en koud is het vandaag ook niet. Het belooft een mooie dag te worden.
Mijn telefoon is al druk want Gerard van Oerle heeft gezien dat ik jarig ben en feliciteert me al vroeg omdat hij met Marianne naar Bavel gaat om te gravelen. Anneke zet de koffie en de muffins klaar met de timer op kwart voor twaalf. Want na het fietsen, is het mooi weer voor een verjaardags-nazit in de tuin straks.
Maar eerst nog 90 kilometer fietsen waarvoor we op verzoek van Corné het rondje Hedel hebben uitgezocht. Zeker met dit weer mooi want weinig schaduw op dit rondje, dus genieten van de zon. Bij de start zie ik toch dat het iets minder druk is, maar Chris en Jan-Willem laten weten dat ze vandaag met de Tour mee gaan dus totaal toch met 9 man/vrouw op pad.
We gaan bij Hank de brug over om via de noordkant van de rivier richting Heusden te rijden. Net als afgelopen weken, zien we weer veel wegwerkzaamheden. Eerst gaat het nog goed maar dan na Drongelen duikt een “niet inrijden” bord op. We gaan toch proberen en gelukkig staat bij het volgende bord “uitgezonderd voetgangers en fietsers”. Het kan ook wel;  via rijplaten en een geïmproviseerd bruggetje. Ze zijn de brug daar aan het vernieuwen. Zal wel nodig zijn en ze zijn ook al een heel eind dus het zal wel niet zo lang meer duren.
Bij de Heusdense brug gaat het rechtdoor richting Hedel, maar dat doen we via de dijk bij Well. Altijd een mooi stukje. Al moeten we deze ochtend wel opletten want velen hebben het mooie weer aangegrepen om daar ook te wandelen, fietsen of hollen.
Na Hedel gaan we de brug over. Ik kom nog goed weg want een wielrenner van de andere kant snijdt de bocht flink af in de afdaling. Ik moet zo remmen dan ik zelfs slip maar het gaat goed. Gelukkig, want vijf jaar geleden heb ik al eens mijn verjaardag in het ziekenhuis door moeten brengen en ik ben toch liever thuis en anders hebben we de koeken voor niks in huis gehaald……

De terugweg wordt nu aangevangen. Er waren mensen die nu de wind in de rug dachten te krijgen. Helaas, iets gedraaid en dus nu uit zuid. Dat was niet het grootste probleem, dat was de brug bij Engelen die afgesloten is. Ik zie zelfs dat ze er vandaag aan het werk  zijn. We kunnen er deze keer echt niet over. Een hardloper legt ons het beste alternatief uit en dat is een gravelpaadje langs het kanaal tot aan de snelweg en dan daar brug over en terug. Zo maar gedaan al is het meer dan 2 km gravelen, maar we rijden niet lek dus prima. Ik zie dat er een groep bij ons aangesloten is. Blijkbaar al een hele tijd, en die gaan gewoon steeds achter ons aan, ook onverhard. Na een kilometer of 3 zijn we aan de andere kant van de brug bij Engelen en zitten we weer op de route.

In Bokhoven is het een drukte van belang en is een gilde aan het opstellen; vandaag vindt er bijzondere bedevaart-viering plaats om 11:15 uur in de tuin van de Heilige Antonius Abt-kerk in Bokhoven. Het thema dit jaar is “Omzien naar elkaar” met als leidraad de werken van barmhartigheid. De dienst wordt muzikaal begeleid door het dameskoor uit Bokhoven en vindt plaats in aanwezigheid van het Gilde OLV Schuts uit Elshout. We zijn net te vroeg dus we gaan dit evenement missen.

Nu komt er een mooi stuk…. Tot je bij Herpt komt, slechte fietspaden daar maar ik heb nog steeds geen echt goed alternatief gevonden anders dan een fietspad op de dijk maar daar moest je vandaag niet zijn met de fietstoeristen die massaal er op uit gegaan zijn. Ook Herpt wordt gerond en we komen op bekende wegen van rondje Heusden.
Ik krijg steeds iemand anders naast me. Ik was wat bang dat vanaf 64 jaar het verval nog verder in zou zetten, maar dat blijkt alleszins mee te vallen. Verschillende mensen komen Anneke vragen wat ze me te eten gegeven heeft… niks bijzonders plus dat heeft ze zelf ook op en zij voelt geen superkrachten. Gewoon een goede dag… en komende 3 dagen spierpijn waarschijnlijk maar dit ging in ieder geval lekker.
Enkele mensen melden zich af voor mijn koffie met koek, maar met de rest hebben we een gezellige nazit zodat ik een soort verjaardagsfeestje heb buiten in de tuin.

Nog twee weken en dan is het ook een nazit. Bij VEMA Crane en de snert is al besteld… na de  Mayse kermis loopt het seizoen snel op zijn eind.

Ad van Wesel

Nadat we vorige week nog geluk hadden met het weer voor de bijpraattocht, was het vandaag gewoon herfstachtig. Op het programma hadden we eigenlijk Goudwaard van 120 km. Maar dat werd zaterdag al Binnenmaas van 100 km, en vanochtend bij het vertrekpunt werd ook die tocht uit de navigatie gegooid. We stonden met 7 Tourrijders die zich niet door de motregen hadden laten afschrikken, maar het er over eens waren dat iets korter en beetje beschut rijden een beter idee zou zijn. Alphen viel af want daar waren we vorige week al geweest dus het werd een rondje langs Schijf want dat is richting de zuidwestenwind en kent veel bossen en bosjes die de wind wat dempen.
Ook de Trim en de Sport hebben hun plannen aangepast aan het weer merk ik.

We vertrekken richting Wagenberg en Zevenbergen. Hier voel je dat het een goede keuze was om niet richting Willemstad te gaan en het is fijn om bij de drie Hoefijzers af te slaan met wind wat meer opzij.
Ik kijk eens rond in de groep. Peter Verhagen is er weer bij, dat voelt vertrouwd zeker ook omdat het regent… dan was hij er altijd al bij afgelopen jaren om de regenpunten op te pakken. Punten zijn nu niet belangrijk, hij is blij dat hij er weer bij zit en dat het “echt wel goed gaat” zoals hij later zal zeggen. Arion en Adrie laten zich ook niet zo snel afschrikken door wat minder weer en dat zien we nu ook weer. Ik zie dat Arion geen bidons bij zich heeft. Die staan waarschijnlijk nog op het aanrecht op het Antwerpenplein. Maar even later zie ik dat één van de bidons van Adrie op de fiets van Arion zit. Daar heb je vrienden voor. Flip en Joan pakken met mij veel kopwerk en Anneke rijdt lekker mee. Onderweg zie ik hoe vuil haar fiets wordt… dat zal bij mij ook zo zijn dus kan ik rekenen op poetswerk vanmiddag.
Het is rustig op de weg maar toch zien we nog wel een paar andere fietsgroepjes. En rond Zundert en Schijf meer auto’s die onderweg zijn naar de bouwplekken van het Bloemencorso. Hopelijk hebben die volgend weekend beter weer zodat hun mooie creaties en vele werk tot volle glorie kunnen komen.
Bij Schijf besluit ik om deze keer iets af te snijden want het is nog steeds niet droog. En als het droog is, valt het nog uit de bomen of het spettert op. Ik weet nu weer waarom ik meestal nog even iets richting Achtmaal en Jagersrust rij, dat is wel een mooiere weg, maar ook het aantal kilometers om die niemand gaat missen.
Het herfstige karakter van de tocht komt ook door dat er van alles op de weg ligt. Eikels, beukennootjes en veel takken: “Takkenweer” roept iemand. En goed uitkijken in de bochten en klinkertjes want het is al glad. Na een korte “waterstop” rijden we via Zegge en Oudenbosch nu met steeds meer wind in de rug richting huis. Mooi tempo en zelfs een flauw zonnetje. Ik stel voor om er zelfs nog een lusje aan te plakken maar iedereen vindt de tachtig die nu op de teller staat wel prima.

Ad van Wesel

Deze zondag is het de bijpraattocht. Dit betekent dat het wielerseizoen al in zijn laatste hoofdstuk komt. Gelukkig is het na een week met (eindelijk) weer eens wat regen, deze zondag mooi weer. Ik heb voor de Tour-groep een rondje gezocht van 84 kilometer. Dan komen we rond 11:15 uur aan bij het afgesproken terras van golfclub Bergvliet. Ik vind het rondje via Stad Parijs en Alphen van 82 kilometer dus dat past mooi. Dit rondje heb ik van Frans Marijnissen, het is zijn lievelingsrondje. Ik ben het wel met hem eens dat het een mooie rit is. Het wegdek is niet super maar gelukkig rijden we niet meer op 21 mm bandjes die op 8 bar staan en dat op een stalen frame… dan zocht je deze wegen liever niet op. Met mijn huidige fiets is dat op een comfortabele manier te doen.
We gaan eerst richting “het halve maantje” of hoe dit tegenwoordig ook heet  (Spijs en ijs dus..).
Dan naar Stad Parijs bij Hulten (nog een restaurant). We moeten even anders rijden dan de routeplanner geeft….het fietspad is veranderd (en mijn route ondertussen dus ook bij thuiskomst). Dan krijgen we stukken echt Brabants buitengebied. Je kunt duidelijk zien dat daar ooit veen geweest is en daarna heide wat na ontginning landbouw grond geworden is. Niet al te beste bodem maar een goede boer kan daar toch voedsel telen. Dit jaar heb je dan ook wel een haspel nodig gehad. Het staat er wel goed bij. Ik krijg onderweg wel eens vragen over gewassen.
Dit keer twee:
1. Waarom is die mais er al af? Hoe kan dat nou dat is toch altijd eind september?
Dat komt door de wettelijke regeltjes en door veredeling. Tegenwoordig heb je zogenaamde “100 dagen mais”, als je die dus half mei zaait, kan die al eind augustus in de kuil. Net op tijd om er nog wat mest op uit te rijden want dat mag maar tot maximaal 1 september om uitspoeling van mineralen te voorkomen.
2.Wat stond daar nou voor raar gewas toen we langs de snelweg A58 fietsten? Ik had het ook gezien en moest wel even goed kijken want de bloeiwijze was er nog niet zo duidelijk. Maar dat is waarschijnlijk Sorghum; een soort grassoort met veel en dikke zaden die als vervanger voor mais kan dienen en veel beter tegen droogte kan. Dit gewas is in opkomst maar ik denk dat het nog wel wat veredeling nodig heeft zodat je vroeger kunt oogsten. Voordeel: Daar heb je eigenlijk dus geen haspel voor nodig. Als het zo door gaat met het klimaat, gaan we dit meer zien. Over een paar weken nog eens langsrijden om te zien of de specifieke pluimen er in komen want dat is een mooi zicht (zie foto).

Ondertussen schieten we lekker op, ook al omdat we goede koptrekkers hebben waarvan Joan dit keer probeert of hij, net als Flip wel eens doet, heel onderweg op kop kan volhouden. Als we op het Hoeveneind komen, ruikt iedereen de koffie al. Maar ik zie dat we ruim 10 minuten te vroeg zijn. Dat had ik al bedacht, dan rijden we nog een lusje (en als we bijvoorbeeld lek gehad hadden niet). Ik wijs en stuur rechtsaf, totale paniek achter mij; “Je gaat verkeerd!” maar ik rij volgens plan door, ben tenslotte leider vandaag. Joan rijdt naast met en krijgt nu wel even een dipje. Hij had blijkbaar ook precies tot Bergvliet via de korte route fut. Nu rekende hij mij meteen voor dat het 6-7 km extra zou worden. Precies, dan is het 84 km en dan moeten we precies 11:15 uur op Bergvliet zijn. Iedereen sluit weer aan. Sommigen denken nog dat ik een zandpad ga kiezen. Anderen hebben het over fietspad langs het kanaal. Maar we blijven gewoon op de weg. Zo draaien we om 11:17 uur op bij golfterrein Bergvliet. We zijn de laatste groep maar mooi op tijd. Voor de paar punten die op het laatste moment nog uit de vriezer moesten komen, hadden we zelfs nog iets later mogen komen.

Ad van Wesel

Vandaag stond op de jaarkalender een tocht van 100 km gepland. Als het zo heet geweest was als afgelopen donderdag en vrijdag, zouden we dat ingekort hebben. Maar deze ochtend staat de thermometer maar net rond de twintig graden. Dus ik zoek een tocht van boven de honderd en kom de rit naar Zaltbommel tegen. Jarenlang zijn er daar dijkwerkzaamheden geweest en kon je niet fatsoenlijk van Gorinchem naar Zaltbommel zonder in een omleiding terecht te komen. Maar ik hoorde van de week van mensen dat alles weer open is.. dicht, het is maar hoe je het definieert, maar we moeten er weer door kunnen. Dus dit is het plan en als er animo is, kunnen we ook nog eens klassiek in Zaltbommel een appelpunt pakken.
Als ik bij onze startplek kom, krijg ik meteen al wat afmeldingen van Tour renners. Ze willen op tijd terug zijn om uiteenlopende redenen. Dus die gaan met de Trim mee, even goede vrienden, volgende week mogen ze weer mee maar moeten de gemiste kopkilometers dan wel inhalen! Nog steeds elf renners dus dat moet wel lukken want er is niet veel wind.
We touren de kortste weg naar de Gorinchemse brug. Niet het meest interessante stukje maar daar moet je over heen hè. Net voor de brug komt John Haanskorf met het bericht dat er iets veranderd is. Hij mag even op kop om de weg te wijzen. Ik had de hoop dat het langverwachte logische stukje fietspad daar klaar is… maar dat was het niet, of het was dat ze daaraan aan het werken zijn en komt het er nu echt aan. Over de brug gaan we richting Gorinchem stad. Ik stuur er redelijk dwars door heen, maar het kan nog korter, vertelt een groepje dat we voor de tweede keer inhalen en dat bij ons blijft tot Zaltbommel. Zij rijden gewoon door de hoofd winkelstraat op zondagmorgen, toch niemand te zien daar dan. Op zich een goed idee want er was inderdaad geen kip op straat, dus zondagmorgen kan dit wel. Meteen aangepast in mijn route bij thuiskomst. Maar wel onthouden: alleen op zondagmorgen voor tien uur! 
Na Gorinchem rijden we over schitterende dijkwegen met mooie vergezichten. We hebben veel verschillende koptrekkers en zo schiet het lekker op en na 48 kilometer zie ik de beroemde Martinus Nijhoffbrug opdoemen die schreef in zijn gedicht dat hij naar Zaltbommel ging om de brug te zien… ik om de wegen op de verhoogde dijken. Daar heb ik als belastingbetaler ook aan bijgedragen en door er op te rijden, krijg je dan toch het gevoel dat je wat terugkrijg voor je centen.
Hans helpt me even met een alternatief stukje voor mijn route die een stuk tegelpad heeft. Hij weet een mooi alternatief over asfalt (die zit nu ook in mijn route voor volgende keer 😊).
In Zaltbommel hebben we even een splitsing in de groep om te kijken wat korter is; schuin de dijk op of door het smalle straatje. Maakt niks uit, we komen gelijk uit en kunnen nu met lichte wind in de rug de terugweg aanvangen. Er was meer animo om niet te stoppen voor koffie met punt dan wel, dus zwaaien we alleen naar de teleurgestelde uitbater van het mooie terras en naar Jip aan Janneke op de kade en rijden aan de zuidkant van de Waal terug.
Bij Brakel zit ik niet goed op te letten en mis de eerste afslag. Ik weet dat we verder ook nog een kans hebben maar blijk toch te lang daar niet meer geweest te zijn om vlekkeloos de weg naar Giessen te vinden. Maar met wat hulp komt het goed en met een mooie snelheid gaan we het laatste stuk afhandelen. Via de Peerenboom over de brug bij Hank. Mijn route zou nog even door de polder gaan , maar door ons ommetje in Brakel komen we toch wel boven de honderd, dus gaan we de kortste weg, waar niemand bezwaar tegen heeft. Net voor twaalf uur zijn we weer op de May terug van een mooie tocht.

Ad van Wesel

We zijn blijkbaar allemaal wat gewend aan het warme weer want niemand heeft bezwaar tegen een route van boven de 90 kilometer op deze zonnige zondag. Ik neem wel een extra bidon mee in de houder waar normaal de EHBO set zit. Die gaat nu mee in de achterzak.
Én er staan maar liefst 18 tourrenners aan de start. Johan van Helmond en Wim ten Haaf hebben echter besloten om dit keer eens met de Sport mee te gaan. Dus wij toch nog met een grote groep op pad om de tocht van Flip af te rijden. Ik zie wat mensen terug van vakantie en ben blij dat Kees Marijnissen er ook weer bij is.
Flip houdt niet van door het centrum van Baarle rijden dus gaat het door Alphen en zo kom je een beetje aan de noord-west kant en kun je om het centrum heen richting Ulicoten. In Alphen nog even een stop want Joan heeft een “pseudo-lek” zegt hij. Niemand snapt wat dat is maar komt er denk ik op neer dat de band helemaal niet lek is maar meer een kronkel in zijn hoofd (of band). En die hoeven (en kunnen we) niet te repareren. Dus snel rijden we weer.
Er staat niet veel wind en die is zuid-zuidwest dus vanaf Baarle komt hij opzij en uiteindelijk van achter. Maar eerst toch wel een echte lekke band. Adrie Verregghen heeft stootlek. Komt omdat zijn fiets een paar weken stil gestaan heeft tijdens zijn vakantie hoor ik… stootlek is volgens mij te weinig lucht in de band t.o.v. het gewicht van de berijder…. Vergeten op te pompen en/of Portugese hapjes en drankjes…. Hij tovert een elektrisch pompje voor de dag en na een paar keer alle knopjes ingedrukt te hebben, begint het ding vooral veel geluid te maken maar het digitale tellertje loopt maar langzaam op, tot 5.05 want minstens vijf moet zijn. Kees ziet dat het ding van merk Trek en weet te melden dat die €75,- kost en hij heeft hetzelfde ding van Alibaba voor €35,- uit China laten komen.

We stappen weer op maar een stuk verder besluiten een aantal weer even stoppen voor een haspel die dwars over de weg water gooit (beetje haspel geeft 1500 liter per minuut). Als Adrie  weer probeert op te stappen, gaat er iets fout en ligt hij bijna in de sloot. Hij moet er weer even inkomen zullen we maar denken.
We rijden ff door Effen en dan door de Rith naar het Liesbos. Dan gaan we richting de Verlorenhoek en Zwartebergse molen. In Langeweg is het Erno die lek rijdt. De hulptroepen staan klaar om hem te helpen. Zo geeft Arion ook zo’n pompje aan. Cadeau van de kinderen voor vaderdag.. nu weten we wat het kost; dus dank Timo en Aron! Maar op welke knopjes ik ook druk, het lawaai wil niet losbarsten. Arion heeft hem op vaderdag nog uitgeprobeerd… toen deed hij het. Het patroon met geweer dat voor de dag komt blijkt ook al niet te werken. Adrie wordt er bij gehaald en die weet dat je heel lang op PLAY moet drukken. De knopjes zijn blijkbaar van een walkman geweest… die moesten de Chinezen nog opmaken denk ik. Na nog eens lang op PLAY te drukken, start de muziek en kunnen we eindelijk de band weer op druk zetten voor de laatste 10 kilometer. Wim en Kees hebben door de lange stop zelfs een plekje op terrasje genomen maar helaas voor de uitbater stappen ze toch al op voordat er een bestelling gedaan is. Nu beginnen we ook de warmte te voelen zoals voorspeld.
Om half twaalf zijn we op de May en kunnen we de schaduw in. Weer lekker gefietst.

Ad van Wesel

De laatste weken heb ik geleerd dat de windkracht in weerapps de boel flink onderschat. Vorige week windkrachtje 3 naar Boompjesdijk voelde als 5-6 bijvoorbeeld, tegen. In de rug weinig te klagen over dit fenomeen natuurlijk. Ik zag voor deze zondag oosten wind met kracht 2.. dat klinkt als “maakt niet uit hoe je rijdt”, maar ik besluit toch om echt naar het oosten te rijden. Ook al omdat ik in ieder geval dit rondje nog niet gereden heb dit jaar.
We blijken met 12 Tour renners te zijn die dit ook wel eens mee willen maken en zo gaan we op pad. Ik kies om langs zuidwest om Raamsdonk te vertrekken en terug te komen omdat de laatste keren mensen  mopperden over fietspad met stoplichten bij Dongemond, én anderen weer over als je die vermijdt door over industrieterrein te rijden. Helaas vandaag blijkt dat sommige mensen de route langs de voetbalvelden ook helemaal niks vinden….  Dus ik moet gewoon als leider maar doen wat ik leuk vind denk ik (en dat is zonder stoplichten sowieso als het ff kan).
Als we op de Peerenboom komen, blijkt dat windkrachtje 2 schuin tegen toch inderdaad een lekker briesje tegen is. Marianne switcht van linker naar rechterkant van het peloton want bij dit rondje houdt je dat toch wel zo’n 30 kilometer want het is meer op-en-neer dan een rondje. We hebben veel mensen die de kop een tijdje willen pakken. We draaien niet want zo erg is het ook weer niet, en dat geeft toch altijd wat onrust als niet iedereen mee kan/wil draaien.
Het is erg rustig op deze zondagochtend, van Peerenboom tot Heusdens brug komen we welgeteld één auto tegen. Vandaar volgen we de route naar Ammerzoden. Daar is het wel iets drukker, maar goed te doen. Door de week is het vaak erg druk. We rijden het mooie stukje langs de Maas over de dijk bij Well. Dan zijn we zo op ons keerpunt in Hedel. Het is vandaag wat uitkijken en waarschuwen want er ligt opvallend vaak grind in de bochten. Waarschijnlijk een effect van het extreem droge weer dat nog niet het Acht uur journaal gehaald heeft. Er zijn dan ook belangrijkere effecten. Zoals twee fabrieken van ons die geen grondstoffen per boot meer kunnen krijgen…   Maar dat zal jullie een zorg zijn.
We gaan de Hedelse brug over en dan komt de wind in de rug. Ondertussen zit ik de hele tijd te kijken naar mijn fiets want ik hoor een vervelend gepiep. Blijkt niet meer van mijn karretje te zijn, maar van Kees van Dongen. Ook last van de droogte denk ik, op of in zijn derailleurwieltjes? “Die kan in ieder geval geen verrassingsaanval plaatsen op een viaductje of brug”. Dat zijn nu nog de moeilijke puntjes namelijk.
Voor de rest gaat het vlotjes met wind in de rug. Ik had een variant gemaakt die de lastige passage van Herpt en Heusden makkelijker moest maken. Maar die gaat over een fietspad op de dijk en ik zie zoveel toeristen op onze weg en in de verte op die dijk, dat ik besluit om toch maar klassiek door Hedikhuizen te rijden. De GPS blijft naar die dijk sturen en Joan trapt daar toch even in. Maar we blijven op bekende route, met helaas een minder goed fietspad in het vooruitzicht. Gelukkig is met lagere bandendruk tegenwoordig het stuiteren wat minder, maar toch niet bepaald gladjes.
In Herpt is ook nog een een onverwachte omleiding die we braaf volgen, maar dat stuk is zo mogelijk nog hobbeliger. Ik vroeg me een tijdje terug waarom we daar nooit meer langs rijden… nou weet ik het weer. Maar het duurt niet lang voor we weer op mooie wegen zitten en op bekend terrein. Langs Doeveren rijden we naar Waspik. Omdat de wind zo lekker staat, wordt even gekeken hoe hard we kunnen tot de brug. Om daar weer te wachten op de aansluiting.
Dan is het nog maar een stukje naar Made, maar wel nog met een viaduct en een brug waarop te zien is dat de beentjes niet meer zo goed zijn bij iedereen. Het lijkt niet zo warm, of we zijn er aan gewend, maar het heeft toch invloed op het uithoudingsvermogen. De brug over de Amertak zorgt dat de boel uit elkaar valt. De achterblijvers hebben blijkbaar afgesproken dat ze zich niet meer druk gaan maken op deze mooie (maar niet luie) zondagmorgen. Ik moet even wachten om die ook uit te zwaaien want opvallend veel Houtenaren bevinden zich in dat groepje. Daarna nog even gas geven om de anderen in te halen in Made. Johan van Helmond zie ik al niet meer. Die gaat volgende week een keer met de sport mee zei hij. Ik denk dat dat prima gaat na alle training die ik hem gegeven heb; hij is er klaar voor. En het zelfvertrouwen zit ook goed want ik liet hem heuvelop gewoon steeds eerst bovenkomen.

Ad