Op donderdag begint al het voorbereiden van de ritten in het weekeind. Voor de sportgroep was allang bekend welke rit er gereden wordt. Zij hebben namelijk hun jaarlijkse Drie Luik. Dit jaar met Peter & Peter als begeleiders. U leest daar vast meer over in hun verslag.
De trim rijdt vandaag naar Nieuwpoort die voor verleden week op het programma stond.
En wij, de tourgroep, rijden een rondje Noordwaard. Joan heeft al eerder deze week aangegeven dat hij er niet bij is. Dus rijden we vanmorgen met drietjes, Leo, Marianne en ik naar de May. Het is in aanvang echt heel fris bij zo’n 10 graden Celsius. Als we op het plein bij het oude raadhuis arriveren, is de rode trui er nog niet, maar die laat niet lang op zich wachten.
De klok is al over half negen als het peloton zich in beweging zet. Het eerste stuk is voor ieder bekende weg. Na de rotonde aan de Tuinbouwweg richting Geertruidenberg glinstert het wegdek maar hier gelukkig nog geen lek. Als we via de voetbalvelden richting Raamsdonk rijden, gaan we hierna verder op het fietspad aan de linkerkant van de weg. Dit is nieuw en juist als ik Ad heb verteld dat het eindstuk niet echt handig is, gaat het bijna fout. Maar het wordt goed opgelost en we kunnen door naar de brug bij Keizersveer. Juist over de brug horen we LEK. Peter Verhagen, die gelukkig weer na zijn operatie mee kan, heeft voor een lekke band.

De ANWB hoeft niet gebeld te worden want er zijn kundige handen genoeg die het euvel verhelpen. Tevens gaat extra lucht in de band van Wim Peggeman.
We rijden door maar nog voor de Peereboom klinkt er opnieuw LEK. De band van Wim is toch lek en wordt vervangen. Wim die minder ervaring heeft, kan van enkele collegae nog wel het een en ander leren. Overigens leer ik ook nog van Leo met zijn Tyre Glider. Een speciaal hulpmiddel voor diepe hoge velgen van carbon. Voor het oppompen is de elektrische pomp al goed ingeburgerd.
Na dit oponthoud gaat de rit verder via Dussen naar Almkerk waar we langs golfbaan de Almkreek rijden. Van hier uit rijden we naar Waardhuizen waar de plaatselijke kerk nog goed bezocht wordt. Vervolgens rijden we naar Giessen om van daar naar Rijswijk te gaan. Van hieruit gaat het richting Sleeuwijk waar het fietspad onder de Merwedebrug is geblokkeerd, dus gaan we via een omleiding richting Werkendam. Hier geeft Wim Peggeman aan zijn band niet te vertrouwen en dat hij afdraait richting Den Hout. Erno Haanskorf zal hem op de rit begeleiden. Wij gaan door om de Noordwaard in te rijden. Hier volgt een tweede LEK van Peter Verhagen. Nu is het zijn achterwiel en opnieuw zijn er kundige handen die de band vervangen. Ditmaal wordt er m.b.v. een CO2-patroon de druk in de band verzorgd.
De temperatuur is tussentijds omhoog gegaan en het is heerlijk fietsweer. Op kop rijden Ad, Wim, Jan, Hans, Flip en Johan die het tempo goed strak houden. Als we vanuit de Noordwaard via Werkendam richting Hank rijden worden we blij verrast, de klinkers die er altijd vervelend bij lagen, zijn vervangen door mooi asfalt. Ik denk dat iedereen dit toch als zeer positief heeft ervaren.
Al snel naderen we Hank om daar de brug weer aan de rechterzijde te passeren. Met hulp van verschillende verkeerslichtdrukkers zijn we snel in Geertruidenberg. Via de brug over de Amertak wordt de May weer bereikt waarna we met vieren Jan, Leo, Marianne en ik weer richting Den Hout rijden. Leo heeft pech; de Bakker op Den Hout is uitverkocht dus zal hij het met het brood van thuis moeten stellen. Ondanks de nodige stops draaien we toch rond twaalf uur Ter Aalst op.

Groeten, dun burgemeester van Ter Aalst.

Nadat we vorige week nog geluk hadden met het weer voor de bijpraattocht, was het vandaag gewoon herfstachtig. Op het programma hadden we eigenlijk Goudwaard van 120 km. Maar dat werd zaterdag al Binnenmaas van 100 km, en vanochtend bij het vertrekpunt werd ook die tocht uit de navigatie gegooid. We stonden met 7 Tourrijders die zich niet door de motregen hadden laten afschrikken, maar het er over eens waren dat iets korter en beetje beschut rijden een beter idee zou zijn. Alphen viel af want daar waren we vorige week al geweest dus het werd een rondje langs Schijf want dat is richting de zuidwestenwind en kent veel bossen en bosjes die de wind wat dempen.
Ook de Trim en de Sport hebben hun plannen aangepast aan het weer merk ik.

We vertrekken richting Wagenberg en Zevenbergen. Hier voel je dat het een goede keuze was om niet richting Willemstad te gaan en het is fijn om bij de drie Hoefijzers af te slaan met wind wat meer opzij.
Ik kijk eens rond in de groep. Peter Verhagen is er weer bij, dat voelt vertrouwd zeker ook omdat het regent… dan was hij er altijd al bij afgelopen jaren om de regenpunten op te pakken. Punten zijn nu niet belangrijk, hij is blij dat hij er weer bij zit en dat het “echt wel goed gaat” zoals hij later zal zeggen. Arion en Adrie laten zich ook niet zo snel afschrikken door wat minder weer en dat zien we nu ook weer. Ik zie dat Arion geen bidons bij zich heeft. Die staan waarschijnlijk nog op het aanrecht op het Antwerpenplein. Maar even later zie ik dat één van de bidons van Adrie op de fiets van Arion zit. Daar heb je vrienden voor. Flip en Joan pakken met mij veel kopwerk en Anneke rijdt lekker mee. Onderweg zie ik hoe vuil haar fiets wordt… dat zal bij mij ook zo zijn dus kan ik rekenen op poetswerk vanmiddag.
Het is rustig op de weg maar toch zien we nog wel een paar andere fietsgroepjes. En rond Zundert en Schijf meer auto’s die onderweg zijn naar de bouwplekken van het Bloemencorso. Hopelijk hebben die volgend weekend beter weer zodat hun mooie creaties en vele werk tot volle glorie kunnen komen.
Bij Schijf besluit ik om deze keer iets af te snijden want het is nog steeds niet droog. En als het droog is, valt het nog uit de bomen of het spettert op. Ik weet nu weer waarom ik meestal nog even iets richting Achtmaal en Jagersrust rij, dat is wel een mooiere weg, maar ook het aantal kilometers om die niemand gaat missen.
Het herfstige karakter van de tocht komt ook door dat er van alles op de weg ligt. Eikels, beukennootjes en veel takken: “Takkenweer” roept iemand. En goed uitkijken in de bochten en klinkertjes want het is al glad. Na een korte “waterstop” rijden we via Zegge en Oudenbosch nu met steeds meer wind in de rug richting huis. Mooi tempo en zelfs een flauw zonnetje. Ik stel voor om er zelfs nog een lusje aan te plakken maar iedereen vindt de tachtig die nu op de teller staat wel prima.

Ad van Wesel

Deze zondag is het de bijpraattocht. Dit betekent dat het wielerseizoen al in zijn laatste hoofdstuk komt. Gelukkig is het na een week met (eindelijk) weer eens wat regen, deze zondag mooi weer. Ik heb voor de Tour-groep een rondje gezocht van 84 kilometer. Dan komen we rond 11:15 uur aan bij het afgesproken terras van golfclub Bergvliet. Ik vind het rondje via Stad Parijs en Alphen van 82 kilometer dus dat past mooi. Dit rondje heb ik van Frans Marijnissen, het is zijn lievelingsrondje. Ik ben het wel met hem eens dat het een mooie rit is. Het wegdek is niet super maar gelukkig rijden we niet meer op 21 mm bandjes die op 8 bar staan en dat op een stalen frame… dan zocht je deze wegen liever niet op. Met mijn huidige fiets is dat op een comfortabele manier te doen.
We gaan eerst richting “het halve maantje” of hoe dit tegenwoordig ook heet  (Spijs en ijs dus..).
Dan naar Stad Parijs bij Hulten (nog een restaurant). We moeten even anders rijden dan de routeplanner geeft….het fietspad is veranderd (en mijn route ondertussen dus ook bij thuiskomst). Dan krijgen we stukken echt Brabants buitengebied. Je kunt duidelijk zien dat daar ooit veen geweest is en daarna heide wat na ontginning landbouw grond geworden is. Niet al te beste bodem maar een goede boer kan daar toch voedsel telen. Dit jaar heb je dan ook wel een haspel nodig gehad. Het staat er wel goed bij. Ik krijg onderweg wel eens vragen over gewassen.
Dit keer twee:
1. Waarom is die mais er al af? Hoe kan dat nou dat is toch altijd eind september?
Dat komt door de wettelijke regeltjes en door veredeling. Tegenwoordig heb je zogenaamde “100 dagen mais”, als je die dus half mei zaait, kan die al eind augustus in de kuil. Net op tijd om er nog wat mest op uit te rijden want dat mag maar tot maximaal 1 september om uitspoeling van mineralen te voorkomen.
2.Wat stond daar nou voor raar gewas toen we langs de snelweg A58 fietsten? Ik had het ook gezien en moest wel even goed kijken want de bloeiwijze was er nog niet zo duidelijk. Maar dat is waarschijnlijk Sorghum; een soort grassoort met veel en dikke zaden die als vervanger voor mais kan dienen en veel beter tegen droogte kan. Dit gewas is in opkomst maar ik denk dat het nog wel wat veredeling nodig heeft zodat je vroeger kunt oogsten. Voordeel: Daar heb je eigenlijk dus geen haspel voor nodig. Als het zo door gaat met het klimaat, gaan we dit meer zien. Over een paar weken nog eens langsrijden om te zien of de specifieke pluimen er in komen want dat is een mooi zicht (zie foto).

Ondertussen schieten we lekker op, ook al omdat we goede koptrekkers hebben waarvan Joan dit keer probeert of hij, net als Flip wel eens doet, heel onderweg op kop kan volhouden. Als we op het Hoeveneind komen, ruikt iedereen de koffie al. Maar ik zie dat we ruim 10 minuten te vroeg zijn. Dat had ik al bedacht, dan rijden we nog een lusje (en als we bijvoorbeeld lek gehad hadden niet). Ik wijs en stuur rechtsaf, totale paniek achter mij; “Je gaat verkeerd!” maar ik rij volgens plan door, ben tenslotte leider vandaag. Joan rijdt naast met en krijgt nu wel even een dipje. Hij had blijkbaar ook precies tot Bergvliet via de korte route fut. Nu rekende hij mij meteen voor dat het 6-7 km extra zou worden. Precies, dan is het 84 km en dan moeten we precies 11:15 uur op Bergvliet zijn. Iedereen sluit weer aan. Sommigen denken nog dat ik een zandpad ga kiezen. Anderen hebben het over fietspad langs het kanaal. Maar we blijven gewoon op de weg. Zo draaien we om 11:17 uur op bij golfterrein Bergvliet. We zijn de laatste groep maar mooi op tijd. Voor de paar punten die op het laatste moment nog uit de vriezer moesten komen, hadden we zelfs nog iets later mogen komen.

Ad van Wesel

Vandaag stond op de jaarkalender een tocht van 100 km gepland. Als het zo heet geweest was als afgelopen donderdag en vrijdag, zouden we dat ingekort hebben. Maar deze ochtend staat de thermometer maar net rond de twintig graden. Dus ik zoek een tocht van boven de honderd en kom de rit naar Zaltbommel tegen. Jarenlang zijn er daar dijkwerkzaamheden geweest en kon je niet fatsoenlijk van Gorinchem naar Zaltbommel zonder in een omleiding terecht te komen. Maar ik hoorde van de week van mensen dat alles weer open is.. dicht, het is maar hoe je het definieert, maar we moeten er weer door kunnen. Dus dit is het plan en als er animo is, kunnen we ook nog eens klassiek in Zaltbommel een appelpunt pakken.
Als ik bij onze startplek kom, krijg ik meteen al wat afmeldingen van Tour renners. Ze willen op tijd terug zijn om uiteenlopende redenen. Dus die gaan met de Trim mee, even goede vrienden, volgende week mogen ze weer mee maar moeten de gemiste kopkilometers dan wel inhalen! Nog steeds elf renners dus dat moet wel lukken want er is niet veel wind.
We touren de kortste weg naar de Gorinchemse brug. Niet het meest interessante stukje maar daar moet je over heen hè. Net voor de brug komt John Haanskorf met het bericht dat er iets veranderd is. Hij mag even op kop om de weg te wijzen. Ik had de hoop dat het langverwachte logische stukje fietspad daar klaar is… maar dat was het niet, of het was dat ze daaraan aan het werken zijn en komt het er nu echt aan. Over de brug gaan we richting Gorinchem stad. Ik stuur er redelijk dwars door heen, maar het kan nog korter, vertelt een groepje dat we voor de tweede keer inhalen en dat bij ons blijft tot Zaltbommel. Zij rijden gewoon door de hoofd winkelstraat op zondagmorgen, toch niemand te zien daar dan. Op zich een goed idee want er was inderdaad geen kip op straat, dus zondagmorgen kan dit wel. Meteen aangepast in mijn route bij thuiskomst. Maar wel onthouden: alleen op zondagmorgen voor tien uur! 
Na Gorinchem rijden we over schitterende dijkwegen met mooie vergezichten. We hebben veel verschillende koptrekkers en zo schiet het lekker op en na 48 kilometer zie ik de beroemde Martinus Nijhoffbrug opdoemen die schreef in zijn gedicht dat hij naar Zaltbommel ging om de brug te zien… ik om de wegen op de verhoogde dijken. Daar heb ik als belastingbetaler ook aan bijgedragen en door er op te rijden, krijg je dan toch het gevoel dat je wat terugkrijg voor je centen.
Hans helpt me even met een alternatief stukje voor mijn route die een stuk tegelpad heeft. Hij weet een mooi alternatief over asfalt (die zit nu ook in mijn route voor volgende keer 😊).
In Zaltbommel hebben we even een splitsing in de groep om te kijken wat korter is; schuin de dijk op of door het smalle straatje. Maakt niks uit, we komen gelijk uit en kunnen nu met lichte wind in de rug de terugweg aanvangen. Er was meer animo om niet te stoppen voor koffie met punt dan wel, dus zwaaien we alleen naar de teleurgestelde uitbater van het mooie terras en naar Jip aan Janneke op de kade en rijden aan de zuidkant van de Waal terug.
Bij Brakel zit ik niet goed op te letten en mis de eerste afslag. Ik weet dat we verder ook nog een kans hebben maar blijk toch te lang daar niet meer geweest te zijn om vlekkeloos de weg naar Giessen te vinden. Maar met wat hulp komt het goed en met een mooie snelheid gaan we het laatste stuk afhandelen. Via de Peerenboom over de brug bij Hank. Mijn route zou nog even door de polder gaan , maar door ons ommetje in Brakel komen we toch wel boven de honderd, dus gaan we de kortste weg, waar niemand bezwaar tegen heeft. Net voor twaalf uur zijn we weer op de May terug van een mooie tocht.

Ad van Wesel

We zijn blijkbaar allemaal wat gewend aan het warme weer want niemand heeft bezwaar tegen een route van boven de 90 kilometer op deze zonnige zondag. Ik neem wel een extra bidon mee in de houder waar normaal de EHBO set zit. Die gaat nu mee in de achterzak.
Én er staan maar liefst 18 tourrenners aan de start. Johan van Helmond en Wim ten Haaf hebben echter besloten om dit keer eens met de Sport mee te gaan. Dus wij toch nog met een grote groep op pad om de tocht van Flip af te rijden. Ik zie wat mensen terug van vakantie en ben blij dat Kees Marijnissen er ook weer bij is.
Flip houdt niet van door het centrum van Baarle rijden dus gaat het door Alphen en zo kom je een beetje aan de noord-west kant en kun je om het centrum heen richting Ulicoten. In Alphen nog even een stop want Joan heeft een “pseudo-lek” zegt hij. Niemand snapt wat dat is maar komt er denk ik op neer dat de band helemaal niet lek is maar meer een kronkel in zijn hoofd (of band). En die hoeven (en kunnen we) niet te repareren. Dus snel rijden we weer.
Er staat niet veel wind en die is zuid-zuidwest dus vanaf Baarle komt hij opzij en uiteindelijk van achter. Maar eerst toch wel een echte lekke band. Adrie Verregghen heeft stootlek. Komt omdat zijn fiets een paar weken stil gestaan heeft tijdens zijn vakantie hoor ik… stootlek is volgens mij te weinig lucht in de band t.o.v. het gewicht van de berijder…. Vergeten op te pompen en/of Portugese hapjes en drankjes…. Hij tovert een elektrisch pompje voor de dag en na een paar keer alle knopjes ingedrukt te hebben, begint het ding vooral veel geluid te maken maar het digitale tellertje loopt maar langzaam op, tot 5.05 want minstens vijf moet zijn. Kees ziet dat het ding van merk Trek en weet te melden dat die €75,- kost en hij heeft hetzelfde ding van Alibaba voor €35,- uit China laten komen.

We stappen weer op maar een stuk verder besluiten een aantal weer even stoppen voor een haspel die dwars over de weg water gooit (beetje haspel geeft 1500 liter per minuut). Als Adrie  weer probeert op te stappen, gaat er iets fout en ligt hij bijna in de sloot. Hij moet er weer even inkomen zullen we maar denken.
We rijden ff door Effen en dan door de Rith naar het Liesbos. Dan gaan we richting de Verlorenhoek en Zwartebergse molen. In Langeweg is het Erno die lek rijdt. De hulptroepen staan klaar om hem te helpen. Zo geeft Arion ook zo’n pompje aan. Cadeau van de kinderen voor vaderdag.. nu weten we wat het kost; dus dank Timo en Aron! Maar op welke knopjes ik ook druk, het lawaai wil niet losbarsten. Arion heeft hem op vaderdag nog uitgeprobeerd… toen deed hij het. Het patroon met geweer dat voor de dag komt blijkt ook al niet te werken. Adrie wordt er bij gehaald en die weet dat je heel lang op PLAY moet drukken. De knopjes zijn blijkbaar van een walkman geweest… die moesten de Chinezen nog opmaken denk ik. Na nog eens lang op PLAY te drukken, start de muziek en kunnen we eindelijk de band weer op druk zetten voor de laatste 10 kilometer. Wim en Kees hebben door de lange stop zelfs een plekje op terrasje genomen maar helaas voor de uitbater stappen ze toch al op voordat er een bestelling gedaan is. Nu beginnen we ook de warmte te voelen zoals voorspeld.
Om half twaalf zijn we op de May en kunnen we de schaduw in. Weer lekker gefietst.

Ad van Wesel

Vandaag, zondag 9 augustus, was ik leider van de rit:Rondje Baarle Nassau van ongeveer 90 km.Bij vertrek kon ik nog mooi het 2de wiel pakken, achter Gerard en Arion, maar al snel zat ik op kop van de groep. Als leider wil je niet dat je verkeerd rijdt, ondanks dat ik de rit heb doorgestuurd. Blijkbaar vonden de meeste renners het prima, ieder deed een paar keer een kopbeurt. Maar met 75% op kop, wordt het toch weer lijden. 😉 Met een paar sprintjes viaduct op, met Corné, Gerard en ik, mag Gerard Koops de bolletjestrui aantrekken. Dat was als leider weer lijden. 😤Met een paar lekke banden en een renner die liever in de sloot beland, dan een paar druppels van een regeninstallatie op zijn wielershirt krijgt. 😂 Liep gelukkig goed af want met deze droogte stond er geen water in. Al met al een mooie tocht.

Gr. De kledingman.

De laatste weken heb ik geleerd dat de windkracht in weerapps de boel flink onderschat. Vorige week windkrachtje 3 naar Boompjesdijk voelde als 5-6 bijvoorbeeld, tegen. In de rug weinig te klagen over dit fenomeen natuurlijk. Ik zag voor deze zondag oosten wind met kracht 2.. dat klinkt als “maakt niet uit hoe je rijdt”, maar ik besluit toch om echt naar het oosten te rijden. Ook al omdat ik in ieder geval dit rondje nog niet gereden heb dit jaar.
We blijken met 12 Tour renners te zijn die dit ook wel eens mee willen maken en zo gaan we op pad. Ik kies om langs zuidwest om Raamsdonk te vertrekken en terug te komen omdat de laatste keren mensen  mopperden over fietspad met stoplichten bij Dongemond, én anderen weer over als je die vermijdt door over industrieterrein te rijden. Helaas vandaag blijkt dat sommige mensen de route langs de voetbalvelden ook helemaal niks vinden….  Dus ik moet gewoon als leider maar doen wat ik leuk vind denk ik (en dat is zonder stoplichten sowieso als het ff kan).
Als we op de Peerenboom komen, blijkt dat windkrachtje 2 schuin tegen toch inderdaad een lekker briesje tegen is. Marianne switcht van linker naar rechterkant van het peloton want bij dit rondje houdt je dat toch wel zo’n 30 kilometer want het is meer op-en-neer dan een rondje. We hebben veel mensen die de kop een tijdje willen pakken. We draaien niet want zo erg is het ook weer niet, en dat geeft toch altijd wat onrust als niet iedereen mee kan/wil draaien.
Het is erg rustig op deze zondagochtend, van Peerenboom tot Heusdens brug komen we welgeteld één auto tegen. Vandaar volgen we de route naar Ammerzoden. Daar is het wel iets drukker, maar goed te doen. Door de week is het vaak erg druk. We rijden het mooie stukje langs de Maas over de dijk bij Well. Dan zijn we zo op ons keerpunt in Hedel. Het is vandaag wat uitkijken en waarschuwen want er ligt opvallend vaak grind in de bochten. Waarschijnlijk een effect van het extreem droge weer dat nog niet het Acht uur journaal gehaald heeft. Er zijn dan ook belangrijkere effecten. Zoals twee fabrieken van ons die geen grondstoffen per boot meer kunnen krijgen…   Maar dat zal jullie een zorg zijn.
We gaan de Hedelse brug over en dan komt de wind in de rug. Ondertussen zit ik de hele tijd te kijken naar mijn fiets want ik hoor een vervelend gepiep. Blijkt niet meer van mijn karretje te zijn, maar van Kees van Dongen. Ook last van de droogte denk ik, op of in zijn derailleurwieltjes? “Die kan in ieder geval geen verrassingsaanval plaatsen op een viaductje of brug”. Dat zijn nu nog de moeilijke puntjes namelijk.
Voor de rest gaat het vlotjes met wind in de rug. Ik had een variant gemaakt die de lastige passage van Herpt en Heusden makkelijker moest maken. Maar die gaat over een fietspad op de dijk en ik zie zoveel toeristen op onze weg en in de verte op die dijk, dat ik besluit om toch maar klassiek door Hedikhuizen te rijden. De GPS blijft naar die dijk sturen en Joan trapt daar toch even in. Maar we blijven op bekende route, met helaas een minder goed fietspad in het vooruitzicht. Gelukkig is met lagere bandendruk tegenwoordig het stuiteren wat minder, maar toch niet bepaald gladjes.
In Herpt is ook nog een een onverwachte omleiding die we braaf volgen, maar dat stuk is zo mogelijk nog hobbeliger. Ik vroeg me een tijdje terug waarom we daar nooit meer langs rijden… nou weet ik het weer. Maar het duurt niet lang voor we weer op mooie wegen zitten en op bekend terrein. Langs Doeveren rijden we naar Waspik. Omdat de wind zo lekker staat, wordt even gekeken hoe hard we kunnen tot de brug. Om daar weer te wachten op de aansluiting.
Dan is het nog maar een stukje naar Made, maar wel nog met een viaduct en een brug waarop te zien is dat de beentjes niet meer zo goed zijn bij iedereen. Het lijkt niet zo warm, of we zijn er aan gewend, maar het heeft toch invloed op het uithoudingsvermogen. De brug over de Amertak zorgt dat de boel uit elkaar valt. De achterblijvers hebben blijkbaar afgesproken dat ze zich niet meer druk gaan maken op deze mooie (maar niet luie) zondagmorgen. Ik moet even wachten om die ook uit te zwaaien want opvallend veel Houtenaren bevinden zich in dat groepje. Daarna nog even gas geven om de anderen in te halen in Made. Johan van Helmond zie ik al niet meer. Die gaat volgende week een keer met de sport mee zei hij. Ik denk dat dat prima gaat na alle training die ik hem gegeven heb; hij is er klaar voor. En het zelfvertrouwen zit ook goed want ik liet hem heuvelop gewoon steeds eerst bovenkomen.

Ad

Afgelopen week en dagen geen tijd gehad voor de fiets. Oma (Marianne) had bedacht dat het wel leuk zou zijn de kleinkinderen vijf in getal een paar daagjes te logeren te vragen. Woensdagavond kwamen ze alle vijf. Nou ik kan u vertellen die kostten energie. Ad had in WTC wegkapiteins app van de week al een voorstel gedaan voor het rondje Boompjesdijk, wel rechtsom van wege de verwachte windrichting en niet over het industrieterrein van Moerdijk omdat daar de wortelopdruk steeds ernstigere vormen gaat aannemen. Wel Marianne bleef bij de kleinkinderen en opa mocht mee. Als ik bij Leo arriveer is Joan er niet, hij heeft deze week vakantie dus is mogelijk weg. Bij Jan Vermeulen zien we ook niets bewegen dus rijden we getweeën vandaag via de kortste weg naar de May. Voor ons uit rijdt de hoffotograaf van de vereniging. Juist voor het viaduct over de A59 worden we bijgehaald door Peter Bastiaansen. De andere Houtenaar Wim Peggeman geniet van een mooie vakantie in Croatië. Als we bij het oude gemeentehuis aankomen zit de rode trui Wim Rasenberg met Gerard Veekens al te wachten. Al snel volgen er meerdere renners van zowel de Trim-, Sport- alsook de tourgroep. Onze fotograaf trekt nog wat prenten van het gezelschap zelfs op verzoek.

Als de trim en de sport vertrokken zijn vertrekt ook onze tour groep. We rijden weg richting Zevenbergen en hebben gelijk de wind lekker op kop tegen. Juist voorbij Wagenberg haakt er nog een rijder aan maar als we tussen Langeweg en Zevenbergen een lek hebben bij Gerard Koops rijdt hij door. Met de hulp van Flip wordt het lek gedicht en kan de groep weer verder tegen de wind in naar het westen. We rijden onder Zevenbergen door en dan via de Afgebrande Hoef naar de brug bij ’t Lamgat. Er wordt voorgesteld te DRAAIEN. En een groot gedeelte van de groep doet dit dan ook. Een probleem hierbij is of je links om of rechts om draait. Dit is afhankelijk van waar de wind komt. En een ander probleem is dat het mensen eigen is om te versnellen. Dit is juist niet de bedoeling dan kun je op enig moment niet meer op kop komen. Op de Sint Antoinedijk voor Stampers wordt er gevraagd of dat dit de Boompjesdijk is, omdat hier een fraaie rij bomen staat die enigszins bescherming tegen de wind geven. Nee eerst volgen nu nog de Zuidzeedijk en de Mariadijk voordat we de Boompjesdijk bereiken. Deze wordt overigens duidelijk met een bord als of het een plaats betreft aangeduid. Hierna rijden we via de Smallendijk en de Oudlandsedijk naar Dinteloord. Hier is de wind al wat minder lastig en wordt het tempo flink opgevoerd. Na industrieterrein Dintelmond en de 1 Februariweg draaien we naar Willemstad. Hier volgen we de fietsstraat naar Tonnekreek en Zwingelspaan. Van hier uit gaat het om Noordhoek heen naar de Uilendijk hiermee ontlopen we het fietspad over industrieterrein Moerdijk waar enorme wortelopdruk de fietspret negatief beïnvloed. Als we de brug over de Roodevaart op rijden krijg ik een fijne duw van Flip die ziet dat mijn benen vollopen. Via de Blokdijk rijden naar Kanters om vervolgens de A16 en de HSL over te steken. Als ik rond kijk zie ik dat er meer zijn die het taai krijgen. Nu volgt er een stuk dat bekend is via Blauwe Sluis rijden we naar de Helkant om Made vanaf de Helkantsedijk binnen te rijden. De eerste renners slaan af richting huis als we de Watertorenstraat in draaien, bij de van Gilslaan volgen er meer die afdraaien en aan het eind van de Crullaan draaien Leo en ik als laatste af richting Den Hout. Op het Ruiterspoor wens ik Leo een prettige vakantie, hij zal er volgende week niet bij zijn. En met 103 km draai ik Ter Aalst op en merk dat de tank leeg is.

Groeten d’n burger van Ter Aalst

Een forse groep, welgeteld 16 Tour fietsers verzamelden zich bij de start bij het oude Raadhuis om tegen een forse noordwestenwind in te beuken. Want een forse wind stond er. De temperatuur was aangenaam. Na weken met temperaturen boven de 30°C was de 18 a 20° aangenaam.

Juist na Made werden we ingehaald door de Sport. En ik kan zeggen dat het verleidelijk was om in hun wiel te springen en mee te gaan, ik was niet de enige. Echter met de wijsheid achteraf was gezellig met de Tour meedraaien een goede beslissing.

De typische richting van de wind maakte dat het de zuidkant van de dijken redelijk prettig fietsen was. Maar door Lage Zwaluwe fietsen blijft een verzoeking. Volgens mij is daar de afgelopen 42 jaar nooit enig onderhoud gepleegd aan het wegdek. En zo wel, dan was de kwaliteit matig.

Gretig werd er op kop gereden, men had er duidelijk zin in. En na het prachtige stuk langs de Dordtse Kil, met flink wat wind in de zomer wordt het niet veel Hollandser, al zullen de meningen daarover verschillen. En dan natuurlijk een hoogtepunt, of technisch gezien een dieptepunt, van de rit; De Kiltunnel. Omlaag is een prettige sensatie en de neiging om daar zo hard als je kan omlaag te gaan, valt nauwelijks te onderdrukken. Maar na het eerste deel omhoog ga je natuurlijk kapot op het tweede deel. Het is altijd net iets langer dan je op het eerste deel omhoog kan zien. Maar het blijven leuke obstakels in de rit. En na de tunnel, waar ik per definitie de oriëntatie verlies, weer een stukje terug naar het zuiden. En dat was geen straf.

Weer westwaarts wordt het wat lastiger. Over de dijken door prachtige dijkdorpen. Een mooie route is het. In de winter te taai om te verwerken, in de zomer een feestje. De wind was nu wat van de zijkant. Maar er werd al snel een tweede waaier gevormd. Anders zit er een deel al snel op het kantje. Een vervloekte positie. Maar nu dus niet. En uiteindelijk belandde we natuurlijk in Numansdorp waar velen zich opmaakten om omhoog te knallen over de bruggen bij Hellegatsplein. En dat zou mooi zijn geweest als de brug niet open stond…..
Het was een opmerkelijke zaak.
Net voordat de Haringvlietbrug dicht ging, was er een lek. Dat bracht enige discussie op gang over hoe lastig het is om na een lekke band de zaak weer op de velg te krijgen. En, nogmaals bedankt Erik voor de tip, bracht mijn bandentang weer een uitkomst. En kreeg ik, opnieuw van Erik, een tip over de tyreslider. Nog kleiner en nog handiger om de band er weer op te krijgen. De discussie leidde uiteraard verder over velgen en merken banden. Totdat het euvel verholpen was. Toen de brug weer open ging, kwam er van beide kanten een onnoemelijke stroom verkeer op gang. En dat allemaal voor één lullig zeilbootje, dat nog op de motor voer ook. Het leidde in elk geval tot wat gesprekken over economie en regels. Er werd niet meer gesprint op de tweede brug. Het ritme was er voor even uit.

Maar op de dijken richting Fijnaart aangekomen, niet in het minst omdat de wind nu veelal in de rug was, werd het tempo weer opgevoerd en meanderden wij met gezwinde spoed richting mijn favoriete brug over de Mark/Dintel bij Oudenbosch. Vraag me niet waarom, maar ik vind het een prachtig bruggetje. En het is de opmaat naar het stuk richting Zevenbergen, alweer over een dijk.
Nogmaals een korte onderbreking nabij de Pootweg (ik heb ooit een cursus gehad van iemand die daar opgegroeid is en daar volgens mij nog steeds woont en met haar achternaam Poot heet. Wat verder volstrekt niet ter zake doende is) richting Langeweg. Het betrof de derailleur van Kees. Maar met enig wrikken en wroeten werd de derailleur weer in het goede spoor gezet en konden we de tocht vervolgen met een prachtige sprint over de A16 waar Johan even liet zien hoe je dat moet doen. Nog even wat zwoegen met zijwind over het laatste stuk naar Made waar we afscheid namen na een prachtige tocht.

Gerard Koops

En weer een warme, zonnige ochtend op zondag 12 juli als we naar het verzamelpunt rijden voor een tourtje met de WTC. Wat ben ik blij met mijn mouwloze zomershirtjes. Ook Marianne had haar shirtje weer aan zag ik bij de start. Arion had er een eigen draai aan gegeven; die had zijn windstopper aangedaan ipv zijn gewone shirtje. Toen hij onze shirtjes beter bekeek, zag hij toch wel verschil. Misschien een idee voor de kledingcommissie ook mouwloze shirts voor de mannen in te kopen?

De tourgroep vertrok met een groep van 13 heren en twee dames. Op verzoek werd er iets rustiger van start gegaan dan de voorafgaande weken, zodat iedereen wat in kan fietsen en zijn plekkie kan zoeken. Dat rijdt toch net wat lekkerder dan gelijk in de beugels.
Via de Oosterhoutse bossen lekker in de schaduw naar Bos en Co en achter camping ’t Haasje naar de Flaassendijk. Bij Hulten konden we even pauzeren om een passerende trein voor te laten gaan en daarna ging het door naar Gilze om via de Rielsebaan naar Goirle te fietsen. Ondanks de vele fietspaadjes en bochtjes zat het tempo er goed in.
Via de Beeksedijk reden we naar Hilvarenbeek. Het bosrijke fietspad van de Lage Mierdeseweg werd gevolgd en bij golfclub Midden Brabant werd linksaf geslagen. Op zoek naar koffie en gebak bij Herberg “In den Bockenreyder”. Dat idee hadden meer mensen die ochtend. We vonden een schaduwrijk plekkie tussen de prularia en ezelhok. Voor een aantal van ons was het de eerste keer dat ze daar kwamen en waren verrast over de locatie en ambiance. Het is altijd leuk om daar de Brabantse menukaart en opschriften te lezen en onder het genot van een bakkie koffie met appeltaart en heerlijke slagroom, lekker bij te kletsen. De ober vertelde dat het waarschijnlijk zo druk was omdat iedereen voor de echte hitte op tijd thuis wilde zijn. Ik hoopte voor hem dat hij gelijk had, anders had ie nog een druk dagje voor de boeg. Na twee bakkies werd de terugtocht weer aangevangen want de temperatuur steeg nog steeds naar zomerse waarden.

We reden retour door het landgoed Utrecht richting Poppel. Na een klein stukje België aangedaan te hebben, via Groot Bedaf naar Alpen en de snelweg bij Raakeind over. Niet via maar deze keer achter Molenschot langs gereden. Via de bekende wegen door Dorst en fietspad Hoevenstraat in Oosterhout weer naar de May onder een vrolijk schijnend zonnetje.
Thuis aangekomen zag ik op Strava  dat we 106 km. gereden hadden met 31 persoonlijke prestaties bij 30 graden.
Geen wonder dat ik even moest afkoelen voordat ik smiddags naar een feestje ging. Gelukkig kon ik daar verder afkoelen en het verloren vocht aanvullen met wat biertjes.

Anneke