Een forse groep, welgeteld 16 Tour fietsers verzamelden zich bij de start bij het oude Raadhuis om tegen een forse noordwestenwind in te beuken. Want een forse wind stond er. De temperatuur was aangenaam. Na weken met temperaturen boven de 30°C was de 18 a 20° aangenaam.

Juist na Made werden we ingehaald door de Sport. En ik kan zeggen dat het verleidelijk was om in hun wiel te springen en mee te gaan, ik was niet de enige. Echter met de wijsheid achteraf was gezellig met de Tour meedraaien een goede beslissing.

De typische richting van de wind maakte dat het de zuidkant van de dijken redelijk prettig fietsen was. Maar door Lage Zwaluwe fietsen blijft een verzoeking. Volgens mij is daar de afgelopen 42 jaar nooit enig onderhoud gepleegd aan het wegdek. En zo wel, dan was de kwaliteit matig.

Gretig werd er op kop gereden, men had er duidelijk zin in. En na het prachtige stuk langs de Dordtse Kil, met flink wat wind in de zomer wordt het niet veel Hollandser, al zullen de meningen daarover verschillen. En dan natuurlijk een hoogtepunt, of technisch gezien een dieptepunt, van de rit; De Kiltunnel. Omlaag is een prettige sensatie en de neiging om daar zo hard als je kan omlaag te gaan, valt nauwelijks te onderdrukken. Maar na het eerste deel omhoog ga je natuurlijk kapot op het tweede deel. Het is altijd net iets langer dan je op het eerste deel omhoog kan zien. Maar het blijven leuke obstakels in de rit. En na de tunnel, waar ik per definitie de oriëntatie verlies, weer een stukje terug naar het zuiden. En dat was geen straf.

Weer westwaarts wordt het wat lastiger. Over de dijken door prachtige dijkdorpen. Een mooie route is het. In de winter te taai om te verwerken, in de zomer een feestje. De wind was nu wat van de zijkant. Maar er werd al snel een tweede waaier gevormd. Anders zit er een deel al snel op het kantje. Een vervloekte positie. Maar nu dus niet. En uiteindelijk belandde we natuurlijk in Numansdorp waar velen zich opmaakten om omhoog te knallen over de bruggen bij Hellegatsplein. En dat zou mooi zijn geweest als de brug niet open stond…..
Het was een opmerkelijke zaak.
Net voordat de Haringvlietbrug dicht ging, was er een lek. Dat bracht enige discussie op gang over hoe lastig het is om na een lekke band de zaak weer op de velg te krijgen. En, nogmaals bedankt Erik voor de tip, bracht mijn bandentang weer een uitkomst. En kreeg ik, opnieuw van Erik, een tip over de tyreslider. Nog kleiner en nog handiger om de band er weer op te krijgen. De discussie leidde uiteraard verder over velgen en merken banden. Totdat het euvel verholpen was. Toen de brug weer open ging, kwam er van beide kanten een onnoemelijke stroom verkeer op gang. En dat allemaal voor één lullig zeilbootje, dat nog op de motor voer ook. Het leidde in elk geval tot wat gesprekken over economie en regels. Er werd niet meer gesprint op de tweede brug. Het ritme was er voor even uit.

Maar op de dijken richting Fijnaart aangekomen, niet in het minst omdat de wind nu veelal in de rug was, werd het tempo weer opgevoerd en meanderden wij met gezwinde spoed richting mijn favoriete brug over de Mark/Dintel bij Oudenbosch. Vraag me niet waarom, maar ik vind het een prachtig bruggetje. En het is de opmaat naar het stuk richting Zevenbergen, alweer over een dijk.
Nogmaals een korte onderbreking nabij de Pootweg (ik heb ooit een cursus gehad van iemand die daar opgegroeid is en daar volgens mij nog steeds woont en met haar achternaam Poot heet. Wat verder volstrekt niet ter zake doende is) richting Langeweg. Het betrof de derailleur van Kees. Maar met enig wrikken en wroeten werd de derailleur weer in het goede spoor gezet en konden we de tocht vervolgen met een prachtige sprint over de A16 waar Johan even liet zien hoe je dat moet doen. Nog even wat zwoegen met zijwind over het laatste stuk naar Made waar we afscheid namen na een prachtige tocht.

Gerard Koops

En weer een warme, zonnige ochtend op zondag 12 juli als we naar het verzamelpunt rijden voor een tourtje met de WTC. Wat ben ik blij met mijn mouwloze zomershirtjes. Ook Marianne had haar shirtje weer aan zag ik bij de start. Arion had er een eigen draai aan gegeven; die had zijn windstopper aangedaan ipv zijn gewone shirtje. Toen hij onze shirtjes beter bekeek, zag hij toch wel verschil. Misschien een idee voor de kledingcommissie ook mouwloze shirts voor de mannen in te kopen?

De tourgroep vertrok met een groep van 13 heren en twee dames. Op verzoek werd er iets rustiger van start gegaan dan de voorafgaande weken, zodat iedereen wat in kan fietsen en zijn plekkie kan zoeken. Dat rijdt toch net wat lekkerder dan gelijk in de beugels.
Via de Oosterhoutse bossen lekker in de schaduw naar Bos en Co en achter camping ’t Haasje naar de Flaassendijk. Bij Hulten konden we even pauzeren om een passerende trein voor te laten gaan en daarna ging het door naar Gilze om via de Rielsebaan naar Goirle te fietsen. Ondanks de vele fietspaadjes en bochtjes zat het tempo er goed in.
Via de Beeksedijk reden we naar Hilvarenbeek. Het bosrijke fietspad van de Lage Mierdeseweg werd gevolgd en bij golfclub Midden Brabant werd linksaf geslagen. Op zoek naar koffie en gebak bij Herberg “In den Bockenreyder”. Dat idee hadden meer mensen die ochtend. We vonden een schaduwrijk plekkie tussen de prularia en ezelhok. Voor een aantal van ons was het de eerste keer dat ze daar kwamen en waren verrast over de locatie en ambiance. Het is altijd leuk om daar de Brabantse menukaart en opschriften te lezen en onder het genot van een bakkie koffie met appeltaart en heerlijke slagroom, lekker bij te kletsen. De ober vertelde dat het waarschijnlijk zo druk was omdat iedereen voor de echte hitte op tijd thuis wilde zijn. Ik hoopte voor hem dat hij gelijk had, anders had ie nog een druk dagje voor de boeg. Na twee bakkies werd de terugtocht weer aangevangen want de temperatuur steeg nog steeds naar zomerse waarden.

We reden retour door het landgoed Utrecht richting Poppel. Na een klein stukje België aangedaan te hebben, via Groot Bedaf naar Alpen en de snelweg bij Raakeind over. Niet via maar deze keer achter Molenschot langs gereden. Via de bekende wegen door Dorst en fietspad Hoevenstraat in Oosterhout weer naar de May onder een vrolijk schijnend zonnetje.
Thuis aangekomen zag ik op Strava  dat we 106 km. gereden hadden met 31 persoonlijke prestaties bij 30 graden.
Geen wonder dat ik even moest afkoelen voordat ik smiddags naar een feestje ging. Gelukkig kon ik daar verder afkoelen en het verloren vocht aanvullen met wat biertjes.

Anneke

Daar waar de Sport een ploegentijdrit had en de Trim een heuse Toer de Frans, had Gerard van Oerle een Tour de Bleskensgraaf bedacht. Waarschijnlijk geïnspireerd door de route langs Schelluinen richting Soesterberg, werd ook deze week het veen-weide landschap bezocht. Daar waar het water altijd hoog staat om de grond goed te houden en waar alleen gras groeit en koeien grazen.

We hadden best een grote groep. Bij het vertrek telde ik even en verwachte 14-15 renners. Maar omdat Erik (keertje rustig aan) en John (moe van het klussen bij moe) besloten met ons mee te gaan i.p.v. Sport bleken we op 17 te zitten. We kozen dit keer maar meteen voor langs de snelweg blijven om zo de afgesloten wegen in Uppel te vermijden. In Sleeuwijk rijden we rechtdoor naar de dijk, dat vind ik altijd iets veiliger, hoewel …. als je van het fietspad de weg op moet, kun je dat ook onveilig doen zie ik gebeuren.

Na de Gorinchemse brug gaan we dus weer via Schelluinen maar in plaats van naar Hoornaar slaan we nu linksaf om door dit mooie gebied te rijden. Veel water, lintbebouwing met fraaie huizen, koeien, zwanen (één hele grote… van polyester).
Sommigen herkenden stukken van de schaatsroute “De Molentocht” die we nog konden schaatsen toen de winters nog koud waren. Door de slingerende weg en paaltjes bij de dorpen, is het wel goed opletten. We hebben nu westenwind tegen maar ook opvallend veel koptrekkers. Ik dacht “vandaag begin ik achterin en als het nodig is, ga ik wel naar voren”. Ik ben niet één keer voorin geweest. Kon ik mooi kijken of iedereen goed in het peloton bleef. Ook dat ging prima.

Na Bleskensgraaf gaan we linksaf, behalve Erno, die herkent de weg waarschijnlijk en wil nog even een rondje Molentocht doen. De rest niet dus Erno moest terugkomen en mee terug naar het zuiden.
Het viaductje over de A15 doemt op. Wesley hoopt nog even dat we daar niet over hoeven, maar dat moet wel… het is een steil ding. Het volgende klimmetje is de treinbrug “bij het wielerbaantje” (De Baanhoekbrug). Dit is blijkbaar de laatste keer voorlopig want die gaat na dit weekend voor een jaar dicht. Allemaal even op letten want die zit toch regelmatig een keer in een rondje en alternatieven zijn schaars en vervelend druk.

We blijven nu op de dijk langs Dordrecht zuid en dan linksaf naar Moerdijkbrug… maar helaas die is afgesloten. Dan maar rechtdoor naar het fietspad langs de Dordtsche Kil. Ook helaas. Daar rijden we ons vast op een hekwerk. We moeten een eind terug en komen zo op de landelijke route langs de Dordtse Biesbosch in een stiltegebied. Over de Moerdijkbrug nemen we de route langs Blauwe Sluis. Dan moeten we wachten, iemand is zijn bidon verloren en die moet opgehaald.
Mooi stukje inhalen dus, zo kom ik toch weer goed op kop. Nog even wat calorieën verbranden want Flip heeft beloofd om die aan te vullen met koffie en gebak ter ere van zijn 70^e verjaardag. Ik vind dat ik goed mijn best gedaan heb, dus de spuitbus met slagroom moet er ook aan geloven.
Lang leve Flip en dat we allemaal maar zo mogen fietsen op ons 70^e!

Ad van Wesel

We zitten met nieuwe warmterecords deze week dus als ik de route uitkies voor deze dag, neem ik er eentje met veel schaduw. Omdat het vannacht geregend heeft, valt het bij het vertrek ook nog wel mee. Wat ook meevalt, is de opkomst van 13 tour-rijders, want in de app zag ik wat afmeldingen, vooral van mensen die het Powerweekend te veel kracht vinden kosten. Zo niet Flip trouwens, 2 dagen geweest en toch aan de start. En scherp, want hij heeft de route die ik gestuurd heb, bestudeerd en weet dat daar een stukje bij zit waar je beter niet kunt komen. In de Rith ligt split of grit weet hij te melden. We willen natuurlijk geen schuivers en zeker ook geen lekke banden. Daarop besluiten we de route wat aan te passen, direct naar Rijsbergen en dan langs Hazeldonk in plaats van langs de Galderse meren.
Helaas mocht dit niet baten, want ondanks dat we de steentjes vermeden, kwam de teller voor lek toch op 3. Ik denk het record voor dit jaar in één rit. Met dit weer is het niet erg om even stil te staan. Daar krijg je geen kou van, sterker nog, juist bij dat stilstaan voelde je goed hoe warm het is als je geen rijwind hebt. Bij alle drie de lekke banden werd de dader in de vorm van steentje of andere scherpe dingen niet gevonden. Dat is altijd wat zorgelijk voor herhaling, maar de lekke banden waren bij drie verschillende fietsen. Er werd bediscussieerd wat nou het beste merk banden is… daar kwamen we niet uit. We waren het wel eens dat nu we minder hard oppompen dan in het verleden (door bredere banden) we toch wel minder lek rijden.  
Het rondje gaat over veel typisch Brabantse weggetjes met bomen. Lekker veel schaduw maar wel veel draaien en keren en heel veel tegenliggers. Ook bij ’t Zand moeten we weer van de geplande route afwijken. Een wegafsluiting maakte het rondje iets groter. Maar uiteindelijk fietsen we toch maar twee kilometer meer dan gepland dus daar verwacht ik geen ingezonden brieven over want nog mooi voor de echte hitte komen we weer in Made aan.
Goede training voor de jubileum 2-daags volgend weekend. Dan wordt het ook weer tropisch warm maar daar raken we steeds meer aan gewend.  Ons afsluitend feestje lijkt ook mooi weer te krijgen.
Van de week gaan we alles klaarzetten daarvoor.
Ik kijk er naar uit!

Ad van Wesel

De straffe wind en toch wat lagere temperaturen konden de Tour-rijders niet tegenhouden. Er stond vandaag de West-Brabantroute op het programma. Een schitterende tocht (en ooit mijn eerste met de WTC Made).

We startten met een relatief grote groep, waarvan wel al een deel liet weten een iets kortere route te nemen vanwege verplichtingen elders.

Onder leiding van de weer in Made teruggekeerde vakantieganger Ad gingen we op weg. De wind was gelukkig iets minder sterk dan zaterdag, maar kwam uit het noordwesten. En dat is net niet precies op kop. Op de dijk tussen Zevenbergen en Oudenbosch een lekke band. Dat euvel was snel verholpen. Al bleek het wiel er terug in zetten wat extra technische vaardigheden te vereisen. In de nabeschouwing daarover werd mij de reden uitgelegd. Ik zal het hier niet herhalen, maar het was wel weer leerzaam.

De straffe wind leidde tot waaieren, en nog beter: het kop-over-kop draaien. Wat een gunstig effect heeft op de snelheid-inspanningsverhouding. En op de dijken en in de vlakke polders van de landaanwas van de afgelopen 10.000 jaar is dat wel zo prettig fietsen. Het is bovendien wat veiliger omdat het, zeker met de wat kleiner geworden groep, wat minder plaats op de weg inneemt.

In deze tijd van het jaar is deze streek wat mij betreft op haar mooist. En eigenlijk ook juist als er wat wind is. Prachtig groen en een stuk meer vergevingsgezind dan in de eerste maanden van het jaar. Dan groeit er niets en is het alleen maar omgeploegde klei die je ziet. Nu vind je daar zelfs af en toe beschutting achter heggen of soms wat bomenrijen.

Het wordt nog leuker als je net ten oosten van Bergen op Zoom de bossen induikt en wat geaccidenteerde wegen en weggetjes opdraait. De wind heeft geen vat meer op je. Totdat je het bos uitkomt en richting Woensdrecht draait. Daar is geen beschutting. Je wordt bovendien getrakteerd op een prachtig uitzicht op Doel in België, waar de koeltorens van de kerncentrale daar bovenuit torenen. Ook dit is zonder ironie. Je moet er maar oog voor hebben.

Maar genoeg daarover, in Woensdrecht moet er geklommen worden. Ik wist dat het eraan zat te komen; de benen deden op voorhand al pijn. En het is geen schande om in Johan, Ad en Flip (volgens mij ook in die volgorde) je meerderen te erkennen. Mooi is dat we daarna snel op relatief bekend terrein komen. Tenslotte ligt hier de Brabantse Wal. En langzaam reden we weer naar beneden om uit te komen waar ik al vaak heb staan bewonderen. Ik was er toen MvdP Nederlands kampioen op de weg werd en wereldkampioen in het veld. Ook nog bij andere gelegenheden, maar de genoemde waren wel hoogtepunten.

En er was speciaal verzocht om in de tocht dan ook het klimmetje naar de finish mee te nemen. Het was genieten om zelf daar even aan te zetten. Ik kan er sentimenteel van worden, en dat is niet ironisch bedoeld.

Deze mooie plek achter ons latend schoven we door naar Nispen. Koffie met appeltaart, die op zeer effectieve wijze door Ad werd besteld. Puur pragmatisme van zijn zijde heb ik al vaker mogen bewonderen; dit was een prachtig staaltje daarvan.

Daarnaast is dat pleintje ook echt een voor een koffiestop voor fietsers gemaakte plaats, zo lijkt het. En de keren dat ik er ooit was, viel het mij al op. En hoewel ik geneigd was om er na de tweede kop koffie (de toffee’s die erbij werden geserveerd waren ook top) nog wat langer te blijven zitten, moesten we nog terug naar Made.

De route moest iets worden omgelegd omdat er in Schijf een wielerronde bezig was (de Vijf van Schijf?). Maar wat mij betreft pakte dat ook goed uit. Tenminste, ik vond de route minstens even leuk. Over de snelweg heen en door Zegge weer terug naar Oudenbosch en op snelheid weer over de dijk naar Zevenbergen. De afstand deed de benen wat pijn, maar ik denk dat dit het waard was.

Het was weer een klein fietsfeestje.

P.S. Ons is net ter ore gekomen dat aan de Ronde van Schijf onze eigen Sander Weda heeft meegedaan. Helaas was ons dat niet bekend. We hadden zeker Schijf wel aangedaan om hem aan te moedigen.
Uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat in ronde drie zijn trapaslager eruit lag (wat wil je met zoveel power), wat hem een mogelijke ereplaats heeft gekost. Maar we kunnen wel constateren dat hij er goed inzat, hij heeft de koers met zonder trapaslager uitgereden. Wat bijzonder knap is.

Uw vliegende verslaggever,

Gerard K.

Na een paar weken last te hebben gehad van mijn rug, was ik zondag leider voor een rit Numansdorp.Een mooie rit om mee te rijden in de buik van het peloton.Bij het gemeentehuis aangekomen, was ik de eerste. Even later kwam onze hoffotograaf Peter. Hij merkte ook al op dat er weinig renners waren. Maar het bleek dat er al 10 renners vroeger vertrokken waren voor de abdijtocht. Rond half 9 waren we met 3 sportrenners, Martien, Erik en Chris, en de toer waren ook met z’n drieën, Frans, Wim en ik. De sport vertrok richting Hedel zonder Chris, want die wilde tijdig weer thuis zijn en ging met ons mee. Toen wij weg reden kwam Thijs (te laat😊) aangereden, maar met zijn snelheid had hij ze zo ingehaald. Frans stelde voor om via Blauwesluis te rijden, omdat de buitendijk afgesloten was. Zo reden we via Moerdijk naar Dordrecht, met 2 grote koptrekkers. Voor de Kiltunnel besloot de grote koptrekker Chris om terug te draaien zodat hij op tijd thuis kon zijn.Na de tunnel was het niet in de buik van het peloton, maar volle bak met z’n drieën kop over kop naar Numansdorp. Onderweg daarheen sloten we aan bij een zestal renners. Dat reed een stuk makkelijker. Bij de afslag naar Hellegatsplein hadden we gehoopt dat ze met ons mee zouden gaan, maar ze kozen het hazenpad rechtdoor. In de verte zagen we dat de brug open stond, of is het nou dicht, in ieder geval moesten we wachten. Na de brug kregen we de wind gunstig, zoals een gezegde is: poepen zonder douwen, oftewel wind in het hol. Via Heijningen, Fijnaart en Stampersgat reden we naar het fietsbruggetje van Zevenbergen, dat ging lekker vlot. Bij het viaduct over de A16 wilde Wim de twee oudjes er wel even afrijden, maar Frans en ik bleven eraan plakken. Aangekomen in Made werden we door Wim bij het Trefpunt getrakteerd op koffie met appelpunt voor zijn verjaardag. (bedankt Wim) Ondanks dat we maar met 3 (4) renners waren, hebben we toch heel lekker gereden. Hopelijke staan we zondag met iets meer renners aan de start.

Gr. De kledingman.

Een schitterende dag, en wij mochten voordat het echt warm werd op weg. Veel zon en nauwelijks wind. Wat een fietsfeest. De route was afgekeken van zaterdag, en iets langer gemaakt. Bedankt Gerard V.

We kregen gezelschap van Erik, Gerben en Chris van de Sport. En die maakten een 9-tal compleet. 8 van de WTC en een oud-lid dat toch weer wat ambities richting de WTC Made laat blijken.

Eigenlijk was dit een rit om goed om je heen te kijken. Door de polders richting Sleeuwijk en zo over de dijken helemaal naar de Kromme Nol. Een naam die te mooi is om niet te noemen. En zo over de brug bij Heusden langs Doeveren weer terug naar het westen.

Over de dijken fietsen is op dit moment geweldig. Alles is groen, op tweede Pinksterdag is het rustiger dan je zou verwachten. Door het mooie weer was het ook een relatief rustig rondje waar ieder zijn deel deed. Ik zou zeggen, niets bijzonder, maar dat zou de mooie tocht onrecht doen. Soms is het lastig om het goed in woorden te vatten.

Een lekke band was het enige wat tegenzat. Een stuk staal in de band, er hoefde in elk geval niet naar kleine steentjes gezocht te worden. Het enige nadeel van geen wind is dat je hem ook niet mee hebt. Je moet wel wat te klagen hebben. Anders lijkt het alsof we in het paradijs fietsten. En dat is nu ook weer wat overdreven.

De komende dagen blijft het lekker warm en zonnig. Morgen maar weer trainen.

Gerard K.

Het rondje was volgens mij exact het omgekeerde van de ronde die we twee weken geleden reden. En zo zien we de zaak ook een vanuit een ander perspectief. Bovendien is het een pracht rondje.

Het voordeel van het hebben van een hond, is dat je niet hoeft te gokken wat het weer is. Daar kom je vanzelf achter als ‘m uitlaat. En het was frisser dan het er uit zag. Tijd om toch maar de sexy gele overschoenen tevoorschijn te halen.

Het was wel prettig dat er bij de start weinig wind stond. Altijd een goed begin. En het is overigens in deze tijd van het jaar (en ook later) dat de wind uit het westen van laag, naar steviger in de loop van de dag gaat. Ik ben vergeten waarom.

Het eerste stuk tot aan Zevenbergen is een moetje, wat mij betreft. En ik geloof dat ik daar niet de enige in ben. Maar eenmaal door Zevenbergen heen begint het feest. Niet in het minst omdat we na de houten brug over de Mark richting Oudenbosch lekker begonnen te draaien. Zonder uitzonderingen. En daarbij werd het tempo ook nog strak gehouden. Geen uitschieters naar boven, geen uitschieters naar beneden. Gewoon een lekker stevig tempo waarbij het waaierrijden een soort dansje lijkt te gaan worden. Dit laatste kun je gewoon uit je geheugen wissen. Het is misschien wat over de top. Het blijft natuurlijk gewoon doortrappen.

De wind begon wel toe te nemen en kwam uit het noordwesten. Niks mis mee, maar als je probeert om volle bak bij Hellegatsplein omhoog te kachelen, dan word je er aan herinnerd dat er nog zoiets bestaat als een parkeerstand. Bij de tweede helling werd er een algemene plaspauze gehouden. Een welkom stukje rust. Eenmaal over de bruggen kregen we de wind mee en gingen in gestaag tempo over de dijken, sommige slingerend, sommige kaarsrecht. Het was een echt rustige zondag, met opvallend weinig verkeer. Dus weinig oponthoud, lekker doortrappen.

En op een gegeven moment kom je bij de Kiltunnel. Het is op een of andere manier niet mogelijk om daar tegelijk dezelfde weg te nemen. Er zijn er ook nog al wat. Het leidde tot wat hilariteit.

De Kiltunnel zelf is erg verradelijk. Hij is net iets langer omhoog dan mijn adem. Maar het naar beneden zoeven is dan wel weer leuk. Toch eerst het zoet voor je verzuurt.

Langs de Dortse kil vind ik altijd schitterend. En met de wind in de rug is dat nog veel leuker.

De Moerdijkbrug werd op creatieve wijze overgestoken, en nog steeds met diezelfde wind in de rug. Over de Dirk de Botsdijk (schitterende naam) door Lage Zwaluwe de polder weer in. En het laatste stuk werd er fors gas gegeven. Ik heb maar net gedaan alsof ik aan het uitrijden was. Ik kon het niet meer bijbenen. Helaas moet ik volgend weekend werken, de weg terug naar Geertruidenberg was een staaltje surplace die volgende week met moeite geevenaard zal worden.

Gerard K.