Na een paar weken last te hebben gehad van mijn rug, was ik zondag leider voor een rit Numansdorp.Een mooie rit om mee te rijden in de buik van het peloton.Bij het gemeentehuis aangekomen, was ik de eerste. Even later kwam onze hoffotograaf Peter. Hij merkte ook al op dat er weinig renners waren. Maar het bleek dat er al 10 renners vroeger vertrokken waren voor de abdijtocht. Rond half 9 waren we met 3 sportrenners, Martien, Erik en Chris, en de toer waren ook met z’n drieën, Frans, Wim en ik. De sport vertrok richting Hedel zonder Chris, want die wilde tijdig weer thuis zijn en ging met ons mee. Toen wij weg reden kwam Thijs (te laat😊) aangereden, maar met zijn snelheid had hij ze zo ingehaald. Frans stelde voor om via Blauwesluis te rijden, omdat de buitendijk afgesloten was. Zo reden we via Moerdijk naar Dordrecht, met 2 grote koptrekkers. Voor de Kiltunnel besloot de grote koptrekker Chris om terug te draaien zodat hij op tijd thuis kon zijn.Na de tunnel was het niet in de buik van het peloton, maar volle bak met z’n drieën kop over kop naar Numansdorp. Onderweg daarheen sloten we aan bij een zestal renners. Dat reed een stuk makkelijker. Bij de afslag naar Hellegatsplein hadden we gehoopt dat ze met ons mee zouden gaan, maar ze kozen het hazenpad rechtdoor. In de verte zagen we dat de brug open stond, of is het nou dicht, in ieder geval moesten we wachten. Na de brug kregen we de wind gunstig, zoals een gezegde is: poepen zonder douwen, oftewel wind in het hol. Via Heijningen, Fijnaart en Stampersgat reden we naar het fietsbruggetje van Zevenbergen, dat ging lekker vlot. Bij het viaduct over de A16 wilde Wim de twee oudjes er wel even afrijden, maar Frans en ik bleven eraan plakken. Aangekomen in Made werden we door Wim bij het Trefpunt getrakteerd op koffie met appelpunt voor zijn verjaardag. (bedankt Wim) Ondanks dat we maar met 3 (4) renners waren, hebben we toch heel lekker gereden. Hopelijke staan we zondag met iets meer renners aan de start.

Gr. De kledingman.

Een schitterende dag, en wij mochten voordat het echt warm werd op weg. Veel zon en nauwelijks wind. Wat een fietsfeest. De route was afgekeken van zaterdag, en iets langer gemaakt. Bedankt Gerard V.

We kregen gezelschap van Erik, Gerben en Chris van de Sport. En die maakten een 9-tal compleet. 8 van de WTC en een oud-lid dat toch weer wat ambities richting de WTC Made laat blijken.

Eigenlijk was dit een rit om goed om je heen te kijken. Door de polders richting Sleeuwijk en zo over de dijken helemaal naar de Kromme Nol. Een naam die te mooi is om niet te noemen. En zo over de brug bij Heusden langs Doeveren weer terug naar het westen.

Over de dijken fietsen is op dit moment geweldig. Alles is groen, op tweede Pinksterdag is het rustiger dan je zou verwachten. Door het mooie weer was het ook een relatief rustig rondje waar ieder zijn deel deed. Ik zou zeggen, niets bijzonder, maar dat zou de mooie tocht onrecht doen. Soms is het lastig om het goed in woorden te vatten.

Een lekke band was het enige wat tegenzat. Een stuk staal in de band, er hoefde in elk geval niet naar kleine steentjes gezocht te worden. Het enige nadeel van geen wind is dat je hem ook niet mee hebt. Je moet wel wat te klagen hebben. Anders lijkt het alsof we in het paradijs fietsten. En dat is nu ook weer wat overdreven.

De komende dagen blijft het lekker warm en zonnig. Morgen maar weer trainen.

Gerard K.

Het rondje was volgens mij exact het omgekeerde van de ronde die we twee weken geleden reden. En zo zien we de zaak ook een vanuit een ander perspectief. Bovendien is het een pracht rondje.

Het voordeel van het hebben van een hond, is dat je niet hoeft te gokken wat het weer is. Daar kom je vanzelf achter als ‘m uitlaat. En het was frisser dan het er uit zag. Tijd om toch maar de sexy gele overschoenen tevoorschijn te halen.

Het was wel prettig dat er bij de start weinig wind stond. Altijd een goed begin. En het is overigens in deze tijd van het jaar (en ook later) dat de wind uit het westen van laag, naar steviger in de loop van de dag gaat. Ik ben vergeten waarom.

Het eerste stuk tot aan Zevenbergen is een moetje, wat mij betreft. En ik geloof dat ik daar niet de enige in ben. Maar eenmaal door Zevenbergen heen begint het feest. Niet in het minst omdat we na de houten brug over de Mark richting Oudenbosch lekker begonnen te draaien. Zonder uitzonderingen. En daarbij werd het tempo ook nog strak gehouden. Geen uitschieters naar boven, geen uitschieters naar beneden. Gewoon een lekker stevig tempo waarbij het waaierrijden een soort dansje lijkt te gaan worden. Dit laatste kun je gewoon uit je geheugen wissen. Het is misschien wat over de top. Het blijft natuurlijk gewoon doortrappen.

De wind begon wel toe te nemen en kwam uit het noordwesten. Niks mis mee, maar als je probeert om volle bak bij Hellegatsplein omhoog te kachelen, dan word je er aan herinnerd dat er nog zoiets bestaat als een parkeerstand. Bij de tweede helling werd er een algemene plaspauze gehouden. Een welkom stukje rust. Eenmaal over de bruggen kregen we de wind mee en gingen in gestaag tempo over de dijken, sommige slingerend, sommige kaarsrecht. Het was een echt rustige zondag, met opvallend weinig verkeer. Dus weinig oponthoud, lekker doortrappen.

En op een gegeven moment kom je bij de Kiltunnel. Het is op een of andere manier niet mogelijk om daar tegelijk dezelfde weg te nemen. Er zijn er ook nog al wat. Het leidde tot wat hilariteit.

De Kiltunnel zelf is erg verradelijk. Hij is net iets langer omhoog dan mijn adem. Maar het naar beneden zoeven is dan wel weer leuk. Toch eerst het zoet voor je verzuurt.

Langs de Dortse kil vind ik altijd schitterend. En met de wind in de rug is dat nog veel leuker.

De Moerdijkbrug werd op creatieve wijze overgestoken, en nog steeds met diezelfde wind in de rug. Over de Dirk de Botsdijk (schitterende naam) door Lage Zwaluwe de polder weer in. En het laatste stuk werd er fors gas gegeven. Ik heb maar net gedaan alsof ik aan het uitrijden was. Ik kon het niet meer bijbenen. Helaas moet ik volgend weekend werken, de weg terug naar Geertruidenberg was een staaltje surplace die volgende week met moeite geevenaard zal worden.

Gerard K.

Deze zondag 12 april zijn er blijkbaar veel andere activiteiten, want ondanks fris maar wel mooi fietsweer zie ik een wat kleinere groep als ik bij het oude gemeentehuis aankom. Nog wel ruim boven de 50% opkomst maar we waren de drukte gewend.
Als tour groep gaan we eerst naar Baarle en dan langs de grens onder Breda door om dan westelijk van Breda weer omhoog te rijden, passend bij de zuidelijk wind van deze ochtend. Ik wist nog dat we vorig jaar een rondje reden wat in mijn beleving een beetje om het dorp Baarle Nassau ging. Dus die even uit Strava gevist en GPX van gemaakt. Nog even gekeken en leek wel goed om te volgen. Verschillende mensen hadden hem ook op hun navigatie staan, wel fijn is als je het rondje zelf niet goed kent, dan kun je samen kijken.
Als we vertrekken, blijken we met 10 renners te zijn. Maar dat duurt niet lang. Peter Bastiaanse merkt bij Oosterhout al dat het toch niet verstandig is om tegen de 100 km te gaan fietsen. Hij wil terugdraaien. Ik “interview” hem nog even serieus om te horen wat er aan de hand is en of we hem echt alleen terug kunnen laten rijden zoals hij zegt. Blijkt dat hij al een paar dagen niet lekker is en heel slecht geslapen heeft met een kop vol snot… Ik vertrouw er op dat hij goed thuis gaat komen en wij trekken ons weer in gang. Het gaat via bekende wegen naar ’t Zand en dan naar Baarle.
De wind is al weer harder dan ik verwacht had. Er wordt een carrousel georganiseerd op kop. Zes renners draaien lekker door en de anderen proberen daar achter te schuilen. We proberen de snelheid niet op te laten lopen maar gewoon de inspanning te verdelen. Voor Baarle loopt de route inderdaad anders dan ik hem normaal zou doen. Maar uiteindelijk pakken we toch een stukje centrum mee. Maar we hebben ook iets gemist want de route geeft aan dat we er af zijn. Maar we zien een bordje Ulicoten en daar moeten we heen, dus dat is gemakkelijk weer op te pikken. Met wind nu vooral opzij gaan we naar Meer. Ik zit met Corné op kop als hij zegt… “hadden we hier niet links gemoeten?” Inderdaad, niet goed op de routeplanner gelet. Na 100 meter draaien we terug. Maar iedereen is blij met dit stukje want we zien een prachtig 19^e -eeuws huis dat niemand had willen missen.
Terug op de route gaat het naar Meerseldreef en richting Hazeldonk. Daar zien we verkeersregelaars op de weg. Die laten ons door ondanks de borden. Dat is mooi. Maar het blijft niet goed gaan. Net voor de Galderse meren komen we bij een kruising met weer verkeersregelaars en nu moeten we wel stoppen. Met nog drie andere fietsclubs die daar opgehouden worden, zijn we getuige van een wielerevenement: Toekomstcup Omloop van Breda en Galder; 2026_Technische-gids_Omloop-van-Breda_Versie-1.pdf

Ziet er professioneel uit met voorrij auto’s , motoren en heel lang wachten voor het peloton voorbij komt. Misschien hebben we wel de nieuwe Marianne of Demi gezien, maar we zijn het er allemaal over eens dat we dit wel hadden willen missen.
Via Effen gaan we de Rith in. Daar heeft Corné een variant die prima is. De routeplanner sputtert flink tegen natuurlijk en op het moment dat we volgens mij weer op de bekende route zitten, blijft hij dat doen. Hoe kan dit nu? Maar dan herinner ik met dat we vorig jaar daar ook in een wielerwedstrijd terecht kwamen. Wellicht dezelfde? Toen moesten we verplicht met de route meefietsen van de verkeersregelaars. Terecht, niet er tegen in, maar daardoor de rare variant uiteindelijk door het fietstunneltje. Dat doen we deze keer niet. We nemen de route die we altijd rijden en dan via Prinsenbeek en Elsakker. Wij kunnen daar gewoon voorbij rijden zonder te stoppen.
Nu lekker wind mee en zo touren we weer naar de May. Sommigen rijden nog een paar kilometer verder om op de honderd te komen. Ik vind het prima zo, weer lekker getraind.

Ad van Wesel

Een helder nachtje en dat betekent een fris begin van de dag. Met het Geweld uit Geertruidenberg een beetje verlaat. De telefoon moet tegenwoordig wel mee.

Een mooi groepje met Matadoren uit Made, Wrekers uit Wagenberg en Kanjers uit Den Hout (probeer daar maar eens een hyperbolische alliteratie van te maken). Er hoefde geen splitsing gemaakt te worden.

Een flauw zonnetje begeleidde ons door de gebruikelijke polder via Lage Zwaluwe naar de Moerdijkbrug. Lang geleden dat ik boven de rivieren verkeerde, waarbij ik het Hollandsch Diep als grens trek natuurlijk.

Opvallend was het gebrek aan wind. En in dit geval moest dat aan den lijve worden ondervonden omdat de windmolens op dit soort dagen sowieso stil staan. Maar het was zo. Meer dan 1 Bft uit het noordwesten was het niet. Het bracht langs Dortsche Kil naar het enige obstakel waar de wind geen rol speelt. De Kiltunnel. Wat gaat dat lekker omlaag daar. En wat is het laatste stukje omhoog lang en steil. Mijn hartslag sloeg de maat van “Vandaag is Rood!”, en het duurde even voordat iedereen was bijgekomen.

In de Hoekse Waard aangekomen, is het een mooi polderlandschap, en eenmaal van de rijksweg af is het een prachtig fietstochten over slingerde dijken, rechte dijken en alles daartussen wat betreft dijken.

De natuur, laten we dit zo maar noemen, bloeit op, met Herik, Hondsdraf en Paarse Dovenetel. En nog veel meer. Ik werd daar twee dagen geleden al door Ad op gewezen, maar ik heb een geheugen als een zeef.

Waar ik een jaar of 12 geleden ook al stuk ging, maar de andere kant op, was bij Hellegatsplein (waar komen toch die namen met de Hel vandaan, zo slecht is het daar toch ook weer niet?).

De eerste klim gaat nog wel, de tweede doet de knieën breken. Langzaam lopen daar de benen vol.

Over de dijken terug, onder de rivieren, is niet minder mooi. En als ik het bordje Zwingelspaan zie, dan is mijn dag helemaal goed. Wat een schitterende naam.

Er werd lekker doorgefietst. Maar er was gelukkig ook tijd om wat kennis te maken met ons nieuwe lid Wim Peggeman.

Altijd leuk om te horen wat mensen doen, wat ze beweegt, en natuurlijk, waarom ze fietsen.

Na ongeveer 97 km was ook de laatste kaap gerond in de polders richting Made en was het een mooi fietstochtje. Met mooi zonnetje, geen wind. Wel een plaspauze, maar geen lekke banden.

Zoals ze in Noorden zeggen: “Het kon minder!”.

Gerard K.

Het is vandaag “Stille Zaterdag” maar aan de start van onze WTC tochten hoor ik een vrolijk geklets. De opkomst is wel wat minder dan afgelopen weken. Mensen zijn waarschijnlijk eieren aan het verven, of thuis nog aan het bijkomen van het prijskaartje van die dingen. Want waar we het allemaal hebben over de hoge dieselprijs, zijn eitjes van € 0,39 per stuk helemaal duur geworden. Goed voor onze klanten, zal ik dan maar denken. Hopelijk is het goede weer dat er aan komt naast lekker voor wielrenners ook het einde aan de vogelgriep zodat de eieren die wij eten om te herstellen na een lange tocht, ook weer op normaal niveau.
Maar terug naar de start.
Ik tel een mannetje of 14 dus geen noodzaak om te splitsen deze keer. En Marc de Peijper wil vandaag de Sport uitproberen, dus gaan wij met 13 op pad. Via Blauwe Sluis rijden we richting Moerdijk en dan willen we over het industrieterrein. Maar ik zie van een afstandje al dat de brug net voor het industrieterrein dicht is. Wat normaal beter nieuws is dan dat hij open is… maar nu is de weg dicht. Even denk ik nog dat we over het fietspad er wel langs komen maar op het fietspad staat een grote zak om fietsers tegen te houden. Nee, niet zo’n gewaardeerde verkeersregelaar, maar echt een big bag met zand of zo er in.
Dan gaan we dus even linksaf richting A17 en over de Rode Vaart brug daar en de parallelweg naar het punt waar we weer op de route kunnen komen.
Op het fietspad merk ik dat de wind toch wat eerder aan het aantrekken is dan ik op de app gezien had. Daar zou het pas om tien uur van windkracht 2 naar 3 gaan, maar we krijgen nu al een pittige wind van voren. Hmm, dan is het nog lang naar het meest westelijke punt van onze tocht: De Boompjesdijk vlak bij het Volkerak.
We hebben wel mooie wegen waar de wind steeds een beetje uit dezelfde richting blijft komen, dus kunnen we ronddraaien en daar doet ook nagenoeg iedereen aan mee, wat de “wind op kop tijd” per persoon behoorlijk verkort. Helemaal vlekkeloos en rustig gaat het nog niet maar wel beter dan een paar weken terug.
Na de Boompjesdijk moeten we even op adem komen en ik zie krentenbollen, repen en andere caloriebommen naar binnen geschoven worden voor deel 2. Met wind in de rug wordt het namelijk niet persé makkelijker, want dan willen we natuurlijk onze snelheid wat opkrikken. Binnen de kortste keren zijn we in Stampersgat. Via Oudenbosch rijden we naar de bekende Lammegatsebrug. Traditioneel een stuk waar we bij westenwind even boven de veertig rijden. Dus doen we dat nu ook maar niet zo gek dat de groep uit elkaar valt. We pakken het industrieterreintje in Zevenbergen om via het fietsbruggetje op het fietspad richting de May te rijden.
Het valt mij op dat Leo die op kop rijdt nu, even af lijkt te remmen. Hij ziet een bestelauto van Albert Heijn en denkt dat Twan besloten heeft nog wat repen aan ons te komen uitreiken. Maar dat is ijdele hoop, de deuren blijven dicht en hij zal het toch met de zelf meegebrachte spullen moeten doen.

Op het viaduct over de HSL worden de benen nog een keer getest. Nu lijken bij sommigen toch de benen niet meer optimaal te zijn en moeten we echt hergroeperen. Het laatste stuk doen we niet meer te gek en zo komen we na een lekker tochtje bij al wat aangenamer (warmer) weer thuis. Als het goed is zet de temperatuurverbetering nu door en gaan we op voor mooi fietsweer op tweede paasdag.

Ad van Wesel

We hebben weer een zonnige maar koude start deze zondag. Alle beschikbare kleding met VEMA, AH en PS van Seeters wordt aangetrokken. En winterhandschoenen en overschoenen. Maar de kou heeft de Tourrenners niet afgeschrokken, veel liefhebbers staan aan de start. Er zijn ook een paar Sportrenners die deze zondag geen zin, tijd, conditie hebben voor de 120 kilometer Philipsdam, en met de Tour mee willen. Totaal 25 renners dus we gaan weer splitsen. Ik pak de ene helft mee en Gerard laadt snel even de route in zijn Garmin en pakt de andere helft. We rijden niet zoals afgelopen keren met de ene helft linksom en andere helft rechtsom; gewoon dezelfde route maar starten met een paar minuten verschil en zien wel of we elkaar nog zien.
Nou, dat duurt niet zo lang. Na een kilometer of 4-5 krijgen we te maken met een lekke band van Joan. En nog voor het wiel er uit is, komt Gerard met zijn pelotonnetje al voorbij.
Gelukkig hebben we snel de dader gevonden van het lek.. een flink, maar heel scherp stukje, vuursteen. Ook nog een ander steentje dat net een beetje ingereden is, wordt preventief verwijderd. Wij hebben best een snelle pitstop, maar de andere groep is dan ver uit zicht.
We rijden langs Den Elsakker en dan de variant door de Verloren hoek bij Ettten-Leur. Helaas merkt Joan weer dat zijn band leegloopt. Hoe kan dat nu? We weten het nog steeds niet want we kunnen geen steentje of iets vinden. Flip wil het zeker weten en draait de band buitenstebinnen om nog eens goed te kijken, maar niks. Misschien is het het randje van het velggaatje zegt Joan. Dat heeft hij meer gehad en heeft daarvoor een preventieve behandeling gevonden. Een stukje binnenband met een gaatje gaat over de ventiel om extra te beveiligen rond het vellinggat… ik heb het nooit gezien of gehoord, maar kwaad zal het niet kunnen.
Later thuis zie ik dat daar zelfs speciale dingen voor te koop zijn.

Maar het kan dus ook met binnenband of met stukje ductape. Ik denk dan wel dat het gat dan veel te groot moet zijn om dit euvel met deze oplossing op te lossen en dat is bij Joan niet… maar hierna rijdt hij niet meer lek. Dus….
We rijden via Liesbos en dan binnendoor langs Rijsbergen naar Zunderts grondgebied. Daar ontwaren we de andere helft van de Tour, ook met een lekke band en nu zijn wij weer de eerste groep.
Op een gegeven moment komt na het links afslaan Erik naast mij rijden met de vraag of hij geacht wordt hier op kop te rijden? Na mijn vragende blik zegt hij “Dit is de van der Hoeven straat”. O ja, dat is waar ook. Maar het is Professor van der Hoeven dus ik heb een vermoeden dat Erik dat niet is. En, nee, dat is volgens hem zijn broer. Dus hij hoeft niet persé op kop, maar het is wel strak wind tegen dus het zou wel lekker zijn. Maar Erik is al weer naar achteren. Jammer.
We rijden rond Schijf richting Roosendaal om uiteindelijk op Krampenloop en Langedijk uit te komen. Mooie weg maar met veel bochten. Gelukkig het laatste stuk met tegenwind nog tot Zegge.
Na Zegge zie ik gele borden opduiken. De weg richting Oudenbosch is afgesloten. Ik zie uit de verte dat er een pijl naar links en één naar rechts staat. Die langs links weet ik geloof ik de weg. Dus ik roep “LINKS”. Als we afslaan, zie ik een bordje “fietsers afstappen”, mmm hadden we waarschijnlijk toch wel langs gekunnen op zondag. Maar de linksaf route gaat ook prima hoor. Als we weer op bekende weg langs het spoor komen, zien we de groep van Gerard weer voor ons rijden. Ik vermoed dat die wel de gok genomen hebben door de afgesloten weg. Wij zijn weer Tour groep 2. Vanaf nu rijden we 100-200 meter achter die groep en eigenlijk gaat dat prima. Mensen die niet op de voorjaarsvergadering waren, vragen waarom we ze niet even inhalen, maar die leg ik uit dat we afgesproken hebben dat we in dit geval gewoon deze afstand aanhouden. Dat is best een moeilijk concept blijkbaar. De fiets wil gewoon naar die groep voor je. Maar dat doen we niet. Alleen na de Lammegatse brug gaat groep 1 een beetje rustiger rijden en daarvan wordt mijn groep wat onrustiger. Dus besluit ik om af te wijken van de GPX en als alternatief over het fietspad naar Zwartenberg te rijden. Vandaar naar Langeweg en zo naar huis. Waarschijnlijk zijn we nu weer de voorste groep, want de anderen zien we nu niet meer. Met wind in de rug gaat het nu wel hard want we willen zorgen dat John Haanskorf toch nog op tijd thuis is ondanks twee stops voor lekke banden. Ik weet niet of dat gelukt is. Wij waren in ieder geval met 87 km op de teller rond kwart over twaalf op de May. Flip zat nog wat te klagen dat niemand op koffie met gebak trakteerde, maar hij kon zelf ook geen reden verzinnen blijkbaar om dat zelf te zoen. Dus dan maar thuis meteen aan de boterhammen en koffie.

Volgende week zijn we weer voor twaalven thuis, want dan vertrekken we 8:30 uur.

Ad

Een wat cryptische omschrijving, omdat er zich zoveel tourrijders meldden dat de groep in tweeen gesplitst moest worden zoals eerder werd afgesproken.

De laatste keer om 09:00 uur vertrek dit jaar omdat de zomertijd is aangebroken, vanaf volgende week begint het weer om 08:30 uur.

Het was een frisse start, bij aanvang niet met veel wind, maar wel een koude dus. Het is dat we met de fiets gingen, want met de auto zouden we hebben moeten krabben. Zo zie je maar, met de fiets is alles beter.

Een mooi rondje richting het zuiden, met een westelijk tintje. Ad had een mooie route gemaakt voor de Tour. Veel wegen die we kennen, maar anders aan elkaar geplakt. Hoewel dat ook mijn gebrek aan herinnering zou kunnen zijn.

Als jonge honden wilden “split 2” zo snel als mogelijk achter de meute van “split 1” aan.  Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Richting Zevenbergen was het echter stuivertje wisselen waar de eerste groep al een lekke band kreeg. Met een vriendelijke groet vervolgden wij onze weg richting ZZW waar we langs de prachtige velden en bossages zoevden en waar al een onluikende lente was te onwaren.

Maar ook wij ontkwamen niet aan lekrijden. Bij de tweede lekke band stoof split 1 ons, uiteraard ook weer vriendelijk groetend, ons voorbij.
Waar ze daarna toch wel op een afstand voor ons reden die wij eigenlijk niet meer konden negeren. En langzaam maar zeker, en op het laast niet zo langzaam meer, kwamen we dichter.
De wijsheid overwon, we willen er natuurlijk geen echt wedstrijd van maken (wel hoor!), we hielden afstand, en lieten die oplopen.

De tocht zelf was prachtig, ik kan niet anders zeggen. Het mag natuurlijk nog wat warmer en groener worden, maar er was niets mis mee. We hebben echt een prachtig stukje West-Brabant doorkruist met, voor mij, het hoogtepunt, het bruggetje over de plek waar de Mark overgaat in de Dintel (zoek maar op).

De wind stak op. Gelukkig op de terugweg en meestens in de rug. Wat op het laatste stuk naar Made leidde tot hoge snelheden. Ik was zeer onder de indruk van Maurice die na een aanzienlijke hoeveelheid kopwerk er nog even een 50 km/h uithaalde.

Het was zo’n rit die gewoon lekker was, zonder veel bijzonderheden, buiten de rit zelf dan. Het seizoen lijkt nu echt los. Een fijne opkomst ook.

Tot volgende week!

Gerard Koops