Een helder nachtje en dat betekent een fris begin van de dag. Met het Geweld uit Geertruidenberg een beetje verlaat. De telefoon moet tegenwoordig wel mee.

Een mooi groepje met Matadoren uit Made, Wrekers uit Wagenberg en Kanjers uit Den Hout (probeer daar maar eens een hyperbolische alliteratie van te maken). Er hoefde geen splitsing gemaakt te worden.

Een flauw zonnetje begeleidde ons door de gebruikelijke polder via Lage Zwaluwe naar de Moerdijkbrug. Lang geleden dat ik boven de rivieren verkeerde, waarbij ik het Hollandsch Diep als grens trek natuurlijk.

Opvallend was het gebrek aan wind. En in dit geval moest dat aan den lijve worden ondervonden omdat de windmolens op dit soort dagen sowieso stil staan. Maar het was zo. Meer dan 1 Bft uit het noordwesten was het niet. Het bracht langs Dortsche Kil naar het enige obstakel waar de wind geen rol speelt. De Kiltunnel. Wat gaat dat lekker omlaag daar. En wat is het laatste stukje omhoog lang en steil. Mijn hartslag sloeg de maat van “Vandaag is Rood!”, en het duurde even voordat iedereen was bijgekomen.

In de Hoekse Waard aangekomen, is het een mooi polderlandschap, en eenmaal van de rijksweg af is het een prachtig fietstochten over slingerde dijken, rechte dijken en alles daartussen wat betreft dijken.

De natuur, laten we dit zo maar noemen, bloeit op, met Herik, Hondsdraf en Paarse Dovenetel. En nog veel meer. Ik werd daar twee dagen geleden al door Ad op gewezen, maar ik heb een geheugen als een zeef.

Waar ik een jaar of 12 geleden ook al stuk ging, maar de andere kant op, was bij Hellegatsplein (waar komen toch die namen met de Hel vandaan, zo slecht is het daar toch ook weer niet?).

De eerste klim gaat nog wel, de tweede doet de knieën breken. Langzaam lopen daar de benen vol.

Over de dijken terug, onder de rivieren, is niet minder mooi. En als ik het bordje Zwingelspaan zie, dan is mijn dag helemaal goed. Wat een schitterende naam.

Er werd lekker doorgefietst. Maar er was gelukkig ook tijd om wat kennis te maken met ons nieuwe lid Wim Peggeman.

Altijd leuk om te horen wat mensen doen, wat ze beweegt, en natuurlijk, waarom ze fietsen.

Na ongeveer 97 km was ook de laatste kaap gerond in de polders richting Made en was het een mooi fietstochtje. Met mooi zonnetje, geen wind. Wel een plaspauze, maar geen lekke banden.

Zoals ze in Noorden zeggen: “Het kon minder!”.

Gerard K.

We hebben weer een zonnige maar koude start deze zondag. Alle beschikbare kleding met VEMA, AH en PS van Seeters wordt aangetrokken. En winterhandschoenen en overschoenen. Maar de kou heeft de Tourrenners niet afgeschrokken, veel liefhebbers staan aan de start. Er zijn ook een paar Sportrenners die deze zondag geen zin, tijd, conditie hebben voor de 120 kilometer Philipsdam, en met de Tour mee willen. Totaal 25 renners dus we gaan weer splitsen. Ik pak de ene helft mee en Gerard laadt snel even de route in zijn Garmin en pakt de andere helft. We rijden niet zoals afgelopen keren met de ene helft linksom en andere helft rechtsom; gewoon dezelfde route maar starten met een paar minuten verschil en zien wel of we elkaar nog zien.
Nou, dat duurt niet zo lang. Na een kilometer of 4-5 krijgen we te maken met een lekke band van Joan. En nog voor het wiel er uit is, komt Gerard met zijn pelotonnetje al voorbij.
Gelukkig hebben we snel de dader gevonden van het lek.. een flink, maar heel scherp stukje, vuursteen. Ook nog een ander steentje dat net een beetje ingereden is, wordt preventief verwijderd. Wij hebben best een snelle pitstop, maar de andere groep is dan ver uit zicht.
We rijden langs Den Elsakker en dan de variant door de Verloren hoek bij Ettten-Leur. Helaas merkt Joan weer dat zijn band leegloopt. Hoe kan dat nu? We weten het nog steeds niet want we kunnen geen steentje of iets vinden. Flip wil het zeker weten en draait de band buitenstebinnen om nog eens goed te kijken, maar niks. Misschien is het het randje van het velggaatje zegt Joan. Dat heeft hij meer gehad en heeft daarvoor een preventieve behandeling gevonden. Een stukje binnenband met een gaatje gaat over de ventiel om extra te beveiligen rond het vellinggat… ik heb het nooit gezien of gehoord, maar kwaad zal het niet kunnen.
Later thuis zie ik dat daar zelfs speciale dingen voor te koop zijn.

Maar het kan dus ook met binnenband of met stukje ductape. Ik denk dan wel dat het gat dan veel te groot moet zijn om dit euvel met deze oplossing op te lossen en dat is bij Joan niet… maar hierna rijdt hij niet meer lek. Dus….
We rijden via Liesbos en dan binnendoor langs Rijsbergen naar Zunderts grondgebied. Daar ontwaren we de andere helft van de Tour, ook met een lekke band en nu zijn wij weer de eerste groep.
Op een gegeven moment komt na het links afslaan Erik naast mij rijden met de vraag of hij geacht wordt hier op kop te rijden? Na mijn vragende blik zegt hij “Dit is de van der Hoeven straat”. O ja, dat is waar ook. Maar het is Professor van der Hoeven dus ik heb een vermoeden dat Erik dat niet is. En, nee, dat is volgens hem zijn broer. Dus hij hoeft niet persé op kop, maar het is wel strak wind tegen dus het zou wel lekker zijn. Maar Erik is al weer naar achteren. Jammer.
We rijden rond Schijf richting Roosendaal om uiteindelijk op Krampenloop en Langedijk uit te komen. Mooie weg maar met veel bochten. Gelukkig het laatste stuk met tegenwind nog tot Zegge.
Na Zegge zie ik gele borden opduiken. De weg richting Oudenbosch is afgesloten. Ik zie uit de verte dat er een pijl naar links en één naar rechts staat. Die langs links weet ik geloof ik de weg. Dus ik roep “LINKS”. Als we afslaan, zie ik een bordje “fietsers afstappen”, mmm hadden we waarschijnlijk toch wel langs gekunnen op zondag. Maar de linksaf route gaat ook prima hoor. Als we weer op bekende weg langs het spoor komen, zien we de groep van Gerard weer voor ons rijden. Ik vermoed dat die wel de gok genomen hebben door de afgesloten weg. Wij zijn weer Tour groep 2. Vanaf nu rijden we 100-200 meter achter die groep en eigenlijk gaat dat prima. Mensen die niet op de voorjaarsvergadering waren, vragen waarom we ze niet even inhalen, maar die leg ik uit dat we afgesproken hebben dat we in dit geval gewoon deze afstand aanhouden. Dat is best een moeilijk concept blijkbaar. De fiets wil gewoon naar die groep voor je. Maar dat doen we niet. Alleen na de Lammegatse brug gaat groep 1 een beetje rustiger rijden en daarvan wordt mijn groep wat onrustiger. Dus besluit ik om af te wijken van de GPX en als alternatief over het fietspad naar Zwartenberg te rijden. Vandaar naar Langeweg en zo naar huis. Waarschijnlijk zijn we nu weer de voorste groep, want de anderen zien we nu niet meer. Met wind in de rug gaat het nu wel hard want we willen zorgen dat John Haanskorf toch nog op tijd thuis is ondanks twee stops voor lekke banden. Ik weet niet of dat gelukt is. Wij waren in ieder geval met 87 km op de teller rond kwart over twaalf op de May. Flip zat nog wat te klagen dat niemand op koffie met gebak trakteerde, maar hij kon zelf ook geen reden verzinnen blijkbaar om dat zelf te zoen. Dus dan maar thuis meteen aan de boterhammen en koffie.

Volgende week zijn we weer voor twaalven thuis, want dan vertrekken we 8:30 uur.

Ad

Een wat cryptische omschrijving, omdat er zich zoveel tourrijders meldden dat de groep in tweeen gesplitst moest worden zoals eerder werd afgesproken.

De laatste keer om 09:00 uur vertrek dit jaar omdat de zomertijd is aangebroken, vanaf volgende week begint het weer om 08:30 uur.

Het was een frisse start, bij aanvang niet met veel wind, maar wel een koude dus. Het is dat we met de fiets gingen, want met de auto zouden we hebben moeten krabben. Zo zie je maar, met de fiets is alles beter.

Een mooi rondje richting het zuiden, met een westelijk tintje. Ad had een mooie route gemaakt voor de Tour. Veel wegen die we kennen, maar anders aan elkaar geplakt. Hoewel dat ook mijn gebrek aan herinnering zou kunnen zijn.

Als jonge honden wilden “split 2” zo snel als mogelijk achter de meute van “split 1” aan.  Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Richting Zevenbergen was het echter stuivertje wisselen waar de eerste groep al een lekke band kreeg. Met een vriendelijke groet vervolgden wij onze weg richting ZZW waar we langs de prachtige velden en bossages zoevden en waar al een onluikende lente was te onwaren.

Maar ook wij ontkwamen niet aan lekrijden. Bij de tweede lekke band stoof split 1 ons, uiteraard ook weer vriendelijk groetend, ons voorbij.
Waar ze daarna toch wel op een afstand voor ons reden die wij eigenlijk niet meer konden negeren. En langzaam maar zeker, en op het laast niet zo langzaam meer, kwamen we dichter.
De wijsheid overwon, we willen er natuurlijk geen echt wedstrijd van maken (wel hoor!), we hielden afstand, en lieten die oplopen.

De tocht zelf was prachtig, ik kan niet anders zeggen. Het mag natuurlijk nog wat warmer en groener worden, maar er was niets mis mee. We hebben echt een prachtig stukje West-Brabant doorkruist met, voor mij, het hoogtepunt, het bruggetje over de plek waar de Mark overgaat in de Dintel (zoek maar op).

De wind stak op. Gelukkig op de terugweg en meestens in de rug. Wat op het laatste stuk naar Made leidde tot hoge snelheden. Ik was zeer onder de indruk van Maurice die na een aanzienlijke hoeveelheid kopwerk er nog even een 50 km/h uithaalde.

Het was zo’n rit die gewoon lekker was, zonder veel bijzonderheden, buiten de rit zelf dan. Het seizoen lijkt nu echt los. Een fijne opkomst ook.

Tot volgende week!

Gerard Koops