De vakantieperiode is nu in volle gang. De een vertrekt en de ander komt weer terug.
Ik zag van een sportcollega een bericht voorbijkomen dat hij een liggende heks ging beklimmen… Daar kan je dan toch van alles bij bedenken. Ik geef hem maar het voordeel van de twijfel en ga ervan uit dat hij het oprijden van een berg met de fiets bedoelt.
Desalniettemin staat er toch elke week weer een leuk sportgroepje aan de start. Deze keer zijn het Daan, Geert en Twan (de zogenaamde Svt’ers), Gerben, Marc en ik.
Ik vond dat wij deze rit maar eens naar België op vakantie moesten gaan. En zo werd Baarle-Nassau de ‘rit to go’.
Even dacht ik dat Thijs er toch ook bij was, want wie trok er direct zo hard door? Op de Godfried S.laan reden we al op een lint. Daan en ik moesten nog even flink aanzetten om bij de rest aan te sluiten. Even later zei G. tegen mij dat 35 hard zat is; maar of dat dan de maximale snelheid was of dat dat het gemiddelde moest worden, zei hij er niet bij. Ik antwoordde maar: “Ok”.
Iedereen had er zin in.
De eerste stop was bij de stoplichten bij de oversteek van de rijksweg. Daar waar Peter Gillis ooit zijn (inmiddels afbrokkelende) imperium is begonnen. Geert wilde even stoppen, ik weet niet waarom precies. Wellicht een ‘hatseflats’ aan zijn pedaal of zo.
Even later weer een “ho!”, dit keer was het Twan. Zijn toupetje onder zijn helm zat niet goed, dan maar blootshoofds verder.
Bij vakantiepark Wondermolen passeerde het WTC-Sportcircus onze collega’s van “Sandor Donnert’s Magical World of Circus”
. Natuurlijk hebben we even gezwaaid. Enkele Bokito’s zaten rustig en relaxed in hun kooi.
Het volgende doel was een grote groep van wel 30 wielrenners. Natuurlijk vliegen wij hen voorbij en laten we ze gedemoraliseerd achter. Het gebeurt eigenlijk nooit dat wij ingehaald worden, dus dat gevoel kennen wij niet.
Wel veel andere gevoelens in ons groepje. Hoe is het gevoel om een groot deel van de rit met een bobbel te fietsen bijvoorbeeld? Daan weet dat… Zijn fietsen leed er niet onder, dat werd duidelijk op de Chaamseweg.
Nog even schrikken van… jawel, een ambulance die achteruit een uitrit uitkomt. Je zal door een ambulance in een ambulance terechtkomen!
Eigenlijk is dwars door Baarle-Nassau fietsen niet echt fijn. Het is er altijd druk met vakantiegangers. Maar voor een vakantierit maken wij een uitzondering. Met gepaste snelheid passeren we het centrum en, altijd grappig, de grens in het midden van de straat.
Opvallend is dat Twan bij de viaducten best wel vaak op kop zit. Met het naderen van het drieluik zijn wat hoogtemeters welkom voor iedereen.
Toch spannend, zo’n fietsweekend.
Iedereen wil er klaar voor zijn, dus dat betekent trainen, trainen.
Ook de jongste aanwinst Marc traint de b….n uit zijn broek.
De rit verloopt zoals altijd als een speer; ongemerkt ligt het tempo hoog. Hoe hoog precies weet ik niet, maar als we om 11:15 uur de Elsakker zien, dan weet ik genoeg.
Marc gooit er nog even een sprint uit.
De rest volgt dit keer niet. Op het terras gaan de mondjes nu weer open om te praten en even niet voor de bidons en gelletjes. Maar zeker ook voor koffie, cola… en appelgebak. Twan, nogmaals bedankt voor de traktatie!
We brengen nog even de TSV-groep naar huis. (Nagezonden bericht: de bobbel van Daan heeft het bij hem thuis begeven). Knap opgehouden, Daan!
Het laatste stuk fiets ik samen met een beresterke Berm naar huis. Wederom een mooie rit met een mooie groep.
Let op: aanstaande zondag rijden we de klassieker van weleer in een nieuw (bad)jasje gestoken, nl: “SaunaDiana/Bredanello”.
Grt van Erik.
WTC Made op facebook 
WTC Made op Strava
