Alle berichten van Rene van Mook

Boompjesdijk rechtsom

Fietsverslagen

Afgelopen week en dagen geen tijd gehad voor de fiets. Oma (Marianne) had bedacht dat het wel leuk zou zijn de kleinkinderen vijf in getal een paar daagjes te logeren te vragen. Woensdagavond kwamen ze alle vijf. Nou ik kan u vertellen die kostten energie. Ad had in WTC wegkapiteins app van de week al een voorstel gedaan voor het rondje Boompjesdijk, wel rechtsom van wege de verwachte windrichting en niet over het industrieterrein van Moerdijk omdat daar de wortelopdruk steeds ernstigere vormen gaat aannemen. Wel Marianne bleef bij de kleinkinderen en opa mocht mee. Als ik bij Leo arriveer is Joan er niet, hij heeft deze week vakantie dus is mogelijk weg. Bij Jan Vermeulen zien we ook niets bewegen dus rijden we getweeën vandaag via de kortste weg naar de May. Voor ons uit rijdt de hoffotograaf van de vereniging. Juist voor het viaduct over de A59 worden we bijgehaald door Peter Bastiaansen. De andere Houtenaar Wim Peggeman geniet van een mooie vakantie in Croatië. Als we bij het oude gemeentehuis aankomen zit de rode trui Wim Rasenberg met Gerard Veekens al te wachten. Al snel volgen er meerdere renners van zowel de Trim-, Sport- alsook de tourgroep. Onze fotograaf trekt nog wat prenten van het gezelschap zelfs op verzoek.

Als de trim en de sport vertrokken zijn vertrekt ook onze tour groep. We rijden weg richting Zevenbergen en hebben gelijk de wind lekker op kop tegen. Juist voorbij Wagenberg haakt er nog een rijder aan maar als we tussen Langeweg en Zevenbergen een lek hebben bij Gerard Koops rijdt hij door. Met de hulp van Flip wordt het lek gedicht en kan de groep weer verder tegen de wind in naar het westen. We rijden onder Zevenbergen door en dan via de Afgebrande Hoef naar de brug bij ’t Lamgat. Er wordt voorgesteld te DRAAIEN. En een groot gedeelte van de groep doet dit dan ook. Een probleem hierbij is of je links om of rechts om draait. Dit is afhankelijk van waar de wind komt. En een ander probleem is dat het mensen eigen is om te versnellen. Dit is juist niet de bedoeling dan kun je op enig moment niet meer op kop komen. Op de Sint Antoinedijk voor Stampers wordt er gevraagd of dat dit de Boompjesdijk is, omdat hier een fraaie rij bomen staat die enigszins bescherming tegen de wind geven. Nee eerst volgen nu nog de Zuidzeedijk en de Mariadijk voordat we de Boompjesdijk bereiken. Deze wordt overigens duidelijk met een bord als of het een plaats betreft aangeduid. Hierna rijden we via de Smallendijk en de Oudlandsedijk naar Dinteloord. Hier is de wind al wat minder lastig en wordt het tempo flink opgevoerd. Na industrieterrein Dintelmond en de 1 Februariweg draaien we naar Willemstad. Hier volgen we de fietsstraat naar Tonnekreek en Zwingelspaan. Van hier uit gaat het om Noordhoek heen naar de Uilendijk hiermee ontlopen we het fietspad over industrieterrein Moerdijk waar enorme wortelopdruk de fietspret negatief beïnvloed. Als we de brug over de Roodevaart op rijden krijg ik een fijne duw van Flip die ziet dat mijn benen vollopen. Via de Blokdijk rijden naar Kanters om vervolgens de A16 en de HSL over te steken. Als ik rond kijk zie ik dat er meer zijn die het taai krijgen. Nu volgt er een stuk dat bekend is via Blauwe Sluis rijden we naar de Helkant om Made vanaf de Helkantsedijk binnen te rijden. De eerste renners slaan af richting huis als we de Watertorenstraat in draaien, bij de van Gilslaan volgen er meer die afdraaien en aan het eind van de Crullaan draaien Leo en ik als laatste af richting Den Hout. Op het Ruiterspoor wens ik Leo een prettige vakantie, hij zal er volgende week niet bij zijn. En met 103 km draai ik Ter Aalst op en merk dat de tank leeg is.

Groeten d’n burger van Ter Aalst

Rondje Slingerdreef

Fietsverslagen

Zondagochtend, dat betekent weer fietsen. Heb er uiteraard weer veel zin in.
Zat al om iets na achten op het bankje bij het gemeentehuis. Heerlijk rustig toch?
Maar langzaam aan druppelden de andere fietsers binnen. Werd het toch wat gezelliger.
Antoon kwam nog even vragen bij ons of de route niet aangepast kon worden van de Trim i.v.m. de harde wind, maar kreeg niet genoeg medestanders. Echte Flandriens kijken niet waar de wind vandaan komt. Gewoon het gas erop en gaan. Je hebt hem mee en tegen.
Wim had voor ons het bekende rondje Slingerdreef in petto. Met een klein groepje van vijf personen zouden wij deze klus gaan klaren. Dit waren Antoon Romme, leider Wim, uit het mooie Den Hout kwam Peter Bastiaansen onze gelederen versterken en gelukkig was John de Wijs er na een lang revalidatie proces ook weer van de partij.
Heel fijn dat je er weer bij bent Klepper. Wij als Trim hebben jou gemist.

Tijd om te gaan fietsen. Met Peter en ik op kop en de haren in de wind ging het via Den Hout richting Oosterhout. Daarna via de Burg. Materlaan de A 27 overgestoken om door het bos naar de Vijf Eiken weg te gaan. Daarna de oude Rijksweg over langs de basis, verder te gaan langs de camping en in rap tempo richting ’t Zand te gaan. Met Peter en Antoon bleef het tempo er lekker inzitten. Ook met John ging het prima.
Intussen bleef de wind flink doorwaaien maar ieder deed een paar trappen extra om het tempo erin te houden.
Bananentijd, bananentijd klonk het nog een keer. Bij ’t Zand werd er gestopt om een banaantje, een koek of wat anders naar binnen te slaan. Ook voor een sanitaire stop was dit een goed moment.
Daarna weer op pad en al slingerend door het mooie bosgebied naar de Slingerdreef. Dit was voor iedereen bekend terrein en het tempo ging weer een beetje de hoogte in.
Bavel kwam in zicht, en daarna Dorst. Wim had de zaak prima onder controle, en zodoende was er ook tijd om regelmatig met elkaar een praatje te maken en te genieten van de omgeving waar wij doorheen reden. Intussen begon de lucht flink dicht te trekken. Hopen dat we droog thuis komen potverdorie. Het zal toch niet zijn dat…….
Nadat we het Houtse Meer voorbij waren ging het door Den Hout waar Peter Bastiaansen en ik een stukje verder afscheid namen, en iedereen huiswaarts ging.
Het was weer een gezellige ochtend, en ik kwam gelukkig droog thuis aan.
Ik hoop de rest ook.

Gr Geraldinho.

Elsakker

Fietsverslagen

Vandaag zouden we met de Trim een ritje naar Den Elsakker gaan rijden. De zondag zag er prima uit deze vroege ochtend. Prima fietsweertje was het vooruitzicht. Op de May aangekomen leek ik wel een beetje op Remy, uit alleen op de wereld.. Maar gaandeweg werd het steeds drukker met de fietsers. Zag er veelbelovend uit. Ook de leider van de Trim groep Wim in zijn prachtige leiderstrui was uiteraard ook van de partij. Bert zou ook meerijden bij ons vertelde John Haanskorf maar stond leeg onderweg. Iets over half negen kwam Bert aanrijden en konden we vertrekken.

Met een gezelschap van zeven personen gingen we op pad. Richting Moerdijk. Antoon en Peter Korse namen gelijk het initiatief om er gelijk een lekker tempo op na te houden. Fred was gelukkig ook weer van de partij, en het zou de gehele rit goed met hem gaan. Via bekende wegen kwamen wij in Moerdijk aan, om vervolgens het industriegebied op te zoeken. De fietspaden worden hier steeds slechter vanwege de opdruk van de bomen. Wat een ellende is me dat zeg. Zelf ook regelmatig op kop en zo naderden we Noordhoek. Eindelijk wat betere baantjes. Stukje verderop riep Wim dat het tijd was voor een banaantje. En dat betekent een kleine stop van twee minuten. Want Wim is de leider, en die is de baas..

Nadat de bananen en de koeken naar binnen waren gewerkt ging het richting Standaardbuiten en Oudenbosch. Iedereen was in goede doen vandaag en deed een stukje van het kopwerk. In Oudenbosch ging het langs het Vaticaan en daarna al slingerend richting Etten Leur. Er moest wel flink doorgereden worden want John de Wijs en Andre van Kuijk zouden om elf uur ook daar aanwezig zijn bij de Elsakker. Dus het gas ging er nog een keertje flink op, en via de Zwartenberg kwamen we om iets over elf aan bij de Elsakker. John en Andre zaten al te wachten op ons. Goed om de mannen weer te zien en om onder het genot van een bakske en een puntje weer lekker bij te praten. Gezelligheid kent geen tijd, maar op een gegeven moment werd het toch weer eens tijd om huiswaarts te gaan. En dat deden wij achter Andre aan. En dat beviel ons prima. Na in de May afscheid genomen te hebben ging ik met Bert richting den Berg en van hier ging ik terug naar Oosterhout en Bert naar Sprang Capelle. Weer een mooie en gezellige rit gereden onder zomerse omstandigheden.

Met vr gr De Pakhaas.

 JW’s Rondje Zaltbommel: Vierkante Wielen & Bloeddorstige Beesten

Fietsverslagen

Vandaag is JW de leider van de dag—tenminste, volgens het programma. Want zelfs zonder fysiek aanwezig te zijn, ben je bij ‘de Sport’ gewoon de klos. JW is net verhuisd naar Made en heeft vorige week de fietstraining weer hervat. Het zal niet lang meer duren voordat hij zich weer bij ons aansluit!

Met 7 man sterk is er een prachtige opkomst. Martien, Thijs, Gerben, John, Twan, Marc en ondergetekende hebben er zin in. Mooie route, prima weertje, goede kleppers en natuurlijk een nazit… wat wil een mens nog meer?

“Nou… hopelijk goede benen!  Ik heb er in ieder geval zin in.”

⏱️ De Start: Stiltegebied van 15 m²

Uit sympathie voor de trimgroep (die bleven wachten op een lekrijder) vertrokken wij ook wat later. Om 08:36 uur sprongen de lichten op groen.

Traditioneel moesten we eerst even bijpraten. Dat duurde best wel lang—tot net over de brug van de Tuinbouwweg om precies te zijn. 😂 Vanaf dat moment verandert ons pelotonnetje in een stiltegebied van zo’n 15 m². Behalve de nodige aanwijzingen en waarschuwingen zijn het alleen nog de zoemende kettingen die de stilte doorbreken.

Op de brug bij Hank zwaai ik, na een tikje van Martien, naar Louise. Dat is al de tweede keer deze week! Louise, Karin of Calcit… wie kent ze niet?

💥 Het Gevoel: Vierkante Wielen

Op de Peerenboom kom ik net op kop voordat we de Wilde Bond inhalen. Dat avontuur duurt echter niet lang. Ik voel het direct aan alles: met deze vierkante wielen wordt het vandaag niet mijn dag. Hopelijk komt het met extreem zuinig rijden nog goed, denk ik dan maar.

Op de rotonde naar Dussen wordt de groep even afgeleid door een dubbele voorbumper. Gelukkig leidt dit niet tot een confrontatie met een enkele bumper op vier wielen die van links komt. (Ps: Het was achteraf meer grappig dan gevaarlijk hoor! )

🌊 Blazen Langs de Waal

Om de mooie wegen op de dijken te bereiken, moeten we dwars door Gorinchem heen. Met ‘de Kapitein’ op kop gaat dat (dankzij de Rivierentocht) gelukkig vlekkeloos.

Het is prachtig fietsen langs de Waal. De overzichtelijke, lange en strak geasfalteerde dijken nodigen uit om het gas flink open te trekken. Het tempo ligt direct torenhoog. Ik doe nog steeds stinkend mijn best om de kantjes eraf te rijden. Sparen, sparen, sparen… gonst het door mijn gedachten. Het werkt. Voor zolang het duurt.

Door het mooie weer is het al vroeg druk langs de rivier. Een zwart busje blokkeert ons—al dan niet bewust. Ik gok het laatste, want even later passeert hij mij onnodig hard en angstaanjagend vlakbij.

💨 De Wind Mee & De Ibiza-Ganger

Na Zaltbommel krijgen we de wind enigszins mee, maar dat zegt verder weinig over de intensiteit. We halen de ene na de andere wielrenner in. Marc kiest in Zaltbommel helaas een andere route; daardoor mist hij wel de complimenten die we krijgen van een wielerliefhebber met een hond. 🙂‍↔️ Even kort inhouden en we kunnen weer.

  • Mijn status op dat moment: Gaat nog prima.

Op de Waalbandijk gaat het gas er pas écht op. Op mijn Garmin heb ik vandaag alleen de routeplanner aanstaan; verder niks. Geen snelheid, geen hartslag, geen wattage. Pas achteraf zie ik in de data dat de snelheid constant net op of net onder de 40 km/u lag!

Ondertussen is er een onbekende wielrenner bij ons aangesloten (een zogeheten Ibiza-ganger). Thijs wijst hem er direct op dat er dan wel meegedraaid moet worden. Als achtste man sluit hij achteraan aan. Maar eer hij eindelijk op kop zit, is de hele dijk al afgelegd. Klassiek meeliften, dus. Na één ultrakort kopbeurtje draait hij snel af… de mazzelaar.

☠️ De Man met de Hamer

Langzamerhand krijg ik het steeds moeilijker. Ik kijk angstvallig om me heen of er al iemand anders doorheen zit, maar iedereen ziet er ogenschijnlijk nog fris uit. Of ze kunnen het simpelweg heel goed verbloemen voor de bloemenman.

Bij Brakel delen we nog highfives uit aan twee jonge kinderen op hun fietsjes. 🤚🤚 Ze vonden het prachtig; het was alsof de Tour de France door de straat denderde.

  • Mijn status nu: Helemaal op, nek eraf, compleet uitgepierd. Helaas.

“Ik ben helemaal klaar,” zeg ik zachtjes tegen Gerben.

Enigszins teleurgesteld moet ik toegeven dat de koek op is met die vierkante wielen. Het tempo wordt direct keurig bijgesteld. Opvallend detail: bij meerdere rijders meen ik een vlaag van opluchting te zien. Er wordt sportief gezegd: “Ik heb het ook zwaar hoor… anders zou ik er ook af moeten.”

Maar ik weet wel beter. Aardig bedoeld van ze, maar het zijn diep vanbinnen natuurlijk gewoon bloeddorstige beesten. 🤗😉 Maar eerlijk is eerlijk: ze brengen me keurig netjes naar het terras in Geertruidenberg.

🍻 De Nazit & Frenkie

Marc fietst in één streep door naar Made; hij verkiest zijn nieuwe liefde “Frenkie” boven zijn fietsmaten.

Op het terras wordt het spraakverbod gelukkig direct opgeheven. De sterke verhalen komen los en zelfs ik krijg langzaam weer praatjes. Gerben trakteert de hele bende vanwege zijn verjaardag—nogmaals bedankt, G.!

Bij thuiskomst vraagt Heleen natuurlijk hoe het ging. Mijn antwoord?

“Ik was de sterkste, duh…”

Ondertussen weet zij natuurlijk ook wel beter! 😉

Mannen, er is ontzettend sterk gefietst door jullie. Al met al weer een schitterende rit om af te vinken.
✅ Rit succesvol afgevinkt.

Groeten,
Erik

Team Time Trial WTC Sport

Fietsverslagen

Hij is weer begonnen, de Tour de France. En vele kleppers hebben zaterdag de openingsrit gezien, de Team Time Trial. Zo ook de kleppers van de WTC Sport: Twan, Geert, Thijs en ik. Na de helden van de tour als een geoliede machine door de straten van Barcelona te zien knallen, was het inspiratieniveau hoog. Zelfs zo hoog dat er ook een vleugje Frans door de appgroep ging. Zo werden al enkele namen van de Traaise kant wat verfraaid naar Toine en Gérard. Ook bij het verzamelpunt voor de Grand Départ viel me al op dat ook de sokken hoog opgetrokken waren, en er goed naar de aerodynamica is gekeken bij het aanschieten van de wielerkleding. De trim en tour waren al van start gegaan. Nog even een kort overleg met le Capitaine en Toine waar we nou precies naartoe gingen, en via welke weg. Philipsdam, met een bakkie bij d’n Elsakker, opperde Le Toine. Gelijk bij de start was het overduidelijk dat de benen overliepen van motivatie, gelijk in een lint, wind op kop vanuit ’t westen. Allez, Allez c’est parti! Via Sept Montagnes naar de Volkerakbrug. De wind deed zijn best om ons uit formatie te blazen maar deze kleppers lieten zich niet kennen en de wattages bleven op grand niveau. Uiteraard werden de beurten netjes verdeeld en deed iedereen zijn werk in het kleine maar strakke peloton, zoals dat hoort in een team time trial.

Bij de Philipsdam aangekomen werd de wind ons eindelijk wat gunstiger. Een verzoek van le Capitaine om niet te hard de brug op te rijden om het team strak samen te houden, daarna mocht het gas open. À toute allure de brug af, dit kwam al dichtbij de snelheden die in Barcelona ook werden gehaald. Alleen was dat hun gemiddelde en bij ons werd het de topsnelheid. Ik werd er nog even op gewezen dat d’n Elsakker toch nog niet open was, maar ja, met die wind in de rug nu ging het bijna vanzelf.

Enkele bidons werden nog even gevuld in des montagnes de pierre, waarbij le Capitaine als wat extra motivatie riep dat 35 km/u gemiddeld toch wel gehaald moest worden vandaag. Dat was niet aan dovemansoren gericht dus ging het team verder met de time trial. De sokken van Toine met aanmoedigende kreten erop als Vamos Vamos brachten weer een stoot met energie, en de train à grande vitesse ging gestaag verder.

Door le trou des pilons en langs Standard Dehors kwamen we aan bij d’n Elsakker voor een welverdiende koffie en appelpunt, merci Gérard! Op het terras wist Gérard ook nog eens te vertellen dat Toine linkshandig is omdat hij daarmee zijn bidons pakt. Toine vertelde al snel dat hij met zijn rechterhand ook de nodige trucjes kan. Le Capitaine had overigens de beste manier om erachter te komen of je nou links- of rechtshandig bent.

In verband met familiaire festiviteiten moest ik la deuxième tournée de cafés overslaan. Maar voordat ik op mijn vélo stapte werd me nog wel even duidelijk gemaakt dat het gemiddelde nu niet omlaag kon gaan ondanks ik het laatste stukje nog solo naar de May ging. Au revoir riep het team al wuivend toen ik vertrok en zij nog een bakkie namen… Au revoir, l’équipe!

Bien à vous, Marc

Vaderdag rit door de mooie Noordwaard

Fietsverslagen

Zaterdagochtend was ik verrast dat ik een rit zou gaan leiden naar Kerkdriel. Daar waren we wel eens eerder geweest dacht ik, maar ik kon de route niet vinden.
De Sport is een hecht team, dus dacht vraag het eerst even na bij enkele andere sportleden. J antwoordde “ge weet toch waar Kerkdriel ligt” en T liet mij weten “doe maar wat, tis jouw rit.” Dat is toch geweldig dat je in een team altijd terug kan vallen op de hulp vanuit een groep.

Gelukkig was daar onze Dansk kaptajn die mij op grote afstand op weghielp. Toch weer dat teamgevoel terug en aan de slag met aanpassen, want het was toch wel ver met Vaderdag. Twan liet ons weten om 11u terug te willen zijn. Er stond niet bij of dat dit een eis van zijn vrouw was, of dat hij daar zelf nog invloed op heeft gehad. Met het teamgevoel in gedachten, leek het mij dan wel zo leuk om dan gewoon Noordwaard te rijden, met de mogelijkheid voor Twan om eerder af te slaan. En zo zijn we wat eerder terug voor Vaderdag.

Op de achtergrond was ik aan het stoeien met een ouder model Garmin van mijn zoon. Die van mij had ik aan hem meegegeven, want hij is op zijn racefiets vertrokken naar Spanje. De Garmin van hem deed het niet goed en dan wil je als ouders liever niet dat hij naar de stand van de zon moet kijken om de juiste richting te bepalen. Al snel kwam ik erachter dat het uitlenen een geweldig idee is geweest, want dat ding van hem deed eigenlijk niks van wat het zou moeten doen.

Aan de start, zonder Garmin, reden we weg met Thijs, Twan, Erik, Daan, Geert en ik.
John was er helaas toch niet bij. Die had zich netjes afgemeld, na toch uit de kraan te hebben gedronken in ’t Fèr denk ik, of misschien een ander drankje.

Twee aan twee gingen we op pad. Leuk om even bij te praten samen. Ik zei al tegen Geert, het is de vraag hoelang Thijs dit leuk blijft vinden. De wegen waren nog een beetje nat en helaas had Geert al voor G’berg lek. Geert had het zo gefixt en we konden verder.

Aangekomen in Raamsdonk zag ik iemand van ons hard wegrijden. Dan maar volgen en Thijs zette de toon, wat een power. Om en om nam iedereen zijn kopbeurten en iedereen kon goed mee. Gelukkig weet ik zelfs deze route vrij goed uit mijn hoofd en kon zo af en toe mijn kapiteins spreuken roepen. We reden lekker, veel van de wegen lenen zich goed hiervoor.

Aangekomen in de Biesbosch reed ik toevallig op kop. Ik had mij vooraf al voorgenomen om te genieten van het uitzicht, wat een mooi gebied. En dan komen er ook nog eens 6 gekkies langs in een WTC pakje. Voordat we de Noordwaard uitdraaiden, riep Twan nog dat het de laatste keer is geweest dat hij vooraf zegt dat hij op tijd terug moet zijn haha.

Leuk dat Daan en Geert als nieuwe leden dit jaar zo lekker meerijden. Daan had de dag ervoor al behoorlijk gefietst, maar was gewoon weer sterk. Geert zijn ritten kunnen we niet zien. Wellicht traint hij er veel voor, maar dan zou het wel heel makkelijk zijn.

Aangekomen bij Hank nam Erik de kopbeurt over en ik zie de snelheid naar 43 gaan. Gelukkig was dit een kort stukje en werd het daarna iets minder. Wat een stappen heeft hij gemaakt. Klasse en het plezier straalt ervan af.
In Geertruidenberg gaven we Twan een box, toch lekker mee geweest en goed gereden.

Wij gingen nog het terras op in Geertruidenberg en genoten van koffie met appeltaart. Iedereen was zichtbaar tevreden over deze mooie rit. En leuk om lekker bij te praten over van alles. Genieten met een hoofdletter.

Daarna vervolgden we onze weg naar Made. Het tempo bleef hetzelfde, al werden we nog ingehaald door een scooter. Thijs haakte al snel in het wiel en de rest wat later. Het gat dichtrijden was nog niet zo eenvoudig, maar we zijn natuurlijk wel zo gedreven (gek) om dat te proberen.

Het was een prachtige, zonnige en gezellige Sportrit. Gelukkig werd dit door iedereen zo ervaren.

Groetjes Gerben

Kempen Route – Sport

Fietsverslagen

Al snel werd op de groepsapp bekend dat we een mooie ploeg hadden voor de legendarische Kempen route. Thijs, John, Gerben, Erik, Daan, Geert en ondergetekende stonden om 8.30 uur start klaar om te vertrekken.
Bij de WTC sport bepaalt de wind niet hoe de route loopt, hoewel (ik in ieder geval) daar aan het einde van de tocht wel iets anders over dacht.
Met wind in het hol vertrokken we richting de Kempen, zoals gezegd een mooie ploeg die na een paar km bijkletsen, al snel op een lint ging.
Met enige regelmaat reden we om beurten op kop en draaiden we de route af naar Netersel. Bijna iedereen had de route op zijn Garmin staan, dus fout rijden was er deze keer niet bij….. 

Voorbij Netersel werd de terugweg ingezet, volle bak wind. De kopbeurten werden korter, de bidons werden leger, de repen en gelletjes werden naar binnen gepropt alsof het appelgebak met slagroom was. De krachtpatsers Gerben, Daan, Thijs namen het voortouw en kwamen steeds meer op kop, op deze manier konden we het tempo er goed in houden.
Natuurlijk is het nooit tof om lek te rijden, maar de lekke achterband van Daan in ’s Gravenmoer kwam als geroepen. Met veel geklets, opmerkingen en flauwekul werd de band vervangen. Notabene heeft de oudste en meest ervaren sporter van deze groep de band vervangen, ik ga geen namen noemen. (zou je zelf ook niet leuk vinden!)

Na Oosteind was een het nog stuk door de polder, hier begon het te kraken.
De brug over de A59 werd een Mont Ventoux, maar gelukkig het vooruitzicht van een terras op de markt van Geertruidenberg hield de ploeg bij elkaar.
Als verrassing zat onze ploegleider Peter (d’n Bakker) met Annie op het terras ons op te wachten, echt superleuk dat ze er waren.
Na koffie en gebak, nam Annie nog een groepsfoto van ons en vertrokken we richting huis. Wij op de fiets en Peter en Annie op de rollator. Was een prachtige rit!

Twan

West-Brabant met koffie en gebak

Fietsverslagen

De straffe wind en toch wat lagere temperaturen konden de Tour-rijders niet tegenhouden. Er stond vandaag de West-Brabantroute op het programma. Een schitterende tocht (en ooit mijn eerste met de WTC Made).

We startten met een relatief grote groep, waarvan wel al een deel liet weten een iets kortere route te nemen vanwege verplichtingen elders.

Onder leiding van de weer in Made teruggekeerde vakantieganger Ad gingen we op weg. De wind was gelukkig iets minder sterk dan zaterdag, maar kwam uit het noordwesten. En dat is net niet precies op kop. Op de dijk tussen Zevenbergen en Oudenbosch een lekke band. Dat euvel was snel verholpen. Al bleek het wiel er terug in zetten wat extra technische vaardigheden te vereisen. In de nabeschouwing daarover werd mij de reden uitgelegd. Ik zal het hier niet herhalen, maar het was wel weer leerzaam.

De straffe wind leidde tot waaieren, en nog beter: het kop-over-kop draaien. Wat een gunstig effect heeft op de snelheid-inspanningsverhouding. En op de dijken en in de vlakke polders van de landaanwas van de afgelopen 10.000 jaar is dat wel zo prettig fietsen. Het is bovendien wat veiliger omdat het, zeker met de wat kleiner geworden groep, wat minder plaats op de weg inneemt.

In deze tijd van het jaar is deze streek wat mij betreft op haar mooist. En eigenlijk ook juist als er wat wind is. Prachtig groen en een stuk meer vergevingsgezind dan in de eerste maanden van het jaar. Dan groeit er niets en is het alleen maar omgeploegde klei die je ziet. Nu vind je daar zelfs af en toe beschutting achter heggen of soms wat bomenrijen.

Het wordt nog leuker als je net ten oosten van Bergen op Zoom de bossen induikt en wat geaccidenteerde wegen en weggetjes opdraait. De wind heeft geen vat meer op je. Totdat je het bos uitkomt en richting Woensdrecht draait. Daar is geen beschutting. Je wordt bovendien getrakteerd op een prachtig uitzicht op Doel in België, waar de koeltorens van de kerncentrale daar bovenuit torenen. Ook dit is zonder ironie. Je moet er maar oog voor hebben.

Maar genoeg daarover, in Woensdrecht moet er geklommen worden. Ik wist dat het eraan zat te komen; de benen deden op voorhand al pijn. En het is geen schande om in Johan, Ad en Flip (volgens mij ook in die volgorde) je meerderen te erkennen. Mooi is dat we daarna snel op relatief bekend terrein komen. Tenslotte ligt hier de Brabantse Wal. En langzaam reden we weer naar beneden om uit te komen waar ik al vaak heb staan bewonderen. Ik was er toen MvdP Nederlands kampioen op de weg werd en wereldkampioen in het veld. Ook nog bij andere gelegenheden, maar de genoemde waren wel hoogtepunten.

En er was speciaal verzocht om in de tocht dan ook het klimmetje naar de finish mee te nemen. Het was genieten om zelf daar even aan te zetten. Ik kan er sentimenteel van worden, en dat is niet ironisch bedoeld.

Deze mooie plek achter ons latend schoven we door naar Nispen. Koffie met appeltaart, die op zeer effectieve wijze door Ad werd besteld. Puur pragmatisme van zijn zijde heb ik al vaker mogen bewonderen; dit was een prachtig staaltje daarvan.

Daarnaast is dat pleintje ook echt een voor een koffiestop voor fietsers gemaakte plaats, zo lijkt het. En de keren dat ik er ooit was, viel het mij al op. En hoewel ik geneigd was om er na de tweede kop koffie (de toffee’s die erbij werden geserveerd waren ook top) nog wat langer te blijven zitten, moesten we nog terug naar Made.

De route moest iets worden omgelegd omdat er in Schijf een wielerronde bezig was (de Vijf van Schijf?). Maar wat mij betreft pakte dat ook goed uit. Tenminste, ik vond de route minstens even leuk. Over de snelweg heen en door Zegge weer terug naar Oudenbosch en op snelheid weer over de dijk naar Zevenbergen. De afstand deed de benen wat pijn, maar ik denk dat dit het waard was.

Het was weer een klein fietsfeestje.

P.S. Ons is net ter ore gekomen dat aan de Ronde van Schijf onze eigen Sander Weda heeft meegedaan. Helaas was ons dat niet bekend. We hadden zeker Schijf wel aangedaan om hem aan te moedigen.
Uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat in ronde drie zijn trapaslager eruit lag (wat wil je met zoveel power), wat hem een mogelijke ereplaats heeft gekost. Maar we kunnen wel constateren dat hij er goed inzat, hij heeft de koers met zonder trapaslager uitgereden. Wat bijzonder knap is.

Uw vliegende verslaggever,

Gerard K.

Niet de Boompjesdijk

Fietsverslagen,

Het waaide behoorlijk en op verzoek van een groot deel van de aanzienlijke opkomst van de Tour werd besloten om iets meer beschutting te zoeken en naar het zuiden te rijden. Dat betekent wel dat je inderdaad minder last van de wind hebt, maar bij open stukken bijna altijd in de zij. Het begon nat, in elk geval op weg naar Made. De weergoden waren ons echter, buiten de wind dan, gunstig gezind en voor de start was het al droog genoeg om de regenjassen weer uit te trekken. Op weg naar het zuiden dus. En in elk geval tot aan Gilze een weg die we allemaal kunnen dromen. Wel enigzins vervelend voor ons nieuwe lid Wesley die vanuit Rijen naar Made was gekomen. Hij had daar wel aan kunnen pikken. Leuk was ook weer het weerzien met onze globetrotter Gerard v. O. die naar een lange reis, ik weet inmiddels meer van Italie dan in de “Lonely Planet” valt te op te pikken. Het is op het stalen ros (laten we dat maar zo blijven noemen) toch en ander verhaal dan op de Kalkhoff (wat bij mij weer wat jeugdherinneringen naar boven haalde). Lekker was dat het ook droog bleef. En richting ‘t Zand altijd een fijn stukje weg met westenwind. Het lijkt daar dan of je niet hoeft te trappen. Totdat je rechtsaf het fietspad weer opgaat. Er werd flink doorgereden, en op die fietspaden is het soms lastig om niet op het kantje te komen te zitten. Maar ik durf wel te zeggen dat er zoveel mogelijk kleine waaiertjes gemaakt werden om iedereen weer op adem te laten komen. Graag wil ik Joan en Flip hartelijk danken voor hun hulp bij mijn lekke band. De enige gelukkig. Als ik het zelf had moeten doen had ik nu ongeveer een van mijn zonen gebeld zodat ik toch nog op tijd naar bed kan. Wat ik zelf erg leuk vind en vandaag ook weer gedaan werd, zijn de sprintjes op serieuze viaducten en tunnels. En ik ben drie keer met boter en suiker ingemaakt door Erik. Als hij in de “beast-mode” gaat is er geen kruid tegen gewassen. Wij buigen nederig het hoofd maar genieten van de strijd. Het lekkerste was, na het afzien, het laatste stuk over de dijk naar Langeweg, en na het sprintje over de A16 hadden we echt de wind in de rug. Lekker uitbollen naar Made.

Met vriendelijke groeten,

Gerard K.

Toer volle bak

Fietsverslagen

Na een paar weken last te hebben gehad van mijn rug, was ik zondag leider voor een rit Numansdorp.Een mooie rit om mee te rijden in de buik van het peloton.Bij het gemeentehuis aangekomen, was ik de eerste. Even later kwam onze hoffotograaf Peter. Hij merkte ook al op dat er weinig renners waren. Maar het bleek dat er al 10 renners vroeger vertrokken waren voor de abdijtocht. Rond half 9 waren we met 3 sportrenners, Martien, Erik en Chris, en de toer waren ook met z’n drieën, Frans, Wim en ik. De sport vertrok richting Hedel zonder Chris, want die wilde tijdig weer thuis zijn en ging met ons mee. Toen wij weg reden kwam Thijs (te laat😊) aangereden, maar met zijn snelheid had hij ze zo ingehaald. Frans stelde voor om via Blauwesluis te rijden, omdat de buitendijk afgesloten was. Zo reden we via Moerdijk naar Dordrecht, met 2 grote koptrekkers. Voor de Kiltunnel besloot de grote koptrekker Chris om terug te draaien zodat hij op tijd thuis kon zijn.Na de tunnel was het niet in de buik van het peloton, maar volle bak met z’n drieën kop over kop naar Numansdorp. Onderweg daarheen sloten we aan bij een zestal renners. Dat reed een stuk makkelijker. Bij de afslag naar Hellegatsplein hadden we gehoopt dat ze met ons mee zouden gaan, maar ze kozen het hazenpad rechtdoor. In de verte zagen we dat de brug open stond, of is het nou dicht, in ieder geval moesten we wachten. Na de brug kregen we de wind gunstig, zoals een gezegde is: poepen zonder douwen, oftewel wind in het hol. Via Heijningen, Fijnaart en Stampersgat reden we naar het fietsbruggetje van Zevenbergen, dat ging lekker vlot. Bij het viaduct over de A16 wilde Wim de twee oudjes er wel even afrijden, maar Frans en ik bleven eraan plakken. Aangekomen in Made werden we door Wim bij het Trefpunt getrakteerd op koffie met appelpunt voor zijn verjaardag. (bedankt Wim) Ondanks dat we maar met 3 (4) renners waren, hebben we toch heel lekker gereden. Hopelijke staan we zondag met iets meer renners aan de start.

Gr. De kledingman.