Lekker dik aangekleed deze mooie ochtend. Nachtvorst in april is zeker geen uitzondering. Wim had deze ochtend bedacht dat een rondje Noordhoek uitermate geschikt was voor 2e Paasdag. Was alweer een tijdje geleden dat ik hier geweest was, dus altijd leuk om dat rondje weer te rijden. Met zeven Kleppers gingen we op pad. Eerst naar Drimmelen om daar bovenlangs de Amer de schapendijk te volgen, maar voorlopig zonder schapen.
​Het was praktisch windstil, en zoals gebruikelijk was Antoon niet van kop af te krijgen. Wim hield het bonte gezelschap goed onder controle en zodoende kon Ad ook goed mee. Intussen hadden we Lage Zwaluwe gepasseerd en werd het wat warmer. Altijd lekker. We gingen verder over de Zwaluwse Dijk en verderop kwamen wij links van ons een park tegen.
​Daar stonden drie Islamietjes te loeren naar een ontsnapt lammetje. Kom zei Wim die moeten we gaan helpen. Wim bedoelde het lam uiteraard. Teruggekeerd en met onze fietsen het beestje klemgezet. Anders gaat het niet. Beestje kon geen kanten meer uit en Peerke Kuypers zette het beestje terug over de omheining en mama natuurlijk dolblij.
​Onze Islamietjes lieten wij verbouwereerd achter want i.p.v lam werd het nu een gewone boterham. Moerdijk werd ons volgende dorp om daarna via de Zuidelijke Randweg naar Noordhoek te gaan. Daarna via de Kreek buiten langs Standaardbuiten over het fietsbruggetje de loop van de Mark gevolgd.
​Op naar Zwartenberg en daarna naar Den Elsakker. Lang geleden dat ik hier geweest was, maar het is een prachtige zaak geworden met een uitstekende bediening. Johan ging ons nog trakteren voor zijn verjaardag, en daar zegt een fietser natuurlijk geen nee tegen. Lekker buiten op het terras genieten van een puntje met, en een stevige dot slagroom incl koffie. Ons gezelschap werd ook nog op de foto gezet. Daar kan je mee thuis komen.
​Gezellig ouwehoeren op het terras en Johan verwende ons nog met een extra bakske koffie. Nogmaals bedankt Johan namens ons allen. Het werd tijd om op te stappen en huiswaarts te gaan. Dat deden we via Terheijden en Den Hout. Antoon had de gashendel flink opengedraaid en was uit ons zicht verdwenen. Even later kwamen wij in de May aan. Johan, Marc, Wim als leider, Peter, aspirant Ad en ik. Vervolgens ging ieder naar huis en ik ging nog mee over Den Berg, waar ik afscheid nam van Peter.

​Gr De Pakhaas.

Vandaag op paaszaterdag stond er een van mijn favoriete rondjes op het programma. Fietsen door de prachtige Noordwaard. En dat met de trimgroep. Nou ja, trimgroep, met z’n vijven waren we. Met Wim, Marc S, Peter K, Aspirant lid Ad v Dongen en ik. De weersvooruitzichten waren goed om wat aangepaste kledij aan te trekken. Terwijl in Den Hout Paaspop bezig was dit weekend staan er voor ons twee ritten in dit verlengde met Pasen op het programma waarvan zaterdag deze mooie tocht.

Het was best een redelijke opkomst deze zaterdagochtend en om 8.30 uur schoten we in gang. Richting den Berg werden wij al ingehaald door een stel rappe mannen. Wij lieten ze maar rijden. Wim en ik bepaalden het eerste stuk het tempo. Zo, dat het goed voor iedereen te volgen was. Op naar den Hang (Hank). De zon was intussen al een beetje doorgebroken en verwende mijn blote benen. Een stukje door de Hank om daarna het fietspad langs het Jeppegat te volgen.

Prachtig aangelegd en zo vroeg in het year altijd koolzaad langs de kant. Een genot om hier te fietsen en het gaf extra kleur aan deze dag. Langs het Steurgat en zo naar restaurant De Waterman. Vanaf De Waterman linksaf de Noordwaard In. Daar zouden we linksom rond rijden. Hier kwam Ad van Dongen gezellig naast mij rijden, en konden wij al rijdend goed met elkaar kennismaken. En of Ad er zin in heeft om bij de WTC te komen rijden.

Op een gegeven moment had Peerke het idee opgepakt om maar eens lek te rijden. Zodoende werden wij door een paar dames die aan de wandel waren voorbij gestreefd. Ander binnenbandje gestoken en met mijn compressor het spul weer opgepompt. En daar gingen wij weer. Nu de wandelende dames voorbij gestoken en ging het richting Biesbosch museum. Het was er al aardig druk, maar wij besloten toch maar door te fietsen. Marc kwam Ad intussen aflossen want de wind stond aardig op kop. En Marc staat echt wel met zijn kop in de wind.

Na voor de zoveelste keer genoten te hebben van dit prachtig stukje natuur ging het naar Werkendam. Peter kwam vragen of wij ook langs Bakkerskil kwamen want hij wou ons trakteren op zijn aankomende verjaardag. Ja, en wat moet je dan? Natuurlijk op naar Bakkerskil. En daar aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de familie die het nu beheerde. Peter trakteerde ons op heerlijk appelgebak en een extra bakske koffie. We zaten lekker in het zonnetje te praten, en het leek net of Ad al 10 jaar lid was.

Na Peter bedankt te hebben vertrokken wij weer richting huiswaarts. Onze snelheid pasten we aan zodat Ad goed ons tempo kon volgen. Over de Hank en Geertruidenberg (waar Peter afscheid nam) ging het terug naar de May. Heb weer met volle teugen genoten van de rit en de sportvrienden van de Trim. Was weer top mannen. Tot maandag.

De Pak(Paas) haas.

De klok is weer vooruitgezet. Een uurtje korter slapen en dan weer op tijd opstaan om naar de May te rijden. Het was een frisse ochtend en lekker ingeduffeld vertrok ik vol goede moed en zin naar ons vertrekpunt.

Er stonden al meerdere Kleppers vol ongeduld te wachten. Onze leider deze ochtend, Peter Kuypers, stond al te trappelen om onze groep te mogen leiden. Met Antoon, Wim, Johan, Marc, leider Peter en mijn persoontje ging het om 8.30 uur los.

In een lekker tempo om er even in te komen, gingen we over Den Berg naar Raamsdonksveer. Daar via De Laan de Keizersveersebrug over om via de Peerenboom naar Dussen te fietsen. Peter kende deze streek als zijn broekzak en liet dat ook duidelijk merken. Ik kwam hier ook weleens!

Intussen kwam Almkerk in zicht en langzaam werd het wat behaaglijker op de fiets. Langs de buitenkant van Almkerk reden wij naar Waardhuizen om daar de rotonde over te steken die ons naar Uitwijk bracht. Een klein, leuk plaatsje dat wij nog niet vaak hadden aangedaan, en voor sommigen onder ons was het zelfs de eerste keer.

Af en toe ging het mijns inziens ook te hard, en zeker voor de trimgroep. Dat speelt al langer. Dat heb ik op niet mis te verstane wijze kenbaar gemaakt; het kruitvat liep deze ochtend over. Om elke zondagochtend politieagent te moeten spelen om de snelheid voor iedereen acceptabel te houden, is niet leuk. Misschien heb ik wel te fel uitgehaald, mannen, maar het moest eruit. Ik zeg sorry voor mijn uitbarsting, maar ik denk dat het ook in het algemeen belang van onze leuke groep is. Dat wou ik even kwijt.

Na Uitwijk ging het naar Rijswijk om de dijk te volgen naar het mooie vestingstadje Woudrichem. Daarna bleven we de dijk volgen om in Werkendam uit te komen. Vervolgens via De Schans naar Bakkerskil. Johan zou ons trakteren, maar helaas gaat het terras pas per 1 april open. Na overleg met Johan doen we het bakske op een andere keer als het wat warmer is. Intussen was de “bananentijd” van Wim ook alweer een tijdje achter ons, en ging het met Marc en Antoon op kop via de Westkil en Oostkil richting Hank.

Daar stond de tweede beklimming van de Keizersveersebrug van deze ochtend op het programma. Dus weer voldoende hoogtemeters gemaakt deze zonnige en frisse ochtend. Daarna via bekende wegen terug naar de May om er nog een klein lusje aan te plakken. Peter, bedankt voor het leiden van dit leuke ritje, en de rest bedankt voor jullie gezelschap!

De Pakhaas

En alweer een zonovergoten morgen deze zondag. Dus maar weer eens een tochtje rijden met de mannen van de trimgroep. Een dag van tevoren was er nog enige twijfel in verband met wat rugproblemen, maar gelukkig was dat wat minder geworden.

Op tijd aangekomen op ‘de May’, waar ook onze hoffotograaf klaar stond om diverse prenten te trekken van dat zooitje ongeregeld. Altijd leuk voor het nageslacht, als wij later in een of ander verzorgingshuis sterke verhalen vertellen over wat we door de jaren heen allemaal beleefd hebben met de mannen en vrouwen van ons cluppie.

Ik was uitverkoren om Antoon, Wim, Johan en Marc de weg te wijzen richting Tilburg. Klokslag 9:00 uur lieten wij Made achter ons om in een lekker tempo richting Geertruidenberg te rijden. We werden onderweg nog ingehaald door een peloton van een mannetje of dertig. Dat is pas een fikse groep zeg! Om daar nog bij te gaan fietsen, is aan mij niet meer besteed, en zo dachten de meesten erover. Die tijd heb ik gehad!

In de verte doemde de Keizersveersebrug op. Net voor de brug ging het rechtsaf om door de polder langs de bekende kersenkweker te rijden. Antoon zorgde ervoor dat het tempo er goed in zat. Soms té goed. Maar zonder fietscomputer is het moeilijk een vast tempo aan te houden, dus er moest regelmatig ingegrepen worden om het tempo wat te laten zakken. Johan had zodoende regelmatig zijn zakken vol onderweg en zag Onze Lieve Heer op die momenten voor een plumpudding aan. Marc, Wim en ik zorgden er daarom voor dat Johan op die moeilijke momenten lekker in het wiel kon blijven zitten.

Sprang-Capelle schoof onder onze wielen voorbij, om via een stukje Halve Zolenpad het snelfietspad F261 te nemen. Geen rood met witte stippen, maar groen met witte strepen was het kenmerk van dit supersnelle en mooie fietspad. Het voerde ons onder andere langs het Efteling Hotel, waar een sympathieke hardloper bereid werd gevonden ons voor het nageslacht te vereeuwigen — en natuurlijk ook voor de dochter van Marc, die hier speciaal om gevraagd had.

Nadat de foto genomen was, ging het verder langs Loon op Zand om daarna in Tilburg aan te komen. Daar verlieten wij het snelfietspad om via het kanaal richting Dongen te rijden. Maar na een paar kilometer gingen we linksaf om via de Rijense Broek bij Spijs & Ijs uit te komen. Daar de Rijensestraatweg overgestoken om bij Bos & Co uit te komen. Antoon was deze ochtend niet van de kop af te slaan.

Nu ging het richting Oosterhout. Door de bossen langs het Houtse Meer om daarna linksaf te slaan en via een omweggetje terug te keren naar de May. Dit omdat de Houtse Linies plaatsvonden. Lekker genoten van het mooie weer en met fijn gezelschap werd het een prima ochtend.

O ja, ik zou het bijna nog vergeten te vertellen, maar Wim riep na 35 km onderweg te zijn: “Bananentijd, bananentijd!” En dat voor degenen die het nog niet gehoord hadden: Wim gaat over de bananen en niemand anders!

Met vriendelijke groet,

De Pakhaas

Nee, het wordt geen Italiaans verhaaltje, maar ik vind het Italiaans toch wel een mooi taaltje. Zeg nou zelf: Club di assetto ciclistico klinkt toch beter als Wieler Trim Club Made.
Ook als je Italie ziet voetballen in die prachtige azuur blauwe shirts en ziet zingen bij aanvang wedstrijd dat mooie volkslied uit het hart: Frattelli d’Italia.
Om weer over het wielrennen te beginnen, ook de namen van de Italiaanse wielrenners klinken melodieus: Mario Cipolinni, Marco Pantani, Vicenzo Nibali.
In overleg met wegkapitein Peter Korse besloten om vandaag de grote Slingerdreef te fietsen, echter vanmorgen een appje van Peter dat hij door zijn rug was gegaan. Peter kuipers en John de Wijs hadden de route ook op de garmin en samen namen zij de rol van Peter over.
Ook gingen met de trim mee, twee van onze sporters die afgelopen weekend het drieluik van 600 km hadden gefietst, namelijk Eric van der Hoeven en Thijs Hillen. Ik heb ze bekeken maar ze zagen er fit uit. Een weekje rust heeft ze goed gedaan.
Antoon Romme nam zoals gewoonlijk de kop en achteraf gezien heeft hij dit tot het einde volgehouden. Een strak tempo daar houdt hij van. De overige 7 trimmers volgden hem gedwee.
Via den Hout en door het bos bij Dorst en door de tunnel gaan we richting Vlb Rijen. Er wordt vrolijk over koetjes en kalfjes gepraat door Jacques, Annemiek, Wim, Thijs en Eric.
En zo kwamen we langs de Chaamseweg en door de Chaamse bossen langs het Zand. Ik vraag me wel af wat het verschil is tunnen de grote Slingerdreef en Het Zand, Of is dit dezelfde route. Ik hoor het graag. Dan richting Bavel, Dorst en weer naar Made. Bijna weer 70 kilometer in mooi droog weer.
Dit alles ter voorbereiding voor de Klassieker: Il Legno – Il Legno – Il Legno.
Die rijden we aanstaand weekend, de trim onder leiding van de pakhaas Gerard.

Arrivederci
John de W

Vandaag stond er een tochtje voor de Trimmers op het programma die als titel Peerke Donders meekreeg. Waarom Peerke Donders? Peerke was een jongen uit Tilburg die maar wat graag missionaris wilde worden. Zo geschiede. Peerke werd missionaris en werd uitgezonden naar Suriname begin de eerste helft van 1800. Peerke richte daar een melaatsen kolonie op en wijde zijn hele leven aan de verzorging van deze mensen. Zijn bijnaam was: Apostel der Melaatsen. Peerke stierf in 1889 in Suriname en werd begraven in de kathedraal van Paramaribo. In 1982 werd hij heilig verklaard door de katholieke kerk. Peerke is de bekendste Tilburger aller tijden, niet te verwarren met naamgenoot Roy!!!!! Dit is gewoon een klein stukje geschreven omdat menigeen weleens vragen stelde wie of wat was deze goede man. Dus bij deze!!

En nu het fietsen. Het beloofde een bijzonder warme dag te worden zo vroeg in september. Met acht mannen en een vrouwke (Annemieke) gingen wij onder leiding van John op pad. Langs het Houtse Meer, door de bossen, via de Steenhovensebaan ging het richting Rijense Broek. Het tempo werd goed onderhouden door John en Gerard K. Een tempo waar iedereen goed in mee kon. Toch stond er deze ochtend nog een flink windje op kop richting Tilburg. De Rijense Broek, daar heeft de wind altijd vrij spel. Ik kom hier vaak doorheen op mijn tochten, en laat vaak een vloek als het weer van datte is. Bijna op het einde van de Rijense Broek ging het linksaf naar het Wilhelmina kanaal. En alweer die verdomde wind op kop. En oppassen voor de vele tegenliggers op het fietspad. Maar ja, dat zullen die tegenliggers ook wel gedacht hebben. Hahahaha.

Toen wij Tilburg naderden besloot John om i.p.v linksaf te gaan rechtsaf te gaan om de oorspronkele route volgens hem te volgen. Maar helaas. Na een paar kilometer zaten wij compleet vast. Wegwerkzaamheden, rare aanduidingen en meer van dat soort ongemakken stelden ons voor een probleem. Kom maar met mij mee zei Gerard K. Wij er achteraan. Maar ook deze weg ging al gauw over in mul zand. We konden de grote weg pakken maar dat zou toch niet zo slim zijn. Voor je het wist zat je in Utrecht en niet in de regio van ons Peerke. Dus besloten we terug te gaan naar het kanaal om daar het snelfietspad te pakken richting Walluk. Zo gezegd zo gedaan. Intussen was de wind nu in ons voordeel aan het blazen. In een razend trim tempo joegen wij over het snelfietspad. Was er natuurlijk speciaal voor gemaakt. Bananentijd en plaspauze riep Wim. Wim bepaald altijd in onze groep wanneer hiervoor gestopt moet worden. Prima toch?

Nadat iedereen klaar was gingen we weer op pad. De regio van Peerke lag intussen alweer een eindje achter ons. Ik had met Gerard K afgesproken dat wij zouden trakteren voor onze verjaardag. John wist een goed adresje bij Raamsdonk gelegen aan het Halve Zolen lijntje. Waar het snelfietspad afboog naar Waalwijk gingen wij linksaf het Halve Zolen pad op om even later bij de Mini Camping De Bonte Kraai te arriveren. Een prachtige pleisterplaats. Na hartelijk ontvangen te zijn stond er in no time een lekker bakske dampende koffie voor onze neus, met heerlijk huisgemaakt appelgebak met een flinke dot slagroom. En of het hier goed toeven was. Ik maak niet gauw reclame mensen, maar ben je een keer in de buurt dit is een must. Na nog een extra bakske koffie met een goede nazit was het weer opstappen geblazen. Vanaf hier ging het weer op huis aan via de geijkte wegen. En Peerke? Die zag dat het goed was. En ik dacht nog dat er iemand zachtjes in mijn oor fluisterde: kom nog eens een keertje langs in mijn regio. Het was zo gezellig met jullie. Zou het toch Peerke? Nee dat kan toch niet. Of?

Met vr gr De Pakhaas

Piet fietste vandaag het laatste rondje met de WTC Made mee. Ik kan niet anders zeggen dat dit een spijtig moment is. Het is Piet zijn eigen keus, en dat wordt uiteraard gerespecteerd. Het is in elk geval niet zo dat hij niet actief meer is. Ik zie hem, zonder overdrijven, dagelijks op Strava zijn kilometers maken. En dat, een feitelijke constatering, terwijl Piet is niet de jongste meer. Als is dat natuurlijk nauwelijks aan hem af te lezen.

In de voorbesprekingen in de Trim-groep chatbox was het duidelijk dat we er een gezamenlijke tocht van zouden maken, met als kers op de taart, koffie met gebak.

Afgesproken werd dat Piet de snelheid zou bepalen. Natuurlijk had niet iedereen de berichten goed gelezen en omdat Piet nog niet op kwam dagen dacht ik zelf eigenlijk dat hij vanwege het weer besloten had niet mee te gaan. Het zou legendarisch zijn geweest, maar het was niet zo. Er was besloten hem thuis op te halen. En zo geschiede.

Piet stond dus al te wachten en vroeg zich misschien af of wij het niet vergeten waren.

Er was in elk geval genoeg animo. Als ik het wel heb geteld waren we met 13 kleppers. Waarbij Thijs van de sport en Leo van de Tour aansloten zijn meegeteld.

We gingen een rondje Noorhoek rijden. Deze tocht staat tussen de klassiekers Rondje Heusden, Slingerdreef, en Noordwaard.

Als snel werd de eerste korte stop gemaakt. Een gaatje in de band van Jacques. Waar ik dacht dat er een bandenwissel zou gaan plaats vinden was een flesje latex voorlopig voldoende. Ik ken wel OKO van vroeger, maar dit spul en binnenbandloze banden is iets nieuws voor mij. Maar het werkt lang erg goed. Het nadeel is wel dat er wat van het spul naar buiten komt. Voordeel is dat de achterkant van de fiets van Jacques een fantastisch “spacey” look kreeg.

En ik weet niet wat er in Piet loskwam, maar er waren momenten dat hij op kop reed en het tempo flink opjoeg. En na gedane arbeid met een ferm handgebaar de volgende naar de kop dirigeerde. Waar direct gevolg aan werd gegeven. En gelukkig klonk ook nog een paar maal het bekende fluitje. Al weet ik niet of ditmaal Piet het was. Het riep in elk geval wat herinneringen op.

Onderweg nog wel een keer een probleempje met Piet zijn fiets. Maar dat bleek snel verholpen. Waarna ik in een gesprek nog vroeg naar de bijnaam “DigiPiet”. En mij werd uitgelegd dat Piet een “early adapter” is van de huidige digitale wereld. Garmins, telefoons en wat al niet meer, werden door Piet op handige wijzen ingesteld, gereset, of er werd verteld wat de volgende stappen waren om de zaak weer aan de gang te krijgen.

Al pratend en fietsend kwamen we op het Overveld op de Brielsedreef terecht waar Thijs, aan Peter en mij, nog even liet zien wat hard fietsen was. Dat blijft een mini-feestje voor ondergetekende.

En dan ben je dus bijna aangekomen bij Den Elsakker. Een toevluchtsoord voor koffie en gebak. Het is een instituut, eigenlijk net als Piet. De traktatie was van de club.

Het was een aangenaam samenzijn, met natuurlijk Piet in de hoofdrol. Gerard Veekens wist mooie woorden te vinden voor Piet, een echte fietsmakker waar hij vele vele vele kilometers mee heeft gereden.

We zijn weer op weg naar Made gegaan. En na nog een korte latex stop hebben we afscheid genomen.

En is het hoofdstuk WTC Made gesloten, Piet stopt niet met fietsen. Hij gaat gewoon door. En ik zal met veel plezier elke dag op Strava kijken of hij zijn rondje gemaakt heeft.

Met vriendelijke groeten,

Gerard

Vandaag een ritje door de streek waar Jacques vele training en wedstrijd kilometers heeft gemaakt.
Vanmorgen als eerste bij het gemeentehuis waarna de ene na de andere acte de présence gaf. Deze dag zou Jacques ons zijn streek tonen waar velen van ons en mijn persoontje nog niet vaak of helemaal niet geweest zijn. En dat is natuurlijk ook het mooie van fietsen. Nieuwe plaatsen en streken ontdekken. En dat is nu precies wat ook vandaag gebeurde.
Eerst naar Wagenberg en daarna naar de Drie Hoefijzers om vervolgens via Prinsenbeek en Etten-Leur verder naar beneden te zakken. Veel grote groepen fietsers kwamen we onderweg tegen. Dat zal ook te maken hebben dat de temperatuur een stuk gematigder was als de afgelopen tijd. Het gebied was zeer afwisselend, bossen, landbouwgronden en mooie vergezichten kleurden dit gebied. Via Heikant ging het over de Sprundelsebaan om de Pannenhoef heen (nee niet die uit Oosterhout) naar het verste punt van onze route. Klein Zundert. Het gebied hier staat bekend om zijn vele kwekerijen, en dat is goed te zien aan zowel links als rechts van de wegen.
Ook nog heuglijk nieuws, Peter Korse is opa geworden van een kleine meid, en dan zijn de felicitaties namens ons via deze weg zeker op zijn plaats. Bij deze Peter.
Ook Peerke Kuypers was weer terug van een welverdiende vakantie en ook zijn terugkomst zorgde ervoor dat de gezelligheid (die toch al goed was) nog een flink stuk toenam.
Door het Stuivenzand en Mastbos ging het prima roulerend met Antoon, opa Peter, Johan etc naar Ulvenhout. Het mooie stuk rond Klein Zundert en Rijsbergen achter ons latend terug naar bekende oorden. Wim zorgde er op tijd voor dat er een bananen en plaspauze werd ingelast en natuurlijk werd er direct gehoor aan gegeven. Doe je dat niet dan heb je gelijk een gele prent te pakken. Na Ulvenhout en Bavel ging het naar Dorst om vanaf hier terug te keren naar de May.
Beste Jacques nog bedankt voor de mooie rit door een prachtig gebied waar ik en met mij de andere fietsers vol bewondering doorheen hebben gefietst. Ik heb de koers opgeslagen onder mijn favorieten en zal hem zeker nog een paar keer rijden dit jaar.
En nu naar huis en dan kijken naar het spelletje wielrennen in Etten-Leur.

Met vr gr De Pakhaas.

Het beloofde een prachtige dag te worden en dat werd het ook. Goedgemutst vertrok ik op mijn mooie Tommasini, die ik vanachter een gordijn op zolder tevoorschijn toverde naar de May. Daar stonden al wat fietsvrienden die er overduidelijk ook veel zin in hadden al klaar in de startblokken. Klokslag vertrokken we en gelijk ging het gas er flink op. Wim zorgde ervoor dat er net voor het Pannenkoekenhuis alles weer tot rust kwam en in een redelijk tempo verder gereden werd. Ik blij natuurlijk want zo kon ik weer aansluiten anders had ik alleen voor Remy moeten spelen. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Dus beste mensen vertek a.u.b. rustig er is geen rondemiss met een ruiker om jullie te eren en te huldigen. Wij zijn maar het Trimploegje waar gezelligheid, lekker fietsen, af en toe een bakske doen en omzien naar elkaar voor mijn gevoel het belangrijkste is. Niet de snelheid mag bepalend zijn binnen ons groepje!!!

In een prima tempo ging het naar en door de Rijense Broek, om even later bij de oude en prachtig hernieuwde Rijksweg uit te komen. Antoon en Frans onderhielden hier een prima tempo wat iedereen goed kon volgen. Naderhand verraste Frans ons op een slingerritje over weggetjes waar ik het bestaan niet eens wist. En zo slingerend dat ik het echt niet kan beschrijven ook al zou ik dat willen waar we allemaal geweest zijn. Maar ik ga het toch proberen wat me bijgebleven is. Via de Gilzer en Rielsebaan ging het richting Alphen. Daarna slingerend om de Chaamse Bossen heen over de Chaamseweg naar St Annabos. Wim had er intussen voor gezorgd dat de bananen en sportrepen achter de kiezen verdwenen waren en dus met een nieuwe voorraad aan energie het laatste deel van deze mooie rit een makkie zou worden. Lekker rouleren op kop van het groepje met o.a Erno, Peter, Frans etc bleef het tempo er prima inzitten.

Den Hout kwam weer in zicht en hier namen Annemiek en ik afscheid van de andere Kleppers. Frans had een mooi rondje uitgezet met voor mij een aantal onbekende wegen. En zo zie je maar dat er nog vele mooie plekjes zijn die je verrassen. En dat maakt het fietsen ook zo leuk. Het onbekende!!!

Frans bedankt voor de verrassende tocht en jullie voor de gezelligheid.

De Pakhaas