Na twee weken afwezigheid ben ik maar weer eens komen opdagen bij de WTC. Volgens de kalender zouden we naar onder leiding van Sander naar Numansdorp gaan, maar omdat Sander een wedstrijd moest rijden en we de laatste weken al 3x westwaarts waren gereden, werd gekozen om naar Den Bosch te gaan. Niet via de normale route, maar via een route die leidde langs onbekende plaatsen.

Aanwezig waren Geert, Twan, Marc en Erik. De rest had zich afgemeld. Van John wisten we het niet, zijn afmelding was dermate vaag dat we toch in twijfel waren of hij zou komen. Na een paar minuten wachten verscheen nog steeds geen John aan de horizon, dus vertrokken we maar…

Met vijven gingen we dus op pad. Een mooi aantal mensen waarbij samenwerken altijd net wat makkelijker en overzichtelijker is. De wind stond fiks uit het noordoosten dus het was in het begin flink aanpoten.Toch konden we goed doorrijden en liep alles vlotjes. Via de “Midgraaf-straight” werd het land van Altena doormidden gekliefd en na de burg bij Heusden werd de ontsluiting naar Gelderland gevonden.Via de bekende Maasdijk werd naar Hedel gereden. So far so good, maar vanaf Hedel gingen we andere onbekende wegen berijden. Door Den Bosch werd naar het zuiden gereden, waar we tussen Drunen en Vlijmen wat rondkronkelden.We kwamen daar op mooie polderwegen waar we (althans ik) nog niet eerder geweest waren dus dat was weer eens wat anders dan de bekend wegen.

Man van de dag was toch wel Erik. Hij reed heel makkelijk en was zichtbaar ongeduldig om op kop te komen beuken. Ook liet hij in het treintje niemand voor hem invoegen, want dan moest hij weer langer wachten om op kop te komen. Mooi om te zien!

Via de Zuiderkanaalweg (waar Marc nog even een monsterbeurt voor zijn rekening nam) werd terug naar Made gefietst, waarbij natuurlijk nog wel even in Geertruidenberg gestopt werd voor koffie. Das logisch…

Thais

Deze rit is van origine 160 km. Op het programma stond 200 km, maar het werd na wat polderen 180 km. Bij thuiskomst stond er uiteindelijk toch 165 km op mijn teller. Ik ga nu vertellen waarom het zo is gelopen.Dit werd niet zomaar een tocht. Ik heb hem bestempeld tot de “De Hellevoet-Hemelsluizen gaan open-tocht”. Man, man, man, deze heroïsche rit zullen wij ons nog lang heugen. Even kort: droog, warm, lek, zwarte kat, koud, nat, lek, pontje, bushokje, flamingo’s, knakworstjes, rappe koffie, jarig, lek, latex, nijlganzen, natter, beestachtig gefietst, doorweekt, thuis, nagenieten!Bij het oude gemeentehuis stonden acht mannen klaar voor de rit van vandaag. Ook ploegleider Peter was weer present. Het zou een regenachtige rit worden, dat was eigenlijk al bekend. Aan de meesten van ons was dat niet te zien; die hadden gewoon zomerkleding aan. Alleen Twan en ikzelf droegen overschoenen. Sander had zelfs witte sokjes aan, waarvan ik vermoedde dat die aan het eind van de rit wel zwart zouden zijn. Twan en Marc hebben beiden een nieuwe helm. Die van Twan kleurt mee met het weer: vandaag grijs. Marc heeft een aerodynamische aangeschaft. Na enig overleg over de route om deze eventueel in te korten – wat we later zouden bepalen – konden we vertrekken.Het eerste stuk is eigenlijk altijd twee aan twee; dat duurt zo’n beetje tot aan het Gat van de Ham. Daar gingen we bakboord en Martien gaf het sein: “Full speed ahead!” De temperatuur en de wind waren prima. De wegen waren nog vochtig van de gevallen buien. Dat leverde ons net na de Moerdijkbrug de eerste lekke band op. Marc had een Belgisch steentje in zijn band: een aandenken aan zijn poging om het ‘kommetje’ op de Muur van Hoei van Paul Seixas af te pakken. Een eindje verder moesten we flink remmen voor een overstekende zwarte kat… was dat een voorteken?Het volgende lek was voor mij, maar de latex deed zijn werk en dichtte het gaatje. Bij Oud-Beijerland maakten we kennis met de plaatselijke hondenclub. Het bazinnetje daar vroeg of wij (beesten) lid wilden worden. In Made hebben we zelf de DOG, dus het antwoord luidde: “Nee.”We hadden er 52 km op zitten toen we bij het pontje van Hekelingen arriveerden. Hier zouden we beslissen over het vervolg van de rit. Oversteken betekende: we gaan voor de 180 km. Het weer was prima; onder begeleiding van het liedje ‘Heen en weer’ van Drs. P staken we over. Richting Hellevoetsluis begon het toch wat natter te worden. We werden vooral nat van het opspattende water van de wielen, maar het deerde niemand.Langs de vele campings stevenden we af op de Haringvlietdam.

Daar kreeg John, juist op het moment dat Sander gas gaf, lek nummer 3. Sander, Marc, Twan, Chris en Erik hadden dat mede door de wind en regen niet door. Martien en Daan wel. Na tien minuten wachten in een bushokje sloten de drie zich weer bij ons aan, op weg naar kilometer 103 voor onze koffiestop: Paviljoen De Grevelingen.Dat paviljoen staat erom bekend dat je er flamingo’s kunt spotten. Ik heb één flamingo gezien; de rest vond het weer te slecht om zich te laten bekijken. Die ene zat lekker binnen in de koffietent. Tot wij aankwamen waren er nog geen klanten geweest en alles was smetteloos schoon. Het meisje dat er werkte was enthousiast om ons te zien. Ze was vriendelijk en deed haar best, maar ze serveerde wel erg ‘verse’ producten. Zó vers dat ze volgens mij de koffiebonen in Brazilië ging halen en de Apfelstrudel in Oostenrijk; wat duurde het lang voor we alles kregen!Sander en Martien hadden als eersten koffie. Kwartier later kwam er weer een zending. Droogjes en zonder medelijden met de rest namen Sander en Martien hun tweede bakkie tot zich. Na drie kwartier wachten en koukleumen maakten we aanstalten om weer op pad te gaan, maar toen bestelde Chris nog twee knakworsten… Wat moet hij daar nou weer mee, dacht ik. Martien trakteerde en betaalde de rekening, en ik verontschuldigde ons nog voor de nattigheid die wij achterlieten.Het paviljoen leek me vrij nieuw; er was nog geen echt pad, maar er lagen wat rijplaten, gras en grind naar de ingang. Ik nam het gras en daar was lek nummer 4. Dit keer werd ik niet gered door de latex. Mijn zwarte velg werd door de vloeistof wit. Een voordeel was dat ik het weer warm kreeg van het repareren.We besloten om toch maar de kortste weg naar huis te nemen. Nog 60 km regen kon de pret niet drukken. De sfeer bleef goed en met beurten op kop droeg iedereen bij aan deze onvergetelijke rit. Daan had het zaterdag met klussen erg warm gehad, maar vandaag had hij het koud – wat een contrast. Martien navigeerde ons zingend via de ingekorte, maar bekende wegen richting huis. Behalve dat we nog even moesten inhouden voor overstekende nijlganzen, verliep de terugweg vlot.Zo werd het een onvergetelijke, sportieve en gezellige rit van 165 km. Ik weet zeker dat iedereen die erbij was hier trots en met een ‘big smile’ aan terug zal denken.

Groeten van Erik

Aanvankelijk stond vandaag de “Kempenrit” op het programma met Thijs als leider. Thijs kon zelf echter niet mee; hij is op vakantie, zoals zo vele anderen. De opkomst was dan ook matig met vier man, maar dat waren niet de minste, namelijk: Daan, Geert, Twan en ik.
Na wat overleg met Twan over de te rijden route, besloten wij (of eigenlijk ik) om tegen alle sportregels in af te wijken van het programma en het rondje Westmaas te doen. Twan appte mij de GPS-route en daar werd ik weer blij van. Het eerste kwartiertje reden we twee aan twee om even bij te praten en op te warmen. Geert en Daan hadden beiden gisteren ook al gefietst; het mooie weer roept!
Twan had een brede glimlach op zijn gezicht; hij had vrijdag een meeting gehad met zijn dienstmaten in het Westland. De Westlandse cultuur was hem zeer goed bevallen. Woorden als ‘mogguh’ (hoi) en ‘pluk i al?’ (heb je het druk?) kent hij nu ook.
Richting de Haringvlietbruggen hadden we de wind mee, dat was lekker. De eerste meters de brug op nam ik voor mijn rekening (een beetje overmoedig, dat wel), maar ik wilde Twan goed afzetten om het gat met het peloton voor ons te dichten. Hij moet en zal ze inhalen, wat hem voor het einde van de brug lukte (dat was een flinke inspanning). We kwamen diverse wegafzettingen tegen, maar telkens wist iemand van ons een alternatief. Zo bleef het een gesmeerd lopend rondje (geen vastloper vandaag).
Bij het inrijden van de Hoeksche Waard kregen we de wind meer tegen; daar maakte Daan de meeste meters op kop. Regelmatig fietst hij door weer en wind met een pak brood (en pindakaas) naar zijn werk in Rijswijk. Daar word je blijkbaar sterk van. Ik wees Twan nog even op het (andere) Maasdijk. De tijd vliegt, en wij ook. 😉
Na de molen van Puttershoek wilde ik linksaf langs de Oude- Maas naar de Kiltunnel, maar die was helaas ook al afgesloten. Dan maar rechtdoor. Ik dook bewust als eerste de Kiltunnel in; je kunt maar beter wat voorsprong hebben, dacht ik. De anderen bleven in mijn wiel, maar ik verbeeld me niets: ze gunden mij de eer, maar ik wist wel beter. Een beetje moraal kreeg ik er wel van.
Twan stelde voor om bij de Elsakker te gaan lunchen, maar daar stak ik een stokje voor. Ik lokte ze succesvol naar “Mi Casa” (een nieuw tentje). Op de Koekoeksweg werden we voorbijgescheurd door een auto met aanhanger die deels de berm meenam, wat een enorme stofwolk veroorzaakte. Daan waande zich even in Parijs-Roubaix. Nabij Drimmelen kwamen we een peloton motoren tegen. Er kwam geen einde aan; ik schat dat we zeker 100 motoren hebben gezien, waarschijnlijk allemaal klanten van “Van Meel Motoren”. Het was een mooi gezicht!
Aangekomen in Made legden we aan bij “Mi Casa” voor koffie en koeken. Geert vertelde over zijn baanwielrencarrière en we praatten wat bij. Niet te lang, want het Glazen Huis moest nog worden bezocht. Wederom een mooie rit onder mooie omstandigheden.

Grtn van Erik.

Op het programma staat voor deze dag mijn naam als leider van de dag. Omdat ik graag een grote opkomst wil maak ik ruim van te voren iedereen al lekker voor de lunchrit. Met maar liefst 9 aanmeldingen bleek dat effect te hebben. Bij de start verwelkomde ik de 2 nieuwe sportkleppers Daan en Geert. We hebben ze als WTC Made natuurlijk gastvrij ontvangen maar laten we eerlijk zijn; het aandeel Terheijdense kleppers begint nu toch wel uit de hand te lopen. Ze zijn nu al met 5 🤔
En Marc zijn wieg heeft daar ook gestaan, blijkbaar !!! Ook werd nog symbolisch de sportgroep vergeleken met een rol W[t]C papier. 🧻Daarmee werd de naDRUK gelegd op de teamspirit en de gemiddelde snelheid. 😉(“Daar moet je bij zijn geweest”)

Als ex bloemenkweker heb ik (natuurlijk) het rondje Bloemendijk gemaakt. We vertrekken rustig, 2 aan 2 bijpratend richting het gat vd ham. Vanaf daar gaat het in een lint met Martien op kop. De wind staat Noord-West en dat pakt perfect uit voor vandaag. Hindernissen als de Moerdijkbrug en de Kiltunnel worden moeiteloos door iedereen verteerd. Op de Sassendijk en Schuringsdijk staat de wind schuin tegen. Er word een 2e waaier opgezet en rondgedraaid zodat niemand op de kant komt te zitten. Wat een teamwerk. Met de WC rol in onze gedachten. 🧻

Bij de Haringvlietbrug hebben we een meet&greet met onze collega’s van de tourgroep, zij hebben daar de wind tegen wij hebben hem mee. Maar wij hebben de brug tegen want die staat open. We worden opgehouden door weer zo’n …..binnenvaartschipper. Ik bedoel er niks mee maar opvallend genoeg neemt Martien vanaf daar de kop en die geeft hij de komende 30 km niet meer af….bizar! Ondertussen laat Geert ons zien dat Terheijdenaars zelfstandig een bandje kunnen lappen. ️✅De Bloemendijk zijn we kleurig en fleurig gepasseerd. Niet alleen De Bloemenman geniet ervan.

Bij de sportgroep heeft iedereen een bijnaam. Dat komt spontaan, John is daar een kei in (ik miste hem wel vandaag). Geert is met “De Generaal” al voorzien, nu Daan en Marc nog. De terugweg hebben we wind mee, heerlijk! Ook Daan, Thijs en Gerben maken flinke kopbeurten. Twan “rock and ROLT” fluitend door de groep. Goud! En Marc hoeft na vandaag dit keer geen nieuwe bidons aan te schaffen. En Chris raakt langzamerhand in bloedvorm. Dit jaar gaat hij knallen met de 3 luik als het hoofddoel.

Met ons lunchadres de Elsakker in zicht, “is het spel op de wagen”!! Thijs neemt het voortouw voor de sprint…..mooi!! Wie gewonnen heeft weet ik niet, ik zat er te ver achter, bewust laat ik het de jonge honden uitvechten. Opgelucht en voldaan kunnen we aan tafel. De overdosis Terheijdenaren is de groep vandaag niet fataal geworden. 💉 Onze ploegleider Peter (de bakker) Post is ook aanwezig. Super dat hij erbij is. De lunch word geserveerd door – geloof het of niet – een serveerster met de naam “Bloem”. De cirkel is rond!!

Het was genieten.

Let op: aanstaande zondagmiddag gaan we met z’n allen nog even surplassen bij het Glazenhuis in Made. Met Chris als spelleider! Daar moet je bij zijn.

Groeten van Erik.

Vandaag stond de Molentocht op het programma.
Flip stond op de planning om “zijn” Molentocht te leiden, echter hij koos ervoor om mee te gaan met de trim.

Geen probleem, want er waren sporters genoeg.
De tocht ging met wind in de rug en goede motivatie richting Kinderdijk. John reed in Made al ver vooruit. De rest (Gerben, Chris, Twan, Erik, Marc en ik) moest het gat dicht rijden.
Vanaf de watertoren nam ik de kop en we reden in een vlot tempo verder.
Hoewel ik dacht dat we redelijk normaal reden, waren er toch al een aantal die het tempo te snel vonden gaan.
Bij Lage Zwaluwe werd dit voor het eerst duidelijk en bij de Moerdijkbrug nog een keer.
Het tempo werd hierdoor wat aangepast. In een redelijk rustig tempo werd door de Biesbosch gefietst, alwaar we nog bijna werden aangereden door een blauw busje. Erik ontsnapte ter nauwer nood aan een aanrijding.

Bij Kinderdijk was het al flink druk. Bussen vol Aziaten kwamen daar aan en natuurlijk liep hier iedereen op het fietspad. Wij pasten onze snelheid hierop aan. Chris was er echter al snel klaar mee en daarmee was hij even geen GVR meer.
Na Kinderdijk keerde de wind tegen ons. Omdat kennelijk al veel sporters niet veel energie meer hadden, legde ik me maar toe op het maken van een tweede waaier. Het mocht echter niet baten want het tempo ging toch omlaag en de beurten werden korter.
Ikzelf was er inmiddels helemaal klaar mee door het lage tempo. Ik vond het echt geen sportwaardige rit meer en wanneer er voor de zoveelste keer gelost werd, was voor mij de lol eraf en heb ik me maar even afzijdig gehouden.

Uiteraard werd er afgesloten met koffie en gebak, maar dat maakte voor mij de rit niet goed. Ik verwacht echt meer van een groep die zich de “sport”-groep noemt. Daar zal de rest waarschijnlijk anders over denken en daar zal ik me bij neer moeten leggen…
Alle nadelen hebben ook z’n voordelen want op dit tempo kunnen er ook een hoop goede tour rijders prima mee met de “sport”…

Thais

Deze Tweede Paasdag stond een rit naar Poederoijen op het programma.
Chris was volgens het schema leider en stuurde ons op Eerste Paasdag van alles door, maar ik haalde hier geen rit uit. Wel mooie foto’s waar hij samen met mede Paashaas JH naar onze eigen alles kunnende hamster stonden te kijken.
Ik begreep zaterdag van Twan dat er zelfs al een nieuwe jeugdige fan-base aan het ontstaan is, dus de volgende stap zal Ahoy worden waarschijnlijk. Hopelijk zien we hem toch nog terug op de fiets.

Paaspop is supermooi natuurlijk, het zorgde er wel voor dat deze drie daltons verstek lieten gaan op deze mooie fietsdag. En zo waren er nog een paar renners niet deze keer, maar de sportgroep is groter geworden. Waar ik gerekend had op 4 renners bij de Sport, waren het er zelfs 5. Martien en Thais als vaste krachten, Marc als nieuwe rijder (gaat lekker) en Geert uit Terheijden. Hij had zijn schaatsen voor een paar maanden aan de wilgen gehangen en zijn fiets uit de schuur gehaald. Dat is top, want met 5 rijden is toch net wat fijner.

Mar10 was er zaterdag als een zeldzaamheid niet bij (als hij thuis is). Hij was hersteld van zijn verkoudheid (geen dokter nodig geweest). Samen met hem reed ik twee aan twee tot aan Raamsdonk om gezellig bij te praten. Ik verwachtte eigenlijk al veel eerder onze (Paas)haas Thais die dit tempo wat minder kan waarderen. Hij hield zich echter erg rustig aan het begin.

Thais wilde een keer niet het verslag schrijven. Hij noemt zijn rijden vaak niet in het verslag, maar dit geeft mij de gelegenheid om eens te melden hoe ongelofelijk sterk hij is. Dat zijn er bij ons wel meer, maar het is mooi om te zien dat Thais lange kopbeurten pakt en dit in het belang van de groep geen probleem vindt. Natuurlijk is hij de man van de hoge gemiddelden en heeft hier veel voor over, maar nooit als hij ziet dat iemand het lastig heeft. Altijd even omkijken, aanvoelen hoe het loopt en samen rijden we in het rond. Klasse! Dat is dit seizoen wel zo fijn. Door diverse redenen waren er een aantal minder fit. Gelukkig zijn alle klachten inmiddels bij iedereen weer zo goed als opgelost. Dat belooft wat dit seizoen.

Dat Mar10 ziek was geweest, was weinig van te merken, die reed weer als vanouds.
Ik merk dat ik gelukkig weer langzaam op krachten kom. Twee maanden herstellen en niet sporten hakt er toch wel in. Gezondheid is het allerbelangrijkste en dat vinden we allemaal. Als je weer eens iets hebt, dan pas weet je weer wat het echt betekent. Een zegen dat we kunnen fietsen en bewust van het feit dat het niet voor alle leden zo’n vanzelfsprekendheid is helaas.

De rit verloopt met weinig wind best lekker. Op ons niveau proberen we sportief te fietsen en nee we zijn niet die mannen van gisteren op tv (wat een kracht), maar het is wel genieten zo lekker doorfietsen. Het mooie is dat je alleen zelf voelt hoe goed (of slecht) je benen zijn. Ik pak de kopbeurten uiteraard mee, maar samen met Marc moet ik toch concluderen dat het anders voelt dan zaterdag. Het is vooral op karakter doorfietsen. Gelukkig weten we dat dit met training allemaal weer goedkomt.
Prachtig om te zien dat Marc gewoon meekan. Geert geeft aan nog niet zoveel gefietst te hebben, maar dat hij er zo weer inkomt. Ook hij volgt gewoon prima en pakt zijn kopbeurten. Mooi dat hij nu lid wordt, want we kennen hem al wat langer.

Aangekomen in Raamsdonksveer wordt het onrustiger in de groep. Tijd voor koffie. Na een korte vraag van Thais is het duidelijk dat iedereen graag meegaat. Op het terras in Geertruidenberg genieten we in de zon van onze koffie(s) en uiteraard gepaard met appeltaart en slagroom. Huis ten Bos is favoriet geworden in deze plaats, uiteraard laten we d’n Elsakker niet vallen, maar dat was niet op de route.

Bij de rotonde richting Made nemen we afscheid en rijd ik nog een stukje door met Mar10. Ik zie op mijn teller dat ik de 100 km net niet ga halen als ik thuis ben. Toch nog maar een klein stukje doorfietsen haha.

Geniet van het mooie fietsweer de komende dagen en tot snel weer.

Met vriendelijke groet,
Gerben Berm

Vandaag werd de rit om natuurgebied Kampina gereden. Vorige jaar viel deze een beetje in het water door diverse wegafsluitingen, waardoor dwars door Tilburg gereden moest worden. Dit jaar hadden we hier gelukkig geen last van.

Bij de start stonden toch wel weer veel sporters aan de start. Grote afwezig was John Haanskorf, maar aangezien John de laatste tijd toch liever met de tour mee rijdt, waren we hem ook snel weer vergeten.
Ook Martien kwam niet opdagen, hij had Twan laten weten ziek te zijn.
Als compensatie voor John en Martien vroegen we daarom tegen beter weten in Johan van Helmond en Jan Vermeulen mee te gaan. Uiteraard was het antwoord: “neen”
Oke, dan gaan we met de gemelde sporters op pad, gelukkig hadden ze zich weer een beetje vermand en kiezen ze niet weer voor de tour.

Om 09.00 uur gingen we van start, althans… nadat Erik zijn voorband had opgepompt.
Via Waspik reden we oostwaarts. Lekker het windje in de rug met de volgende kleppers: Twan, Chris, Jan-Willem, Gerben en Erik. Terug van weggeweest was Marc de Peijper. Na een aantal keren met de tour te zijn meegereden, was het weer eens tijd om het bij de sport te proberen. Een goede keus bleek later wat Marc had het goed naar zijn zin en met de conditie zit het ook wel snor. Marc heeft daarom direct een premium upgrade gekregen naar de app van de sportgroep.
Chris en Erik hadden een erg goede dag, ze konden vlot mee komen en pakten gewoon hun kopbeurten mee. Naast de goede benen, probeerde beiden ook goed gepositioneerd te zitten. Ze waren dan ook vaak op de 3de of 4de plaats in het lint te vinden. De sterkere renners gunnen hen die plaatsen ook en zo werd het weer een mooie groepsprestatie.
De rode lantaarn deze rit werd gedragen door Jan-Willem. Hij had duidelijk een slechte dag en kwam slechts sporadisch op kop. Ook hielp het niet mee dat hij telkens achteraan te vinden was. Dit is toch een plek waar je al snel op de kant zit.
Ik besloot daarom om Jan-Willem hierop te wijzen op de voor mij kenmerkende provocerende wijze. Hierop probeerde Jan-Willem het toch nog een keer op kop, maar dat bleek echt de doodsteek te zijn. Jan-Willem gaf aan dat hij er helemaal doorheen zat en maande ons om door te rijden. Dit deden we niet, maar op aandringen van Jan-Willem en in goed overleg zijn we uiteindelijk toch doorgefietst.

Hoewel we veel tegen de wind in reden bleef de snelheid er goed inzitten. Zeker de beschutting van veel bomen droegen hieraan bij. Chris begon intussen steeds meer te lachen. Met twee vingers in de neus reed hij rond. Fijn dat hij al zo vroeg in het seizoen goed benen heeft.
Ook Erik is in dit verband vernoemingswaardig. Een aantal maanden geleden lag hij nog in het ziekenhuis met ernstige hartfalen en nu al kan hij weer mee met de sport. Dit hadden wij niet verwacht, maar zeker ook Erik niet. Hij gaf hierover aan dat hij zo bang was geweest om niet meer met zn sportvrienden mee te kunnen. Nou, na vandaag hoef je hier niet meer bang voor te zien Erik. Om dit te vieren trakteerde Erik ons op een lekker bakske koffe meej appeltaart. Dat was lekker.
Tot maandag, dan staat Poederooijen op het programma olv Chris.

Thais

Rit 3 /2026 was er weer eentje met een koude start, zowel letterlijk als figuurlijk. De truien met lange mouwen waren weer het meest gekozen kledingstuk, al is de WTC-trui nog vrij dun voor temperaturen onder de 5 graden Celsius. Een thermoshirt onder de WTC outfit was dan ook geen overbodige luxe.
Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook wel een koukleum ben, zeker als we als we de eerste 10km ook nog op een slakkengangetje afleggen, zoals het geval was.
Warm krijgen door inspanning was er niet echt bij…

Zoals te lezen valt, zijn we reeds van start gegaan. In dit geval met vaste coryfeeën Martien, Gerben en Chris. Curt was er voor de gelegenheid ook eens bij, naast aspirant lid Daan Pas en Kenzo, de zoon van Gerben.
Pas voorbij Zevenbergen was het gedaan met ouwehoeren. Het tempo werd opgevoerd en het peloton ging in een lint. Fijn…. Dank je wel….nu kan ik een beetje opwarmen.

Hoewel een redelijk tempo aangehouden werd, verliep de rit toch wat onrustig.
De sport-vrienden kennen elkaar al jaren op en naast de fiets en zijn helemaal op elkaar ingespeeld. We weten wat we aan elkaar hebben en daardoor draait het (bijna) altijd als vanzelf. Met Daan en Renzo erbij was het toch even wennen. Niet dat Daan en Renzo hier iets aan konden doen, want ze reden perfect, maar de groepsdynamiek was toch anders.
Misschien voelde ik me ook wel een beetje overbodig geworden. Daan en Renzo zijn minstens zo sterk als ik en mijn rol als koptrekker is klaarblijkelijk niet meer nodig….
Ach dat slachtofferrolletje staat me goed he?
Ik dwaal nu echt af…

Waar was ik gebleven? Oh ja, bij Daan. Daan Pas is het nieuwe aspirant lid overgewaaid uit Terheijden. Zijn prachtige fiets is alvast door de ballotagecommissie heen. Zeker de gouden accenten zijn top. Daan zelf zal binnenkort na verwachting het WTC shirtje mogen aantrekken, daar ben ik van overtuigd. Fijn als er weer een sporter bij is die ook nog eens een fijne vent is.

Dan de rit; die ging via Zevenbergen om het Roosendaalse heen. Voorbij Roosendaal ging het tempo steeds verder ophoog en kwamen aanwijzingen niet altijd meer tot achter in het lint. Zo ook steentjes die midden op de weg lagen en waar Chris ter nauwer nood zonder te vallen overheen reed.
Kenzo moet over de grens in België nog even plassen en dat gaf de rest de gelegenheid voor een bananenpauze. Hierna konden we weer verder in het oude tempo. Bij Wildert spotte we nog de molen waar het deze rit om draaide, al vind ik de molen in Made mooier. Ik ben benieuwd wanneer de house(molen)warming is trouwens… Ik weet er nog een leuk bandje voor.

Via Achtmaal werd weer Belgie uitgereden en reden we weer op wat bekendere wegen. In een gestaag tempo werd koers gezet naar D’n Elsakker waar de koffie weer op ons stond te wachten.
Voor Curt en Chris was dit het moment waar ze al 95 kilometer op zaten te wachten, gelukkig konden ze deze rit goed volgen, dus het afzien in de eerste weken van maart begint nu al z’n vruchten af te werpen.

Tot volgende week, dan doen we een rondje Philipsdam onder leiding van Johan van Helmond!

Thais

Voor de tweede rit van het seizoen zou de afstand voor de sport al gelijk 100km zijn. Je kan het alvast maar in de benen hebben zitten, dan is alles boven de 100km voor de rest van het seizoen geen probleem meer.
Gerben was deze rit verantwoordelijk voor de route, hoewel hij er niet bij kon zijn nam hij wel zijn verantwoordelijkheid en plaatste het GPX-bestand op zaterdag op de sport-app.

’s Ochtends zag ik vanuit mijn zolder dat de daken van de schuurtjes bevroren waren. Hierdoor waren het thermoshirt, de winterschoenen en lange broek nog steeds de beste keuze. Bij het gemeentehuis was het weer aangenaam druk, maar de sport-opkomst viel wat tegen. John, Jan-Willem, Twan en Chris waren van de partij. Ook Erik was er maar die wilde toch nog even vanwege gezondheidsredenen mee met de tour.

Dit rit zou ongeveer 90km gaan worden, in plaats van de gepland 100km, dus er moest een en ander gecompenseerd worden met snelheid, was mijn gedachte.
Toch werd op een rustig tempo Made uitgereden en bij de kassen was het John die de eerste lekke band van het seizoen op zijn conto kon schrijven. Na 3 patronen en veel gevloek kon verder worden gefietst. Tot aan Raamsdonksveer ging dit vrij rustig en gemoedelijk. Na Raamsdonksveer moest het compenseren voor deze korte rit toch echt gaan beginnen. Lekker windje mee werd richting Dussen gefietst. Daar aangekomen had John weer een lekke band, althans een leegloper. John haakte dus helaas af reed met een half lege achterband terug naar ’t Veer.
De rest reed verder en met een fiks tempo werd via Woudrichem en Werkendam een bezoek gebracht aan de Noordwaard Polder. Zoals bekend wilde wij natuurlijk als echte ramptoeristen ook die vrachtwagen zien die door de fietsersburg was gezakt.
Vanaf de weg konden we de vrachtwagen goed zien staan, man man wat een blunder en wat een schade zeg. Volgens het nieuws zouden de brandstoftank(s) van de vrachtwagen ook lek zijn en zou er veel diesel in het water terecht zijn gekomen, tjonge jonge en dat met de huidige dieselprijs! Reken maar uit, dat kost een paar lieve centen.

Zoals te lezen valt zijn we dus in de Noordwaard polder terecht gekomen. Vanwege de hoge snelheden had Chris toch even afgehaakt. Hij ging koffie drinken bij de jachthaven en wachtte ons op als we terugkwamen. Om Chris niet te lang te laten wachten werd een tandje bij gezet. Heen wind tegen en terug wind in de rug. Twan en Jan-Willem hadden het even zwaar, maar ook zij weten dat dit de rest van het seizoen in hun voordeel zou werken.
Op de Noordwaardweg (zuiden van de polder) hadden we lekker wind mee en kwamen we zoals als bekend, een aantal prachtige bochten tegen. Zeker als er geen tegemoetkomend verkeer aankomt dan kan je echt de hele breedte van de weg gebruiken om door de bochten te knallen, dit deden we dan ook en binnen no time waren we weer bij de jachthaven waar Chris ons al stond op te wachten. Helaas voor onze Grote Vriendelijke Reus bleek het café dicht te zijn en had hij de gehele tijd buiten in de kou op ons staan wachten. Had nou toch maar meegegaan Chris…

Omdat we met een klein groepje waren besloten we over het fietspad op de dijk richting Hank te rijden. Normaliter rijden we onder de dijk langs.
De wind was echter flink aangetrokken en stond pal op kop, toch werd de snelheid er goed ingehouden. Jan-Willem was hier helaas het slachtoffer van en moest lossen. Wellicht, dat als hij geen stadfietsbanden op zijn fiets gemonteerd had, hij er niet af had gemoeten. Maar goed, dat zullen we nooit weten. Meer trainen is in ieder geval geen optie voor Jan-Willem want trainen is voor talentloze renners en nieuwe banden? Die komen er pas als hij zijn nieuwe fiets heeft gekocht…
Via de bekende route werd Hank en ’t Veer aangedaan. Waar we in het verleden altijd koffie dronken bij Fort Lunet, gaan we tegenwoordig altijd naar Tapperij Huis ten Bos in Geertruidenberg. Ze zijn daar een stuk vriendelijker en de appeltaart smaakt ook veel beter.
Bij aankomst kwam verloren zoon Erik ook al aangefietst. Hij miste zijn sport-vrienden zo erg dat hij na de tourrit naar Geertruidenberg was komen fietsen om samen nog even koffie te drinken. Ook was Erik jarig geweest en dus trakteerde hij. “Dat is toch ook wat zeg, met de tour meefietsen en de sport trakteren” beseft Erik zich bij het betalen der rekening…

Over een andere sport-vriend gesproken. We hadden nog wel verwacht dat John op de koffie zou komen, maar hij was ons (met een nieuwe achterband) tegemoet gefietst via de route onder de dijk terwijl wij dus op de dijk fietsten. Helaas misten we elkaar daardoor. Volgende keer beter.
Ook jammer trouwens dat in je eentje fietsen geen punten voor het opkomstklassement oplevert…

Mannen, bedank weer voor de mooi fietsrit in dit prachtige weer.
Tot volgende week, dan wordt het Bakkersmolen onder leiding van de Kapitein!

Thais

Eindelijk, vandaag is de dag waar alle WTC-Sport-kleppers naar uitkijken. Zo rond december begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen al. De meesten van ons trainen gewoon door, weer of geen weer. Want voor de eerste clubrit wil je er – of eigenlijk moet je er – gewoon klaar voor zijn. Het is gelijk een mooi moment om te kijken waar je staat ten opzichte van de anderen, alhoewel de hiërarchie qua sterkte meestal wel vaststaat.
De opkomst vanochtend is met negen man best goed. Naast de bekende gezichten van Martien, Thijs, Twan, Chris, John, Jan-Willem, Gerben en Erik, ging ook Johan van Helmond met ons mee. Volgende week weer toch, Johan? 100 is maar een getal. 😉
Ik word aangewezen als leider en mag het rondje verzinnen. Alle ritten met leiders voor het komende seizoen staan al vast. Ik heb de GPX van het rondje “Big TMM” al rondgestuurd. Bij ons vertrek probeert Peter Broeders nog een groepsfoto van ‘de Sport’ te maken, maar dat lukt niet omdat we niet te houden zijn. Lang genoeg gewacht, we gaan los!
Thijs en vooral Chris hebben het op hun heupen en gaan direct op kop, gevolgd door Gerben en mij. Wij hebben elkaar dit jaar nog niet gezien en wensen elkaar nog een gelukkig en gezond nieuwjaar. De wind is ONO, dus tot Zevenbergen verwacht ik een hoge snelheid en lage wattages. Tot het “Gat van de Ham” rijden we twee aan twee.
Genoeg gepraat: Martien neemt de kop over (hij had deze week nog in de aura van MVDP getraind). Het tempo gaat omhoog en alleen het geluid van de fietsen is nog te horen. Martien geeft pas af als we de Zwaluwsedijk opdraaien. Mooi asfalt daar en de wind in de rug! Twan neemt over en toont zijn nu al goede vorm; dat vijftaktmotortje van hem draait gesmeerd. Na Moerdijk gaan we de Roode Vaart op om daar alweer snel af te slaan naar de Uilendijk. Zo ontlopen we de stoplichten bij Zevenbergen, want de gang moet erin blijven… geen gepruts vandaag.
En dat wordt het ook niet. Bij tegenwind gaan we draaien en dat loopt prima. Met onze stamkroeg in zicht gaat er nog een tandje bij, waarna er toch geroepen wordt om het wat rustiger aan te doen. Dat gebeurt dan wel, maar meestal maar voor even. Op de Moerdijkseweg gaat de gaskraan weer vol open.
Bij Den Hout zet Jan-Willem nog even de sprint in en op de Haasdijk sprinten Thijs en Martien met elkaar om de vraag wie als eerste op het stoplichtknopje mag drukken.
Zo zijn we om 10:50 uur als eerste groep bij het Trefpunt. Dit was een mooie generale voor de rest van het seizoen. Met een gemiddelde van bijna 35 km/u is de toon gezet.
Het was weer een gave rit.

Top mannen.

Erik