Het slotakkoord van een onvergetelijke driedaagse.

Aan al het goede komt een eind, zo ook aan deze fantastische dagen met ons bijzondere gezelschap. Maar voor de motor van de volgauto überhaupt gestart kon worden, had ondergetekende Peer al een hele etappe in de benen. Laten we zeggen: ik lag er voor mijn doen té vroeg in. Na een korte, diepe slaap schoot ik om 01:00 uur klaarwakker overeind. Buiten vierde Valkenburg volop feest, binnen klonk er een monotoon knrrrrrr… knrrrrrr… Dan maar de koptelefoon op en een podcast aan. Rond half zes hield ik het voor gezien. Fris gedoucht maakte ik een vroege ochtendwandeling door een heerlijk sereen en uitgestorven Valkenburg. Even bellen met mijn chouke, en de dag kon beginnen!

Bij terugkomst had de andere Peer de volgauto al paraat staan. Het ontbijt stond officieel gepland voor half negen, maar als rechtgeaarde vroege vogels zaten we iets over achten al aan de koffie en het buffet. En dat was maar goed ook, want de mannen hadden er zin in. De drang naar ‘moeder de vrouw’ gaf ze vleugels. Na de traditionele en toepasselijke groepsfoto kwamen de pedalen in beweging.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

De koers werd ingezet richting Schimmert, Beek en Elsloo. En ja, de mannen fietsten hard, maar wij moesten in de volgauto minstens zo hard werken om de juiste route te vinden. Bij Elsloo hadden we een rendez-vous gepland, maar helaas: het peloton had de gang er goed . We waren te laat!

Pas een paar kilometer voor Heythuysen kregen we onze WTC’ers weer in het vizier. Wat een tempo, het liep als een naaimachientje! Met de wind in de rug en een gestaag stijgende temperatuur kon het sportklimaat niet beter. Wij zaten zó strak in de koers dat de lokale automobilisten zich aan onze volgauto begonnen te ergeren. Of hadden ze gewoon haast omdat Jeffrey Herlings die dag voor de vijfde keer wereldkampioen kon worden? We reden immers door Meijel, hét motorcrossdorp van het Zuiden!

Plotseling scheidden onze wegen. De fietsers vlogen vol overgave een bospad in. De weg ernaast was van zo’n erbarmelijke kwaliteit dat we het met de auto niet aandurfden. Plan B dus: Noordkade Veghel in de navigatie en gas erop. Bij aankomst was er parkeergelegenheid genoeg, maar ja… waar ‘motte’ we zijn? Na wat rondstruinen en vriendelijk navragen vonden we de hotspot. Wat een gave, omgebouwde fabrieksruimte vol horeca, cultuur en winkels – absoluut een tip voor een vrije dag! Onze tafel stond klaar bij Restaurant DIS (waar je bij wijze van spreken zo met de kapitein en al met de boot naar binnen vaart). Een toplunch gaf de mannen weer de nodige brandstof voor het allerlaatste stuk naar de May.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

Na de lunch lieten wij de pk’s van de volgauto weer rollen voor de slotetappe richting Raamsdonksveer. Eerst de tas afgeven bij John, waarna Peer mij rond half vier netjes thuis afzette. Terwijl Peer nog snel de spullen naar Thijs bracht, zette ik koers naar ons eindstation.

Om 16:00 uur druppelden we allemaal binnen bij De Pub in Made. Ook Corlinda en Daniëlle stonden daar al te glunderen na hun eigen weekendje Nijmegen. Exact tien minuten later volgde de grote ontlading: onze acht mannen kwamen luidruchtig en voldaan aanrijden. Wat een schitterende prestatie hebben we met z’n allen neergezet. Ruim 500 kilometer op de teller met z’n achten. Acht absolute toppers, geflankeerd door drie onvergetelijke dagen! (En oké, ook een beetje voor de twee Peren op de bok).

Ceremoniemeester Erik sloot de driedaagse in stijl af met een officiële diploma-uitreiking. Een dik verdiend certificaat voor Twan, Gert-Jan, John, Thijs, Gerben, Martien, Erik, Marc, de twee Peer’s én onze gastvrouw Anny.

Onder het genot van een paar welverdiende biertjes en een flinke schaal warm, gezond ‘bruinfruit’ proostten we op dit succes. De benen mogen rusten, de volgauto mag in de garage. Op naar volgend jaar!

Pierre Boulanger!

Half 9 ontbijten, dat was prima verzorgd, kwamen niets te kort. Omkleden en de fietsen klaar zetten doekje erover en een druppelke olie.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe

Tegen 10 uur stonden ze klaar om wat hoogtemeters te gaan maken. Vanuit Valkenburg gingen we naar Schin op Geul waar Thijs zijn maatjes trakteerde op een klein rondje door het dorp. Vervolgens kwamen we langs Camping Schoonbron, jaren geleden onze uitval basis voor een rondje Mergelland met de WTC.

Bij het klooster van Wittem was er enige verwarring bij de fietsers, moeten we nu links af of rechtdoor? Dus gewoon rechtdoor de weg vervolgen, het was deze zaterdag ochtend keidruk op de Limburgse wegen, veul fietsers, wandelaars, motorrijders, oldtimersrit.

Via Partij naar Mechelen, om aan de voet van de Kleeberg uit te komen. Binnenkort begint daar het Cross seizoen, o ja daar maken wij een podcast over  “de Cross”! Zo kwamen we aan de voet van de Camerig. Slinger de slanger kwamen we in Klein-Kuttingen en passeerde daar de grens naar België.

Tussen Sippenaeken en Terhagen een lekke band voor Gert-Jan, die was niet te repareren, enkele spaken staken te ver door de velg. We stuurden de rest door, en gingen op zoek naar een fietsenmaker, met de Schoenmaker!

Net voor het stadje Eupen hadden we er eentje gevonden, bij Cycles Henrard Outlet in Lontzen werden we prima geholpen door een ex beroepsrenner Boris Vallee die voor Wanty had gefietst en toch nog wat mooie overwinningen wist te behalen in o.a. Tour of Bretange 2 etappe’s. Bij Gert-Jan zat intussen het velglint wel een keer of drie er om heen. Nu het bandje nog, dat ging niet zo simpel, wij hadden niet zo’n handig ding ter beschikking, volgend keer bellen we Leo!

Gelukkig was Boris zo behulpzaam om de band over de velg te drukken. In de auto en op naar Monschau. We sloten aan bij een colonne motorrijders, die ons een stuk begeleiden naar de Duitse grens. Met een mooie afdaling kwamen we Monschau in geslingerd, wat een drukte daar. Smalle straatjes en kermis, markt en d’n Baay had al zijn tractoren ook nog eens uitgestald.

We volgden een Nederlandse auto die dwars door de smalle drukke straatjes manoeuvreerde en wij er gewoon achteraan. Het bruidspaar dat elkaar net het “ja”of “neewoord” wilde zeggen was helemaal van slag. In middels waren wij weer de drukte uit, nu nog parkeren. Die Hollander voor ons nam net een mooi parkeerplaatsje voor ons in. Er was nog een overdekte plaats, maar daar was de auto van Erik net een paar centimeter te hoog voor. Dus dan maar een stukje verder, waar wel plaats voor onze bus was. De fiets van Gert-Jan eruit, en op naar het centrum waar ons lunchadres was.

Deze tent zat propvol, was er nog wel een plekje voor ons? De gastheer nam me mee naar een aparte ruimte boven de zaak daar hadden wij een mooie ruimte voor onze lunch, top locatie!

Rond 13.00 kwamen de heren aan gewandeld, ze waren nog aangesloten bij de receptie van het bruidspaar. Na 3 biertjes kwamen ze dan toch maar lunchen. Het was daar goed toeven, maar aan alles komt een end. Weer de fietsen uit het gat halen, onze Peer gooide de fietsen zeer deskundig naar boven.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

Nu was het klimmen geblazen, 2 prachtige klimmen kwamen eraan. De vis kon nog een paar keer gaan zwemmen! Voor ons een mooi punt om wat leuke plaatjes te schieten. Helaas schoten onze jongens ergens het bos in waar het voor ons geen toegang was. Het duurde weer ff voordat we ze op het spoor waren, Martien had wel zijn live locatie gedeeld met ons. Maar het duurt soms nogal lang dat hij zich verplaatst, en dan zijn wij te laat.

Wij gingen intussen maar richting Vaals, daar zouden we ze wel treffen. Toen ik hem aanklikte waren ze plots in Lemiers, ik zeg Peer gas erop richting Simpelveld. Ja hoor daar gingen ze, eindelijk weer in beeld. Nog een mooi klimmetje onder Simpelveld en de Mingersborg en het einde van deze mooie fietsdag was weer in zicht!

Vandaag geen tijd gehad om onze ledenlijst verder te ontleden, beloofd morgen een drukke dag te worden!

Wij gingen alvast bier bestellen, en reden door. Nou in Valkenburg was alles afgesloten en omgeleid. Uiteindelijk zaten de fietsers al aan het bier toen Peer & Peer aan kwamen gelopen.

Rond half 7 stapte wij Pub Henry binnen, een pub met wel 100 man binnen, en hooguit 5 vrouwen en een serveerster. Het eten en de drank was er prima, en bediening, ach wat zal ik ervan zeggen. Vervelend dat ze aan je zat, altijd schrikken!

Rond 10 uur hadden de meesten het wel gehad, daar zat geen karaoke meer in, dus op naar ons bedje.

Dag 1 van 3

Donderdag avond 3 sept. Kwamen de mannen van de Drieluik de koffer/tassen in Den Hout afgeven.

Erik stond als eerste op de stoep, met een groot spandoek, wat onze de verdere reis zou vergezellen! Onder het genot van een bakkie koffie en het traditionele appelpuntje werden de eerste plannen en bed verdelingen besproken.

Vrijdag ochtend half 8 stond Peer bij mij achter om aan onze Drieluik te beginnen. We gingen eerst naar Thijs om zijn spullen op te halen, Thijs was er de avond ervoor niet bij, en was pas om half 3,  ’s nachts thuis, kort nachtje voor hem.

Door naar het oude gemeentehuis om het prachtige spandoek op te hangen. De mannen kwamen met heel veel goesting aan gefietst. Alleen Gert-Jan onze Prinsenbeekse klepper zou de groep tegemoet rijden. Nog iemand van de straat af halen, om een fotooke van het zooitje te maken, en fietsen maar, op naar Valkenburg voor 195 km !

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

De Schoen pikte al bij de Kompaan aan, om in de waaier plaats te vinden. Bij d’n Elsakker stond de koffie al klaar, maar ginne tijd. Via het Liesbos kwamen we langs “de Peer” dan moeten de twee Peeren daar ook een foto momentje van maken!

Net voor FF moest Thijs stoppen voor een telefoontje, de andere 7 waren uitzicht. We zouden Thijs wel terug brengen achter de auto. Toen kwam Marc al terug fietsen, en de andere mannen stonden om de hoek te wachten. De tocht kon in een waaiertje richting Hazeldonk, waar Peer & Peer zich vergisten en terug moesten. Over het industrieterrein kan je wel in maar niet uit met de auto.

Dus terug richting Meersel-Dreef, richting Meer, In Meer gingen Twan en zijn maats vroeger wel eens een pintje drinken in het Fortuin, dat ging daar met hele kratten te gelijk!

In mijn jeugd kwamen we vooral in Hoogstraten en Rijkevorsel in d’n James, waar ze de befaamde “kuskes dans” iedere avond draaide. Als de muziek stopte mocht je het meisje dat tegenover jou stond kussen, was ook topsport!

In Vlimmeren moesten wij door een weg opbreking onze fietsers laten gaan, en gingen Peer en ik door naar Heusden-Zolder. Een heel stuk over de snelweg, om de tijd te doden had ik de ledenlijst (die we in de auto hadden voor noodgevallen) om die eens samen te doornemen van A tot Z.

Wat weet jij over Wesley Akkermans, een zoon van Kees enz…volgende Peter Bastiaansen die gaat maandag naar Zundert met de fiets enz…

We kwamen tot Jacques van Dijk, Ulvenhout, Ketting Didam, ploegmaat van Hennie Kuiper en toen waren we bij onze lunch stop in Heusden-Zolder vlak bij het circuit!

Een uiterst vriendelijke man had de tafel voor ons klaar staan achter in de zaak, en met de vraag waar kunnen onze mannen hun fietsen stallen. Gewoon ver uit zicht nog voor het terras, vertelde dat ze dat waarschijnlijk niet zo leuk zouden vinden. Hij had er geen oren naar, nog nooit een fiets hier weggehaald vertelde hij!

Rond 13.00 u kwamen ze op de klep vallen met 120  pittige kilometers in de benen, Over smalle fietspaden en een stevige zuidoosten wind. Onze Erik was er helemaal mee klaar. Gelukkig hadden we nog een plaatsje over in zijne auto!

Omstreeks 13.40 vertrokken ze met een klepper minder richting Valkenburg.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

 Wij hadden intussen ene klepper meer in de auto, en vonden dat we weer van vooraan moesten beginnen met de ledenlijst. De verhalen werden daardoor steeds langer. We zijn rechtstreeks naar Valkenburg gereden om de koffers in het hotel te plaatsen, en de auto te parkeren. We waren nu tot aan de D van Kees van Dongen gekomen. Wij namen plaats op het terras met een lekker biertje.Om 10 over half 4 kwamen de mannen ook bij het hotel aan. Ook die hadden een verschrikkelijke dorst na 190 km afzien en genieten!

Ze gingen douchen om rond 18.00 naar de traditionele Griek te gaan. Die zaten met smart op ons gezelschap te wachten. We kwamen er dan ook niets te kort, zeker toen we vertelde dat we een feestvarken in ons midden hadden. We kregen het toetje, een Dame Blanche aangeboden of was het al bij de rekening gezet? Na afloop kregen we wel gratis 3 kussen van onze vriendelijke serveerster, maakte onze dag weer kompleet en konden wij lekker ons mandje in!

Nog een paar daagjes en dan is het zover. Het jaarlijkse fietsweekend van de Sport-groep, beter bekend als het “3-luik”, staat dan weer voor de deur. Dit keer hebben we Valkenburg als vaste uitvalsbasis en fietsen we vanuit daar een rondje naar Monschau.
Hoewel er dit jaar minder kilometers gemaakt worden (maar wel meer hoogtemeters) was het toch zaak om weer even wat langere afstanden in de benen te krijgen. Hoewel ik in eerste instantie had doorgegeven naar De Kempen te gaan, kwam ik erachter dat we dit jaar daar al geweest waren, daarom werd het voor deze zondag een ritje van 120 km richting de proving ground van Mathieu van der Poel; de Kalmthoutse Heide.

Het is even wennen, maar deze zondag was dan toch een keer nat. Reden voor mij om toch maar m’n lekbestendige banden te monteren, want met dit weer kon je wachten op lekke banden. “Mij zullen ze niet hebben!” dacht ik nog.

Erik had afgemeld, hij had de kilometers niet nodig. Ook John meldde zich af, hij is namelijk van suiker gemaakt.
Gelukkig bleek bij het gemeentehuis dat Traaie wel van de partij was. Marc, Daan en Twan stonden aan de start samen met gastrijder Martijn Bax (van de houthandel) allen uit Traaie!

Hoewel met dit regenachtige weer de kans groot was dat we met de tour mee zouden gaan, was dit nu niet het geval en konden we gewoon vertrekken voor een sportrondje.
Na nog even de routes van de 3-luik doorgenomen te hebben met de Bakker, konden we vertrekken.
Geen gezeik, direct 35+ de Nieuwstraat door jassen en in een lint naar de Kalmthoutse Heide.

Als snel werd opgemerkt dat Daan niet helemaal lekker was. Hij kwam 1 keer op kop bij Wagenberg en daarna hebben we hem niet meer van voren gezien. Wel hebben we hem gehoord. Het constante gehoest en gerochel was goed hoorbaar in de staart van het peloton. Als het aan Daan had gelegen had hij voor vandaag afgemeld, maar hij had gastrijder Martijn meegenomen, dus hij kon natuurlijk niet afzeggen.
Al maanden was Daan op Martijn aan het inpraten dat het zo leuk en gezellig is bij de Sport en uiteindelijk kwam het dan toch zover dat Martijn mee een keer meeging.
Ploeterend met een constante waterspray in het gezicht en een krachtige wind recht van voren was waarschijnlijk niet wat Martijn zich had voorgesteld van een rondje met de WTC. Tja, het weer heb je niet in de hand.

Regen en een harde wind maakt vaak dat iedereen zich een beetje in zichzelf keert. Je rijdt maar achter elkaar aan en kijkt over het algemeen niet echt om je heen. Pas als de weersomstandigheden beter worden dan open je jezelf als het waren weer een beetje en dan zie je dat je al bijna bij de Kalmthoutse Heide bent.
De heide lag er prachtig bij, mooie roze kleuren die perfect matchte met Martijn’s wielerpak van WV Terheijden.

Via Essen Hoek reden we richting Bergen op Zoom en daar had ik mijn eerste lekke band. In de volgende 6 kilometer die volgenden kwamen hier nog 3 lekke banden (van dezelfde band) bij en moest ik de handdoek in ring gooien. De rest van de groep reed verder en via een vriend kon ik een nieuwe buitenband bemachtigen waardoor ik mijn weg kon vervolgen. Later bleek het toch een stukje staal te zijn dat ik over het hoofd had gezien.

Al met al toch lekker als groep gereden op een mooie route in de regen.

Thais

Rit naam: Bijpraat tocht

Route: Bloemendijk

Aanwezig: Twan, Chris, Sander, John, Geert, Mar10, Gerben, Erik.

Routemaker: Martien

Routedief: Erik

Hoogstepunt: Viaduct langeweg.

Bijzonderheden: #Aanwezigheid van Sander (De Beul) Weda.

Dieptepunt:
Het waardeloze fietspad langs het industrieterrein Moerdijk( zeer belastend voor je zaakie)

Hoogtepunten:
90% van de rit werd er lekker gereden.

Mentaal: In Made aankomen en toch nog niet het einde vd rit is heftig.

Nazit: Met de hele club is altijd gezellig.
Koffie en zelfs de ijstaart smaakte wel.

Data:
Snelheid: 😵
Afstand: 😍
Wind:🌪
Gevoel:😵‍💫
Koffie:😋
Taart:🥶
Sfeer:🤣

De afgelopen vakantieperiode is Erik vaak de aanjager in de Sport app. Dat wordt gewaardeerd en wij volgen braaf. Terecht vroeg hij vorige week of ik het verslag weer eens wil schrijven. En woensdag kwam de vraag of ik een rit wilde verzinnen. Goed dat je dit doet Erik, dat houdt ons scherp!
Ik had al een mooi idee en na wat stoeien in Strava om de rit niet te lang te maken, was het klaar om te delen. Binnen een paar minuten kwam JH met de opmerking, fietsbrug bij Dordt is dicht G…..Potverdorie, al mijn snipperdagen opgemaakt aan de voorbereidingen en wat nu?

Erik stuurde mij een alternatief die er prima uitzag. Niet geheel toevallig gemaakt door onze kapitein M10. Wel wat andere wegen, maar Erik zou het net als ik even nakijken. Hij had het minder bekende stuk tot in de puntjes voorbereid (zelfs met een papiertje in de achterzak). Wat een teamwork en prettig om goed begeleid door de stad te gaan.

We gingen van start met een mooie groep weer. Johan sloot ook weer aan en JH ging deze keer helaas niet mee. Chris sloot wel aan, net terug van vakantie en al een rit met oude mannen gereden zagen wij op Strava.
We gingen van start met Thijs, Johan, Erik, Chris, Geert, Twan, Marc en ik. Na even kort wat bijgepraat te hebben, trok onze andere vakantieman Thais dusdanig door dat ik tegen Marc zei, dit is het einde van ons gesprek.

De wind was NO2 en we zouden het eerste deel meer tegen hebben. De groep is groot en sterk genoeg om ervoor te zorgen dat iedereen prettig mee kan rijden. Marc is weer sterk als hij op kop komt en dan loopt de snelheid op. Ik probeer niet mee te gaan in deze verleiding, zodat we allemaal aangehaakt blijven tot het einde.
Door Gorinchem gaan we wat rustiger en is het meer draaien en keren. Ik zag nog een renner aansluiten met een gele tijdrit fiets en dacht nog even. Jammer dat we hier niet harder kunnen doortrekken nu, even kijken of hij net zo goed is als zijn fiets doet lijken.

Langs de Linge liep het heerlijk in de groep en kon je met relatief weinig inspanning goed volgen. Terwijl ik aan het genieten was van de mooie omgeving kwam onze vriend Thais op kop. Zo vlogen we over de dijken en hoorde ik later dat het mooie dorpje Gellicum heette waar we doorheen reden. Echt de moeite waard, maar ik heb mij maar geconcentreerd op het achterwiel van mijn voorganger Twan. Die rijdt weer als vanouds zou ik bijna zeggen en super om hem erbij te hebben.
Na wat tempowisselingen, kwamen we lekker in het ritme en zag ik in de verte al de brug van Zaltbommel liggen. Geert pakt de kop en die rijdt makkelijk mee in de groep.

Of het nu de rit met de oude mannen van de dag ervoor was, of die 10e pivo die hij te veel achterovergeslagen heeft in Kroatië, Chrisovic had het taai. Zeker de bruggen vond hij een minder leuk onderdeel. Hij was eigenlijk gewoon fit zei hij, maar zijn benen wilde niet meer, maar vrolijk ouwehoeren kon hij nog wel. Daar wordt dan wel op ingespeeld door Geert die zegt: fijn als hij weer aansluit zo, dan kunnen we hem weer eraf rijden!

Vanaf Heusden, met wind in de rug rijden we als groep terug, op weg naar de koffie en taart natuurlijk. Hier wordt nog volop gekletst en sluit John aan die helemaal kapot op een stoel neerploft. Johan voelt zich al zo thuis in de groep dat hij aangeeft bij John dat er naast ons nog wel een tafeltje vrij is. Uiteraard wordt die gevat beantwoord door JH.

Als groep rijden we terug en kijken we weer terug op een mooie rit met prachtig fietsweer en een gezellig groep. Wat wil je nog meer als fanatiek fietser.

Gerben

Begin van de week begint het al te borrelen in onze groepsapp, wederom neemt Erik het initiatief om een vakantierit aan te kondigen.
Deze keer gaan we richting Zundert en het hoofddoel is de bezichtiging van Sauna Diana, tot in detail weet Erik te vertellen wat een rondleiding kost en dat je een badjas met bordeel- slippers op maat krijgt bij de ingang.
Ondanks de vakanties van veel sporters, was er toch een aardige opkomst.
1 Minuut voor vertrek besluiten Wim en Johan om ook aan te sluiten. Ik weet niet exact de reden, of ze hadden goede benen of ze hadden zin in de Sauna?
Na de tocht werd de echte reden duidelijk.

Met 7 gingen we op pad, Sjon, G., Kapitein, Bloemenman, Johan, Wim, en ondergetekende.
Richting Wagenberg reed Mark Slob nog een stuk met ons mee, ik nodigde hem uit om met ons mee te rijden maar deze afstand vond hij te ver en draaide bij Prinsenbeek af.
Erik had als echte leider de tocht al vooraf rondgestuurd, zodat iedereen dit in zijn Garmin kan zetten. Trouwens toch knap om dan nog 2 keer verkeerd te rijden. Ik weet niet exact of dit nou met de snelheid had te maken, of dat we allemaal al met de gedachte in Sauna Diana rondliepen.
Na de tocht werd de echte reden duidelijk.

Het tempo lag hoog, iedereen nam zijn kopbeurten. Natuurlijk nemen de sterke kleppers de langere stukken voor hun rekening, maar iedereen kon goed mee.
Een enkele keer kwam Sjon naar voren, hij moppert dan wat over het tempo. Met het gevolg dat hij daarna (met een big grijns op zijn gezicht begint te snukken), zodat het tempo toch weer snel weer omhoog gaat.
Zundert en Achtmaal werden snel bereikt en voordat we er erg in hadden werd de Sauna voorbij gereden, voor vele een teleurstelling. Erik wilde graag een groepsfoto samen met enkele dames van de Sauna en ik had nog een tas met boodschappen bij me waar ik vanaf moest.

Maar goed, we hielden het tempo vast en de 100 km naderde z’n einde. Er werd wat onduidelijk gecommuniceerd over de plek waar we koffie en gebak naar binnen zouden proppen.
M10 vertelde dat we naar het Klosterke gingen en Erik mompelde dat we misschien eerder wel ergens iets zouden drinken? Bij de pannekoecker hield iedereen de benen stil met het idee om daar koffie te drinken, niks was minder waar. Met full speed sprintte de kapitein met Wim naar het bord Den Hout, om vervolgens naar onze Ploegleiders Peter en Annie te sturen. Een verrassing voor de hele groep, echt supertof.

We werden zeer gastvrij ontvangen, met taart, koffie, koude dranken, bitterballen en nootjes.
Al snel werd hier weer de nodige onzin uitgekraamd, zoals we van de sport groep gewend zijn. Heerlijk!!
Nogmaals Erik, dank voor de organisatie en Peter en Annie super bedankt voor het “ warme” ontvangst.

Twan

De vakantieperiode is nu in volle gang. De een vertrekt en de ander komt weer terug. 

Ik zag van een sportcollega een bericht voorbijkomen dat hij een liggende heks ging beklimmen… Daar kan je dan toch van alles bij bedenken. Ik geef hem maar het voordeel van de twijfel en ga ervan uit dat hij het oprijden van een berg met de fiets bedoelt.

Desalniettemin staat er toch elke week weer een leuk sportgroepje aan de start. Deze keer zijn het Daan, Geert en Twan (de zogenaamde Svt’ers), Gerben, Marc en ik.

 Ik vond dat wij deze rit maar eens naar België op vakantie moesten gaan. En zo werd Baarle-Nassau de ‘rit to go’.

 Even dacht ik dat Thijs er toch ook bij was, want wie trok er direct zo hard door? Op de Godfried S.laan reden we al op een lint. Daan en ik moesten nog even flink aanzetten om bij de rest aan te sluiten. Even later zei G. tegen mij dat 35 hard zat is; maar of dat dan de maximale snelheid was of dat dat het gemiddelde moest worden, zei hij er niet bij. Ik antwoordde maar: “Ok”.

 Iedereen had er zin in.

De eerste stop was bij de stoplichten bij de oversteek van de rijksweg. Daar waar Peter Gillis ooit zijn (inmiddels afbrokkelende) imperium is begonnen. Geert wilde even stoppen, ik weet niet waarom precies. Wellicht een ‘hatseflats’ aan zijn pedaal of zo.

 Even later weer een “ho!”, dit keer was het Twan. Zijn toupetje onder zijn helm zat niet goed, dan maar blootshoofds verder.

Bij vakantiepark Wondermolen passeerde het WTC-Sportcircus onze collega’s van “Sandor Donnert’s Magical World of Circus”

. Natuurlijk hebben we even gezwaaid. Enkele Bokito’s zaten rustig en relaxed in hun kooi.

Het volgende doel was een grote groep van wel 30 wielrenners. Natuurlijk vliegen wij hen voorbij en laten we ze gedemoraliseerd achter. Het gebeurt eigenlijk nooit dat wij ingehaald worden, dus dat gevoel kennen wij niet.

 Wel veel andere gevoelens in ons groepje. Hoe is het gevoel om een groot deel van de rit met een bobbel te fietsen bijvoorbeeld? Daan weet dat… Zijn fietsen leed er niet onder, dat werd duidelijk op de Chaamseweg.

Nog even schrikken van… jawel, een ambulance die achteruit een uitrit uitkomt. Je zal door een ambulance in een ambulance terechtkomen!

Eigenlijk is dwars door Baarle-Nassau fietsen niet echt fijn. Het is er altijd druk met vakantiegangers. Maar voor een vakantierit maken wij een uitzondering. Met gepaste snelheid passeren we het centrum en, altijd grappig, de grens in het midden van de straat.

Opvallend is dat Twan bij de viaducten best wel vaak op kop zit. Met het naderen van het drieluik zijn wat hoogtemeters welkom voor iedereen.

Toch spannend, zo’n fietsweekend. 

Iedereen wil er klaar voor zijn, dus dat betekent trainen, trainen.

 Ook de jongste aanwinst Marc traint de b….n uit zijn broek.

De rit verloopt zoals altijd als een speer; ongemerkt ligt het tempo hoog. Hoe hoog precies weet ik niet, maar als we om 11:15 uur de Elsakker zien, dan weet ik genoeg. 

Marc gooit er nog even een sprint uit.

 De rest volgt dit keer niet. Op het terras gaan de mondjes nu weer open om te praten en even niet voor de bidons en gelletjes. Maar zeker ook voor koffie, cola… en appelgebak. Twan, nogmaals bedankt voor de traktatie!

We brengen nog even de TSV-groep naar huis. (Nagezonden bericht: de bobbel van Daan heeft het bij hem thuis begeven). Knap opgehouden, Daan!

Het laatste stuk fiets ik samen met een beresterke Berm naar huis. Wederom een mooie rit met een mooie groep.

Let op: aanstaande zondag rijden we de klassieker van weleer in een nieuw (bad)jasje gestoken, nl: “SaunaDiana/Bredanello”.

Grt van Erik.

Bij dezen presenteren wij het officiële verslag van het feit dat er absoluut geen verslag is geschreven over de wielrenrit van Thijs, Martien, John, Geert en Daan. Waar geen prestatie is geleverd, hoeft immers ook geen inkt aan vuil te worden gemaakt.
Waarom dit verslag er niet is Geen Content: Het passeren van een fietsbrug-obstakel bleek achteraf de enige hartslagverhogende gebeurtenis van de hele ochtend.
Collectief Veto: De renners hebben unaniem besloten dat deze rit de geschiedenisboeken niet mag halen.Chronisch Saai: Zelfs de letters op het toetsenbord weigerden mee te werken aan het beschrijven van zoveel eentonigheid.
De Gevolgen van de Radiostilten de Doofpot: De rit van Made naar Roosendaal bestaat vanaf nu officieel niet meer.
De Schade: De statistieken zijn gewist, de Strava-bestanden zijn preventief verwijderd.De Toekomst: Pas bij een écht spektakel openen we de notitieblokken weer.

Beaste

Tijdens de vakantie hebben we bij de sport geen geplande ritten.
In deze tijd zien we wel waar we heen gaan, de meeste mensen zijn toch op vakantie. Althans dat is zo’n beetje de gedachte hierachter.

Dat er bij de sport toch wel behoefte is aan een geplande route, bleek al op de app. Meerdere sporters vroegen waar we naar toe gingen en dus nam Erik het initiatief voor een rondje Hoekse Waard.

Bij het gemeentehuis waren op zondagochtend veel renners te vinden. Ook de Sport was met 7 renners goed vertegenwoordigd. Zelf voelde ik me helemaal niet lekker en besloot vol overtuiging niet mee te gaan met de Sport. Maar nadat ik begreep dat zowel de tour als de trim ook best veel kilometers zouden maken en de Sport ruim in het aantal renners zat, besloot ik op het laatste moment toch met de Sport mee te gaan. Dit met het voornemen om lekker in het wiel van anderen te blijven.

Verwoede pogingen om renners van de tour mee te nemen, liepen op niets uit. Ook Johan van Helmond durfde de uitdaging niet aan, maar ik blijf hopen dat hij toch nog eens een keer meegaat met de sport deze vakantie.

Hoewel in Made de wind nog niet echt voelbaar was, waarschuwde Gerben dat deze fiks was en we het eerste stuk vol wind van voren hadden. Na een rustige aanvang werd op de Ruilverkavelingsweg het tempo verhoogd om vervolgens direct weer te stoppen voor een lekke band bij Twan.
Ik zag hem door een gat in de weg rijden, waarna de band direct plat stond. Een klassiek geval van een “snake bite” ook wel een stootlek genoemd, waarbij de rand van de velg aan weerzijde twee gaatjes stoot in de binnenband.
De band was vlug gewisseld en er werd verder gereden. Aangekomen in de Hoekse Waard leidde Erik ons langs hoekjes waar we nog nooit geweest waren. Leuk om de Hoekse Waard eens anders te rijden.

Er werd binnen de groep lekker gefietst waarbij iedereen kopbeurten pakte, met mijzelf als uitzondering. Ik draaide wel mee, maar eenmaal op kop zakte ik meteen af.

Chris was eindelijk weer eens een keer van de partij bij de Sport. Als geboren klimmer, nam hij bij iedere viaductje de kop over en zag je hem echt genieten!

Ook Twan was weer zichtbaar aan het genieten, zijn conditie wordt steeds beter. Een fijn gevoel nu het Drieluik nadert.

Met Chris op kop verlieten we de Hoekse Waard weer en reden we de Haringvlietburg op naar het Brabantse land. Daar haalden we de Tour in die met een groot peloton stilstonden en aan het kijken waren naar het aangrenzende naaktstrand. Of was er iemand lek gereden? Dat kan natuurlijk ook.

Na de sluizen reden we via Dinteloord en Stampersgat uiteraard nog even langs d’n Elsakker voor een bakske koffie en een punt. Op het terras constateerden we dat we weer lekker hadden gereden en dat we een tempo hadden dat iedereen goed aan kon.
Fijn zo.

Volgende week vakantierit II. Iemand een voorstel voor een route?

Thais