Zaterdagochtend was ik verrast dat ik een rit zou gaan leiden naar Kerkdriel. Daar waren we wel eens eerder geweest dacht ik, maar ik kon de route niet vinden.
De Sport is een hecht team, dus dacht vraag het eerst even na bij enkele andere sportleden. J antwoordde “ge weet toch waar Kerkdriel ligt” en T liet mij weten “doe maar wat, tis jouw rit.” Dat is toch geweldig dat je in een team altijd terug kan vallen op de hulp vanuit een groep.

Gelukkig was daar onze Dansk kaptajn die mij op grote afstand op weghielp. Toch weer dat teamgevoel terug en aan de slag met aanpassen, want het was toch wel ver met Vaderdag. Twan liet ons weten om 11u terug te willen zijn. Er stond niet bij of dat dit een eis van zijn vrouw was, of dat hij daar zelf nog invloed op heeft gehad. Met het teamgevoel in gedachten, leek het mij dan wel zo leuk om dan gewoon Noordwaard te rijden, met de mogelijkheid voor Twan om eerder af te slaan. En zo zijn we wat eerder terug voor Vaderdag.

Op de achtergrond was ik aan het stoeien met een ouder model Garmin van mijn zoon. Die van mij had ik aan hem meegegeven, want hij is op zijn racefiets vertrokken naar Spanje. De Garmin van hem deed het niet goed en dan wil je als ouders liever niet dat hij naar de stand van de zon moet kijken om de juiste richting te bepalen. Al snel kwam ik erachter dat het uitlenen een geweldig idee is geweest, want dat ding van hem deed eigenlijk niks van wat het zou moeten doen.

Aan de start, zonder Garmin, reden we weg met Thijs, Twan, Erik, Daan, Geert en ik.
John was er helaas toch niet bij. Die had zich netjes afgemeld, na toch uit de kraan te hebben gedronken in ’t Fèr denk ik, of misschien een ander drankje.

Twee aan twee gingen we op pad. Leuk om even bij te praten samen. Ik zei al tegen Geert, het is de vraag hoelang Thijs dit leuk blijft vinden. De wegen waren nog een beetje nat en helaas had Geert al voor G’berg lek. Geert had het zo gefixt en we konden verder.

Aangekomen in Raamsdonk zag ik iemand van ons hard wegrijden. Dan maar volgen en Thijs zette de toon, wat een power. Om en om nam iedereen zijn kopbeurten en iedereen kon goed mee. Gelukkig weet ik zelfs deze route vrij goed uit mijn hoofd en kon zo af en toe mijn kapiteins spreuken roepen. We reden lekker, veel van de wegen lenen zich goed hiervoor.

Aangekomen in de Biesbosch reed ik toevallig op kop. Ik had mij vooraf al voorgenomen om te genieten van het uitzicht, wat een mooi gebied. En dan komen er ook nog eens 6 gekkies langs in een WTC pakje. Voordat we de Noordwaard uitdraaiden, riep Twan nog dat het de laatste keer is geweest dat hij vooraf zegt dat hij op tijd terug moet zijn haha.

Leuk dat Daan en Geert als nieuwe leden dit jaar zo lekker meerijden. Daan had de dag ervoor al behoorlijk gefietst, maar was gewoon weer sterk. Geert zijn ritten kunnen we niet zien. Wellicht traint hij er veel voor, maar dan zou het wel heel makkelijk zijn.

Aangekomen bij Hank nam Erik de kopbeurt over en ik zie de snelheid naar 43 gaan. Gelukkig was dit een kort stukje en werd het daarna iets minder. Wat een stappen heeft hij gemaakt. Klasse en het plezier straalt ervan af.
In Geertruidenberg gaven we Twan een box, toch lekker mee geweest en goed gereden.

Wij gingen nog het terras op in Geertruidenberg en genoten van koffie met appeltaart. Iedereen was zichtbaar tevreden over deze mooie rit. En leuk om lekker bij te praten over van alles. Genieten met een hoofdletter.

Daarna vervolgden we onze weg naar Made. Het tempo bleef hetzelfde, al werden we nog ingehaald door een scooter. Thijs haakte al snel in het wiel en de rest wat later. Het gat dichtrijden was nog niet zo eenvoudig, maar we zijn natuurlijk wel zo gedreven (gek) om dat te proberen.

Het was een prachtige, zonnige en gezellige Sportrit. Gelukkig werd dit door iedereen zo ervaren.

Groetjes Gerben

Al snel werd op de groepsapp bekend dat we een mooie ploeg hadden voor de legendarische Kempen route. Thijs, John, Gerben, Erik, Daan, Geert en ondergetekende stonden om 8.30 uur start klaar om te vertrekken.
Bij de WTC sport bepaalt de wind niet hoe de route loopt, hoewel (ik in ieder geval) daar aan het einde van de tocht wel iets anders over dacht.
Met wind in het hol vertrokken we richting de Kempen, zoals gezegd een mooie ploeg die na een paar km bijkletsen, al snel op een lint ging.
Met enige regelmaat reden we om beurten op kop en draaiden we de route af naar Netersel. Bijna iedereen had de route op zijn Garmin staan, dus fout rijden was er deze keer niet bij….. 

Voorbij Netersel werd de terugweg ingezet, volle bak wind. De kopbeurten werden korter, de bidons werden leger, de repen en gelletjes werden naar binnen gepropt alsof het appelgebak met slagroom was. De krachtpatsers Gerben, Daan, Thijs namen het voortouw en kwamen steeds meer op kop, op deze manier konden we het tempo er goed in houden.
Natuurlijk is het nooit tof om lek te rijden, maar de lekke achterband van Daan in ’s Gravenmoer kwam als geroepen. Met veel geklets, opmerkingen en flauwekul werd de band vervangen. Notabene heeft de oudste en meest ervaren sporter van deze groep de band vervangen, ik ga geen namen noemen. (zou je zelf ook niet leuk vinden!)

Na Oosteind was een het nog stuk door de polder, hier begon het te kraken.
De brug over de A59 werd een Mont Ventoux, maar gelukkig het vooruitzicht van een terras op de markt van Geertruidenberg hield de ploeg bij elkaar.
Als verrassing zat onze ploegleider Peter (d’n Bakker) met Annie op het terras ons op te wachten, echt superleuk dat ze er waren.
Na koffie en gebak, nam Annie nog een groepsfoto van ons en vertrokken we richting huis. Wij op de fiets en Peter en Annie op de rollator. Was een prachtige rit!

Twan

Vandaag stond er weer een klassieker op het programma, een Hedeltje van 100 km.
Martien stuurde de route zoals gebruikelijk door. Op zich niet nodig voor Martien, maar wel fijn voor de renners die de route niet uit het hoofd weten.

Deze week was het weer dun bezaaid bij de Sport. Alleen Martien, Erik en ik kwamen op dagen voor de Sport. Ik was zelfs nog te laat, maar met een achtervolgingssprintje kwam ik bij Nijntje al in de staart van het peloton.

Het radarlampje van Erik knipperde nog rustig, doch fel. De batterij was nog helemaal vol. Nadat Erik merkte (bij de brug over de A59) dat ik aangehaakt was, begon het radarlampje al wat sneller te knipperen. Kennelijk verheugd dat ik aansloot, of juist teleurgesteld…
Wel kreeg ik gelijk een box van Erik en ook Martien begroette mij hartelijk. Hij begon direct over de rit naar Renesse van de week ervoor, waarbij ik de indruk kreeg dat Martien daar ook wel graag bij was geweest. Nou dat is in ieder geval wederzijds, maar werk gaat voor.

Met wind uit het oosten hadden we een mooi tempo. We konden alleen niet zo goed van deze wind profiteren, want het waaide niet zo hard en we reden heel beschut waardoor de wind onze rug moeilijk kon bereiken.
Desondanks reden we heerlijk en gingen we ook vlot door de bochten waardoor we niet telkens snelheid verloren. Het achterlichtje van Erik knipperde nog content en verhoogde in frequent van blijdschap als hij weer een kopbeurt mocht draaien.
Vanaf Hedel moesten we natuurlijk weer tegen de wind in rijden. Niet alleen reden we nu in de open polder, maar ook was de wind flink aangetroffen.
Erik’s lichtje zag het naderende onheil aankomen, maar was vol moed en standvastig om het de wind het hoofd te bieden. Vol van verzekering brandde het achterlicht fier in de Hedelse polder.
Ook ik was nog vol zelfvertrouwen, hier had ik op zitten wachten. Lekker lange kopbeurten vol in wind. Tot Ammerzoden reed Martien op kop. Hierna nam Erik over. In het voorbijkomen zag het achterlicht snel flikkeren. Het achterlichtje zat flink in het rood, maar dat is normaal met deze wind. Vrij snel nam ik over en via de bekende dijk reden we richting de Maasdijk. Ik heb het niet gezien, maar van Martien hoorde ik dat het Erik’s achterlichtje nu niet meer knipperde, maar een constant fel licht uitstraalde. Het was code rood voor Erik.

Op de Maasdijk bleek de draad geknapt te zijn, Erik lag eraf. Nadat gewacht werd en Erik aansluit, zag ik dat het lichtje weer knipperde, maar het licht was niet zo fel meer. Op een rustig tempo werd verder gereden, waardoor het lichtje weer enigszins tot leven kwam.
Daarnaast hadden we ook een andere wielrenner opgepikt die met ons mee fietste. We hadden er niet veel aan, maar het gaf ons toch een extra stok achter de deur om het tempo op peil te houden.
Met Erik’s achterlichtje ging het wat op en neer. Soms had het lichtje een heel helder moment, maar over het algemeen bleef het een nachtlichtje. Het bleef echter wel branden, zoals we gewend zijn van Erik’s achterlichtje. Die geeft nooit op.

Met appeltaart in zicht normaliseerde het tempo. Opgelucht knipperde het achterlichtje hangend aan Erik’s zadelpen. Het licht was weer fel.
Op de Markt in Den Berg aangekomen bleek het rommelmarkt te zijn. Het hele terras zat bomvol, maar onze stamtafel (links achterin) was speciaal voor ons vrijgehouden. Fijn.

Mooie rit mannen, bedankt en tot volgende week, dan rijden we de Rivierentocht onder leiding van Erik.

Thais

Ik keek er al even naar uit, de tocht naar Oesterdam van dik 150km. Want wat is er nou leuker dan een mooie snelle sportieve fietstocht? Een extra lange mooie snelle fietstocht met een geweldige weersvoorspelling!

Een beetje voorbereiding is wel op z’n plaats voor zo’n afstand. Dus ging ik zaterdag bij de top 100 nog voor de laatste 10 nummers werden gespeeld maar naar huis. Ik liet me bijna verleiden door Flip en John om er nog een te mee te drinken maar aangezien ik een peloton van 4 man zag en ze eigenlijk maar met z’n tweeën stonden was het toch een beter idee om naar huis te gaan.

Vol ambitie kwam ik aan bij de verzamelplek waar al ik enkele sportploeggenoten zag staan. Helaas was hun ambitie een stuk minder dan die van mij en besloten zij jammer genoeg om alle drie om met de tour mee te rijden.

Gelukkig kwam Thijs ook nog op het laatst aangefietst. Wat onaangenaam verrast door de late afmeldingen vertrokken we samen richting Zevenbergen om wat later bleek een geweldige rit te beleven. Thijs had zondag de polonaise gelopen op het Albert Heijn feest, enkele biertjes op en iets minder kwalitatief geslapen maar had wel voldoende kracht in de benen, en niet onbelangrijk volle bak zin.

Thijs stelde voor om de kopbeurten eerlijk te verdelen, 10km per keer. Dit ging prima zo, ik trapte mooi mijn wattages en Thijs reed lekker zijn tempo. Nadat we het eerste eiland hadden bereikt in Zeeland, en de beentjes lekker warm waren zei ik tegen Thijs dat ik eigenlijk wel 200km zou willen rijden vandaag. Het was immers zo’n mooie dag en ik wilde die 200+ weer wel eens aantikken, aangezien de enige keer ooit in 2007 was werd het wel weer eens tijd. Eigenlijk had Thijs eigenlijk andere plannen voor de middag, hij moest de zolderslaapkamer gaan upgraden voor zijn oudste maar naar een volle 1,5 seconden overwegen, besloot hij dat dit een beter plan was!

Hij had nog een mooie route erin staan waar we via Ouddorp, Renesse en dan de Zeelandbrug een mooie slinger konden maken. Na een kleine stop om de routes te wijzigen op de garmin toestellen was het definitief. We waren ineens niet op een derde van de rit maar nog niet eens op een kwart.

Hop gas er op en richting Renesse. Daar hadden we het genoegen een perfect recept van Coca-Cola, ijsklontjes en een schijfje citroen te nuttigen. Met de tempraturen die richting de 30° graden gingen was dit nog lekkerder dan de uitsmijter en club sandwich die we besloten te nemen. Nog maar 97km hadden we erop zitten, wel 97 rappe kilometers. Maar goed dat we geen kenteken achterop hadden anders we misschien nog een prent gekregen voor wat snelheidsovertredingen.

Weer opgeladen en de calorieën aangevuld gingen we verder op pad, slingerend door het centrum van het altijd gezellige en iconische Renesse vonden we wat later het snelle fietspad richting Neeltje Jans en vlamden we over de Oosterscheldekering, door naar de Zeelandbrug waar we ook met een sportief tempo overheen vlogen. Wat een hoop water zagen we links en rechts, en dat was dan alleen nog maar de bovenkant.

Na 150km bij Nieuwerkerk besloten we de voorraden even aan te vullen. En kon ook het lichaam even tot rust komen, want de kilometers werden nu wel langzaamaan voelbaar in de verschillende lichaamsonderdelen.

Bidons weer gevuld en de suikers weer aangevuld reden we nog steeds 10 om 10 door richting Steenbergen. Door de wat hogere tempraturen gingen de bidons rapper leeg en bij het watertappunt besloten we deze weer even te vullen. Ook de zoute aanslag in de nek kon er even af worden gespoeld, toch prettig die watertappunten. We hadden 180km op de teller staan nog een klein stukje naar huis. En daar was ie dan de 200km, toch even leuk om te zien op het tellertje als ie overspringt. Aangezien de kilometers bij beiden nu wel voelbaar waren en de wind ons tegen stond besloten we hier om de kopbeurten om de 5km te nemen. Dit kwam dus op 14 kopbeurten de man. Goed te doen voor ons maar sommige halen dit in een heel seizoen nog niet. Aangekomen in de Made stond de teller iets boven de 220 kilometers. Beiden trots op onze prestatie gaven we een boks en reden we richting huis, op sommige stukken wat afgezien maar heel de rit genoten.

Dit was er een voor in de boeken, dit was een Epic Ride!

Groeten Marc

Het mooie weer is dan uiteindelijk toch gekomen. Met een strakblauwe hemel en weinig wind werd koers gezet naar het west voor de West-Brabanttocht. Een tocht die in principe altijd geleid wordt door Ad, maar vanwege zijn vakantie kon hij er helaas niet bij zijn.

De West Brabanttocht heeft altijd 1 hoogtepunt en dat is de Rijzendeweg in Woensdrecht.
Maar omdat het altijd om dit ene hoogtepunt draait wordt ieder jaar dezelfde ronde gereden. Dit wordt daarom wel een beetje saai, net zoals andere WTC klassiekers die ieder jaar precies hetzelfde rondje omvatten. Op zich logisch, ander is het geen klassieker…

Dit jaar was er geen Ad, of iemand anders die de route rondstuurde, dus nam ik de vrijheid om de route eens een keer anders te tekenen, waarbij de Rijzendeweg eens een keer niet aangedaan werd. De route zou ons nu langs veel onbekend straten en fietspaden leiden.

Na het startschot zwaaide de bakker ons uit en gingen we op pad met 6 man te weten Twan, Gerben, Chris, Geert en John. John had z’n fiets, in voorbereiding op de vakantie, al opvallend goed gepoetst. Zelfs zijn velgen glommen.

Vanaf Wagenberg ging het in een lint richting Bergen op Zoom. Onderweg werd de haven van de Leur aangedaan om daarna door te rijden naar vliegveld Seppe. Tegenwoordig heet dit trouwens Breda International Airport.
Tijdens het vliegtuigjes kijken lette ik kennelijk niet goed op en reed ik over een scherp steentje dat mijn voorband lek liet gaan. De eerste van het jaar voor mij.
Bij het wisselen van mijn TPU binnenband legden onze Traaise vrienden direct een verband tussen de TPU band en een condoom. Het was volgens hun wel een klein maatje, maar het zou net moeten gaan. Nadat ik de heren nog eens duidelijk had gemaakt dat de binnenband toch echt lek was en daardoor volstrekt nutteloos was geworden voor de doeleinden die zij voor ogen hadden, werd abrupt afstand gedaan van de binnenband en werd deze netje in mijn zadeltasje gefrommeld.

Onze weg werd vervolgd en de warmte was al goed te voelen. Vlak voor Nispen waren er al wat bidons leeg en werd besloten op het terras midden in Nispen even bij te tanken. Het was weer gezellig met een hele tafel die vol werd gezet met frisdranken, koffie en diverse soorten gebak.
Na een half uur vertrokken we weer. Het werd al snel duidelijk dat er veel meer fietsers op de weg waren gekomen. Dit hinderde ons wat, (of wij hinderden anderen) maar na Sprundel hadden we weer ruim baan richting Made, waar we rond 12.45 uur aankwamen.

Het was een gezellige rit met verrassende wegen. Tot maandag dan rijden we de Oesterdam, nu wel met de Rijzendeweg!

Thais

Na twee weken afwezigheid ben ik maar weer eens komen opdagen bij de WTC. Volgens de kalender zouden we naar onder leiding van Sander naar Numansdorp gaan, maar omdat Sander een wedstrijd moest rijden en we de laatste weken al 3x westwaarts waren gereden, werd gekozen om naar Den Bosch te gaan. Niet via de normale route, maar via een route die leidde langs onbekende plaatsen.

Aanwezig waren Geert, Twan, Marc en Erik. De rest had zich afgemeld. Van John wisten we het niet, zijn afmelding was dermate vaag dat we toch in twijfel waren of hij zou komen. Na een paar minuten wachten verscheen nog steeds geen John aan de horizon, dus vertrokken we maar…

Met vijven gingen we dus op pad. Een mooi aantal mensen waarbij samenwerken altijd net wat makkelijker en overzichtelijker is. De wind stond fiks uit het noordoosten dus het was in het begin flink aanpoten.Toch konden we goed doorrijden en liep alles vlotjes. Via de “Midgraaf-straight” werd het land van Altena doormidden gekliefd en na de burg bij Heusden werd de ontsluiting naar Gelderland gevonden.Via de bekende Maasdijk werd naar Hedel gereden. So far so good, maar vanaf Hedel gingen we andere onbekende wegen berijden. Door Den Bosch werd naar het zuiden gereden, waar we tussen Drunen en Vlijmen wat rondkronkelden.We kwamen daar op mooie polderwegen waar we (althans ik) nog niet eerder geweest waren dus dat was weer eens wat anders dan de bekend wegen.

Man van de dag was toch wel Erik. Hij reed heel makkelijk en was zichtbaar ongeduldig om op kop te komen beuken. Ook liet hij in het treintje niemand voor hem invoegen, want dan moest hij weer langer wachten om op kop te komen. Mooi om te zien!

Via de Zuiderkanaalweg (waar Marc nog even een monsterbeurt voor zijn rekening nam) werd terug naar Made gefietst, waarbij natuurlijk nog wel even in Geertruidenberg gestopt werd voor koffie. Das logisch…

Thais

Deze rit is van origine 160 km. Op het programma stond 200 km, maar het werd na wat polderen 180 km. Bij thuiskomst stond er uiteindelijk toch 165 km op mijn teller. Ik ga nu vertellen waarom het zo is gelopen.Dit werd niet zomaar een tocht. Ik heb hem bestempeld tot de “De Hellevoet-Hemelsluizen gaan open-tocht”. Man, man, man, deze heroïsche rit zullen wij ons nog lang heugen. Even kort: droog, warm, lek, zwarte kat, koud, nat, lek, pontje, bushokje, flamingo’s, knakworstjes, rappe koffie, jarig, lek, latex, nijlganzen, natter, beestachtig gefietst, doorweekt, thuis, nagenieten!Bij het oude gemeentehuis stonden acht mannen klaar voor de rit van vandaag. Ook ploegleider Peter was weer present. Het zou een regenachtige rit worden, dat was eigenlijk al bekend. Aan de meesten van ons was dat niet te zien; die hadden gewoon zomerkleding aan. Alleen Twan en ikzelf droegen overschoenen. Sander had zelfs witte sokjes aan, waarvan ik vermoedde dat die aan het eind van de rit wel zwart zouden zijn. Twan en Marc hebben beiden een nieuwe helm. Die van Twan kleurt mee met het weer: vandaag grijs. Marc heeft een aerodynamische aangeschaft. Na enig overleg over de route om deze eventueel in te korten – wat we later zouden bepalen – konden we vertrekken.Het eerste stuk is eigenlijk altijd twee aan twee; dat duurt zo’n beetje tot aan het Gat van de Ham. Daar gingen we bakboord en Martien gaf het sein: “Full speed ahead!” De temperatuur en de wind waren prima. De wegen waren nog vochtig van de gevallen buien. Dat leverde ons net na de Moerdijkbrug de eerste lekke band op. Marc had een Belgisch steentje in zijn band: een aandenken aan zijn poging om het ‘kommetje’ op de Muur van Hoei van Paul Seixas af te pakken. Een eindje verder moesten we flink remmen voor een overstekende zwarte kat… was dat een voorteken?Het volgende lek was voor mij, maar de latex deed zijn werk en dichtte het gaatje. Bij Oud-Beijerland maakten we kennis met de plaatselijke hondenclub. Het bazinnetje daar vroeg of wij (beesten) lid wilden worden. In Made hebben we zelf de DOG, dus het antwoord luidde: “Nee.”We hadden er 52 km op zitten toen we bij het pontje van Hekelingen arriveerden. Hier zouden we beslissen over het vervolg van de rit. Oversteken betekende: we gaan voor de 180 km. Het weer was prima; onder begeleiding van het liedje ‘Heen en weer’ van Drs. P staken we over. Richting Hellevoetsluis begon het toch wat natter te worden. We werden vooral nat van het opspattende water van de wielen, maar het deerde niemand.Langs de vele campings stevenden we af op de Haringvlietdam.

Daar kreeg John, juist op het moment dat Sander gas gaf, lek nummer 3. Sander, Marc, Twan, Chris en Erik hadden dat mede door de wind en regen niet door. Martien en Daan wel. Na tien minuten wachten in een bushokje sloten de drie zich weer bij ons aan, op weg naar kilometer 103 voor onze koffiestop: Paviljoen De Grevelingen.Dat paviljoen staat erom bekend dat je er flamingo’s kunt spotten. Ik heb één flamingo gezien; de rest vond het weer te slecht om zich te laten bekijken. Die ene zat lekker binnen in de koffietent. Tot wij aankwamen waren er nog geen klanten geweest en alles was smetteloos schoon. Het meisje dat er werkte was enthousiast om ons te zien. Ze was vriendelijk en deed haar best, maar ze serveerde wel erg ‘verse’ producten. Zó vers dat ze volgens mij de koffiebonen in Brazilië ging halen en de Apfelstrudel in Oostenrijk; wat duurde het lang voor we alles kregen!Sander en Martien hadden als eersten koffie. Kwartier later kwam er weer een zending. Droogjes en zonder medelijden met de rest namen Sander en Martien hun tweede bakkie tot zich. Na drie kwartier wachten en koukleumen maakten we aanstalten om weer op pad te gaan, maar toen bestelde Chris nog twee knakworsten… Wat moet hij daar nou weer mee, dacht ik. Martien trakteerde en betaalde de rekening, en ik verontschuldigde ons nog voor de nattigheid die wij achterlieten.Het paviljoen leek me vrij nieuw; er was nog geen echt pad, maar er lagen wat rijplaten, gras en grind naar de ingang. Ik nam het gras en daar was lek nummer 4. Dit keer werd ik niet gered door de latex. Mijn zwarte velg werd door de vloeistof wit. Een voordeel was dat ik het weer warm kreeg van het repareren.We besloten om toch maar de kortste weg naar huis te nemen. Nog 60 km regen kon de pret niet drukken. De sfeer bleef goed en met beurten op kop droeg iedereen bij aan deze onvergetelijke rit. Daan had het zaterdag met klussen erg warm gehad, maar vandaag had hij het koud – wat een contrast. Martien navigeerde ons zingend via de ingekorte, maar bekende wegen richting huis. Behalve dat we nog even moesten inhouden voor overstekende nijlganzen, verliep de terugweg vlot.Zo werd het een onvergetelijke, sportieve en gezellige rit van 165 km. Ik weet zeker dat iedereen die erbij was hier trots en met een ‘big smile’ aan terug zal denken.

Groeten van Erik

Aanvankelijk stond vandaag de “Kempenrit” op het programma met Thijs als leider. Thijs kon zelf echter niet mee; hij is op vakantie, zoals zo vele anderen. De opkomst was dan ook matig met vier man, maar dat waren niet de minste, namelijk: Daan, Geert, Twan en ik.
Na wat overleg met Twan over de te rijden route, besloten wij (of eigenlijk ik) om tegen alle sportregels in af te wijken van het programma en het rondje Westmaas te doen. Twan appte mij de GPS-route en daar werd ik weer blij van. Het eerste kwartiertje reden we twee aan twee om even bij te praten en op te warmen. Geert en Daan hadden beiden gisteren ook al gefietst; het mooie weer roept!
Twan had een brede glimlach op zijn gezicht; hij had vrijdag een meeting gehad met zijn dienstmaten in het Westland. De Westlandse cultuur was hem zeer goed bevallen. Woorden als ‘mogguh’ (hoi) en ‘pluk i al?’ (heb je het druk?) kent hij nu ook.
Richting de Haringvlietbruggen hadden we de wind mee, dat was lekker. De eerste meters de brug op nam ik voor mijn rekening (een beetje overmoedig, dat wel), maar ik wilde Twan goed afzetten om het gat met het peloton voor ons te dichten. Hij moet en zal ze inhalen, wat hem voor het einde van de brug lukte (dat was een flinke inspanning). We kwamen diverse wegafzettingen tegen, maar telkens wist iemand van ons een alternatief. Zo bleef het een gesmeerd lopend rondje (geen vastloper vandaag).
Bij het inrijden van de Hoeksche Waard kregen we de wind meer tegen; daar maakte Daan de meeste meters op kop. Regelmatig fietst hij door weer en wind met een pak brood (en pindakaas) naar zijn werk in Rijswijk. Daar word je blijkbaar sterk van. Ik wees Twan nog even op het (andere) Maasdijk. De tijd vliegt, en wij ook. 😉
Na de molen van Puttershoek wilde ik linksaf langs de Oude- Maas naar de Kiltunnel, maar die was helaas ook al afgesloten. Dan maar rechtdoor. Ik dook bewust als eerste de Kiltunnel in; je kunt maar beter wat voorsprong hebben, dacht ik. De anderen bleven in mijn wiel, maar ik verbeeld me niets: ze gunden mij de eer, maar ik wist wel beter. Een beetje moraal kreeg ik er wel van.
Twan stelde voor om bij de Elsakker te gaan lunchen, maar daar stak ik een stokje voor. Ik lokte ze succesvol naar “Mi Casa” (een nieuw tentje). Op de Koekoeksweg werden we voorbijgescheurd door een auto met aanhanger die deels de berm meenam, wat een enorme stofwolk veroorzaakte. Daan waande zich even in Parijs-Roubaix. Nabij Drimmelen kwamen we een peloton motoren tegen. Er kwam geen einde aan; ik schat dat we zeker 100 motoren hebben gezien, waarschijnlijk allemaal klanten van “Van Meel Motoren”. Het was een mooi gezicht!
Aangekomen in Made legden we aan bij “Mi Casa” voor koffie en koeken. Geert vertelde over zijn baanwielrencarrière en we praatten wat bij. Niet te lang, want het Glazen Huis moest nog worden bezocht. Wederom een mooie rit onder mooie omstandigheden.

Grtn van Erik.