Het is een kleine wereld deze ochtend, door de mist is het zicht zo,n 50mtr.
Het is wel zo dat het bij menigeen wel meer mistig is op de zondagmorgen maar dat heeft een andere oorzaak.
Bij het oude gemeentehuis kon mijn zonnebril al af.
Daar was niks meer door te zien.
In eerste instantie ook geen sportgroep liefhebbers.
Maar kijk daar eens, plots doemen er 3 silihoueten op uit de mist, het zijn de Traaiers; Twan, Chris en Daan.
Even later hoor ik de misthoorn van de Calcit6 dat betekend dat Martien er ook is.
Twan is vandaag de leider.
Hij wil dat dan ook via een blauwe aanvoerdersband laten blijken.
Meest schrijft de aanvoerder ook het verslag.
Deze keer vraagt Twan (met veel charme) of ik het wil doen. Geen probleem hoor met alle liefde.
Ik ga er wel vanuit dat hij volgend seizoen alle verslagen schrijft.
Mooie hobby om niet in het zwarte gat te vallen…
We gaan dus met z’n allen naar Parijs.
Het makkelijkste en snelste doe je dat met de HSL.
Beste optie na de HSL is om dat te doen met 4 sport Daltons.
De rit verloopt dan ook als een trein.
Kop over kop, de hindernissen worden met gemak genomen en een Fazant word op souplesse ontweken: kerst duurt nog te lang dus we laten haar nog wat kilo’s aankomen.
Tenslotte is het ook dierendag.
De kopbeurten van Daan en Martien zijn lang en krachtig.
Twan en ik draaien lekker mee en zo genieten we met volle teugen van deze rit.
Na 1 uurtje komt de zon er ook nog bij en met de nazit bij de “Koeckers” word deze ochtend perfect afgesloten.

Conclusie: Met de juiste trein ” is Parijs niet ver”

Erik

Na Den Hout – Den Hout is het einde van het WTC-seizoen al weer in zicht. Trainen heeft geen zin meer, want er valt nergens meer voor te trainen en daarnaast merk ik dat ik stiekem meer naar mijn verstofte mountainbike aan het kijken ben dan naar mijn racefiets.

Een korte kijk op de kalender doet mij echter beseffen dat het nog geen mountainbiketijd is. Ik zie namelijk nog een flinke rit van 120km op de kalender staan, richting Goudswaard.
En ik ben ook nog eens de leider. Wie heeft dat nou toch weer verzonnen? Een rit van 120km en ook nog om 9.00 uur vertrekken!
Ik voel dat ik mezelf hiervoor moet opladen. Nog 1 keer moet ik een lange afstand fietsen op de racefiets en moet ik de mtb laten staan. Helaas was mijn zelfdiscipline zo laag dat ik op zaterdag toch de verleiding niet kon weerstaan en de mtb verkoos boven de racefiets. Een rondje Rucphen van ruim 80km overkwam me dan ook zonder erbij na te denken.

Inmiddels wist ik dat Martien niet mee ging, dus kon ik helemaal los in het plannen van een alternatieve route met wegen waar we nog nooit waren geweest. Zo kwam het dat ik een route plande door het hart van de Hoekse Waard.
Om 9.00 uur verzamelden we getrouw bij het gemeentehuis en daar vertrokken we met 5 man westwaarts; Gerben, Geert, Twan en Erik waren van de partij en hadden er zin in.
De eerste paar kilometer reed ik samen met Gerben op kop en ik voelde het meteen al. De benen waren slecht. Ik zag de bui al hangen, want dit zou voor mij een zware rit worden.

In tegenstelling tot mijn eigen conditie, merkte ik al snel dat Geert heel gretig was. Als hij op kop kwam, ging alles 2 km/h harder. We konden het wel goed bijhouden, maar dit had ik toch nog niet eerder gezien bij Geert. Ook Erik kon prima mee en nam zijn kopbeurten.
Voorbij ’s Gravendeel voerde de route ons naar onbekende plaatsen zoals Cillaarshoek, Westmaas, Greup, Vuurbaken, Zuidzijde om vervolgens uit te komen bij Goudswaard. Via het haventje daar reden we weer richting Made, alleen nu tegen de wind in.

Hoewel ik in het begin nog wel de hoop had dat het beter zou gaan met me, viel dit zwaar tegen. Het was aanklampen en niet langer op kop dan strikt noodzakelijk. Menigmaal heb ik aan John moeten denken, hij zou me goede tips hebben kunnen geven om deze lijdensweg door te komen. Maar goed John was er niet, Erik weigerde me uit de wind te houden, Geert ging als een gorilla te keer, Twan was zich niet bewust van de misère waar ik me in bevond en Gerben vond alles goed gaan. Ik was dus op mezelf aangewezen.

Bij Zevenbergen was ik vervolgens zo kapot dat ik maar in m’n remmen kneep voor aankomende auto’s terwijl dit totaal niet nodig was. Een trucje dat ik heb geleerd van een goede fietsvriend… het werkt wel want het tempo was er weer een stukje helemaal uit.
Het einde van rit naderde en uiteraard zat een bezoek aan de Elsakker nog in de planning. Maar het was even de vraag hoe we daar kwamen met een afsluiting in Zevenbergen. Geert merkte op dat het niet uitmaakte welke route we zouden nemen, omdat in principe alle wegen leiden naar d’n Elsakker en gelijk had hij, want via de Pootweg en de Zuiddijk konden we de Mark oversteken en de rest van de route kan iedereen van de sport inmiddels dromen.

Bij d’n Elsakker bleek de trim ook al geweest te zijn. Althans volgens de eigenaar waren ze een stuk ouder dan wij en hadden ze dezelfde shirtjes aan. Het kan bij nader inzien trouwens ook de tour geweest zijn, maar dat laat ik dan even in het midden.

Op de gezondheid van Geert aten we onze favo wielerlunch en konden we daarna het kleine stukje richting de May of Traai volbrengen.

Ondanks het afzien was het toch weer genieten, zeker met een ontketende Geert op kop!

Bedankt weer.

Thais

Het slotakkoord van een onvergetelijke driedaagse.

Aan al het goede komt een eind, zo ook aan deze fantastische dagen met ons bijzondere gezelschap. Maar voor de motor van de volgauto überhaupt gestart kon worden, had ondergetekende Peer al een hele etappe in de benen. Laten we zeggen: ik lag er voor mijn doen té vroeg in. Na een korte, diepe slaap schoot ik om 01:00 uur klaarwakker overeind. Buiten vierde Valkenburg volop feest, binnen klonk er een monotoon knrrrrrr… knrrrrrr… Dan maar de koptelefoon op en een podcast aan. Rond half zes hield ik het voor gezien. Fris gedoucht maakte ik een vroege ochtendwandeling door een heerlijk sereen en uitgestorven Valkenburg. Even bellen met mijn chouke, en de dag kon beginnen!

Bij terugkomst had de andere Peer de volgauto al paraat staan. Het ontbijt stond officieel gepland voor half negen, maar als rechtgeaarde vroege vogels zaten we iets over achten al aan de koffie en het buffet. En dat was maar goed ook, want de mannen hadden er zin in. De drang naar ‘moeder de vrouw’ gaf ze vleugels. Na de traditionele en toepasselijke groepsfoto kwamen de pedalen in beweging.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

De koers werd ingezet richting Schimmert, Beek en Elsloo. En ja, de mannen fietsten hard, maar wij moesten in de volgauto minstens zo hard werken om de juiste route te vinden. Bij Elsloo hadden we een rendez-vous gepland, maar helaas: het peloton had de gang er goed . We waren te laat!

Pas een paar kilometer voor Heythuysen kregen we onze WTC’ers weer in het vizier. Wat een tempo, het liep als een naaimachientje! Met de wind in de rug en een gestaag stijgende temperatuur kon het sportklimaat niet beter. Wij zaten zó strak in de koers dat de lokale automobilisten zich aan onze volgauto begonnen te ergeren. Of hadden ze gewoon haast omdat Jeffrey Herlings die dag voor de vijfde keer wereldkampioen kon worden? We reden immers door Meijel, hét motorcrossdorp van het Zuiden!

Plotseling scheidden onze wegen. De fietsers vlogen vol overgave een bospad in. De weg ernaast was van zo’n erbarmelijke kwaliteit dat we het met de auto niet aandurfden. Plan B dus: Noordkade Veghel in de navigatie en gas erop. Bij aankomst was er parkeergelegenheid genoeg, maar ja… waar ‘motte’ we zijn? Na wat rondstruinen en vriendelijk navragen vonden we de hotspot. Wat een gave, omgebouwde fabrieksruimte vol horeca, cultuur en winkels – absoluut een tip voor een vrije dag! Onze tafel stond klaar bij Restaurant DIS (waar je bij wijze van spreken zo met de kapitein en al met de boot naar binnen vaart). Een toplunch gaf de mannen weer de nodige brandstof voor het allerlaatste stuk naar de May.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

Na de lunch lieten wij de pk’s van de volgauto weer rollen voor de slotetappe richting Raamsdonksveer. Eerst de tas afgeven bij John, waarna Peer mij rond half vier netjes thuis afzette. Terwijl Peer nog snel de spullen naar Thijs bracht, zette ik koers naar ons eindstation.

Om 16:00 uur druppelden we allemaal binnen bij De Pub in Made. Ook Corlinda en Daniëlle stonden daar al te glunderen na hun eigen weekendje Nijmegen. Exact tien minuten later volgde de grote ontlading: onze acht mannen kwamen luidruchtig en voldaan aanrijden. Wat een schitterende prestatie hebben we met z’n allen neergezet. Ruim 500 kilometer op de teller met z’n achten. Acht absolute toppers, geflankeerd door drie onvergetelijke dagen! (En oké, ook een beetje voor de twee Peren op de bok).

Ceremoniemeester Erik sloot de driedaagse in stijl af met een officiële diploma-uitreiking. Een dik verdiend certificaat voor Twan, Gert-Jan, John, Thijs, Gerben, Martien, Erik, Marc, de twee Peer’s én onze gastvrouw Anny.

Onder het genot van een paar welverdiende biertjes en een flinke schaal warm, gezond ‘bruinfruit’ proostten we op dit succes. De benen mogen rusten, de volgauto mag in de garage. Op naar volgend jaar!

Pierre Boulanger!

Half 9 ontbijten, dat was prima verzorgd, kwamen niets te kort. Omkleden en de fietsen klaar zetten doekje erover en een druppelke olie.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe

Tegen 10 uur stonden ze klaar om wat hoogtemeters te gaan maken. Vanuit Valkenburg gingen we naar Schin op Geul waar Thijs zijn maatjes trakteerde op een klein rondje door het dorp. Vervolgens kwamen we langs Camping Schoonbron, jaren geleden onze uitval basis voor een rondje Mergelland met de WTC.

Bij het klooster van Wittem was er enige verwarring bij de fietsers, moeten we nu links af of rechtdoor? Dus gewoon rechtdoor de weg vervolgen, het was deze zaterdag ochtend keidruk op de Limburgse wegen, veul fietsers, wandelaars, motorrijders, oldtimersrit.

Via Partij naar Mechelen, om aan de voet van de Kleeberg uit te komen. Binnenkort begint daar het Cross seizoen, o ja daar maken wij een podcast over  “de Cross”! Zo kwamen we aan de voet van de Camerig. Slinger de slanger kwamen we in Klein-Kuttingen en passeerde daar de grens naar België.

Tussen Sippenaeken en Terhagen een lekke band voor Gert-Jan, die was niet te repareren, enkele spaken staken te ver door de velg. We stuurden de rest door, en gingen op zoek naar een fietsenmaker, met de Schoenmaker!

Net voor het stadje Eupen hadden we er eentje gevonden, bij Cycles Henrard Outlet in Lontzen werden we prima geholpen door een ex beroepsrenner Boris Vallee die voor Wanty had gefietst en toch nog wat mooie overwinningen wist te behalen in o.a. Tour of Bretange 2 etappe’s. Bij Gert-Jan zat intussen het velglint wel een keer of drie er om heen. Nu het bandje nog, dat ging niet zo simpel, wij hadden niet zo’n handig ding ter beschikking, volgend keer bellen we Leo!

Gelukkig was Boris zo behulpzaam om de band over de velg te drukken. In de auto en op naar Monschau. We sloten aan bij een colonne motorrijders, die ons een stuk begeleiden naar de Duitse grens. Met een mooie afdaling kwamen we Monschau in geslingerd, wat een drukte daar. Smalle straatjes en kermis, markt en d’n Baay had al zijn tractoren ook nog eens uitgestald.

We volgden een Nederlandse auto die dwars door de smalle drukke straatjes manoeuvreerde en wij er gewoon achteraan. Het bruidspaar dat elkaar net het “ja”of “neewoord” wilde zeggen was helemaal van slag. In middels waren wij weer de drukte uit, nu nog parkeren. Die Hollander voor ons nam net een mooi parkeerplaatsje voor ons in. Er was nog een overdekte plaats, maar daar was de auto van Erik net een paar centimeter te hoog voor. Dus dan maar een stukje verder, waar wel plaats voor onze bus was. De fiets van Gert-Jan eruit, en op naar het centrum waar ons lunchadres was.

Deze tent zat propvol, was er nog wel een plekje voor ons? De gastheer nam me mee naar een aparte ruimte boven de zaak daar hadden wij een mooie ruimte voor onze lunch, top locatie!

Rond 13.00 kwamen de heren aan gewandeld, ze waren nog aangesloten bij de receptie van het bruidspaar. Na 3 biertjes kwamen ze dan toch maar lunchen. Het was daar goed toeven, maar aan alles komt een end. Weer de fietsen uit het gat halen, onze Peer gooide de fietsen zeer deskundig naar boven.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

Nu was het klimmen geblazen, 2 prachtige klimmen kwamen eraan. De vis kon nog een paar keer gaan zwemmen! Voor ons een mooi punt om wat leuke plaatjes te schieten. Helaas schoten onze jongens ergens het bos in waar het voor ons geen toegang was. Het duurde weer ff voordat we ze op het spoor waren, Martien had wel zijn live locatie gedeeld met ons. Maar het duurt soms nogal lang dat hij zich verplaatst, en dan zijn wij te laat.

Wij gingen intussen maar richting Vaals, daar zouden we ze wel treffen. Toen ik hem aanklikte waren ze plots in Lemiers, ik zeg Peer gas erop richting Simpelveld. Ja hoor daar gingen ze, eindelijk weer in beeld. Nog een mooi klimmetje onder Simpelveld en de Mingersborg en het einde van deze mooie fietsdag was weer in zicht!

Vandaag geen tijd gehad om onze ledenlijst verder te ontleden, beloofd morgen een drukke dag te worden!

Wij gingen alvast bier bestellen, en reden door. Nou in Valkenburg was alles afgesloten en omgeleid. Uiteindelijk zaten de fietsers al aan het bier toen Peer & Peer aan kwamen gelopen.

Rond half 7 stapte wij Pub Henry binnen, een pub met wel 100 man binnen, en hooguit 5 vrouwen en een serveerster. Het eten en de drank was er prima, en bediening, ach wat zal ik ervan zeggen. Vervelend dat ze aan je zat, altijd schrikken!

Rond 10 uur hadden de meesten het wel gehad, daar zat geen karaoke meer in, dus op naar ons bedje.

Dag 1 van 3

Donderdag avond 3 sept. Kwamen de mannen van de Drieluik de koffer/tassen in Den Hout afgeven.

Erik stond als eerste op de stoep, met een groot spandoek, wat onze de verdere reis zou vergezellen! Onder het genot van een bakkie koffie en het traditionele appelpuntje werden de eerste plannen en bed verdelingen besproken.

Vrijdag ochtend half 8 stond Peer bij mij achter om aan onze Drieluik te beginnen. We gingen eerst naar Thijs om zijn spullen op te halen, Thijs was er de avond ervoor niet bij, en was pas om half 3,  ’s nachts thuis, kort nachtje voor hem.

Door naar het oude gemeentehuis om het prachtige spandoek op te hangen. De mannen kwamen met heel veel goesting aan gefietst. Alleen Gert-Jan onze Prinsenbeekse klepper zou de groep tegemoet rijden. Nog iemand van de straat af halen, om een fotooke van het zooitje te maken, en fietsen maar, op naar Valkenburg voor 195 km !

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

De Schoen pikte al bij de Kompaan aan, om in de waaier plaats te vinden. Bij d’n Elsakker stond de koffie al klaar, maar ginne tijd. Via het Liesbos kwamen we langs “de Peer” dan moeten de twee Peeren daar ook een foto momentje van maken!

Net voor FF moest Thijs stoppen voor een telefoontje, de andere 7 waren uitzicht. We zouden Thijs wel terug brengen achter de auto. Toen kwam Marc al terug fietsen, en de andere mannen stonden om de hoek te wachten. De tocht kon in een waaiertje richting Hazeldonk, waar Peer & Peer zich vergisten en terug moesten. Over het industrieterrein kan je wel in maar niet uit met de auto.

Dus terug richting Meersel-Dreef, richting Meer, In Meer gingen Twan en zijn maats vroeger wel eens een pintje drinken in het Fortuin, dat ging daar met hele kratten te gelijk!

In mijn jeugd kwamen we vooral in Hoogstraten en Rijkevorsel in d’n James, waar ze de befaamde “kuskes dans” iedere avond draaide. Als de muziek stopte mocht je het meisje dat tegenover jou stond kussen, was ook topsport!

In Vlimmeren moesten wij door een weg opbreking onze fietsers laten gaan, en gingen Peer en ik door naar Heusden-Zolder. Een heel stuk over de snelweg, om de tijd te doden had ik de ledenlijst (die we in de auto hadden voor noodgevallen) om die eens samen te doornemen van A tot Z.

Wat weet jij over Wesley Akkermans, een zoon van Kees enz…volgende Peter Bastiaansen die gaat maandag naar Zundert met de fiets enz…

We kwamen tot Jacques van Dijk, Ulvenhout, Ketting Didam, ploegmaat van Hennie Kuiper en toen waren we bij onze lunch stop in Heusden-Zolder vlak bij het circuit!

Een uiterst vriendelijke man had de tafel voor ons klaar staan achter in de zaak, en met de vraag waar kunnen onze mannen hun fietsen stallen. Gewoon ver uit zicht nog voor het terras, vertelde dat ze dat waarschijnlijk niet zo leuk zouden vinden. Hij had er geen oren naar, nog nooit een fiets hier weggehaald vertelde hij!

Rond 13.00 u kwamen ze op de klep vallen met 120  pittige kilometers in de benen, Over smalle fietspaden en een stevige zuidoosten wind. Onze Erik was er helemaal mee klaar. Gelukkig hadden we nog een plaatsje over in zijne auto!

Omstreeks 13.40 vertrokken ze met een klepper minder richting Valkenburg.

Rije, rije, rije, stoempe, stoempe, stoempe, uit de weg loempe!

 Wij hadden intussen ene klepper meer in de auto, en vonden dat we weer van vooraan moesten beginnen met de ledenlijst. De verhalen werden daardoor steeds langer. We zijn rechtstreeks naar Valkenburg gereden om de koffers in het hotel te plaatsen, en de auto te parkeren. We waren nu tot aan de D van Kees van Dongen gekomen. Wij namen plaats op het terras met een lekker biertje.Om 10 over half 4 kwamen de mannen ook bij het hotel aan. Ook die hadden een verschrikkelijke dorst na 190 km afzien en genieten!

Ze gingen douchen om rond 18.00 naar de traditionele Griek te gaan. Die zaten met smart op ons gezelschap te wachten. We kwamen er dan ook niets te kort, zeker toen we vertelde dat we een feestvarken in ons midden hadden. We kregen het toetje, een Dame Blanche aangeboden of was het al bij de rekening gezet? Na afloop kregen we wel gratis 3 kussen van onze vriendelijke serveerster, maakte onze dag weer kompleet en konden wij lekker ons mandje in!