Vandaag stond er weer een klassieker op het programma, een Hedeltje van 100 km.
Martien stuurde de route zoals gebruikelijk door. Op zich niet nodig voor Martien, maar wel fijn voor de renners die de route niet uit het hoofd weten.

Deze week was het weer dun bezaaid bij de Sport. Alleen Martien, Erik en ik kwamen op dagen voor de Sport. Ik was zelfs nog te laat, maar met een achtervolgingssprintje kwam ik bij Nijntje al in de staart van het peloton.

Het radarlampje van Erik knipperde nog rustig, doch fel. De batterij was nog helemaal vol. Nadat Erik merkte (bij de brug over de A59) dat ik aangehaakt was, begon het radarlampje al wat sneller te knipperen. Kennelijk verheugd dat ik aansloot, of juist teleurgesteld…
Wel kreeg ik gelijk een box van Erik en ook Martien begroette mij hartelijk. Hij begon direct over de rit naar Renesse van de week ervoor, waarbij ik de indruk kreeg dat Martien daar ook wel graag bij was geweest. Nou dat is in ieder geval wederzijds, maar werk gaat voor.

Met wind uit het oosten hadden we een mooi tempo. We konden alleen niet zo goed van deze wind profiteren, want het waaide niet zo hard en we reden heel beschut waardoor de wind onze rug moeilijk kon bereiken.
Desondanks reden we heerlijk en gingen we ook vlot door de bochten waardoor we niet telkens snelheid verloren. Het achterlichtje van Erik knipperde nog content en verhoogde in frequent van blijdschap als hij weer een kopbeurt mocht draaien.
Vanaf Hedel moesten we natuurlijk weer tegen de wind in rijden. Niet alleen reden we nu in de open polder, maar ook was de wind flink aangetroffen.
Erik’s lichtje zag het naderende onheil aankomen, maar was vol moed en standvastig om het de wind het hoofd te bieden. Vol van verzekering brandde het achterlicht fier in de Hedelse polder.
Ook ik was nog vol zelfvertrouwen, hier had ik op zitten wachten. Lekker lange kopbeurten vol in wind. Tot Ammerzoden reed Martien op kop. Hierna nam Erik over. In het voorbijkomen zag het achterlicht snel flikkeren. Het achterlichtje zat flink in het rood, maar dat is normaal met deze wind. Vrij snel nam ik over en via de bekende dijk reden we richting de Maasdijk. Ik heb het niet gezien, maar van Martien hoorde ik dat het Erik’s achterlichtje nu niet meer knipperde, maar een constant fel licht uitstraalde. Het was code rood voor Erik.

Op de Maasdijk bleek de draad geknapt te zijn, Erik lag eraf. Nadat gewacht werd en Erik aansluit, zag ik dat het lichtje weer knipperde, maar het licht was niet zo fel meer. Op een rustig tempo werd verder gereden, waardoor het lichtje weer enigszins tot leven kwam.
Daarnaast hadden we ook een andere wielrenner opgepikt die met ons mee fietste. We hadden er niet veel aan, maar het gaf ons toch een extra stok achter de deur om het tempo op peil te houden.
Met Erik’s achterlichtje ging het wat op en neer. Soms had het lichtje een heel helder moment, maar over het algemeen bleef het een nachtlichtje. Het bleef echter wel branden, zoals we gewend zijn van Erik’s achterlichtje. Die geeft nooit op.

Met appeltaart in zicht normaliseerde het tempo. Opgelucht knipperde het achterlichtje hangend aan Erik’s zadelpen. Het licht was weer fel.
Op de Markt in Den Berg aangekomen bleek het rommelmarkt te zijn. Het hele terras zat bomvol, maar onze stamtafel (links achterin) was speciaal voor ons vrijgehouden. Fijn.

Mooie rit mannen, bedankt en tot volgende week, dan rijden we de Rivierentocht onder leiding van Erik.

Thais

Ik keek er al even naar uit, de tocht naar Oesterdam van dik 150km. Want wat is er nou leuker dan een mooie snelle sportieve fietstocht? Een extra lange mooie snelle fietstocht met een geweldige weersvoorspelling!

Een beetje voorbereiding is wel op z’n plaats voor zo’n afstand. Dus ging ik zaterdag bij de top 100 nog voor de laatste 10 nummers werden gespeeld maar naar huis. Ik liet me bijna verleiden door Flip en John om er nog een te mee te drinken maar aangezien ik een peloton van 4 man zag en ze eigenlijk maar met z’n tweeën stonden was het toch een beter idee om naar huis te gaan.

Vol ambitie kwam ik aan bij de verzamelplek waar al ik enkele sportploeggenoten zag staan. Helaas was hun ambitie een stuk minder dan die van mij en besloten zij jammer genoeg om alle drie om met de tour mee te rijden.

Gelukkig kwam Thijs ook nog op het laatst aangefietst. Wat onaangenaam verrast door de late afmeldingen vertrokken we samen richting Zevenbergen om wat later bleek een geweldige rit te beleven. Thijs had zondag de polonaise gelopen op het Albert Heijn feest, enkele biertjes op en iets minder kwalitatief geslapen maar had wel voldoende kracht in de benen, en niet onbelangrijk volle bak zin.

Thijs stelde voor om de kopbeurten eerlijk te verdelen, 10km per keer. Dit ging prima zo, ik trapte mooi mijn wattages en Thijs reed lekker zijn tempo. Nadat we het eerste eiland hadden bereikt in Zeeland, en de beentjes lekker warm waren zei ik tegen Thijs dat ik eigenlijk wel 200km zou willen rijden vandaag. Het was immers zo’n mooie dag en ik wilde die 200+ weer wel eens aantikken, aangezien de enige keer ooit in 2007 was werd het wel weer eens tijd. Eigenlijk had Thijs eigenlijk andere plannen voor de middag, hij moest de zolderslaapkamer gaan upgraden voor zijn oudste maar naar een volle 1,5 seconden overwegen, besloot hij dat dit een beter plan was!

Hij had nog een mooie route erin staan waar we via Ouddorp, Renesse en dan de Zeelandbrug een mooie slinger konden maken. Na een kleine stop om de routes te wijzigen op de garmin toestellen was het definitief. We waren ineens niet op een derde van de rit maar nog niet eens op een kwart.

Hop gas er op en richting Renesse. Daar hadden we het genoegen een perfect recept van Coca-Cola, ijsklontjes en een schijfje citroen te nuttigen. Met de tempraturen die richting de 30° graden gingen was dit nog lekkerder dan de uitsmijter en club sandwich die we besloten te nemen. Nog maar 97km hadden we erop zitten, wel 97 rappe kilometers. Maar goed dat we geen kenteken achterop hadden anders we misschien nog een prent gekregen voor wat snelheidsovertredingen.

Weer opgeladen en de calorieën aangevuld gingen we verder op pad, slingerend door het centrum van het altijd gezellige en iconische Renesse vonden we wat later het snelle fietspad richting Neeltje Jans en vlamden we over de Oosterscheldekering, door naar de Zeelandbrug waar we ook met een sportief tempo overheen vlogen. Wat een hoop water zagen we links en rechts, en dat was dan alleen nog maar de bovenkant.

Na 150km bij Nieuwerkerk besloten we de voorraden even aan te vullen. En kon ook het lichaam even tot rust komen, want de kilometers werden nu wel langzaamaan voelbaar in de verschillende lichaamsonderdelen.

Bidons weer gevuld en de suikers weer aangevuld reden we nog steeds 10 om 10 door richting Steenbergen. Door de wat hogere tempraturen gingen de bidons rapper leeg en bij het watertappunt besloten we deze weer even te vullen. Ook de zoute aanslag in de nek kon er even af worden gespoeld, toch prettig die watertappunten. We hadden 180km op de teller staan nog een klein stukje naar huis. En daar was ie dan de 200km, toch even leuk om te zien op het tellertje als ie overspringt. Aangezien de kilometers bij beiden nu wel voelbaar waren en de wind ons tegen stond besloten we hier om de kopbeurten om de 5km te nemen. Dit kwam dus op 14 kopbeurten de man. Goed te doen voor ons maar sommige halen dit in een heel seizoen nog niet. Aangekomen in de Made stond de teller iets boven de 220 kilometers. Beiden trots op onze prestatie gaven we een boks en reden we richting huis, op sommige stukken wat afgezien maar heel de rit genoten.

Dit was er een voor in de boeken, dit was een Epic Ride!

Groeten Marc

Het mooie weer is dan uiteindelijk toch gekomen. Met een strakblauwe hemel en weinig wind werd koers gezet naar het west voor de West-Brabanttocht. Een tocht die in principe altijd geleid wordt door Ad, maar vanwege zijn vakantie kon hij er helaas niet bij zijn.

De West Brabanttocht heeft altijd 1 hoogtepunt en dat is de Rijzendeweg in Woensdrecht.
Maar omdat het altijd om dit ene hoogtepunt draait wordt ieder jaar dezelfde ronde gereden. Dit wordt daarom wel een beetje saai, net zoals andere WTC klassiekers die ieder jaar precies hetzelfde rondje omvatten. Op zich logisch, ander is het geen klassieker…

Dit jaar was er geen Ad, of iemand anders die de route rondstuurde, dus nam ik de vrijheid om de route eens een keer anders te tekenen, waarbij de Rijzendeweg eens een keer niet aangedaan werd. De route zou ons nu langs veel onbekend straten en fietspaden leiden.

Na het startschot zwaaide de bakker ons uit en gingen we op pad met 6 man te weten Twan, Gerben, Chris, Geert en John. John had z’n fiets, in voorbereiding op de vakantie, al opvallend goed gepoetst. Zelfs zijn velgen glommen.

Vanaf Wagenberg ging het in een lint richting Bergen op Zoom. Onderweg werd de haven van de Leur aangedaan om daarna door te rijden naar vliegveld Seppe. Tegenwoordig heet dit trouwens Breda International Airport.
Tijdens het vliegtuigjes kijken lette ik kennelijk niet goed op en reed ik over een scherp steentje dat mijn voorband lek liet gaan. De eerste van het jaar voor mij.
Bij het wisselen van mijn TPU binnenband legden onze Traaise vrienden direct een verband tussen de TPU band en een condoom. Het was volgens hun wel een klein maatje, maar het zou net moeten gaan. Nadat ik de heren nog eens duidelijk had gemaakt dat de binnenband toch echt lek was en daardoor volstrekt nutteloos was geworden voor de doeleinden die zij voor ogen hadden, werd abrupt afstand gedaan van de binnenband en werd deze netje in mijn zadeltasje gefrommeld.

Onze weg werd vervolgd en de warmte was al goed te voelen. Vlak voor Nispen waren er al wat bidons leeg en werd besloten op het terras midden in Nispen even bij te tanken. Het was weer gezellig met een hele tafel die vol werd gezet met frisdranken, koffie en diverse soorten gebak.
Na een half uur vertrokken we weer. Het werd al snel duidelijk dat er veel meer fietsers op de weg waren gekomen. Dit hinderde ons wat, (of wij hinderden anderen) maar na Sprundel hadden we weer ruim baan richting Made, waar we rond 12.45 uur aankwamen.

Het was een gezellige rit met verrassende wegen. Tot maandag dan rijden we de Oesterdam, nu wel met de Rijzendeweg!

Thais

Na twee weken afwezigheid ben ik maar weer eens komen opdagen bij de WTC. Volgens de kalender zouden we naar onder leiding van Sander naar Numansdorp gaan, maar omdat Sander een wedstrijd moest rijden en we de laatste weken al 3x westwaarts waren gereden, werd gekozen om naar Den Bosch te gaan. Niet via de normale route, maar via een route die leidde langs onbekende plaatsen.

Aanwezig waren Geert, Twan, Marc en Erik. De rest had zich afgemeld. Van John wisten we het niet, zijn afmelding was dermate vaag dat we toch in twijfel waren of hij zou komen. Na een paar minuten wachten verscheen nog steeds geen John aan de horizon, dus vertrokken we maar…

Met vijven gingen we dus op pad. Een mooi aantal mensen waarbij samenwerken altijd net wat makkelijker en overzichtelijker is. De wind stond fiks uit het noordoosten dus het was in het begin flink aanpoten.Toch konden we goed doorrijden en liep alles vlotjes. Via de “Midgraaf-straight” werd het land van Altena doormidden gekliefd en na de burg bij Heusden werd de ontsluiting naar Gelderland gevonden.Via de bekende Maasdijk werd naar Hedel gereden. So far so good, maar vanaf Hedel gingen we andere onbekende wegen berijden. Door Den Bosch werd naar het zuiden gereden, waar we tussen Drunen en Vlijmen wat rondkronkelden.We kwamen daar op mooie polderwegen waar we (althans ik) nog niet eerder geweest waren dus dat was weer eens wat anders dan de bekend wegen.

Man van de dag was toch wel Erik. Hij reed heel makkelijk en was zichtbaar ongeduldig om op kop te komen beuken. Ook liet hij in het treintje niemand voor hem invoegen, want dan moest hij weer langer wachten om op kop te komen. Mooi om te zien!

Via de Zuiderkanaalweg (waar Marc nog even een monsterbeurt voor zijn rekening nam) werd terug naar Made gefietst, waarbij natuurlijk nog wel even in Geertruidenberg gestopt werd voor koffie. Das logisch…

Thais

Deze rit is van origine 160 km. Op het programma stond 200 km, maar het werd na wat polderen 180 km. Bij thuiskomst stond er uiteindelijk toch 165 km op mijn teller. Ik ga nu vertellen waarom het zo is gelopen.Dit werd niet zomaar een tocht. Ik heb hem bestempeld tot de “De Hellevoet-Hemelsluizen gaan open-tocht”. Man, man, man, deze heroïsche rit zullen wij ons nog lang heugen. Even kort: droog, warm, lek, zwarte kat, koud, nat, lek, pontje, bushokje, flamingo’s, knakworstjes, rappe koffie, jarig, lek, latex, nijlganzen, natter, beestachtig gefietst, doorweekt, thuis, nagenieten!Bij het oude gemeentehuis stonden acht mannen klaar voor de rit van vandaag. Ook ploegleider Peter was weer present. Het zou een regenachtige rit worden, dat was eigenlijk al bekend. Aan de meesten van ons was dat niet te zien; die hadden gewoon zomerkleding aan. Alleen Twan en ikzelf droegen overschoenen. Sander had zelfs witte sokjes aan, waarvan ik vermoedde dat die aan het eind van de rit wel zwart zouden zijn. Twan en Marc hebben beiden een nieuwe helm. Die van Twan kleurt mee met het weer: vandaag grijs. Marc heeft een aerodynamische aangeschaft. Na enig overleg over de route om deze eventueel in te korten – wat we later zouden bepalen – konden we vertrekken.Het eerste stuk is eigenlijk altijd twee aan twee; dat duurt zo’n beetje tot aan het Gat van de Ham. Daar gingen we bakboord en Martien gaf het sein: “Full speed ahead!” De temperatuur en de wind waren prima. De wegen waren nog vochtig van de gevallen buien. Dat leverde ons net na de Moerdijkbrug de eerste lekke band op. Marc had een Belgisch steentje in zijn band: een aandenken aan zijn poging om het ‘kommetje’ op de Muur van Hoei van Paul Seixas af te pakken. Een eindje verder moesten we flink remmen voor een overstekende zwarte kat… was dat een voorteken?Het volgende lek was voor mij, maar de latex deed zijn werk en dichtte het gaatje. Bij Oud-Beijerland maakten we kennis met de plaatselijke hondenclub. Het bazinnetje daar vroeg of wij (beesten) lid wilden worden. In Made hebben we zelf de DOG, dus het antwoord luidde: “Nee.”We hadden er 52 km op zitten toen we bij het pontje van Hekelingen arriveerden. Hier zouden we beslissen over het vervolg van de rit. Oversteken betekende: we gaan voor de 180 km. Het weer was prima; onder begeleiding van het liedje ‘Heen en weer’ van Drs. P staken we over. Richting Hellevoetsluis begon het toch wat natter te worden. We werden vooral nat van het opspattende water van de wielen, maar het deerde niemand.Langs de vele campings stevenden we af op de Haringvlietdam.

Daar kreeg John, juist op het moment dat Sander gas gaf, lek nummer 3. Sander, Marc, Twan, Chris en Erik hadden dat mede door de wind en regen niet door. Martien en Daan wel. Na tien minuten wachten in een bushokje sloten de drie zich weer bij ons aan, op weg naar kilometer 103 voor onze koffiestop: Paviljoen De Grevelingen.Dat paviljoen staat erom bekend dat je er flamingo’s kunt spotten. Ik heb één flamingo gezien; de rest vond het weer te slecht om zich te laten bekijken. Die ene zat lekker binnen in de koffietent. Tot wij aankwamen waren er nog geen klanten geweest en alles was smetteloos schoon. Het meisje dat er werkte was enthousiast om ons te zien. Ze was vriendelijk en deed haar best, maar ze serveerde wel erg ‘verse’ producten. Zó vers dat ze volgens mij de koffiebonen in Brazilië ging halen en de Apfelstrudel in Oostenrijk; wat duurde het lang voor we alles kregen!Sander en Martien hadden als eersten koffie. Kwartier later kwam er weer een zending. Droogjes en zonder medelijden met de rest namen Sander en Martien hun tweede bakkie tot zich. Na drie kwartier wachten en koukleumen maakten we aanstalten om weer op pad te gaan, maar toen bestelde Chris nog twee knakworsten… Wat moet hij daar nou weer mee, dacht ik. Martien trakteerde en betaalde de rekening, en ik verontschuldigde ons nog voor de nattigheid die wij achterlieten.Het paviljoen leek me vrij nieuw; er was nog geen echt pad, maar er lagen wat rijplaten, gras en grind naar de ingang. Ik nam het gras en daar was lek nummer 4. Dit keer werd ik niet gered door de latex. Mijn zwarte velg werd door de vloeistof wit. Een voordeel was dat ik het weer warm kreeg van het repareren.We besloten om toch maar de kortste weg naar huis te nemen. Nog 60 km regen kon de pret niet drukken. De sfeer bleef goed en met beurten op kop droeg iedereen bij aan deze onvergetelijke rit. Daan had het zaterdag met klussen erg warm gehad, maar vandaag had hij het koud – wat een contrast. Martien navigeerde ons zingend via de ingekorte, maar bekende wegen richting huis. Behalve dat we nog even moesten inhouden voor overstekende nijlganzen, verliep de terugweg vlot.Zo werd het een onvergetelijke, sportieve en gezellige rit van 165 km. Ik weet zeker dat iedereen die erbij was hier trots en met een ‘big smile’ aan terug zal denken.

Groeten van Erik

Aanvankelijk stond vandaag de “Kempenrit” op het programma met Thijs als leider. Thijs kon zelf echter niet mee; hij is op vakantie, zoals zo vele anderen. De opkomst was dan ook matig met vier man, maar dat waren niet de minste, namelijk: Daan, Geert, Twan en ik.
Na wat overleg met Twan over de te rijden route, besloten wij (of eigenlijk ik) om tegen alle sportregels in af te wijken van het programma en het rondje Westmaas te doen. Twan appte mij de GPS-route en daar werd ik weer blij van. Het eerste kwartiertje reden we twee aan twee om even bij te praten en op te warmen. Geert en Daan hadden beiden gisteren ook al gefietst; het mooie weer roept!
Twan had een brede glimlach op zijn gezicht; hij had vrijdag een meeting gehad met zijn dienstmaten in het Westland. De Westlandse cultuur was hem zeer goed bevallen. Woorden als ‘mogguh’ (hoi) en ‘pluk i al?’ (heb je het druk?) kent hij nu ook.
Richting de Haringvlietbruggen hadden we de wind mee, dat was lekker. De eerste meters de brug op nam ik voor mijn rekening (een beetje overmoedig, dat wel), maar ik wilde Twan goed afzetten om het gat met het peloton voor ons te dichten. Hij moet en zal ze inhalen, wat hem voor het einde van de brug lukte (dat was een flinke inspanning). We kwamen diverse wegafzettingen tegen, maar telkens wist iemand van ons een alternatief. Zo bleef het een gesmeerd lopend rondje (geen vastloper vandaag).
Bij het inrijden van de Hoeksche Waard kregen we de wind meer tegen; daar maakte Daan de meeste meters op kop. Regelmatig fietst hij door weer en wind met een pak brood (en pindakaas) naar zijn werk in Rijswijk. Daar word je blijkbaar sterk van. Ik wees Twan nog even op het (andere) Maasdijk. De tijd vliegt, en wij ook. 😉
Na de molen van Puttershoek wilde ik linksaf langs de Oude- Maas naar de Kiltunnel, maar die was helaas ook al afgesloten. Dan maar rechtdoor. Ik dook bewust als eerste de Kiltunnel in; je kunt maar beter wat voorsprong hebben, dacht ik. De anderen bleven in mijn wiel, maar ik verbeeld me niets: ze gunden mij de eer, maar ik wist wel beter. Een beetje moraal kreeg ik er wel van.
Twan stelde voor om bij de Elsakker te gaan lunchen, maar daar stak ik een stokje voor. Ik lokte ze succesvol naar “Mi Casa” (een nieuw tentje). Op de Koekoeksweg werden we voorbijgescheurd door een auto met aanhanger die deels de berm meenam, wat een enorme stofwolk veroorzaakte. Daan waande zich even in Parijs-Roubaix. Nabij Drimmelen kwamen we een peloton motoren tegen. Er kwam geen einde aan; ik schat dat we zeker 100 motoren hebben gezien, waarschijnlijk allemaal klanten van “Van Meel Motoren”. Het was een mooi gezicht!
Aangekomen in Made legden we aan bij “Mi Casa” voor koffie en koeken. Geert vertelde over zijn baanwielrencarrière en we praatten wat bij. Niet te lang, want het Glazen Huis moest nog worden bezocht. Wederom een mooie rit onder mooie omstandigheden.

Grtn van Erik.

Op het programma staat voor deze dag mijn naam als leider van de dag. Omdat ik graag een grote opkomst wil maak ik ruim van te voren iedereen al lekker voor de lunchrit. Met maar liefst 9 aanmeldingen bleek dat effect te hebben. Bij de start verwelkomde ik de 2 nieuwe sportkleppers Daan en Geert. We hebben ze als WTC Made natuurlijk gastvrij ontvangen maar laten we eerlijk zijn; het aandeel Terheijdense kleppers begint nu toch wel uit de hand te lopen. Ze zijn nu al met 5 🤔
En Marc zijn wieg heeft daar ook gestaan, blijkbaar !!! Ook werd nog symbolisch de sportgroep vergeleken met een rol W[t]C papier. 🧻Daarmee werd de naDRUK gelegd op de teamspirit en de gemiddelde snelheid. 😉(“Daar moet je bij zijn geweest”)

Als ex bloemenkweker heb ik (natuurlijk) het rondje Bloemendijk gemaakt. We vertrekken rustig, 2 aan 2 bijpratend richting het gat vd ham. Vanaf daar gaat het in een lint met Martien op kop. De wind staat Noord-West en dat pakt perfect uit voor vandaag. Hindernissen als de Moerdijkbrug en de Kiltunnel worden moeiteloos door iedereen verteerd. Op de Sassendijk en Schuringsdijk staat de wind schuin tegen. Er word een 2e waaier opgezet en rondgedraaid zodat niemand op de kant komt te zitten. Wat een teamwerk. Met de WC rol in onze gedachten. 🧻

Bij de Haringvlietbrug hebben we een meet&greet met onze collega’s van de tourgroep, zij hebben daar de wind tegen wij hebben hem mee. Maar wij hebben de brug tegen want die staat open. We worden opgehouden door weer zo’n …..binnenvaartschipper. Ik bedoel er niks mee maar opvallend genoeg neemt Martien vanaf daar de kop en die geeft hij de komende 30 km niet meer af….bizar! Ondertussen laat Geert ons zien dat Terheijdenaars zelfstandig een bandje kunnen lappen. ️✅De Bloemendijk zijn we kleurig en fleurig gepasseerd. Niet alleen De Bloemenman geniet ervan.

Bij de sportgroep heeft iedereen een bijnaam. Dat komt spontaan, John is daar een kei in (ik miste hem wel vandaag). Geert is met “De Generaal” al voorzien, nu Daan en Marc nog. De terugweg hebben we wind mee, heerlijk! Ook Daan, Thijs en Gerben maken flinke kopbeurten. Twan “rock and ROLT” fluitend door de groep. Goud! En Marc hoeft na vandaag dit keer geen nieuwe bidons aan te schaffen. En Chris raakt langzamerhand in bloedvorm. Dit jaar gaat hij knallen met de 3 luik als het hoofddoel.

Met ons lunchadres de Elsakker in zicht, “is het spel op de wagen”!! Thijs neemt het voortouw voor de sprint…..mooi!! Wie gewonnen heeft weet ik niet, ik zat er te ver achter, bewust laat ik het de jonge honden uitvechten. Opgelucht en voldaan kunnen we aan tafel. De overdosis Terheijdenaren is de groep vandaag niet fataal geworden. 💉 Onze ploegleider Peter (de bakker) Post is ook aanwezig. Super dat hij erbij is. De lunch word geserveerd door – geloof het of niet – een serveerster met de naam “Bloem”. De cirkel is rond!!

Het was genieten.

Let op: aanstaande zondagmiddag gaan we met z’n allen nog even surplassen bij het Glazenhuis in Made. Met Chris als spelleider! Daar moet je bij zijn.

Groeten van Erik.