Tour en Trim

Het is intussen maandag als ik dit aan het tikken ben, maar er moet mij toch eerst iets van het hart.
De Tour, daar gaat het over.
En wat voor een Tour!
Geweldige etappes, vreugde en verdriet, het leven op de fiets. En natuurlijk de tweedaagse veldtocht van Pogi door de Pyreneeën waarbij de tiendaagse veldtocht van Napoleon verbleekte tot  een eenvoudige Maria ommegang. Wat was me dat voor een geweld en een strijd daar. Nadat het stof was opgetrokken, werd de balans opgemaakt. En Pogi heeft zich opgewerkt tot alleenheerser over de Pyreneeën. De Pyreneeën sidderen nog na door al dat brute geweld van de geweldige veldslag. Borden zijn er verschenen met instortingsgevaar erop en Bernadette van Lourdes zal zich voorlopig niet meer laten zien.

En nu een stukje over de trimgroep.

Klokslag half negen blies Piet op zijn fluitje. Tijd voor vertrek. Richting Zevenbergen werden wij al snel ingehaald  door zowel de tour als de sportgroep. Maar wie reed daar tot mijn stomme verbazing op kop bij de sport?
Was dat Peter K? Dat zal toch niet? Ik miste hem al bij ons. Maar dat gebeurt wel meer.
Op een gegeven moment zakte hij af, en ja hoor het was Peter. Ik vroeg nog wat hij daar deed? “Fietsles geven, die gasten”; zei Peter. “En werkte dat?” vroeg ik.
“Niet echt” zei Peter, “maar lol dat ze hadden”. “Ja, dat snap ik”zei ik dat maken ze ook niet elke dag mee.” Hahahaha.

Terug op het oude nest en gelijk mee op kop, zo is Peter ook. Intussen was Rachel ook bij ons aangesloten. Ze had de Tour net gemist en na een flinke inspanning bij ons kunnen aansluiten.
Altijd gezellig.
John had een kris-kras rondje uitgetekend door de streek van Hoeven, Rijsbergen, Rucphen Sprundel, De Leur etc. Om al dat geslinger allemaal te beschrijven doe ik deze keer maar niet. Maar dat we een paar keer verkeerd zaten, mocht de pret niet drukken.
En dat Bertje weer de oude was en het met Erno een stuk beter ging als een week daarvoor, is ook het vermelden waard.
En ook dat Rachel en Jacques zich niet te goed vonden om ook het nodige kopwerk te doen.
En dat Piet ons waarschuwde met zijn fluitje voor achterop komend verkeer is uiteraard  ook het vermelden waard.
En dat Jacques ons uitnodigde voor een bezoekje bij D’n Elsakker ter meerdere glorie van zijn verjaardag was natuurlijk de kers op de taart wou ik zeggen, maar het is natuurlijk koffie met een puntje. Nogmaals gefeliciteerd Jacques en nog vele fijne jaren toegewenst!

Na nog een gezellige nazit ging het  terug naar de May en met een paar kilometers extra op mijn Garmin terug naar huis.
Ook mijn rustdag zit erop. En morgen gaat het gas er weer op. Nou ja, gas?

 Met vriendelijke groet,
Geraldinho.


PS: Wij (Trimgroep) zoeken verslaggevers.
       Schroom niet om af en toe de pen ter hand te nemen.

Sport, Kladde-rit

De sportgroep is inmiddels gewend aan een kalender waarin ver van te voren al duidelijk is waar we heen gaan. Dit maakt de eerste vakantierit van het seizoen dan ook een beetje een buitenbeentje, want er was geen route gepland.

Na een rondvraag op de app kwam Chris geheel spontaan met een “rondje Halsteren.”
Ik had eigenlijk geen idee hoe dit eruit moest komen te zien, het rondje Boompjesdijk kwam in mijn idee nog het dichtst bij Halsteren. Met wat prulwerk op Komoot kwam ik toch op een mooie route van zo’n 105 km. D’n Elsakker moest er natuurlijk bij en dus kwamen we net boven de 110km.
De route liep via het noorden van Roosendaal, boven Halsteren af, door Lepelstraat en via Welberg en Stampergat terug naar de May. An sich een mooie route, maar jammer dat Roosendaal altijd vervelend in de weg ligt.

Bij vertrek telde ik 9 sporters en een gastrijder Jan. Een zeer mooie opkomst en een prima gelegenheid om na de rit de koffie met gebak van de club te gaan verzilveren.
Om 08.30 uur bleef de sport als laatste op het Raadhuisplein staan, onwennig kijkend naar de grote groep renners, ja het waren echt allemaal sporters. Net toen we vertrokken, kwam Rachel nog aangereden. Ze had net de boot gemist en reed maar snel door in de richting waar ook de tour en trim heen was gefietst.
Onderweg pikten we Rachel op en kon ze in ons wiel afgezet worden bij de trimgroep.

Voldaan van onze goede daad, diende de volgende uitdaging zich aan. In de verte zagen we namelijk het gigantische tourpeloton rijden. Gas erop dus en al draaiend reden we voort. Onze gastrijder was dit niet gewend en positioneerde zich midden tussen de draaiende groep, waarbij de organisatie in de groep niet goed van de grond kwam. Jan bleef daarom maar een beetje in de staart van de groep hangen, maar het georganiseerd draaien kwam nog steeds niet van de grond. We beseften steeds meer dat als we lafjes 37km/h zouden blijven rijden, we de tour niet zouden bijhalen. Sander nam daarom als eerste het initiatief en pinde de snelheid op rond de 40km/h. De enige die nu nog meedraaienden, waren Martien, ik en JW. Als een kudde wilde stieren reden we vervolgens richting Driehoefijzers en konden we net nog even het tourpeloton toucheren.
De tweede uitdaging was behaald, maar wel ten koste van Jan, hij lag eraf maar kon gelukkig mooi aansluiten bij de tour, dat was een troostende en misleidende gedachte, want later bleek dat hij toch niet bij de tour was aangesloten, maar een eigen rondje was gaan rijden…
Sorry Jan, bij de WTC laten we nooit iemand achter, we dachten echt dat je bij de tour was aangesloten.

Tja, leuk zo’n sportgroep waar je als nieuwkomer zo eraf wordt gereden. John vatte het goed samen: “De Sport, het aangename gewoon onaangenaam maken.”

Na de Driehoefijzers kwamen we tot bedaren en werd gedraaid op een constant tempo dat voor iedereen te doen was. Het werd weer aangenaam fietsen en John was hierdoor duidelijk in zijn nopjes op zijn keurig gepoetste fiets. Via de vernieuwde Lamgatsebrug staken we de Mark over om zo richting Hoeven te rijden. In Bosschenhoofd sloegen we bij Cafetaria Pico linksaf om zo richting de voetgangersbrug over de A17 te rijden. De afgelopen drie jaar heb ik deze voetgangersbrug altijd wel een keer aangedaan en altijd waren er wel mopperaars bij. Ook nu werd er met wat gemopper de brug te voet beklommen. Martien en ik hebben altijd de neiging om met de fiets de burg op te rijden. Het lef ontbreekt ons echter telkens. Dit gold niet voor Erik die zijn ketting al op het kleine voorblad had laten afdalen. Helaas vloog zijn ketting er hierdoor af, wat jammer was, want de intentie was goed en het begin van uitvoeren was er. Zo ver waren Martien en ik nog niet gekomen…

Voorbij de vuilverbranding in Roosendaal reden we de open vlakten in van het gebied tussen Roosendaal, Bergen op Zoom en Steenbergen. Een prachtig gebied met een labyrint aan polderwegen. Hierdoor moesten er velen bochten genomen worden en kennis van de weg was daardoor onontbeerlijk. Helaas hadden veel sporters de route niet op hun fietsnavi staan, waardoor onduidelijke en soms gevaarlijke situaties ontstonden, zeker als er met sporttempo wordt gefietst. Voor degene die niet weten hoe ze een GPX bestand op hun Garmin zetten; ik help je graag.

Na ons een weg gebaand te hebben door het labyrint van polderwegen, kwamen we langs Halsteren, alwaar we de A4 overstaken en door Lepelstraat naar Steenbergen fietsten. Het was daar fijn fietsen met prima wegen en weinig verkeer. Martien merkte op dat hij “rondje Halsteren” niet goed vond klinken. De “Kladde-rit” klonk beter, ik kan het daar niet mee oneens zijn. Onbekende ritnamen maken namelijk altijd nieuwsgierig.

De wind was inmiddels in ons voordeel gaan waaien en nabij Steenbergen reed Gerben lekker op kop, totdat hij ineens hevig met zijn hoofd schudde en zijn bril op de grond viel. Hij bleek in zijn gezicht gestoken te zijn door een wesp. Gelukkig deerde Gerben dit niets en konden we snel verder.
De kilometers begonnen nu echter wel bij een aantal zwaarder te gaan wegen en voor een aantal werd het aangename gewoon steeds minder aangenaam. Een ander deel van de renners had nog genoeg energie over en dit leidde tot wat brugsprintjes en lange kopbeurten. Sander deed echter niet mee met die sprintjes, terwijl we dit wel van hem gewend zijn. Dat was jammer want wie wil zijn krachten nu niet meten met Sander Weda onze referent. Bij navraag bleek dat hij wel mee wilde, maar dat hij gewoon de slag gemist had. Broer Chris waagt zich over het algemeen niet aan dergelijke krachtmetingen, desalniettemin reed hij weer erg goed op zijn Concorde. Ook Twan lijkt volledig hersteld. Dit bleek wel op de trainingsrit afgelopen donderdag waar erg snel gereden werd en waar JW de grote afwezige was. Laatste genoemde heeft echter geen training nodig, zo bleek vandaag weer.

Zo rond Stampersgat konden we de koffie al ruiken en verkneukelden we ons met de gedachte een lekkere bakske koffie met appeltaart te eten.  Op een rustig tempo werd vanaf Oudenbosch richting Prinsenbeek gereden. Zo kwam iedereen toch nog levend bij d’n Elsakker aan en hebben we een gezellige nazit gehad.

Bedankt en tot volgende week. Waar we naartoe gaan weet ik niet, wellicht heeft iemand suggesties? Over twee weken wordt het in ieder geval de Oesterdam, zonder Thijs en Twan, maar met Ad en Flip!

Thais

Tour de Oude Gastel ala Hans

Vanaf deze week staan de vakantieritten een aantal weken op de WTC kalender. Dus het is elke week even kijken wie er zijn en wie een leuk rondje weet. Ik zag van de week dat Hans van Bragt in ieder geval in de buurt is en dat die veel rondjes van rond de 90-100 km heeft. Dus maar eens gevraagd of hij een keer een rondje heeft en wil leiden. Dan hebben Gerard, Flip en ik ook een beetje vakantie.
Hans weet een rondje langs Roosendaal. Hij geeft aan er wel wat aan te moeten sleutelen want hij rijdt veel fietspaden waarvan sommigen zo smal dat je er niet met een groep wilt rijden. Een uurtje later is er een GPX bestandje…. “Dit is het geworden; Rondje Oud Gastel”. Ik kijk even en denk dat ik het dan wel zal weten in mijn oude geboortestreek, maar ik zie veel weggetjes die ik niet ken en te veel afslagen om het uit mijn hoofd te leren. Dat wordt gewoon de leider volgen deze rit. Mensen met een Garmin o.i.d. kunnen het bestand oppikken uit de “ rittenmannen app groep”. 
In het begin is het nog wel heel bekend terrein en rij ik mee op kop tegen de wind die dan toch weer pittiger is dan verwacht. Net voor de watertoren steken we de Trimgroep voorbij. De Sport haalt ons net niet in bij de Compaan als wij linksaf slaan, gaan zij rechtdoor. Ze zullen zeker langs Den Elsakker gaan komen, maar dat op het einde. Wij doen dat andersom en stoppen niet, maar rijden door naar parallelweg Etten-Leur om dan over te steken richting het zuid-westen.
We zijn maar liefst met 17 renners vandaag. Een flink peloton dus, het is ook prachtig fietsweer na een verder verregende week.
We rijden nu richting Klein Zundert alwaar we oponthoud krijgen, want er is iets met een wielerkoers. De ene verkeersregelaar zegt dat we er niet door kunnen, de andere zegt van wel als we voorzichtig doen want veel kleine talenten staan aan de meet. En inderdaad, we rijden tussen ouders met kindjes die net zonder zijwieltjes kunnen. Het is vandaag de BWF ronde van Klein Zundert en die begint om 10:00 uur met een dikke banden wedstrijd voor de jongste jeugd Klaar voor wielerdag in Klein Zundert – Al het nieuws uit Zundert (internetbode.nl)
Je kunt aan de snoetjes van de kinderen zien dat het heel inspirerend is om ons peloton van toprenners te zien koersen. “ Nee”, geen tijd voor handtekeningen, wij moeten door want Hans is al door. We komen weer op bekende weg langs ’t Anker maar rijden iets anders dan wat ik gewend ben en dat is mooi. Het gaat richting International Airport Breda. Geen rijen met vakantiegangers hier maar een één-motorig vliegtuigje dat zo schommelt in de wind, dat ik blij ben dat ik er niet in zit. Maar ik kan beter even op het fietspad letten want gemeente Rucphen lijkt er alles aan te doen om fietsers te ontmoedigen naar hun grondgebied te komen. Na een paar keer verplicht de weg over te steken komen we op een fietspad wat met gedeelten open ligt en eigenlijk niet bekwaam is om op te rijden. Je moet er niet aan denken dat mensen hier ’s avonds in het donker rijden.
Net voor Oudenbosch heeft Hans weer een verrassend alternatief om het centrum te vermijden. Hij rijdt er om heen en zo komen we langs “de lage Zegg” bij Oud Gastel. Ik rij zelf vandaag vooral achterin en moet zeggen dat je dan behoorlijk aan moet poten met zo’n grote groep en regelmatig een afslag. Bovendien is het wind mee dus de snelheid is ook wat hoger nu. Vanaf Oud Gastel rijden we naar Oude Molen en net als ik denk dat het nu bekende pad is, slaat Hans rechtsaf om door de polder te rijden. Weer een nieuw weggetje voor mij.
Tot nu toe blijven we goed bij elkaar als groep maar in Klundert gaat het niet helemaal goed als Hans rechtsaf wil richting Zevenbergen. De koptrekkers hebben het niet gehoord en gaan rechtdoor richting industrieterrein Moerdijk. Johan en Frans horen door voorbijrazende motoren dat niet. De rest heeft het wel door en die slaan een andere weg rechtsaf om weer bij ons uit te komen. Frans en Johan nooit meer gezien (volgens Strava zijn ze wel thuis gekomen ???? ).
Wij rijden dus naar en door Zevenbergen. Even een stoplicht. Dat staat te kort op groen voor zo’n grote groep en als ik als laatste aankom, staat hij op rood en een auto lijkt niet van plan mij nog even door te laten. Ik stop, want ik ben nog zo fris dat ik de rest weer wel in kan halen. Daarbij heb ik niet gerekend met de spoorovergang die vervolgens net voor mijn wiel dicht gaat. Nu is het duidelijk dat ik alleen naar huis zal moeten. Geen probleem, bekende weg. Met een lekkere wind in de rug kan ik nog even wat snelheid maken. Een paar keer krijg ik nog renners in zicht die ik vlot in haal, maar die zijn niet van ons. Met precies 90 kilometer op mijn teller parkeer ik mijn fiets achter het huis. Anneke was er bij thuiskomst pas achter dat ik er niet bij zat, maar ze was niet de enige. Volgende keer toch weer maar voorin koersen.

Ad van Wesel

Sport Lunchrit 2024

Omdat er binnen de sportgroep vaak maar weinig gelegenheid is om eens bij te praten, werd in 2023 een rit gereden met een aansluitende lunch. Natuurlijk vond dit plaats bij stamcafé d’n Elsakker, waar we ons tegoed deden aan een schaal kadetjes met ham en kaas.

Omdat de lunch bij d’n Elsakker niet voldeed aan de hoge standaard die Chris aan zijn lunch stelt, was het Chris zelf die de Lunchrit in 2024 zou gaan regelen. Hij zou ons eens mee gaan nemen naar een serieus etablissement waar we een geweldige lunch zouden gaan eten.

Inmiddels zijn we een jaar verder en zat vandaag de Lunchrit eraan te komen. Waar zouden we toch heen gaan? In de groep was de verwachting dat we naar de Wolfslaar zouden gaan. Op zich prima, maar zou je daar wel binnen mogen komen met onze wielerkleding aan?

Op zaterdag kwam het verlossende antwoord. We zouden naar Woods in Oosterhout gaan. Niet het etablissement dat ik verwacht had, maar op zich een nette lunchlocatie, zeker als je dit met vroeger jaren vergelijkt, waar deze lunchtent nog doorging onder de naam van Brabants Bontje en nog langer geleden onder de naam van ‘t Aapje, omdat daar destijds ook een echt aapje in een kooi te bewonderen was (geen broodje aap-verhaal hoor).

Dit rit die vooraf ging aan de lunch was afgestemd op een aankomst om 12.00 uur bij Woods. Dit betekende dat er een rit werd gemaakt van 115 kilometer. Zoals steeds gebruikelijker wordt binnen de sportgroep, werd ook dit keer de rit uitgestippeld en het GPX bestand gedeeld.

De rit ging dit keer naar Hedel met een twist via Hooibroeken. Niet een rit die heel voordelig lag ten opzichte van de wind, maar dat is bij de sport sowieso geen vereiste. Lange polderwegen waar je goed kapot kan gaan en het liefst in een mooie omgeving ,zijn eerder kenmerken van een typische sportroute.

Deze rit was dus prima voor ons en de meeste van ons kwamen ook nog eens op wegen waar ze niet eerder zijn geweest.

Op verzoek van Erik en Chris werd deze sportrit relatief rustig gefietst. De eerste 50 kilometer waren wind af waarbij Chris en Erik veel voorin te zien waren. Na 30 kilometer vond JW het echter welletjes en voerde hij het tempo op naar dik boven de 40kmh. “Oh daar gaan we” dacht ik nog.

Via Wijk en Aalburg, Well en Hedel werd de Maas overgestoken. Hierna werd een stukje Den Bosch meegenomen waar wij als een mes door boter doorheen reden. John dacht hier wat anders over en vond het allemaal maar niets. Wat hij dan precies niet goed vond weet echter niemand…. Maar ja, John is John en daar houden we allemaal van…

Na Den Bosch voerde de route ons over ongebruikelijke wegen die ons niet teleurstelden. Het was goed fietsen met de neus in de wind. Inmiddels voelde deze neus wel behoorlijk nat aan, want we reden nu wind tegen. Net voorbij Doeveren begonnen de kilometers ook te tellen en werd het lactaat duidelijk in de benen gevoeld. JW trok zich hier niets van aan en reed gewoon lekker door op kop. Ook Chris was tot zijn eigen verbazing in goede doen. Zijn normale fiets stond bij de fietsenmaker en moest zodoende deze rit op zijn eerste liefde rijden. De liefde voor zijn Concorde is er nog steeds, want hij fietst hier volgens eigen zeggen toch het lekkerst op. Dit was dus goed te merken…

Zo rond Waspik kwamen we boven de 100km. Voorbij deze grens voelen de kilometers steeds zwaarder. Het tempo werd hierdoor aangepast en in een rustig tempo kwamen we om 12 uur netjes bij  Woods aan. Twan, die om te herstellen met de tour meereed, was inmiddels al bij Woods aanwezig.

Een klein kwartier later zaten we allemaal aan een grote uitsmijter na te praten over de rit.

We hebben weer lekker gefietst en gegeten mannen. Bedankt Chris voor de organisatie.

Thais

Tourtje “Rondom Breda”

Ook deze week is het zondagochtend droog weer en een mooie fietstemperatuur.
Op mijn vraag naar een route heeft Flip wel een voorstel; rondom Breda. Want de wind gaat zuid west worden en best pittig. Dus dan is het fijn om een beetje beschut te rijden en het laatste stuk wind van achter. Ik kijk eens naar de route en denk dat ik zo iets ook wel zo uit het hoofd kan rijden. Vaak genoeg al geweest in die hoek met WTC.
Zo vertrekken we om half negen richting het zuiden. We blijken een mooie groep te hebben, twaalf renners totaal. Ik voel een stevige tegendruk want de wind blijkt in zuid-oost te zitten. Omdat ik via ‘t Zand naar Alphen wil, is dat pal op kop. Frans rijdt lekker door, hij heeft weer goed getraind in de Vogezen. Nieuwe hotelletjes uitgeprobeerd voor volgend jaar… toch minder dan ons gebruikelijke adresje weet hij te melden. Gelukkig is Flip er weer bij, moet een beetje in de wielen blijven vanwege zijn blessure zegt hij…. Maar komt halverwege toch weer gewoon op kop. Corné is ook al goed op kracht en kan al weer mee op kop. Nu nog het duurvermogen opkrikken dan kan hij zijn blessure ook achter zich laten. We rijden een groot deel de route van vorige weer andersom, om dan bij Alpen rechtsaf te slaan.
Ik wil door het dorp in de richting van Chaam. Maar er blijkt een jaarmarkt of braderie of zo te zijn. Wel borden die de weg afsluiten… maar helaas geen borden die de omleiding aangeven. Ik rijd een beetje op gevoel want weet wel waar de weg naar Chaam ongeveer loopt. Helaas rijden we weer op een afsluitingsbord. Dan nog maar links en een keer rechts en dat leidt ons een doolhof in waar we met moeite de uitgang vinden. Hier kon ik niks aan doen, “vind ik zelf”.
In Chaam moeten we richting Ulicoten aanhouden weet ik, en dan rechtsaf om naar Strijbeek te komen. Hier neem ik de afslag te snel, maar als je net doet of dat zo hoort heeft niemand iets in de gaten. Tot je na nog een afslag weer in Chaam terugkomt. “Dit was even om jullie de Acht van Chaam te laten zien”,.. niemand gelooft me. Ik stuur gewoon bij hetzelfde bordje Ulicoten weer rechts. Frans komt naast me rijden en legt me uit waar het fout gegaan is. We moeten twee afslagen verder de Oude Bredasebaan op en dan koersen we naar Strijbeek. Jammer genoeg is de wind nu toch gedraaid in de richting die mijn weerapp al voorspeld had; zuid-west. Dus weer tegen. Maar nu zijn we zo via Strijbeek bij Hazeldonk. Vandaar draaien we toch echt terug om een gunstige wind te krijgen richting Rijsbergen. Op kop wisselen de renners zich nu af. Ik heb Twan een tijdje naast me die vertelde dat hij naar de wedstrijd van het Nederlands elftal geweest is die ze kansloos verloren hebben in de poule, hij is sinds die tijd er ziek van. Hij rijdt met de Tour mee om rustig weer op te bouwen. Da’s nou jammer zo’n opmerking!
Via Hellegat gaan we richting Liesbos. In de tunnel worden de krachten nog eens gemeten. Daar werden sommigen niet beter van want die heb ik daarna niet meer op kop gezien. Omdat het fietspad langs Prinsenbeek er slecht bij ligt, rijden we door de “Verloren hoek” richting de Zwartenbergse molen en van daar naar Langeweg. Het gemiddelde wordt nog even wat opgeschroefd en zo rijden we uiteindelijk met 93 km op de teller net voor half twaalf de May weer binnen.
Flip nodigt ons uit om ter gelegenheid van zijn verjaardag een bakske te doen met vlaai. Dat slaan de meesten niet af, en ik zeker niet, want ik heb vergeten mijn muesli reep op te eten. Geen wonder dat het zo slecht ging ????.

Vanaf nu starten de vakanties en dus de WTC met vakantieritten. Die worden wat vrijer ingevuld afhankelijk van het aantal mensen aan de start. Ik ben benieuwd wat er de komende week gebeurd in het opkomstklassement.  

Ad van Wesel

Bels Lijntje

Zondagmorgen liep het wekkertje om 7.00 uur af. Een keertje omdraaien zat er niet meer in helaas. Moest mij op tijd op de May melden om de troepen van de trimmers aan te voeren richting Alphen, waar naar  verluid vroeger een oude spoorlijn had gelegen. Even wassen, wat voedsel achterover geslagen en op pad.
Onderweg naar de May kwam ik Bakker Peter al tegen. Zoals wij hem kennen ook al vroeg uit de veren.    Het laatste stukje naar de May lekker samen gefietst en een praatje gemaakt. Altijd gezellig toch.
Bij het gemeentehuis stond er al redelijk wat volk te wachten. Gespannen koppies. Misschien nog door het voetbal?
Klokslag 8.30 uur floot Piet op z’n fluit voor vertrek. Samen met Gerard Koops maar gelijk op kop van de groep. De May uit en via Den Hout waar het klootschieten een plaatselijke volksport is op weg naar Oosterhout.  In Oosterheide het viaduct gerond over de A27 om richting de Vijf Eikenweg te gaan.            Richting het spoor, waar over een paar dagen de nieuwe weg word opengesteld onder het spoor door.      Daar is toch een paar jaar aan gewerkt terwijl de treinen gewoon door reden. Een knap staaltje werk.          Bij de oude rijksweg richting Tilburg hoefden wij niet meer over te steken. Aan de linkerzijde ligt een gloednieuw fietspad. Een prachtige aanwinst voor ons fietsers.
Op een gegeven zei Bert dat het niet goed met hem ging. Zoals we hadden afgesproken, laten wij niemand alleen naar huis gaan bij eventuele lichamelijke problemen.  Gerard K. bood zich aan om Bert naar huis te begeleiden. Prima gedaan Gerard zo hoort het.
Naderhand  vernomen dat het met Bert niks ernstigs aan de hand was. Kou op de spieren die ongemak veroorzaakten.
En weer verder. Antoon had de plaats op kop ingenomen van Gerard en het Bels Lijntje kwam in zicht.      Voor mij een soort thuiswedstrijd, want ik fiets wekelijks deze kanten uit, en voor sommige anderen een hernieuwde kennismaking. Maar mooi blijft het hier. Niet te geloven dat hier vroeger de treinen over reden.  Na een kilometer of tien rechtuit rijden kwamen wij in Alphen uit. Hier meldde Wim dat het bananentijd was. Elke zondag is het een heilig ritueel zoals naar de kerk gaan, maar helaas, dan zitten wij op de fiets.  Misschien komt het daardoor dat vele kerken hun deuren hebben gesloten. Dat komt natuurlijk door de vele fietsers.
Nadat de banaantjes, repen etc genuttigd waren, gingen we deel twee te lijf van het lijntje.                     Dat bracht ons in Baarle Nassau. Hier ging het rechtsaf langs Café De Tourmalet waar vroeger een oud renner de scepter zwaaide.  Richting Chaam ging het, en begin Chaam rechtsaf richting Alphen. Een paar kilometer verder linksaf langs  El Dorado om daarna op de Slingerdreef af te koersen. Door de Slingerdreef via Bavel naar Dorst om weer terug te komen op de route waar wij vertrokken waren.            
Met ongeveer 80 km op de teller vanuit de May was het weer een geslaagde tocht.

 En de renner die de Tourmalet uitbaatte?
Teuntje van Vliet!!!

 Met vriendelijke groet,
Geraldinho

Kop van het Land

Na de warmte van de afgelopen dagen was het deze zondagochtend toch een stuk behaaglijker om een mooi stukje te gaan fietsen.
En dat dachten er meerdere. Peter was ook op de afspraak om weer een paar schone prenten te schieten.
Met de route van John in mijn Garmin en met Flip erbij i.v.m. zijn revalidatie ging het gezwind Made uit.
John en Bert bepaalden gelijk het tempo en in een zucht passeerden wij de Moerdijkbrug om rechtsaf te slaan de polder in.
Flip wist hier een weggetje binnendoor om daarna op de dijk naar de Kop v.h. Land uit te komen.

En of het een mooi gebied is. Mooie weggetjes, veel groen, allerhande dieren en wij natuurlijk dat maakt het compleet. Bij de Kop linksaf geslagen richting Dubbeldam. En wie kwamen we tegen? Inderdaad, Marianne van Oerle. Ook bezig aan een mooie rit. Heel goed bezig Marianne!!
We zouden vandaag door de Kiltunnel rijden, maar omdat Erno teveel last heeft van zijn rug gingen wij er overheen. Daarna terug over de Moerdijkbrug richting de Zwaluw. Door de polder naar Terheijden om via het Munnickenhof naar Den Hout te rijden. Daar stopten wij bij het Klosterke om te genieten van een bakste koffie met een puntje met.
En daar passeerde ook Marianne op weg naar huis na haar fietsritje.
Na de koffie werd het tijd om weer naar huis te gaan. Nog even naar de May gereden, langs de Maderie om vervolgens weer huiswaarts te keren. Op naar de koers.

Met vr gr Geraldinho.

Rit door de Kempen

We zitten inmiddels alweer over de helft van het WTC seizoen en pas nu begint het goed fietsweer te worden. Dit was dan ook goed te zien in de ruime opkomst.
Ook de sport was goed vertegenwoordigd met Twan, Curt, Martien, Erik, Gerben en Sander. Laatstgenoemde is er niet vaak bij, maar bij de ritten boven de 100km is Sander toch wel vaak van de partij (Philipsdam en Renesse). De huidige rit ging in dit geval over 125 km via de Kempen, dus Sander voldeed weer helemaal aan de verwachting.
Ook de aanwezigheid van Curt is een vernoeming waardig. Hij heeft nog niet zoveel kilometers in de benen dit jaar, dus het meegaan met de sport over een afstand van 125km was wel gewaagd. Ook Curt stelde niet teleur, want de kilometers werden zonder enige moeite door hem weggetrapt.

Bij het vertrek zat het tempo er direct lekker in en er werd zoals gebruikelijk weinig gezegd. Veel woorden hebben we namelijk niet nodig om elkaar te begrijpen. Al snel zag ik aan de houding van Twan dat hij er niet helemaal jofel bij zat. Waar we elkaar in het begin van een rit in het voorbijgaan vaak begroeten met een knipoog of een glimlach, bleef Twan nu strak voor zich uitkijken. Ook waren zijn kopbeurten niet echt overtuigend. Maar goed, voorlopig liet ik het maar even rusten en begon ik er maar niet over.

Omdat we naar het zuidoosten reden, hadden we flink wind mee. We reden stevig door, maar er was altijd een goede dosis terughoudendheid. Het was immers een lange tocht en de terugweg zou wind tegen zijn. We waren dan ook nog fris en fruitig toen mijn achterband voorbij Alphen weer eens roet in het eten gooide. Wederom had ik lek. Met een vloek en een slip stond ik stil en werd er snel een nieuwe binnenband gestoken. Hoewel ik niet bepaald vrolijk was van het feit dat ik weer lek had gereden, hoorde ik Erik in een opperbeste stemming. Erik constateerde dat hij een goede fietsconditie had en merkte op dat hij nu eindelijk goed met de Sport mee kon komen. Hopelijk zou dit de rest van de rit ook zo blijven.

Mijn lekke band vormde de inleiding voor allerlei complicaties in het restant van de rit. Dit begon al in Lage Mierde en Netersel waar het wielercriterium “De ronde van Bladel” werd verreden. Als gevolg hiervan moesten we onze route aanpassen.
Nadat we weer op de juiste route waren, werd de gashendel weer opengedraaid en bleek dat Erik te vroeg had gejuicht en er helaas af moest. Nadat er op hem gewacht werd, kwamen we Diessen binnengereden waar diverse wegwerkzaamheden onze route doorkruisten. Op harde plastic “rijplaten” werd Diessen doorgereden.
Het dorpje uit werd ons de rit vervolgens bemoeilijkt door de slechte fietspaden met klinkers en boomwortels.
Op de rijbaan voor automobilisten gaan rijden leek dan ook een aantrekkelijke optie, maar deze weg (met het drukke verkeer) leent zich daar nou niet echt voor. Tot overmaat van ramp waren we niet de enige gebruikers van het fietspad. Om de haverklap moesten we weer afremmen voor fietsen, bakfietsen, driewielers, voetgangers, honden, noem maar op. Dit resulteerde vooral in een onrustige rit met veel hollen en stilstaan. Iets wat ook de nodige tol vergt van het lichaam. Erik had hier last van en kon geregeld niet goed bijhouden, maar Twan was het voornaamste kind van de rekening. Al bij Netersel had ik hem gevraagd of het wel met hem ging, waarop hij kortaf antwoordde “nee, verkouden.” Kortaf zijn is niet echt Twan zijn stijl, dus liet ik hem maar met rust. Zolang hij in het wiel mee kon was er geen man over boord. Bij Loon op Zand veranderde de situatie drastisch en moest Twan de groep voor het eerst laten lopen. De hellerit die Twan doormaakte, werd toen voor iedereen zichtbaar, behalve bij Erik want die had al genoeg aan zichzelf. Het tempo werd als gevolg hiervan flink aangepast en in Waspik werd daar nog eens een paar km/h afgeschraapt omdat de kilometers steeds meer tol gingen eisen. Het was overleven voor Twan.
Inmiddels zagen we met lede ogen aan hoe ons gehavende groepje verzwolgen werd door een peloton Pedaalridders. Om de vernedering enigszins te voorkomen en om de eer van de Sport te redden, sloten Sander, Curt en Erik dan ook maar bij de Pedaalridders. Twan maakte het allemaal niet meer uit. Hij zat al ruimschoots in “the painzone” en hij bleef dan ook achter, uitgespuugd door het peloton en geflankeerd door zijn helpers Martien, Gerben en ik.

Via de kortste weg werd nog een heel eind meegereden met Twan richting Terheijden. Gerben bezorgde Twan zelfs nog veilig af bij Corlinda. Dat deed Gerben gewoon weer ongewoon goed!
Hopelijk komt Twan weer snel over zijn griep heen en is hij volgende week weer het zonnetje in het peloton.

Ach ja, het was me weer een ritje; slechte wegen, een zieke Twan, Erik die weer op een ijzersterk karakter mee komt en Curt die op puur talent alle kilometers weer gemakkelijk wegtrapt.
Op sommige zaken heb je nu eenmaal geen invloed.
Op sommige zaken heb je dit echter wel, zoals de route. Hoewel we deze route al eerder zonder problemen gereden hebben, was deze nu verre van ideaal en dat mag ik me als wegkapitein best aanrekenen. Daarom is onze ritmeister Peter Broeders direct aan de gang gegaan met het uittekenen van een geschikte Kempenroute voor de sport. Fijn dat je dit wilt doen Peter, we zijn erg benieuwd. Je reputatie staat op het spel!

Bedankt weer en tot volgende week, dan hebben we de lunchrit onder leiding van Chris. De route en locatie blijven tot nu toe nog een goed bewaard geheim. We zijn benieuwd!

Thais.

In Den Bockenreijder

Gisteravond was het laat geworden na de Houtse Dorpskwis. Een nieuwe activiteit op Den Hout. En al hoewel de beentjes niet goed zijn, had ik er vanmorgen wel zin in om een mooie rit met de tour te gaan maken, zeker nadat we vorige week een erg sfeervolle familiedag hadden met de WTC. Peter Verhagen vertelde mij hoe hij had genoten. Door de wind kon ik het niet goed horen dus moest hij het drie keer vertellen. Hij dacht dat ik het er om deed, maar dat is niet mijn stijl.
Bij het oude raadhuis aangekomen, stonden er al enkele renners te wachten terwijl de kermislui al druk doende waren voor Bruisend Made. Het was mooi om te zien wie er vorige week op de familiedag waren, die hadden nl. al de mooie AH-blauwe wielerhandschoentjes aan die toen overhandigd werden.
Klokslag half negen blaast Piet Verkooijen op het fluitje van een cent om aan te geven dat de trim vertrekt. Ook de tourgroep gaat vertrekken, de rit gaat richting Zuid-Oost naar In Den Bockenreijder, iets voorbij Esbeek achter landgoed De Utrecht. De rit was al eerder aangekondigd net zoals de koffiestop met gebak. Als we vertrekken, blijken de volgende WTC-ers in het peloton te zitten: Cees en Rachel Marijnissen, Corné Schoenmakers, Leo en Erik Stasse, Peter Verhagen, Adrie Verregghen, Tim Verwaters, Ad en Anneke van Wesel en ondergetekende, de burgemeester van Ter Aalst.
De wind zorgt er voor dat we vanaf het vertrek er lekker in knallen. We rijden dan ook zo door Den Hout, Teteringen en Seters Dorst. Als we de Vijf Eikenweg oversteken, hoor ik LEK. Het blijkt een sanitaire lek, ofwel een plaspauze.

Hierna gaan we voort langs de Steenhovense baan waar de Jacobus hoeve staat. Ook bekend van de cross for the Crocus. We gaan verder richting Hulten waar we langs een pand van van Eijck rijden. Erik Stasse haalde, zoals vele andere. daar de onderdelen voor zijn snelle bromfiets om ze dan enkele weken later weer te kopen als de politie ze in beslag had genomen. Dit was al een vorm van circulaire economie. Bij het vliegveld is het fietspad omgetoverd tot een fietsbehendigheidsparcours. Iets wat voor de vele oudjes die we vandaag ontmoeten misschien wel een heel goede training is. Na Gilze gaat het via Riel naar Hilvarenbeek. Hier horen we opnieuw LEK. Dit keer géén valse bingo maar een lekke band voor Peter Verhagen. Geroutineerd haalt hij er het wiel uit en weet al snel de boosdoener te vinden. Een klein steentje kan dan toch best veel last bezorgen. De band er opleggen en oppompen met de CO2-patroon gaat goed, behalve dat het ventiel even bevroren raakt.
Als we Esbeek uitrijden, passeren we Landgoed De Utrecht en even later voorbij de golfbaan gaan we linksaf naar Den Bockenreijder. Corné, die weer sterk rijdt, heeft wat te veel snelheid op het gravelpad waardoor hij er zelfs voorbij rijdt. Op het terras aangekomen is het al aardig druk als we ons daar neerzetten. Na de koffiestop vertrekken we richting Poppel door een mooie bosrijke omgeving.
Ad van Wesel is vandaag weer sterk en krijgt om de beurt een andere metgezel om het kopwerk te doen. Ook de man in de Rode Leiderstrui laat zien dat hij een echte leider is.
Vanuit Poppel gaan we over Groot en Klein Bedaf richting Alphen, waar we juist voor de kom afdraaien in de richting van de natuurbegraafplaats de Hoevens. In dit stuk van de route passeren we het Pestkerkhof waar wat werkzaamheden worden verricht.
De zon laat zich niet echt veel zien maar om te fietsen is het echt goed weer. Via Gilze en Dorst zijn we met ruim 100 km op de klok voor half één op Ter Aalst. Van hieruit is nog een klein stukje naar Made voor de rest van de groep.

Groeten van den burger.

Anneke en Ad van Wesel winnen tijdrit WTC Made

Een klassieker op de wielerkalender van WTC Made is de tijdrit. Door de speciale opzet kan iedereen in principe winnen. Dit jaar waren het Ad en Anneke die de trofee na de feestmiddag mee naar huis mochten nemen.

Bij een tijdrit is het normaal zo dat de snelste renner, koppel of team, winnaar is. Zo niet bij WTC Made. Hierbij geef je voor vertrek aan spelleider René van Mook door hoe lang je over de afstand van 37,5 km. door de Madese en Zwaluwse polders denkt te gaan fietsen. Dan berg je horloge, teller, GPS en telefoon op zodat je geen tijdsinformatie hebt. Rijden op gevoel dus en dan zo dicht mogelijk bij je voorspelde tijd uitkomen. Dit jaar mocht je individueel, danwel als duo of als trio rijden. Alle drie de varianten kwamen ook echt voor. Het was de ochtend van 23 juni mooi weer en niet al te veel wind uit westelijke richting. Misschien dat het daardoor kwam, maar de nauwkeurigheid van de toppers van dit jaar was opmerkelijk. Maar liefst vier deelnemers/teams zaten binnen 28 seconden van hun vooraf opgegeven tijd. Wim Rasenberg en John de Wijs hadden in een normaal jaar aan het verschil van die 28 seconden vast genoeg gehad voor de eerste prijs, maar dit jaar werd je daarmee vierde. De 15 seconden verschil van Peter Korse en Peter Kuijpers bracht hen op de derde plaats. Zelfs 8 seconden naast de voorspelling, zoals het trio Adrie Verregghen, Wim ten Haaf en Arion van Dongen op de stopwatch van de spelleiding klokte, was onvoldoende. Anneke en Ad van Wesel waren nog veel nauwkeuriger want zij voorspelden 1:05:10 en kwamen binnen op 1:05:12. Slecht twee seconden verschil dus. Super nauwkeurig gereden, maar ze waren ook net terug van vakantie waarin ze drie weken geoefend hadden op het samen rijden. Alleen oud-lid Jan Sestig klokte in 1995 nog korter op de voorspelde tijd, namelijk 1 seconde verschil, zoals vermeld op het plaatje op de trofee. De overige uitslagen met tijdverschil en ook vermelding van de gemiddelde snelheid, want hoewel dit niet van belang is, is daar men vaak ook wel benieuwd naar, staat in bijgevoegde tabel.
In de namiddag was het de WTC familiefeestdag. We werden verwelkomd bij de familie van Oerle in den Hout, of om precies te zijn: op Ter Aalst. Na de koffie met een lekkere koek gebakken door ons clublid Curt, werd een wedstrijd klootschieten gehouden. Nieuw voor de meesten; je legt een parcours af waarbij je steeds met een bal zo ver mogelijk vooruit rolt. De winnaar is het team dat met het minste aantal worpen het traject, van in dit geval zo’n twee en een halve kilometer, af weet te ronden. Veel hilariteit als de bal (van een ander team) in een modderpoel of groenbosjes terecht kwam. “Meedoen is belangrijker dan winnen” is wellicht een mooie olympische gedachte, maar zo niet voor deze WTC teams. Scheidrechters Gerard van Oerle en Peter Broeders kregen te maken met afleiden, dwarsliggen en ronduit valsspelen. Gelukkig werd bij de barbecue en drankjes nadien alles weer bijgelegd en konden prijzen voor klootschieten (Antoon Romme, zijn vrouw Tiny en Annemieke Rensen waren de winnaars) en tijdrit uitgereikt worden. Een geslaagde clubdag kwam hiermee ten einde.

 Deelnemer(s)verschil t.o.v. voorspelde tijd (MM:SS)Gem. snelheid (km/uur)
1Ad en Anneke van Wesel00:0234.4
2Adrie Verreghen – Wim ten Haaf – Arion van Dongen00:0832.0
3Peter Korse – Peter Kuijpers00:1528.6
4Wim Rasenberg – John de Wijs00:2829.4
5Kevin Damen01:2233.5
6Corné Schoenmakers – Gerard van Oerle02:1433.1
7Tim Verwaters – Peter Verhagen02:5332.9
8Erik van der Hoeven02:5534.5
9John Haankorf – Twan van Meel02:5536.8
10Gerard Veekens – Annemiek Rensen03:2325.9
11Martien van Kaam03:5637.5
12Erno Haanskorf en Leo Stasse04:5730.0