Na een weekje rustig aan, omdat ik af en toe wat duizelig was, stap ik weer op mijn racefiets. Samen met Anneke richting het oude Gemeentehuis. Ik heb nog steeds mijn beslissing niet genomen of ik A of B ga rijden. Eens kijken hoe dat gaat. In de Van den Hout straat stuitert het altijd nogal dus een goede test. Mijn hoofd heeft geen problemen met de schokken, dat is goed nieuws.
Ik verwacht overigens niet veel mensen en dat dus A en B wel samen zullen rijden. Om vijf voor negen regende het namelijk nog. Maar blijkbaar hebben veel mensen er toch zin in, er staan al zo’n mannetje of 13-14 aan de start, inclusief André van Kuyck die eens mee wil rijden in zijn race-handbike. Net na negen geeft Piet, die vandaag weer leider is, het startsein voor de B, die gaan rondje Hoeven doen.
Ik besluit met de A mee te gaan, we zijn dan met 6-en.
John is er niet bij vandaag, ik ben wel benieuwd hoe hij er uitziet, van de week vertelde hij dat hij op een bokser leek (die verloren had..).
Het is droog nu. De pessimisten zijn te herkennen aan het regenjasje, de optimisten staan er bij  alsof het zomer is. Paul heeft heimwee naar boven de rivieren en stelt dus rondje Gorinchem Sliedrecht voor. Sommigen menen dat je in deze tijd niet in het kleigebied moet zijn. Ik vind het zelf ook niet zo’n goed idee, je kunt niet afsnijden als je echt nat zou regenen en ook niet als het toch niet goed met me zou gaan. Richting het zuiden wordt voorgesteld, maar daar kan het ook glad zijn door gevallen bladeren merkt Paul op.
Nou, Frans weet een rondje waar dat mee valt, om het vliegveld van Gilze-Rijen heen en dan naar Chaam. Fijn, mensen die hun route zo voorbereiden en zelfs weten waar wel en niet blad ligt. Blijkbaar is het echter afgelopen nacht opeens herfst geworden want nu lag er toch echt blad onder de bomen. En eikels. Eikels zijn bekend om hun hoge oliegehalte van meer dan 20% (dat geeft het vlees van het Iberische varken die lekkere smaak, die voer je eikels dus). Als die dus plat gereden op de weg liggen, moet je dus goed uitkijken. Maar we waarschuwen elkaar goed dus geen gevaar.
Via Gilze rijden we naar Chaam, dan langs de grens naar Rijsbergen. Vanaf Rijsbergen rijden we door de Rith. Een natuur- en cultuur gebied…. De rest moet je zelf maar lezen: https://nl.wikipedia.org/wiki/De_Rith .
Net voor Mastbos begint het echt hard te regenen. We doen onze regenjasjes aan. Tenminste, de mensen die zo’n ding mee genomen hadden, de pessimisten of beter gezegd de realisten. De prijs voor grootste optimist van de dag gaat naar Twan.
Geen regenjasje meegenomen, geen overschoenen, geen spatbordje. Optimisme is een mooie eigenschap maar je wordt er wel zeiknat van vandaag.
Paul blijft goedgemutst en begint zowaar te zingen: “Tis weer voorbij die mooie zomer…” en natuurlijk kan hij het Rotterdams accent van Gerard Cox daarbij prima nadoen.
We krijgen nu het beetje wind dat er staat mee dus maken we een mooi tempo naar huis. Vanaf de Drie Hoefijzers nog even het gemiddelde een beetje optrekken zodat we keurig op tijd de teller stil kunnen zetten op 75 kilometer.
Als Anneke ook thuis is, moeten wel de fietsen gepoetst worden. Wat is mooier dan een gepoetste fiets zei Paul nog, nou: 2 gepoetste fietsen.
Hopelijk volgende week wel mooi weer zodat we een mooie afsluitende snerttocht kunnen hebben met goede opkomst in de kantine van sponsor RVSA.

Ad van Wesel

Vandaag de eerste keer dat we om 9:00 uur starten. Dat is een teken dat het seizoen bijna voorbij is. Nog lekker fietsweer, wel kans op een buitje en daarom rijden we richting zuid-oosten, want volgens Buienradar zou daar de kans het kleinste zijn.
9 A renners met veel jongelui in de gelederen dus Flip, Peter en ik hoeven wat minder op kop. Dat is wel lekker want er staat toch een behoorlijk zuidelijk windje.
Nog even improviseren en de omleiding door Molenschot volgen.
Maar het gaat voorspoedig.
Tot we vlakbij ’t Zand zijn, dan opeens een valpartij….
John en ikzelf tegen de vlakte. Ik voel mijn hoofd op de weg slaan, gelukkig doet mijn helm goed zijn werk. Voor wie nog twijfelt aan het nut van zo’n ding verwijs ik naar bijgaande foto:

Een ander accessoire dat we tegenwoordig allemaal hebben, is een bril. Of dat bijdraagt aan veiligheid zal John nu wel betwijfelen (en ik ook). Bij hem zie ik een kapotte bril op de grond liggen en een bloedend gezicht. Het lijkt er op dat zijn bril een sneetje onder en een flinke jaap boven het oog gesneden heeft.  De EHBO bidon van de club komt goed van pas. Thijs heeft EHBO ervaring en met gaasverband, kompres en zwachtel plakken we John weer dicht. Ik bel ondertussen onze Perry die nu naast webmaster voor WTC ook voor ziekenvervoerder moet spelen. De TomTom stuurt hem helemaal binnendoor dus zijn komst laat behoorlijk op zich wachten. Kees krijgt het koud (altijd) en ook Peter gaat een stukje rijden om warm te blijven. Maar ze blijven allemaal solidair wachten tot John en ik en onze fietsen in de auto geladen zijn. We zetten koers naar huisartsenpost in Oosterhout. John is niet aangemeld maar de aardige receptioniste laat hem wat dingen invullen en plant alvast een dokter in. Half uurtje zegt ze. Mooi tijd voor mij om Perry thuis af te zetten en mijn fiets uit te laden. Mijn karretje is niks beschadigd. Wonderbaarlijk. Ik begin wel wat een schrijnend gevoel te krijgen op schouder, heup en enkel, maar verder gaat het goed. John zijn nieuwe Canyon fiets is er wat slechter aan toe maar de vitale delen niet kapot. Stuur kapot, dat is duidelijk, en het zadel ook. De strakke zadelpen lijkt mij ook verloren. John zal hem bij de leverancier moeten laten nakijken.
Als ik weer terug kom in de wachtkamer van de huisartsenpost, ontmoet ik daar Bart Kauerz, ex-lid en schoonzoon van onze secretaris met zoon Lars die last heeft van oorontsteking. Kan ik mooi even bijpraten met Bart. Het gaat goed met hem, alleen geen tijd om met ons te fietsen. Als Bart en Lars met de dokter mee zijn, meldt John zich.
6 hechtingen zijn nodig gebleken om zijn gezicht weer op te knappen, hij hoopt dat hij er wat knapper van zal worden, dit kunnen we pas zien als het verband er over een paar dagen af is. Ik ben bang dat hij eerst nog wel even bont en blauw zal worden.
Als hij maar niet aangehouden wordt als horrorclown, daar schijnt de politie naar op zoek te zijn deze weken.

Al met al is het nog meegevallen met het vallen, we kunnen morgen gewoon aan het werk. Vanavond op tijd naar bed want mijn hoofd is wel wat zwaar en mijn nek een beetje stijf. Ben benieuwd hoe het morgen voelt en John waarschijnlijk ook.

Ad

Na weer een weekje Shanghai fiets ik richting oude gemeentehuis. Als je uit zo’n drukke, warme stad met slechte luchtkwaliteit komt, is het letterlijk en figuurlijk een verademing om weer op de May en omstreken rond te fietsen. Er staat een flinke groep te wachten bij het Oude Gemeentehuis want we vertrekken allemaal gelijk.
Nu Peter Broeders er niet is, is het de vraag wie het voortouw gaat namen voor de B.
Om half negen zie ik dat dat Piet Verkooijen is. Dat vind ik mooi want Piet wilde dat toch echt even niet meer doen. Blij dat hij het weer eens probeert, bedankt Piet!
Velen vinden dat blijkbaar ook prettig, want ze sluiten massaal bij hem aan.
Ik tel uiteindelijk nog maar 7 mensen die voor leider Flip kiezen. Flip heeft bedacht een rondje Brabantse Biesbosch te rijden met de A. Dat klinkt goed, want het is heel mooi weer daarvoor. Het KNMI heeft weliswaar code oranje afgegeven in Nederland voor dichte mist maar hier schijnt het zonnetje en er is weinig wind. Ik ga verder met het genieten van wat ik onderweg zoal zie of wat me opvalt. Hier een opsomming:

–          In Geertruidenberg mag je nu links van de Stationsweg (welk station? Het tankstation?) op het fietspad rijden. Dat scheelt 2 keer oversteken. Waarschijnlijk gedaan voor schooljeugd maar ook voor wielrenners een verbetering. Goed voor het gemiddelde, dat scheelt 2 keer remmen.

–          In Werkendam hebben ze volop faciliteiten voor fietsers tegenwoordig. Of zou die Dixie op het fietspad waar we omheen moeten toch het werk zijn van de Werkendamse hooligans?

–          We zijn goed aan elkaar gewaagd. Alleen John is iets gewaagder dan anderen. Als hij overneemt gaat het 2-3 km per uur harder. “Ligt aan mijn nieuwe Canyon fiets” zegt hij, hij kan er niks aan doen. Ik zit nog eens goed te kijken naar die fiets, de buizen zijn zo smal  dat ik toch moet concluderen dat daar echt geen motortje in past. Zouden het dan toch gewoon zijn benen zijn?

–          In de Biesbosch geniet ik van de Hollandse waterwerken. Het project “Ruimte voor de rivier” heeft niet alleen de situatie voor de grote steden aan de rivieren veiliger gemaakt, maar levert ook een prachtig landschap op.

–          Er zijn deze ochtend veel vogelaars te zien in de Biesbosch. Overal staan ze met verrekijkers of ze rijden langzaam met de auto met raampje open om niks te missen.

–          Hoewel wij goed doorrijden, kan ik toch ook goed rondkijken deze morgen. Ik zie Reigers, Buizerds, een Sperwer, een Torenvalk, een Havik en zelfs een ijsvogeltje. Prachtig in de zon. En ook nog enkele langbenige blondines. Thijs en ik concluderen dat het steeds mooier wordt op de weg met al die hardloopsters tegenwoordig.

–          Het is lekker fietsen tegen de wind als het blok Thijs en Kevin op de eerste rij voor je rijden. Hoewel je dan niet veel meer ziet als klein manneke.

–          Het gat in de straat aan het einde van de Werfkampseweg (moest ik ook opzoeken, zeg maar als je bij Kerkje langs snelweg bij Raamsdonk uitkomt) is eindelijk opgeknapt. Beter laat (in het wielerseizoen) dan nooit.

–          Kevin komt als eerste boven op de Amertakbrug en rijdt Peter Verhagen aan de achterkant er af. Vorm voor Kevin (beter laat in het seizoen dan nooit) en Peter is over de top (of beseft dat de kampioenschaptrui er toch niet meer in zit).

Na 80 kilometer genieten, parkeer ik mijn fiets tegen de garage. Lekker bakje koffie in de tuin. Niet gek hoor, Nederland!

Ad van Wesel

Ik verwachtte deze ochtend niet al te veel mensen bij de A omdat een groot deel van de WTC-ers naar Den Hout gelokt zijn met worstenbrood en koffie.
Maar niemand, dat had ik niet verwacht.
Dus vijf over acht rij ik maar weer naar huis en neem een  bakje koffie om daarna tegen half negen met Anneke een tweede poging te wagen. Nu zijn we met 8-en in totaal.
De renners willen een rondje van rond de 70 kilometer en graag om 11 uur terug zijn.
Ik vind het prima, want moet vanmiddag net na 1 uur al weer richting Schiphol, dus dan heb ik mooi nog wat tijd om mijn koffertje in te pakken. Sommigen hebben zin een een rondje ’t Zand. Anderen hebben dat rondje al wel gezien. Ik besluit het rondje maar eens andersom te rijden. Een rondje Dnazt’ dus. Uit ervaring weet ik dat als je andersom rijdt je toch hele andere dingen ziet. Zo zag ik in Dorst een pijl richting Restaurant “Honger en Dorst”, nooit gezien.
In het begin is het nog wel fris. Ik heb thuis op de thermometer gezien dat ik kniestukken, zweetshirt en shirt lange mouwen aan moet, maar als we buiten de bebouwde kom komen, blijkt de 9 graden op de thermometer achter ons huis daar niet meer te kloppen. Peter Verhagen’s meter geeft zelfs maar 5,6 °C aan. Ha, vandaar mijn koude tenen en vingers. Komt ook door de nevel die rond Den Hout hangt. Met Hemelvaart heeft Den Hout Dauwtrappen te voet, vandaag Dauwtrappen op de fiets. Gelukkig breekt even later de zon door de mist en wordt het een schitterend fiets weertje.
De B-renners vinden het blijkbaar prima dat ik op kop rijd want ze laten mij daar de hele rit zitten. Af en toe wisselt mijn kop maat dus zo kan ik even bijkletsen. Zo weet ik nu dat Erik van der Hoeven weliswaar geen sleutelbeenbreuk had die volgens hemzelf alle echte wielrenners een keer moeten hebben, maar wel een sleutelbeen bobbeltje. Toevallig in een of ander fietsprogramma gezien dat heel veel echte wielrenners en rensters dat ook hebben. Gevolg van een sleutelbeen uit de kom als ik het goed heb (= AC luxatie).

Op basis van deze informatie vind ik toch dat we Erik nu als “echte wielrenner” mogen betitelen. Zelf hoop ik wat dat betreft nooit een echte wielrenner te worden.
Jacques en Peter vertellen dat Coby en Annemarie flink in de lappenmand zitten met respectievelijk een hernia en reuma. Geen pretje voor zulke actieve meiden; beterschap toegewenst van mij en omdat ik voorzitter ben: ook namens alle leden en bestuur.

Als we ’t Zand al weer achter ons hebben liggen, krijgen we de eerste groep van Den Hout-Den Hout in het vizier. In het tegenmoet komen zie ik een flinke groep in het wiel van Peter Broeders. Peter ging de “langzame” groep leiden, die van 25 km/uur. Dat zal niet meevallen voor Peter want die is sterk op het moment. Misschien had hij zijn remmen iets aan moeten draaien. Na deze groep komen we nog 4 groepen tegen. De laatste groep zijn de snelle jongens. Onze Twan rijdt op kop zie ik en daarachter zie ik nog verschillende van onze A renners. Ik denk dat die voor de eerste stop de kopgroep van Peter wel te pakken zullen hebben, want het geplande gemiddelde van die groep is 33 km/uur. Ik ben benieuwd of die gasten gaan stoppen bij de geplande 2 stempelplaatsen. Misschien dat ze die niet eens zien.

Wij rijden in een lekker constant tempo naar huis. Over Oosterhout en Den Hout…. Eigenlijk rijden wij dus ook gewoon Den Hout -Den hout. Zullen we nog even kijken of er nog worstenbrood over is, daar hebben wij dan ook recht op.
Maar we hebben geen tijd. Afspraak is afspraak en volgens die afspraak lever ik alle renners om 11;00 uur precies af op de May.
Het weer is nu zelfs zo goed dat we nog lekker even een bakje koffie buiten in de tuin kunnen drinken. Helemaal relaxed en klaar voor een ongetwijfeld hectische week.

Ad

Ik blijk vandaag wat laat vertrokken. Frans Marijnissen staat namelijk al bij het Oude Gemeentehuis als ik aan kom rijden, dan ben je te laat.
6 WTC-ers tel ik, maar daarvan zal Peter Broeders de B ploeg weer gaan leiden om half negen. Hij is al weer vroeg aan het warm rijden. Hij heeft al gezien dat bij de WSVP redelijk wat mensen staan en bij de Pedaalridders alleen Pieter den Dunnen. Hij rijdt met ons mee tot de parkeerplaats bij Rullens en gaat dan Pieter uitnodigen met WTC mee te rijden deze morgen. Wij rijden met 5-en richting Wagenberg. De wind staat zuid-west dus rijden we richting de zuid-west hoek van Brabant.
“Niet te gek” is de opdracht aan mij als leider. Zowel qua afstand als snelheid blijken ze te bedoelen. Afstand van het rondje dat ik in mijn hoofd heb, weet ik vrijwel zeker dat rond de 90 kilometer ligt, zoals bepaald op de jaarkalender. Snelheid… wat is niet te gek?
En hoe zijn ieders benen? Het blijkt al snel dat ons nieuwe lid Edwin een goede dag heeft. Of misschien wel niet, ik ken hem nog niet zo goed, maar dan is hij echt sterk. Om beurten rijden we naast hem in het begin. Hij houdt een strak vast tempo aan. Flip heeft wat last van zijn rug, zegt hij, maar rijdt toch goed. Peter en Frans houden zich in het begin wat gedeisd. We rijden om Prinsenbeek heen en via Liesbos richting Rijsbergen. Ook daar rijden we omheen en zo ook laten we Zundert links liggen.
De mannen met thermometers op hun fiets melden mij dat het maar 9 graden is. Ik ben blij met mijn jack lange mouwen en kniestukken. Ik moet in deze tijd van het jaar nog vaak aan ons te vroeg overleden lid Jan Driessen denken. Die zei altijd: “onder de 15 °C mag je niet met blote knieën rijden, dat is slecht”. Tot op de dag van vandaag hou ik me aan dit advies van Jan. Hij stierf met goede knieën maar zijn hart stopte er helaas mee.

Schijf kan ik ook nog ontwijken en we komen op de rotonde van café Jagersrust. Daar zie en hoor ik de eerste bladblazer van het jaar, hét teken dat de herfst is begonnen.
De eigenaar blaast het terras schoon voor de vele fietsers die er wel gaan stoppen. Jagersrust is bekend van de lekkere Trappist. En van de touwtrekclub die daar thuis is/was. Ik heb nog eens mee gedaan aan een touwtrektoernooi daar. In de categorie “adde mar leut hèt”, uitslag weet ik niet meer ;-).

Zoals gezegd, we stoppen niet maar draaien richting huis, de wind wat meer in de rug.
Net voor Roosendaal gaan we de snelweg over door de Zeg (Zegge officieel). Geen kip op straat en ook geen auto. Langs de fietsenwinkel van Ad van Overveld. In een grijs verleden heb ik daar ooit een tweedehands frame gekocht toen mijn fiets kapot was en ik weinig uit te geven had voor een nieuwe. Ad van Overveld was ooit een bekende wielrenner heb ik me laten vertellen. Eigenlijk weet ik niet wat hij gepresteerd heeft. Dat moet je aan Peter Broeders vragen.

Wij rijden via Oudenbosch en ik probeer het centrum te vermijden. Helaas, een wegafsluiting (niet voorgereden inderdaad, ik geef het toe) en we moeten terug.
Flip weet gelukkig hoe je via de kop van het haventje toch weer aan de goede kant van het water komt dus we zitten snel weer op de route. Ik besluit niet de bekende Goudbloemsedijk naar het fietsbruggetje te nemen maar de Molendijk aan de andere kant van de Mark. Ik weet dat je tegenwoordig niet meer helemaal door Zevenbergen over smalle fietspaadjes hoeft, maar over het nieuwe bruggetje kunt gaan en dan bij het station uit kunt komen. Vorig jaar wel eens uitgezocht maar ik ben er niet helemaal zeker van. Dat blijkt dan ook niet goed te gaan. De weg waar ik in wil, staat een hek voor. We draaien nog een rondje en pakken de volgende rotonde. Wat slingeren wat en dan zit ik weer waar ik wil komen. De wijk is nog niet helemaal klaar en ik heb de indruk dat ze de hoofdweg nog wat door willen trekken. Dat hoop ik, want op zich is die Molendijk waar we langs reden mooi fietsen, maar daarna door Zevenbergen, dat kan beter.

We pakken het fietspad langs Langeweg en met wind schuin van achteren maken we nog wat snelheid. Edwin is nog steeds niet moe, ik zie dat hij zijn banaan nog in zijn achterzakje heeft zitten. Ik moet er niet aan denken dat hij die ook nog eens opgegeten had!

Met 89,7 km op de teller kom ik thuis aan. Dat is toch aardig nauwkeurig.
En de snelheid was “niet (te) gek”.
Weer lekker gefietst, de mannen die bij de B zeiden dat het daar  “een oude wijven snelheid” was, moeten gewoon eens gezellig met ons mee gaan.

Ad

Na 2 weken gemist te hebben vanwege werk in China, rijd ik naar de verzamelplaats.
Enige twijfel is er wel want het is de vraag of de hometrainersessies in de hotels de vorm een beetje hebben kunnen onderhouden.
Bij het Oude Gemeentehuis zie ik 7 WTC tenues and 1 Castelli. Dat blijkt ons nieuwe lid Willem Avontuur te zijn, een goede aanwinst zou later in de ochtend blijken, sterk en sociaal rijdend. Flip zal het rondje Hoekse Waard voorrijden dat op ons programma 100 kilometer is…hmm ik dacht toch altijd langer. Gelukkig is er weinig wind en iedereen heeft er zin in, dus we rijden vlot naar het westen. Mooi denk ik nog, als de wind straks aantrekt hebben we hem mee. Het eerste blijkt te kloppen, de wind trekt aan maar komt vanuit zuid oost merk ik als we na Goudswaard het keerpunt hebben terug naar de May.
De windmolens draaien niet maar ik begin toch echt een tegendruk te voelen. Omdat iedereen zijn beurt pakt, is dat geen probleem. In het begin althans, geleidelijk gaan de windmolens aan en wordt het pittiger en ook wat stiller in ons peloton.
Ik hoor John achter mij wel wat zitten te klagen. Hij vindt dat ik maar eens wat meer moet eten in China want hij heeft te weinig om achter weg te kruipen. Misschien moet iedereen die slank wil blijven dan maar met stokjes eten. Hoewel dat geen garantie is, de meeste van mijn collega’s in China hebben een behoorlijk buikje, maar dat ligt meer aan de sloten bier en Bahjoh (sterke drank) die gedronken wordt tijdens het eten. Dat is verplicht, tenzij je, net als ik, allergisch bent voor alcohol.  Dat is wel een gemis maar wel goed voor de lijn. Dus met stokjes eten en alleen water of thee, dat is het China dieet dat ik volg. Maar niet iedereen is er dus zo tevreden over. Dan moet hij maar een ander wiel kiezen. Achter Kevin zit je natuurlijk veel beter en het valt me op dat die heel sterk rijdt.
De ene na de andere wielrenner en groep halen we in. Sommigen rijden even mee, gezellig. Vanaf Oude Molen krijgen we weer een groepje in zicht. Wat is dat nou? We komen niet dichterbij. John, gemotiveerd door zijn mooie nieuwe fiets, geeft er een snok aan en het gaatje wordt toch gedicht. Als de mannen het door hebben, slaan ze snel af.
Wij rijden over Moerdijk. Helaas is de kortste weg afgesloten en dus moeten we nog even door de polder zoals Flip luchtig opmerkt. Daar waait het nog harder en de animo om op kop te rijden is er nog maar bij een paar renners. Ik voel nu ook dat mijn benen niet meer gewend zijn meer dan 3 uur te presteren. Ik zie ook al 120 km op mijn teller; de Hoekse Waard is toch niet gekrompen. Toch heel anders dan 1 uur op een home trainer zitten zwoegen. Nu waardeer je wel beter om met je maten te fietsen, wat bij te kletsen en te genieten van het mooie uitzicht in plaats van tegen een blinde muur aan te kijken in een ruimte waar de airco de temperatuur niet onder de 30 graden weet te krijgen.

Ad

Traditiegetrouw is de laatste zondag van de schoolvakantie bij WTC Made een bijpraattocht. De A en B groep vertrekken wel ieder apart maar onderweg treffen ze elkaar tijdens een bakkie koffie. En zo ook dit jaar.
Zondag 27 augustus vertrok de A groep om 8.00 uur bij het oude gemeentehuis, 8 WTC’ers gingen op pad voor een rondje Werkendam.
Een half uurtje later vertrok de B-groep met nog eens 12 WTC’ers voor een rondje Heusden, dus dezelfde richting. Op deze zomerse ochtend in een ontwakende natuur was het schitterend fietsen zo in de opvallende clubkleuren van sponsoren Vema Crane en RVSA, het vasthouden van een vakantiegevoel was geen probleem.
Het leuke aan deze tocht is wel om gelijk proberen aan te komen bij het koffieadres SED in ‘s Gravenmoer. Dat lukte net niet, de A zat er al toen de B groep klokslag half 11 aanschoof op het zonnige terras. Maar zij hadden het excuus dat de brug bij Raamsdonksveer open stond.
De koffie met heerlijk gebak werd vlot geserveerd en gesponsord door William Haanskorf, eigenaar van SED. Deze brandstof ging er goed in, zo te zien beter dan de gebruikelijke banaan.

Het was voor de aanwezige nieuwe WTC-leden leuk om de andere leden nu eens zonder helm te zien, is toch altijd net iets anders.

Nadat er aardig was bijgekletst, werd gezamenlijk richting Made gefietst.
Wim Rasenberg, de leider in het opkomstklassement reed in zijn opvallende rode trui, lekker mee in het peloton. Gaat het dit jaar wel lukken om de felbegeerde trui te veroveren?  Wim wordt op korte afstand gevolgd door Peter Verhagen, slechts 1 rit zit er tussen. Op de derde plaats staat Flip Segeren, dus het kan nog spannend worden de komende ritten.

Met nog 7 ritten op het programma, waaronder een dagje Limburg op zaterdag 9 september, zijn we benieuwd hoe de strijd om de Rode Leiderstrui verder gaat verlopen. Gaat Wim nog een dagje missen?

Anneke

Na 2 weken afwezigheid voor hoogte-stage in Luxemburg en Frankrijk, rijden Anneke en ik naar het Oude Gemeentehuis voor vakantietocht 5.
Ik zie een behoorlijke groep staan en Peter Broeders denkt al aan een herhaling van vorige week toen er een peloton van 26 gereden werd. Dat is als leider niet zo prettig om onder controle en veilig te houden. Omdat Peter en ik weinig van de bekende A gezichten zien, besluiten we een iets langzamere A groep voor te stellen zodat de groep mooi opsplitst.
Als ik dit aankondig, komt meteen de term A-min uit de mond van Erik van der Hoeven. Iemand vindt nog dat dat te veel lijkt op een bekende Afrikaanse leider die ik maar een Idi-oot vond en na mijn verhaaltje roept iemand A-men. Hoe dan ook, het beloofde rondje van 90 kilometer en iets langzamer dan de A normaal doet, slaat blijkbaar aan. We vertrekken met 11 personen; 9 leden en met Edwin en Thijs onze 2 aspirant-leden.

Er is nog niet veel wind maar wat er is komt uit het westen. Dus die kant rijden we op, net als de B overigens die in het begin een stukje achter ons rijdt. Ik houd altijd van lange rechte stukken en dan is het rondje Boompjesdijk wel mooi. Bovendien vang je lekker wind in de rug bij westen wind. Helaas, de wind draait gedurende de tocht en vanaf het keerpunt op de Boompjesdijk, voel ik wind opzij vanuit  het noorden. En later zelfs een beetje van voren. Verdorie, de wind zit Noord-Oost. Maar we hebben zat sterke mensen en de aspiranten laten zien dat ze sterke benen hebben. We rijden vlot en op het einde hebben de renners zelfs nog wat over en het tempo gaat omhoog. Marc de Pijper moet nog even wennen aan dit tempo maar is iemand die blijkbaar heel snel herstelt en is zeer tevreden om te constateren dat hij dit gewoon kan.
Lekker gereden  met deze A-min.
Voor herhaling vatbaar.

A-men.

Ad

De tweede vakantierit van het jaar zie ik wat minder mensen aan de start. Toch genoeg om een A en een B peloton samen te stellen. Bovendien hebben we 3 gastrijders en uiteindelijk zelfs 4 als een Wilde Bond renner aansluit omdat hij bij hen alleen staat.
Met 6 WTC’ers plus gastrijder Thijs vertrekken wij richting Moerdijk voor een rondje Sliedrecht-Gorinchem. Terwijl ik wegrijd, hoor ik mijn naam roepen. Ik ga even terug.
Oei, blijkt dat ik vergeten ben om de Rode trui te regelen die Wim verovert heeft. Nu kan ik even niks doen maar als ik het er met Flip even over heb, komen we op het idee dat we het bij terugkeer in Made nog kunnen doen. Omdat John wat panne heeft  (een steentje in zijn remblokje wat niet lekker is), moeten we even stoppen. Ik bel Peter Broeders en krijg hem zowaar te pakken. Hij zal zorgen dat Wim rond elf uur bij het oude gemeentehuis staat zodat Flip en ik alsnog voor de verdiende Rode Trui kunnen zorgen.
We rijden weer verder maar John blijft problemen houden. We stoppen nog een keer.
Ik begin te vrezen dat we onze tijdsafspraak niet gaan halen maar het tempo zit er goed in dus het moet goed komen. Als we bij het uitrijden van Sliedrecht even voor het stoplicht moeten wachten besluiten 2 renners een pisstop te maken. Komt er net een politiebus aanrijden en ja hoor, die komen in actie want dit kan echt niet.
De agent grijpt de microfoon en dan klinkt het “Afknijpen !”. Dan rijden ze lachend verder.
Gelukkig geen verder oponthoud, we koersen naar Gorinchem vanaf waar we onvermijdelijk de wind op de kop gaan krijgen. Ik heb niet goed getimed en zit net op de brug op kop. Op een gegeven moment zakt mijn snelheid naar 27 km/u en niemand die me komt redden. We besluiten de kortste weg naar huis te nemen, niet door de Werkendamse polder dus maar langs de A27. Een goede keuze ook omdat daar heggetjes staan die de wind wat breken. We rijden nu kop over kop zodat we niet te moe worden. Iedereen pakt zijn beurt dus zo schiet het mooi op. Net na 11 uur rijden we Made binnen. Flip gaat gauw een Rode Trui zoeken en ik meld me alvast bij het Oude Gemeentehuis waar de B-groep met Wim in hun midden al staat te wachten. Uit de wind en even later ook uit de motregen, want er begint net wat nattigheid te vallen. Gelukkig is Flip er snel.
Het meegebrachte L-maatje is net te krap voor de gespierde torso van Wim maar als hij buik en adem inhoudt, past hij er net in voor de foto.
Toch rijdt hij na de huldiging en felicitaties even mee naar Flip om een XL op te halen.
Ik ben benieuwd wie Wim dit jaar nog uit die trui gaat krijgen.

Ad

De eerste vakantietocht van dit jaar blijkt dat er nog niet veel mensen op vakantie zijn.
Bij de vakantietochten vertrekken A en B om half negen dus komt alles samen vandaag. Dat leidt tot 25 coureurs aan de start waar onder 3 gastrenners die eens een rondje met ons mee willen rijden. Ze zijn van harte welkom natuurlijk.
Het A deel lijkt erg klein te zijn want Flip moet op tijd thuis zijn en wil daarom met de B mee. Ook Kees en Rachel twijfelen. Ik stel voor gewoon met de A ook goed 70 km te rijden zodat zij toch met de A mee gaan. Anders wordt het B peloton wel erg groot wat niet goed is voor de veiligheid. Erik van der Hoeven besluit daarop ook met de A mee te rijden.
Zo zijn we met tienen, want Johan van Helmond heeft een maat mee gebracht; Thijs die meteen een duchtig partijtje meeblaast, niet gek , hij is trompettist bij ’t Harmonieke. Dat je daarvan sterke longen krijgt, kan ik wel snappen (en een getrainde lever), maar Thijs heeft ook sterke benen zo blijkt.

We rijden richting Willemstad en over Helwijk en Zwingelspaan terug. Het tempo zit er goed in. Rachel, die vandaag voor het eerst in WTC kleding rondrijdt, heeft wat moeite en besluit dat daar wat aan gedaan moet worden. Bij Moerdijk stoppen we even opdat zij een puffertje kan nemen. Erik constateert dat de jeugd toch anders in elkaar zit, hij doet dit altijd in het geniep thuis, maar volgende keer neemt hij zijn infuus ook gewoon mee.
Er is niet zo veel wind maar wat er is, komt uit het westen dus vanaf Willemstad komt die in de rug. Dat gaat een stukje gemakkelijker. Bij Zevenbergen besluiten we nog even de Achterdijk te nemen anders zijn we wel heel vroeg thuis. Bovendien is het fietspad afgesloten vanaf Zevenbergen naar Langeweg, dus we kunnen er niet eens langs.
Op de Achterdijk leven de sterke mannen zich nog even uit. Ik laat ze maar gaan,
want door de  jetlag voelt het toch wat vreemd (in USA waar ik deze week was is het
dan 3 uur ’s nachts dus slaap ik nog half).
Kwart voor elf rijden we de May weer binnen. Flip is op tijd thuis om alles klaar te zetten voor zijn verjaardagsfeestje dat hij vorige week voor de WTC  familiedag uitgesteld heeft. Misschien krijgt hij dan vanmiddag zijn nieuwe bandenpomp hulpstuk net als Martien heeft want dat is volgens hem een “goei ding”.
Het valt me overigens op dat we heel veel jarigen hebben deze maand.
Blijkbaar is oktober een goede maand om wielrenners(-sters)  te verwekken.
Misschien gaat onze Tessa dus ook nog ooit fietsen… wie weet.

Ad