Een prachtige dag;  om 8 uur stonden we met 8 WTC’ers in de startblokken om Flip de leider van de dag, te volgen voor een rondje Binnen Maas.
Via de Moerdijkbrug en de Kiltunnel fietsten we de Hoeksewaard binnen, langs Maasdam, Sint Anthoniepolder, Zwanegat en Westmaas zagen we rechts de Binnenmaas liggen.
Dat hoop ik tenminste dat de anderen dat ook gezien hebben, tijd om eens op je gemak de boel te bekijken, hadden we vandaag niet. Het zijn niet meer de kleppers van vroeger, waar zijn die toch gebleven, dat is de vraag?

Vroeger was alles beter, sneller, mooier, en wat al niet meer. Het zijn niet meer de mannen van staal, zeuren al snel als het een kilometerke meer is of iets te hard of te zacht gaat. Het lijkt soms op een ouwe wijven clubke, steeds stoppen veur een bakske koffie en een appelpuntje. Dan de mannen van vroeger, gas erop en afzien tot op het bot! Dat waren nog eens tijden. In Bels zouden zeggen “het lijkt wel een Jeanetten clubke”.

Met dit gezelschap fietsten we vrolijk kwebbelend over de Haringvlietbrug richting Oude Molen. Via de Klundert, Moerdijk en Zevenbergsche Hoek kwamen we in de Zonzeelsepolder. Daar lieten we Mar10 eventjes op kop rijden zodat hij het gevoel kreeg dat hij de enige “klepper van vroeger” was.
Uiteindelijk tegen 11 uur zat onze tocht erop, de koffie stond thuis alweer te pruttelen en wij pruttelden nog wat na!
Volgende week zondag een tocht van 125 km over de Kalmthoutse heide;
eens kijken welke kleppers zich hiervoor melden!

Pierre de Boulanger.

Zoals gewoonlijk ben ik ook deze zondagmorgen weer vroeg op pad om een paar kilometer warm te draaien. Straks mag ik voor de 4x achter elkaar ons B peloton gaan leiden. Na het weekendje Antwerpen en de tocht naar Den Hout, was vandaag de opdracht richting Esbeek oftewel naar Den Bockenreyder.

Tegen 8 uur maar eens bij het gemeentehuis gaan kijken welke A kleppers klaar stonden voor de rit. Stuk of 10 mannen fietsten richting Den Berg. Ik klampte nog enkele kilometers aan om met pijn in mijn wielerhart bij de Bergsebrug afscheid te nemen. Weer terug naar het gemeentehuis, daar stond nog best een aardig groepke op mij te wachten, deed me goed, totdat……..

Wim had al aangekondigd dat hij maar een gedeelte mee zou fietsen, Peter K. zou met hem dan terugdraaien, Anneke vond Esbeek op en neer nog net iets te ver om op te starten, Kees V. had het jaarprogramma niet goed bekeken, volgens hem was de rit vandaag 50 km.
Vervolgens ontstond de discussie over de dreigende buien. Of we niet gewoon in de buurt bleven.  We besloten om maar richting ’t Zand te fietsen. Peter en Wim namen bij Gilze de afslag en waren achteraf de enige die droog thuis kwamen. Bij mij stond er nog geen water in m’n schoenen, maar helaas wel m’n moraal!

Tot aan Chaam heb ik de B mensen alleen van de achterkant bekeken. Moet wel zeggen dat Johan Smits voortreffelijk zijn kopwerk deed, evenals Kees, die er alles aan deed om op tijd thuis te zijn. Ook Petra draaide prima mee op kop van dit groepke.  Ze hebben allemaal meer in hun mars dan ze denken. In de buurt van Chaam voelde je zo af en toe een verdwaalde regendruppel, daar bleef het dan ook bij. Bij Bavel vertelde ik nog tegen Anneke dat we het aardig droog hielden.  Anneke zei nog “we hebben weleens meer bij Oosterhout een nat pak gehaald”. We fietsten intussen al via Dorst Oosterheide binnen, richting de Bredaseweg.

Wie de sluizen openzette, weet ik niet maar het kwam er plots mee bakken uit!
Onder een paar grote bomen probeerden we enigszins droog te blijven. Na een minuut of 10 was het ver over en kwam de zon zelfs weer tevoorschijn. Snel op de fiets voor de laatste kilometers richting de May. De volgende bui kondigde zich in Den Hout alweer aan. Had ik nog even de gedachte om mee naar de May te fietsen,  ik hield  het toch maar voor gezien.

Mijn eindconclusie van deze vochtige zondagochtend:
ginne appeltaart, ginne 130 km op munne teller, enne ginne Bock.
Wel in gezelschap van 3 WTC dames en wel lekker op tijd thuis.

Volgende week heb ik genoeg van de WTC, dus laat ik de regenpunten aan jullie over.
Waar sluit ik daarna weer aan; wie A zegt kan ook B zeggen!

Pierre Boulanger.

Mijn liefde

Zoals jullie weten, ben ik een getrouwd man. Wat jullie niet weten, is dat mijn vrouw Ria er mee heeft leren leven dat ik nogal vaak vreemd ga.
Iedere keer weer ben ik verliefd als een schooljongen en mijn vriendin heeft menigmaal met mij de slaapkamer gedeeld. Om de paar jaar vind ik weer een nieuwe geliefde en Ria heeft daar volledig vrede mee. Ze berust er zelfs in dat ik soms urenlang over de schoonheid van haar concurrente kan doorzaniken, terwijl het me vaak niet opvalt dat zij er zelf ook geweldig uit kan zien als we uit gaan.

De reden waarom ze er in berust en mijn concubine accepteert is dat ze niet bang hoeft te zijn dat ik haar ooit zal verlaten en mijn geliefde ook niet zit te zeuren met de steeds herhaalde vraag wanneer ik mijn wettige echtgenote nou eens vaarwel ga zeggen om verder met haar het leven te delen. Mijn geliefde kan namelijk niet praten en ook niet luisteren. Ze ruikt echter heerlijk, haar kleuren doen mijn hart sneller kloppen en als ik haar berijd dan produceert ze een zacht ritmisch geluid dat met mij meeversnelt als ik mijn inspanningen vergroot. We vormen een volmaakte twee-eenheid op het asfalt van een rijwielpad.

In haar meest milde buien wil Ria wel eens toegeven dat zo’n mooie slanke tweewieler wel iets heeft, maar stelt ze ook vast dat ze door mijn vreemdgaan een onafhankelijke vrouw is geworden met een eigen leven, die niet voetstoots de meningen van haar man napapagaait. Een enkele keer loopt ze wel eens met me mee een fietsenzaak binnen. Ze let dan uitsluitend op mijn gedrag als ik kwijlend langs het aanbod loop en de mooiste exemplaren even hitsig tussen mijn benen schuif. Eenmaal weer buiten zegt ze dan treiterig: ‘Het is wat voor een getrouwde vrouw om te zien dat haar man onder haar ogen met een ander de liefde bedrijft.’ Is ze jaloers?
Wel een beetje, denk ik, want soms realiseer ik me wel eens hoe teder ik mijn fiets behandel. Hoe ik aai en streel en haar met liefde iedere keer weer voorzichtig uit de auto til en met zorg op een veilige plaats in huis zet. Ik heb dat ook eens met Ria gedaan en dat was op onze trouwdag toen ik haar over de drempel droeg. Geen haar op m’n hoofd die er over peinst die exercitie nog eens te herhalen.

Net als bij vrouwen is de schoonheid van een racefiets aan mode onderhevig. In de jaren vijftig waren het slank gebouwde frames met gebiesde ronde buizen, als vrouwen met een wespentaille die toen het meest in trek waren. Later kwamen de platte ongebiesde buizen, vergelijkbaar met de billen en buik van de rijpere vrouw. De volslanke carbonversies van nu doen qua gewicht denken aan de anorexiemodellen op de catwalks van de modehuizen. Hoewel het natuurlijk het summum is om op zo’n superlicht karretje te rijden heb ik toch mijn bedenkingen. Evenals bij jonge vrouwen. Ze zien er tegenwoordig allemaal hetzelfde uit en ze lijken net als de fietsen zonder uitzondering van dezelfde band gerold. Fietsenfabrikanten produceren eenheidsworst en de vrouwen van tegenwoordig hebben voldoende hulpmiddelen tot hun beschikking om er hetzelfde uit te zien als hun vriendinnen of buurvrouwen. Misschien is het de innerlijke drang om haar man of partner monogaam te houden, maar juist die ene scheve tand, die aparte wenkbrauwen en dat kleine littekentje maken voor mij het verschil.

Nu zitten alle erogene zones op dezelfde plaats en lijkt alle verrassing verdwenen.
Vroeger voelde iedere fiets anders en moest je aan haar wennen, terwijl je tegenwoordig het verschil niet merkt tussen het ene merk of het andere. Daarom is mijn Ria nog steeds mijn vrouw en de fiets een inwisselbaar werkijzer, waarvan ik moeiteloos afstand doe als de leeftijd van de fiets of de technische staat ervan dat vereisen. Fietsen is tegenwoordig niet langer liefde bedrijven maar gewoon fietsen op een perfecte fiets. En Ria?
Van haar kleur, zadel, frame en derailleur kan ik nog altijd intens genieten.
Het is maar een weet!

Den Hout in de derde macht, dat is de naam van de tocht die wij in september tijdens de Houtse kermis gaan fietsen. Het is dan de bedoeling om met een 30 tal Houtenaren deze ronde te rijden. Samen met nog twee ervaren Houtse fietsvrienden zijn we volop bezig om dit tot een bijzonder evenement te maken.

Tijdens de tocht met de WTC kleppers, heb ik  opgelet waar de knelpunten liggen.
Wij gingen vandaag met 10 fietsliefhebbers van start. Flip  moest  alles in de strijd gooien, om Jantje en Peter V. bij de A te laten aansluiten!

Ondanks alles, vertrokken wij met een sterk bezette B groep. Wat te denken van klepper Gerard V, ijzersterk op de steentjes! Ons Annemiek was ook weer van de partij, nog wat minder in de bochten, maar op het rechte eind gaat ze als een speer! Ook Wim R is niet van de eerste rij weg te slaan, hij heeft het fietsen aardig onder de knie. Kan ook niet anders met zo’n geweldige leermeester! De nestor van ons pelotonneke, hoefde je niet te vertellen waar hij moet zitten. Anton zijn favoriete plek is net achter de machinist . Helaas zijn dat wel de zwaar bevochten plaatsen! Voor Piet V maakt het allemaal niet uit waar hij zit, met de fluit aan de mond hoor je hem door de gehele groep. Vandaag had Piet de fluit maar zelden nodig. Ene schrewert is genoeg! Dan waren er ook nog de A mannen bij; voor Kevin, John, Frank en Niels was deze tocht een eitje. Met twee vingers in de neus fietsten ze 120 km in een heerlijk zonnetje!

Over het parcours is al vele malen geschreven. De knelpunten voor mij zijn Baarle-Nassau en Merksplas. De steentjes tussen de strafinrichtingen van Hoogstraten en Wortel blijven een traktatie. Vooral omdat kort daarna de koffiestop bij café “In Holland” op ons wacht. Voor vandaag was het prima geregeld; verse wafel met slagroom en erbeesjes.
Jantje en Peter V.  hebben dit allemaal gemist!
En dat allemaal op een zon overgoten terras!
Vorige week in Antwerpen werden we steeds achtervolgd door een bloemenverkoper, wat gebeurde er vandaag? Stond hij weer voor onze neus. John had dit adres in de salsa club doorgegeven. We hebben meteen verteld dat we volgende week bij d’n Bockenreijer zitten.

Onder een heerlijke stralende zon fietsten wij de laatste 50 km huiswaarts, ik voelde soms wel een klein druppeltje, kan ook zweet van mijn voorgangers geweest zijn. Wij hadden geen hinder van een colonne vrachtauto’s. Het enige obstakel van de dag was de feesttent in Dorst en de felle zon! Na 120 km fietsplezier mocht onze velo tegen 1 uur weer op stal.

Volgende week gaat de rit naar de Bockenreijer in Esbeek!

Pierre Boulanger.

B; MARK EN DINTEL, zondag 29 mei
Hoewel de weersvoorspellingen al enige dagen niet zoveel goeds voor ons in petto hadden, was het ook deze morgen, net als gisteren, prima weer om er op uit te trekken.
Zo rond de klok van acht op het gemakske naar Made gefietst.
Daar aangekomen trof ik -op het bekende bankje-  Wim, Petra en een van onze Peters,
niet le boulanger, mais le photographe. Weer ’n andere Peter (met die fraaie Specialized S-Works), Johan S., Piet, Kees V., Peter Bas.  en last but not least een van onze sponsors, Erik, volgde. Toch weer ’n leuk gemengd peloton om mee op pad te gaan.
Op het programma de Mark en Dintel – tocht met Erno als leider. Maar Erno was er niet. Weliswaar jammer, maar geen nood. Onze gewaardeerde digi-Piet heeft het fluitje
(1x links, 2x rechts) overgenomen. De tocht zou wel ietsje langer zijn, geen 70 km, zoals vermeld stond in het programma, maar 80 km. Desgewenst overigens weer in te korten.
Ieder van ons wel ’n keer op kop, gezellige babbeltjes, zo nu en dan lekker waaieren, geen pech onderweg en ook geen buien. Kortom, wederom een plezierig ritje, met Willemstad als verste punt.
“De 80” door ieder van ons getrotseerd!
Rest mij nog te melden dat ik van harte hoop dat het met Anneke beter gaat en dat ze weer ‘ns een rondje met ons mee kan. Niet mee te kunnen fietsen, dat kan toch niet anders dan afzien zijn voor haar, egwel. En ook onze “IJzeren Willem” hoop ik gauw met een puik nieuw karretje aan te treffen.

Anne-Mieke