Het was weer eens een feesje in Den Hout. Kermis, Sint Knillis en voor de derde maal een echte toertocht. Samen met mijn dorpsgenoten Sander en Gerard mocht ik dit feesje organiseren. Bij een feesje horen ook slingers en die slingers waren onze deelnemers.
Die maakten het compleet tot een geweldige dag!
Dit jaar vertrokken we met 6 groepen in verschillende snelheden van 25 km tot 35 km gemiddeld, dus voor ieder wat wils!
Bij de snelle mannen waren John, Niels, Thijs, Marc en Martien present. Samen met nog wat Amiesjes trokken die fel van leer. Ik hoorde dat de beentjes behoorlijk pijn hadden gedaan. Ach ja, na enkele Kwaremontjes was dat snel vergeten.

Onze eigen groep met op kop twee rotsen in de branding, Willem en Maurice, reden 123 km lang met de neus in de wind en hebben een foutloos parcours afgelegd. Voor de andere WTC’ers was het heerlijk fietsen in Bels, waar na 42 km aan het begin van de steentjes de bananenstop was, of tijd om de bidon bij te vullen. Nog 7 km kwaaie weg en dan vervolgens over brug 6 en je fietst langs frituur Den Hout zo Beerse binnen.
Langs de Cornelius kapel, toevallig is het bij ons de Cornelius kerk. Ter ere van zijn verjaardag fietsen en feesten wij dit rondje.
Voor de meesten een fotomoment bij het bewuste bordje  ”Den Hout”.
Door het best wel drukke centrum waar het altijd naar lekkere kip aan het spit ruikt.
Op weg naar brug 4, over prachtige gladde wegen van Oosteind en de Moerstraat naar Merksplas. Dit jaar liet daar de fanfare verstek gaan, dus geen concert in het centrum van Merksplas. Vandaar uit via Zondereigen fietsten we naar Ulicoten waar we een prima adres hadden gevonden om koffie met een heerlijk stuk appeltaart te nuttigen. Dat ging er wel in na 85 km.
Nog ff een luske om Chaam en Molenschot en dan ben je weer bijna in Den Hout. Tenminsten dat dachten de meesten. Helaas waren ook voor vele de laatste loodjes het zwaarst. Via de Meerberg en het Munnikenhof fietsten we over de Witteweg tot het tunneltje van Made en zo over de Hespelaar naar Den Hout.
Dan ben je blij als ge daar een warm welkom krijgt, met een lekkere vette oliebol om die zo snel mogelijk met een koude Kwaremont weg te spoelen!

De kilometers zaten er op, dus het feest kon beginnen , want wij zijn binnen, zongen de deurzakkers ooit. Bij de WTC weet ik zeker dat ze hier de wedstrijd tegen de Velo Amice ruim hebben gewonnen.
Volgend jaar nog een ritje in de botsauto’s, dan is het helemaal af!

WTC’ers bedankt voor jullie komst en het slagen van onze tocht,
het was weer een geweldige dag!

Pierre Boulanger.

Waar gaan we nu weer eens over schrijven, dat we met een flinke groep waren? Of dat het aangenaam fietsweer was? Uuuh, dat de dames goed vertegenwoordigd waren?
Het is altijd hetzelfde liedje; we zijn daar geweest en daar en hebben dat gezien en dat niet. Tegenwoordig rijden we minder lek, ff afkloppen! Dan moet je maar een keertje fout rijden, dat hoort erbij als leider. Ik dacht wat onze voorzitter kan, dat kan ik ook.
Bij de Klappenberg net onder Etten-Leur gingen we rechtsaf. Het voelde niet goed aan, het duurde me te lang voor we de oversteek konden maken naar links. Beetje verder was die er toch, een vreemde weg. En dat klopte ook, na een paar honderd meter was het een zandweg, och ja dat kan de beste overkomen zie je wel.

Voor Erik Stasse kwam dit goed uit, er zat iets los bij zijn rem. Met hulp van Willem kon zijn linkse remhendel weer vastgezet worden. Wij hadden de tijd om wat te kletsen en een  banaantje te nuttigen. En op advies van mij trok Bert zijn windstoppertje uit, veel te warm voor dit mooie weer. Bert kreeg hem niet zo goed in zijn achterzak en was bang dat zijn telefoontje er mee uit zou vallen. Intussen vertrok de hele meute op weg naar de goeie afslag de Zandspui in.
En onze Bert was nog steeds aan het vechten met zijn windstopper…..
Colin zag dit op een afstandje aan, bleef nog ff wachten, maar zag ook onze groep steeds verder uit het zicht verdwijnen……. Colin zette alvast een achtervolging in op de groep,
Bert deed dat ook alleen een beetje later ook.
Aan de rand van Prinsenbeek was Colin bij de groep en zei tegen mij dat we er eentje miste. Wie dan? was mijn vraag. Ik had nog niemand gemist. Die man die met zijn jasje bezig was. O, onze Bert. Maar wat nu? Als je terug gaat fietsen dan rij je elkaar hoogst waarschijnlijk mis en we zagen hem toen ook niet achter ons aan komen.
Dus via d’n Elsakker naar ‘t Traaie, zonder Bert.
Daar hebben we met ons allen gezellig al fietsend en wandelend de braderie bezocht. Bij de stamkroeg van Kefke nog een paar pinten achterover geslagen om maar alvast te trainen voor volgende zondag. Een gezellige boel bij Gerrit in de Zevende, ge krijgt de groeten nog Kef!

Via de Schimmelseweg pakten we de kortste route naar de May, waar we afscheid van elkaar namen. Weer lekker gefietst, alleen verdomde vervelend dat we Bert achter hadden gelaten.
Bij thuiskomst maar eens een telefoontje naar onze kampioen achtervolgen gedaan.
Bert had ons voortdurend zien rijden, wel een andere weg in Traaie genomen. Maar bij de brug over de Mark en onder het tunneltje bij de Schimmert had hij ons nog in zicht.
Sorry, sorry Bert, we zullen het volgende keer goed maken.
Dan mag je de hele rit op kop rijden, weten we zeker dat we jou niet missen.

Volgende zondag is het een grootse kermis in Den Hout, dan doen ze daar ook iets met fietsen of zo, schijnt best gezellig te zijn.
Eens kijken of we daar de boel bij elkaar kunnen houden!

Tot op d’n Houtse Kermis.

Groeten,
Pierre Boulanger.

Voor de eerste keer weer eens een ander rondje gefietst, met ons clubke.
De hoek van Oost-Brabant, ging het vandaag heen. Via de Steenhovensebaan denderden 11 WTC’ers en gastrenner Ad over de klinkers richting “Spijs & IJs”. Onze beresterke Maurice had zijn dag vandaag niet. Normaal gesproken zit hij kilometers lang op kop, vandaag had hij een snipperdag! Gelukkig waren Colin en vader Kees in goeden doen, samen met Niels en Antoon en de weer herstelde Jantje, knapten ze het meeste vuile werk op! De rest mag gewoon in de bus gaan zitten, wa ouwe hoeren en genieten van al dat moois wat wij onderweg tegen komen.

Wat is er dan nog mooier op zo’n zondag ochtend. Via Riel fietsten wij onder het tunneltje door naar Goirle, een plaats waar ik slechte herinneringen aan heb. Dus fiets ik ook niet langs die bewuste plek, zulke dingen blijven toch hangen helaas.
Eenmaal door Goirle over het fietspad naar Biest-Houtakker, een rustig boeren dorpke van nog geen 900 inwoners. Zelfs Den Hout is nog groter, het volgende dorp was ons keerpunt van vandaag, Diessen! Voor mij een bekende plaats, vroeger toen ik een jaar of 10 was kwam ik daar regelmatig bij mijn Ome Sjaak. Dieë mees had daar een bakkerij en mijn vader was ook bakker en dat was dan wat kletsen over het bakkersleven. Ome Sjaak hed ut lang vol gehouden, was een sterke mees, hoewel ut maar een klein menneke was. De uitnodigingen voor zijn honderdste verjaardag waren de deur al uit, groot feest in de Ouwe Brouwerij in Baarschot, mooie stukken in de plaatselijke kranten. En wa denkte, 1 dag vur zijn verjaardag begeeft ie ut! Ut feest was nu een uitvaart.

Kees had de route ook in de GPS staan, zo was het wel lekker om te leiden.
Hij nam Esbeek en een stuk door het” Landgoed Utrecht” voor zijn rekening. Daar hadden we nog wel een paar hindernissen, we moesten langs, over of onder een een paar slagbomen. Dat verliep niet zo vlot zoals in de paarden sport, die springen er zomaar overheen. Bij ons waren  er enkele weigeringen.
Intussen waren we op Bels grondgebied beland waar we enkele leuke koffie adressen passeerden. Jammer, vandaag zat het er niet in, we hadden beloofd rond 12 uur thuis te zijn. Dus gaan met die banaan, banaan, o ja bananen tijd, we moeten nog een stuk en de motor moet blijven draaien. Bij onze Peer begon hij toch wat te pruttelen, gelukkig had hij een meesterknecht in gehuurd die hem in de groep hield!

Bij Poppel herinnerde Niels mij nog aan een mindere passage door deze grensplaats, ik hoopte dat niemand het wist. Och ja vandaag verliep alles prima ook in Poppel.
We kwamen intussen weer op wat bekendere wegen in de buurt van Alphen, vur ons Jantje was het nog steeds onbekend terrein. Pas bij Gilze hoorde ik hem zeggen, ooo zijn we hier, nou weet ik het wel, gas erop! Bij Jan aan zijn benen mankeert niks, maar zijn oren en ogen, toch nog eens een keer terug naar die dokter gaan, eg wel!

De laatste kilometers gingen vandaag langs het kanaal in Oosterhout en Den Hout naar de May. Klokslag 12 uur waren we thuis. Weer een geslaagde rit, wat katertjes weg gewerkt en Sprangse Bert had er zijn eerste echte rit in de toerclub op zitten zonder problemen, hij is klaar voor Den Hout – Den Hout!

Volgende week een wat korter rondje, iets van 80 km.

Groet, Pierre Boulanger.

Na wat afmeldingen, zelfs nog midden in de nacht kreeg ik nog een app. Marieke kon door een feest in ’t Veer de slaap niet vatten. Nu hadden wij het geluk dat er een gebakje over was! Toch gingen er 30 fietsers op pad.
De snelsten verkozen het wiel van de veurzitter, de trimmers kropen bij digi Piet in z’n wiel, hij had zijn route zaterdag nog verkend, dan mot het goed komen!
Mijn tourclubke was weer het populairst, met 15 volgers ging ik op weg naar de koffie.

Wij fietsten tot aan Den Berg op korte afstand van de sportgroep. Ik zei nog tegen Maurice, “als ze een keer lek rijden, zijn we ze voorbij”. Dat had ik beter voor me kunnen houden, nog geen 500 meter verder hoorden we pssssssttt. Een lek bandje volgens mij.
Terugkerend om te kijken wie de klos was, zag ik ons Kefke daar staan. Hij had zich toch afgemeld? Hij had zaterdagavond een fist, wat rustig aan gedaan (spa) en was gelukkig toch van de partij! Peter Verhagen moest er wel aan te pas komen voor een snelle banden wissel. Lucht erin en gaan met die banaan.

De Keizersveersebrug over naar de Peerenboomsesteeg en weer hoorde ik een bekend geluid;  pssssssttt. Het bandje had het weer begeven. Volgens de experts was de beste oplossing om zijn achterwiel voor in te zetten. O nee, de achterband  verwisselen naar voor. Dus handen uit de mouwen, vele handen maken licht werk! Helaas heb ik niet zoveel gedaan, buiten een klein beetje lucht in het bandje pompen. Mijn gedachten waren om nu de route in te korten zodat we toch om half 11 bij SED zouden zijn. Dan maar niet via het prachtige Babyloniënbroek en Wijk en Aalburg maar de kortste weg naar de Heusdense brug. Maurice die in de May nog tegen mij zei “nou al op kop, da is de bedoeling nie” nam nu samen met Peter Verhagen de kop over tot aan Doeveren. Antoon liet zien hoe sterk hij tegen de wind op kon boksen. Samen met onze benjamin Colin fietsten we nu naar Sprang. Ik wilde niet door de drukke Nieuwe Vaart fietsen, ook niet om Bert in de verleiding te brengen om daar in z’n remmen te knijpen. Bert die voor de eerste keer met onze groep op pad was en volgens mij weinig problemen had. Weer een volgeling erbij!

’s Gravenmoer kwam in zicht. Als je van de andere kant straten benaderd, ziet het er wel heel anders uit zei ons Anneke. Het laatste stukske naar SED nam Erno voor zijn rekening, die rook de koffie, vers gezet door zijn broertje William!
Wij waren de laatste groep die arriveerde op het terras van SED, genoeg plek.
Traaise/ Teteringse Marion verzorgde de koffie met appeltaart of lopend chocoladetaartje, die smaakte verrekte goed! Na een half uurtje bijgekletst te hebben en de vakantie verhalen eruit waren, konden we beginnen aan het slotakkoord.
Ieder met z’n eigen ploeg om gemopper te voorkomen, ging het richting de May.
Rond 12 uur zat het er weer op en gaan we helaas weer beginnen aan de laatste 9 tochten van dit seizoen.

Volgende week ben ik er echt niet bij, een uitstapje naar de etapastour met verschillende clubgenoten.

Groet, Pierre Boulanger.

Het gaf weer een goed gevoel om op ons oude vertrouwde verzamelpunt bij elkaar te komen. Jammer dat ’t bénkske is verdwenen.
Nu zaten Wim en Sprangse Bert op ’t trapke, toch een stuk minder comfortabel.

Dus snel maar op het ranke zadel, de drie groepen vertrokken alle drie verschillende windrichtingen uit. Mijn tourgroep nam ik maar weer eens naar het zuie!

Weer een mooi groepke met 12 WTC’ers en drie gastrenners ging het over het nieuwe fietspad naar Dorst, ’s morgens vroeg is dit geen probleem, nog niet zoveel fietsverkeer. Toen we na 11 uur daar weer aankwamen, was dat een ander verhaal. We kwamen toen vanaf de Seeterse Hoeve. Net voor ons fietsten daar een groep van een stuk of 15 “gewone fietsers” heerlijk aan het genieten. Voor ons de keus het fietspad of toch maar op de weg? Moeilijke keuze, op de weg kijken de automobilisten ons boos aan, op het fietspad is het voor ons en de andere fietsers gevaarlijk. Wat is de oplossing?

Wij vertrokken in een lekker tempo via Bavel, stukske Slingerdreef richting Chaam.
Ik vond het vreemd dat de BBA of hoe dat tegenwoordig mag heten, door het buitengebied om Chaam heen reed. Waarschijnlijk was hij de weg kwijt (dacht ik).
Met Maurice, Kevin, Kees, Jan en Antoon op kop gingen we nu richting Bels. Niels wilde nog ff bij Natasja op de koffie maar daar konden wij niet aan beginnen.
Pom, pom, pom op de pedalen op zoek naar echte Vlaamse polderwegen.
Net voor Meerle ging het over Oosteneind naar de Ulicotenseweg , weer even in Nederland, om snel weer de grens over te gaan naar de Provincie Antwerpen. Bij Maurice gaat zijn hart sneller kloppen over de grens, eens vragen wat daar de reden van is!

Een beetje verder kwamen we allerlei borden tegen van afgesloten of omleiding, maar wij eigenwijs zoals wij zijn, kunnen er altijd door. We kwamen terecht op een groot festivalterrein, wat was hier toch aan de hand? Vanuit Hoogstraten organiseren ze daar al 36 jaar de Antilliaanse feesten. Het grootste Caribbean festival ter wereld biedt een weekend vol opzwepende muziek in een fabelachtig festivaldecor. De nachten zijn er zwoel, de cocktails vloeien rijkelijk en er wordt gedanst tot in de vroege uurtjes…op zomerse klanken van Despacito van Daddy Yankee en vele ander toppers!

Volgend jaar toch een paar uurtjes eerder vertrekken om daar een dansje en drankje te doen! Dit jaar zat het er niet in.
Een beetje verder gingen we over het riviertje de Merkske en een stukske fietspad op weg naar Castelre. Nog twee keer links om op de Hoogstratensebaan uit te komen, vanaf hier het keerpunt en wij zijn voor de derde of vierde keer de grens gepasseerd.

Na een kilometerke of wat op deze mooie baan, komen we bij de Zigraeck aan.
Bij de oud-leden van de WTC Made alom bekend. Iets met Willem A. en unne boom!
Maar waar ik nieuwsgierig naar was, wat of waar komt de naam Zigraeck toch vandaan?Het kostte mij enig speurwerk, op internet is er niks over te vinden. Dan maar een telefoontje naar een boomkweker in die straat. Ook die wist het niet. Veevoeder bedrijf van Teeuwissen gebeld, wist het ook niet. Hij gaf mij het een telefoonnummer van een Heemkunde man uit Ulicoten en die beste man sloeg er de boeken op na, met het antwoord!
De Naam Zigraeck kwam al in de 14e eeuw voor. Het heeft iets met seg, sek of zegge, het is iets van een plant met een scherpe driekantige stengel en een rak is recht stuk in een rivier. Toevallig loopt ook daar in de buurt ook het riviertje het Merkske. Dus dat weten we ook alweer!

Het ging met de wind inmiddels vol in de rug richting Chaam op aan. Met ondersteuning van Kees, Maurice en Kevin die de route ook via hun GPS af kunnen lezen, is het voor mij relax fietsen om zo ook eens een praatje met de een of andere te kunnen maken.
In Chaam aangekomen was mij ineens duidelijk waarom de bus door het buitengebied toerde; het was namelijk jaarmarkt en kermis. Een flinke bedrijvigheid in dit wielerdorp. Door de Wouwerdries en de Kerkdreef (een binnendoor paadje) komen we plots weer op de bekende fietswegen uit bij de Gilzerweg.
Het laatste stuk was over de bekende wegen richting de May.
Met bijna 90 km op onze tellers was het weer een prima tocht met gezellige mensen, en heerlijk fietsweer!
Waren wij nu eerder thuis of was de sportgroep ons net voor?

Volgende week ben ik er niet bij, welke vrijwilliger neemt het stokje over?

Groet, Pierre Boulanger.

Het was tegen half negen al weer aardig druk bij de sporthal, voor alle categorieën was er voldoende belangstelling, schatte ik zo in.
Voordat we van start gingen, had onze voorzitter nog een huishoudelijke mededeling: vanaf 12 augustus gaan we verhuizen, de startlocatie is dan weer bij het vertrouwde “oude gemeentehuis”.

De sportgroep vertrok als eerste, daarna was het mijn beurt om te kijken welke volgelingen ik deze mooie zondag had. Richting den Berg keek ik eens rond en dat bleek een heel peloton te zijn. Met 18 fietsers ging het richting de Peerenboom. Het tempo zat er lekker in, Niels en Maurice hadden tijdens hun vakantie de nodige kilometers weggetrapt en dat was te merken. Johnny was bij ons aangesloten voor een herstelritje, zaterdag had hij samen met Martien een rondje van ruim 200 km. gereden.

Ook de leidster van ons opkomstklassement was weer eens bij de tourgroep aangesloten, ik verwacht niet dat er nog iemand is die Anneke uit die fel begeerde trui kan rijden.
Tijdens de vakantietochten zijn er altijd wat gastrijders die eens gezellig met de WTC Made groep willen mee fietsen. Zo was er vandaag de zoon van “good old”Kees Reniers bij. Richard is volgens mij net zo sterk als zijn vader. Ook de zoon van Jacques van Dijk was er bij, met een klein beetje fietstraining in de benen draait hij goed mee, zelfs op kop drukte hij zijn stempel! Eens kijken of hij dit ook het komende seizoen bij onze plaatselijke Houtse voetbalclub kan doen. Paul is de nieuwe trainer van Irene ’58, ik wens hem en de club héél veel succes!
De gebroeders van Dongen en Wim ten Haaf zijn door de wol geverfde fietsers, die hoef je niets te leren. Je kunt er hooguit van profiteren als ze een tweede waaier opzetten.

Kees Marijnissen en Peter Verhagen hielden de ketting strak tegen de wind in op weg naar Gorinchem, voor die mannen ook allemaal bekende wegen. Na de brug moesten er wat aanwijzingen komen van links, naar rechts, en van achter naar voor.
Langs de Schelluinensevliet koersten we verder richting het noorden. Om eerst aan de zuidkant “de Giessen” en daarna langs de noordkant van dit kronkelige waterke te fietsen.
Zo doorkruisten wij ook nog Noordeloos en Den Dool om daarna in Meerkerk uit te komen. John was hier gisteren al geweest om de route te verkennen, altijd makkelijk met wat ondersteuning zodat je de teugels ff kan laten vieren. Een groep van 18 mannen en vrouwen is niet zo simpel in toom te houden. Fietsers blijven toch (bijna) allemaal haantjes. Zo willen ze af en toe laten voelen dat de beentjes goed zijn.
Niks mis mee zo lang ze ook af en toe eens omkijken naar onze minder begaafde medefietsers.

Vanaf Meerkerk ging het naar Arkel en weer naar Schelluinen steeds met de wind in het hol. Voor de tweede keer de brug van Gorichem over. Hier zat ik bij Niels in het wiel. Ik dacht hem nog te kunnen volgen maar toen ie een paar tandjes bij stak , tak, tak, moest ik hem laten gaan. Dan weet je gelijk waar je staat, bijna stil!
De brug over ging het via de kortste weg naar huis. We hadden beloofd het rond de 85 km te houden en belofte maakt schuld. Om 11 uur onder de parasol aan de koffie zitten, ging ons niet lukken, ook al deden ze langs de A27 erg hun best om dat toch te halen. Het ging zelfs zo snel dat bij Niels zijn Mio er spontaan af vloog, na enig speurwerk lag hij licht gewond aan de kant van de weg!

De laatste kilometers over de Keizersveersebrug nam Annemieke ( wat een taaie) afscheid van ons. John hield het bij de Amercentrale voor gezien en de rest reed vol gas de brug over de Amertak richting de May. Colin en Kees Marijnissen attendeerde mij er op dat wij er enkele kwijt waren geraakt.
Het is altijd hetzelfde liedje, de laatste loodjes zijn het zwaarst, maar er moet wel meer naar elkaar omgekeken worden!
Samen met onze clubiconen Peter V., Anneke, Johan S., Niels, Antoon, Jacques, John, Maurice, Kees, Colin, tuinman Erik en Anne-Mieke mocht ik weer een mooi rondje fietsen, heerlijk weer en op tijd thuis voor de koffie!

Groet, Pierre Boulanger.

Het is er dit seizoen nog niet van gekomen om een rondje Baarle – Hertog te fietsen.
Mede door de windrichting fietsten we alle kanten uit, van noord naar zuid en van oost naar west. Helaas is het zuidoosten nog niet zo vaak aan de beurt geweest.
Vandaag zuidoosten wind dus!

Dan is het niet zo gek dat de “Sport- en Trimgroep” ook richting Alphen of “Baol”, zoals ze dat daar zeggen, uit fietsen.
Met 10 WTC’ers en drie Pedaalridders (Ad, Piet en Wim) vertrokken we richting Den Hout. Leuk om ook weer kennis te maken met Colin. Deze jongeman heeft de fiets weer omarmd na 3 jaar feesten en wat hangen in de bank, zoals hij zei!
Nu nog ff wachten op Rachel en de familie Marijnissen gaat het WTC peloton hun wil opleggen!
Gelukkig was de weg weer vrijgegeven richting Dorst. We fietsten voor de eerste keer over het nieuwe fietspad. Ik hoorde wel dat de meningen daar over verdeeld waren: mooi of gevaarlijk. De tijd zal het leren. Wij sloegen bij de T splitsing linksaf naar de Vijfeikenweg.
We fietsten via Molenschot waar de grote drukte nog moest beginnen. Eind juli is daar ieder jaar de verering van Sint Anneke. Een gelegenheid voor alleenstaande vrouwen om daar een kèrske op te steken en te bidden “Anneke, Anneke, geef mij toch een manneke”.
Ons Anneke was er bij ons niet bij en die is al jaren voorzien.
Wij pedalleerden verder om over klein en groot Bedaf het buitengebied van Baol te verkennen. Ik was via een strava volger op de hoogte dat ze daar flink aan de weg aan het timmeren zijn ( nieuwe rondweg). Daarom was ik erg benieuwd of we onze geplande route foutloos konden volgen.
Bij de Reth zat ik samen met de veurzitter van de Pedaalridders op kop. Allerlei borden verwezen ons op een wegopbreking. Dan maar linksaf. “Niet doen” riep een meneer die zijn hond aan het uitlaten was. Het bleek dat we onze weg gewoon te vervolgen, prima te doen was.
Hier pakte ik een stukske van de kermis klassieker van Den Hout mee. Voorbij de Heimolen ging het rechtsaf op weg naar Ulicoten. Iedereen deed regelmatig zijn of haar werk aan kop van de groep, ook de dames Sharelle en Renée staken regelmatig hun neus in de wind.
Van Ulicoten naar Chaam, van Chaam naar Ulvenhout, van Ulvenhout naar Bavel.
Vanaf de Bavelseberg verkozen we via de Takkebijsters d’n bult over naar Teteringen . Als je de bult af komt zeilen en dan de Oosterhoutseweg gelijk oversteekt, heb je een prachtig fietspad liggen. Breda aan je linkerkant en een waterke aan de rechterkant om zo bij de begraafplaats uit te komen.
Nog een paar kilometer en ook onze 4e vakantietocht van 90 km kan weer in de boeken bijgeschreven worden.
Bovenaan in het opkomstklassement blijven de posities ongewijzigd.
Toch denkt Franske Wessels ons Anneke nog te kunnen bedreigen. In oktober gaan we de prijzen verdelen. “Parijs is nog ver” zei onze Joop, dus we wachten in spanning af!
Iets over half 12 mochten onze fietsen in de schuur en was het tijd voor een lekker bakske! Tot de volgende keer!

Groet, Pierre Boulanger.

Iets over half negen vertrokken de drie WTC groepen. De sportgroep naar het Noordwesten “Binnenmaas” , de trimgroep fietsten door de Biesbosch met een pontje meer of minder. En onze tourmannen gingen naar de Alphense bergen of naar Kwaalburg.
Met Jantje, Erik en Erik, Peter & Peter V., Franske, Johan v H., en Antoon ging het gezwind de Bergsebrug over om via de Willemspolder naar Oosteind te fietsen. Daar staken we de provincialenweg over om na een paar kilometer verder in Dongen uit te komen.
Tijdens het oversteken van het Wilhelminakanaal vertelde Johan tegen mij dat hij zijn beentjes voelde. Goh dacht ik, gelukkig voelde ik die van mij ook “eg wel”.
Langs de Vierbundersweg fietsten we het Rijensbroek in richting Tilburg. Net voor het oversteken van de rijksweg, kwamen we een flinke club renners tegen in het blauw met groen met iets van “stoffee”op hun shirt. Erik S. had ze al meer gesignaleerd dit jaar.
Na enig speurwerk bleek het  Tourclub WTV Alphen te zijn. Even later passeerden we hun vertrekplaats bij Café Welkom. Wat jaartjes geleden deden we ’s winters regelmatig aan hun veldtoertocht mee, was altijd top geregeld!

Ik weet niet of ik dat alleen had, maar vandaag fietste Alice Cooper met mij mee.
Niet dat er eentje bij was die maar iets op deze extravagante zanger leek. Maar in de jaren ’70 vertolkte hij toch wel enkele bijzondere nummers. Vandaag zat “How You Gonna See Me Now” de hele rit in mijne kop. Och ja daar zijn slechtere nummers gemaakt bij een ritje van bijna 90 km om aan te horen.

Een paar kilometer verder kwamen we aan op de steentjes van Kwaalburg.
De temperatuur was inmiddels aardig opgelopen. Het was dan onder of tussen de bomen heerlijk fietsen richting Chaam.
Daar maakten we nog het inmiddels bekende lusje via Snijders-Chaam en Dassemus, om via de Chaamseweg naar de oplopende klinkers van Geersbroek te fietsen.

De vraag was inmiddels, leggen we nog aan voor een bakske?
Johan v H. en Erik S. wilde op tijd thuis zijn, dus besloten we bij het pannenkoekenhuis in Den Hout aan te leggen.
Lekker bijna thuis om in de middag te genieten van een mooie sportmiddag.
Volgende week de 3e vakantietocht, waar gaat dat heen?

Groet,
Pierre Boulanger.

Met de tourclub een rondje Hedel gereden, de tweede keer dit jaar.
In mei hebben we dit rondje ook al gefietst maar toen eerst het noordelijke deel langs de Maas. Vandaag andersom, mosredna ledeH ejdnoR!

Met 13 WTC ‘ers ging het met kersvers lid Renée op kop richting Raamsdonk. Onze “reus” Maurice hield de boel netjes onder controle, in een lekker tempo wat voor iedereen goed te doen was.
Vanaf Waspik gingen we richting Loon op Zand om langs de Drunense duinen naar d’n Ijzerenman in Vught te fietsen. Daar sloegen we links af op weg naar Cromvoirt. Een beetje verder kwamen we langs het natuurgebied “de Moerputten” . Zo arriveerden we rond de klok van 10 uur in Den Bosch.
Net te laat om naar de kerk te gaan, er zat niks anders op dan onze weg te vervolgen naar Vlijmen, de woonplaats van oud Wereldkampioen Lars Boom. We kwamen hem niet tegen, wel een hobbelige weg de Vlijmensedijk!
Gelukkig is het vanaf daar alleen maar glad asfalt, en een paar bruggen.
En natuurlijk de bijzondere doorgang net voor de sluis bij Engelen. Een enkeling stond plots voor de trapkes, een extra hindernis.

Even verder gingen we de Maas over om Gelderland binnen te fietsen. Dwars door het “paardendorp” Hedel, of zoals Flip zei “Hedel meer haar op……”
Wij fietsten net onder Californië door, richting Well en Bern. Je waant je bijna in het buitenland met zulke namen, toch is het maar gewoon een stukske Nederland.
Flip, Maurice, Kees en Kevin waren prima gangmakers tijdens deze rit, in een mooi strak tempo. Zoals zo vaak zijn de laatste loodjes het zwaarst. Op de brug van d’n Berg moest er toch nog ff aan de boom geschud worden. Daarna de benen stil houden en de groep was weer compleet.
Iets over half twaalf zat onze eerste vakantietocht er op, 105 km met een mooi gemiddelde.
Voor onze berggeit Marieke was het een mooie training voor de komende tochten op haar programma, de Etapastour en DH-DH-DH.
Voor de vakantiegangers , een fijne vakantie gewenst, en de anderen, tot de volgende zondag.

Pierre Boulanger.

Met een mooi peloton vertrokken we als eerste voor een rondje Giessenburg en dat is géén Giessen Ad. Dat is net ff de andere kant uit. Richting het Gat van de Ham kwam een kleine tgv ons voorbij vliegen. Wij gaan voor de gezelligheid, zo af en toe een praatje en genieten van de mooie omgeving!
Jacques van Dijk waarschuwde mij al voor de festiviteiten in Lage Zwaluwe, hij als oud inwoner van de Zwaluw wist ons mooi om de tuin te leiden. Zo kwamen we via Binnen Moerdijk bij de beroemde Moerdijkbrug uit. In 1936 is deze verbindingsbrug geopend, in 1944 (oorlog) werd de brug opgeblazen. Vandaag mochten wij hier ons eigen opblazen, tegen een aardige noordoosten wind was het even puffen.
Ook op de smalle Zeedijk onder Dordrecht door zette de wind de achterste op ’t kantje. Bikkelen aan het leste wiel was het tot aan de Kop van ’t land.

Ik verwachtte dat iedereen vooraan wel wist hoe we van daaruit over de brug richting
“de Mol” fietsen. Helaas gingen de eersten hier linksaf, het duurde even voordat we weer compleet waren. Na wat stoplichten bij Sliedrecht gingen we de polder van de Alblasserwaard in.
Lekkere rustige wegen langs het riviertje “de Giessen”, het was daar heerlijk fietsen.
We moesten nog wel ff van de fiets, bij het oversteken van de N216. Daar heb ik voor de volgende keer een andere oplossing voor bedacht!

Vanaf Muisbroek kregen we de wind in ’t hol, wel lekker, maar ook verraderlijk. Het tempo ging met enkele kilometers omhoog en met wind tegen en opzij zijn er toch wat jasjes uitgedaan. Daarbij kwam de brug van Gorinchem ook nog als een hindernis. Gevolg, verzuring in de beentjes. Voor sommigen het sein om de gaskraan open te draaien, voor de ander afzien om thuis te komen. Kortom, vanaf Werkendam ging het helemaal mis.
Erik kwam naar voren of het wat rustiger kon, achteraan waren problemen. Het tempo zakte zeker, maar na 200 meter was het weer gedaan met de rust. Niemand die in de gaten had dat we 2 personen misten, jammer.
Dit is niet de bedoeling van onze “tourgroep”, het thema is “samen uit, samen thuis” .
Dus in vervolg; luister en kijk meer naar elkaar, zeker op het einde van een tocht als de vermoeidheid om de hoek komt kijken.

Na een 96 km. kwamen Peter Bas, Renée, Gert-Jan, Jacques, Marino, Paul, Jantje, Marc, Niels, Antoon, Maurice, en mijn persoontje weer in de May aan. Anne-Mieke was in ’t Veer achtergebleven en Erik en Leo hadden we helaas achtergelaten. Een rooie kaart zou ik zeggen voor de rest van de groep!
Maar hopen dat het zondag beter gaat in de koppeltijdrit, zoek een maatje uit, en bedenk een leuke tijd voor 37.5 km.
De voorzitter heeft ons na afloop uitgenodigd op een zonnig Mades terras voor de prijsuitreiking en koffie met gebak.

Tot Zondag!

Pierre Boulanger