v.l.n.r. John Braspennincx, Fausto Coppi, Harrie van den Elshout en Ko Geerts.

Na de zomerstorm van zaterdag namen we een wijs besluit om ons rondje niet door de bossen te fietsen, maar via de Dordtse biesbosch naar Sliedrecht.  Om vervolgens via het riviertje de Giessen naar Gorinchem te rijden. Een mooi stukske door de Ablasserwaard! We fietsten vandaag met een bijzonder gezelschap! Iedere wielerliefhebber kent natuurlijk Fausto Coppi, in Italië bekend als Il Campionissimo, de kampioen der kampioenen.

In 1949 en 1952 won Coppi de Tour de France en de Giro d’Italia allebei in hetzelfde jaar. De Giro won hij vijf keer in totaal, iets wat alleen Eddy Merckx en Alfredo Binda hem nadeden. Milaan-San Remo won hij drie keer en ook won hij  Parijs-Roubaix en de Waalse Pijl. In 1952 won hij de etappe Alpe d’Huez, dat dat jaar voor het eerst deel uitmaakte van de Tour. Hij nam slechts drie keer deel aan de Tour en won twee keer. Wat heeft dit allemaal met onze tocht te maken, zullen jullie je afvragen.

Diezelfde Coppi staat hierboven op de foto, uit de begin jaren ’50, met rechts naast hem de bekende Madese coureur Harrie van den Elshout. Harrie koerste eind jaren ’40 begin jaren ’50 vele mooie overwinningen en korte prijzen bij elkaar. Samen met John Braspennincx ( de smokkelkoning) heersten ze toen in de Nederlandse koersen. Zo gingen ze ook samen met Ko Geerts uit Terheijden op trainingskamp in de buurt van Rome, waar ze samen met de grote Fausto trainden.  Nu komen we bij het bijzondere, dat het toeval wil, dat de man van “de wilde bond” die bij ons aansloot, de oomzegger van Harrie van den Elshout is, zijn vader was de nachtegaal van Made, Frans van den Elshout en de jongere broer van Harrie. Ook een exrenner, en jarenlang KNWU-jurylid bij de Brabantse wielercoursen. In die hoedanigheid ontmoete Frans dan ook alle grote wielervedette’s.  Marino heeft zijn naam vast te danken aan een Italiaanse renner uit het verleden, maar in de May en omgeving staat hij beter bekend als de Botempi, vanwege zijn rappe eindschot!

Zo maak je tijdens een rondje over de bruggen nog eens wat mee!

Frans van den Elshout hier met de tour winnaar van 1976 Lucien van Impe ( de kleine van Mere en de nachtegaal van Made)

Pierre Boulanger

Vandaag heb ik er voor gekozen met de B mee te gaan. Na weken van Rock ’n Roll, en alles wat er bij komt kijken is mijn conditie er niet en mijn gewicht er wel op vooruit gegaan. Bovendien was er ook gisternacht weer een feestje. Gelukkig worden wielrenner niet vaak staande gehouden om te blazen.

Peter Broeders was leider en eiste de hoofdrol op. Niet omdat hij leider was, maar om twee andere redenen. Ten eerste heeft hij de hele rit op kop gereden, en op de momenten dat we niet fietsten kwam dat door zijn lekke banden. Hij had er vier. Jan en Wim sloten zich er bij aan. Dus zes lekke banden.

Het hoort bij het weer. Gelukkig was het niet koud, maar het regende wel, en af en toe flink ook. Drie gastrijders, Tim, Gerard en Niels waren er ook bij, en ondanks de regen vond ik het toch een bijzonder aardige rit en heb, ik in elk geval, een prettige start van de dag gemaakt. Door de pech werd het toch een latertje.

Bewondering voor de heren, met een hoofdrol voor Willem die vakkundig een gat in de buitenband van Peter hebben gedicht.  Willem leek intussen meer op een automonteur als op een fietser. Daar ben je dan 65 jaar voor geworden, toch knap werk!!!

Ik was al gretig  naar mijn telefoon aan het zoeken om een van mijn zonen te bellen en dan stiekem zelf ook mee terug te rijden. Het regende op dat moment keihard en begon de verdoving van de voorgaande nacht te verdwijnen. Een dipje dus, maar het was ook niet meer nodig. We konden gewoon verder.

Koffie met gebak hebben we overgeslagen, nog een keer stil zitten en met een nat pak weer de fiets op is toch vragen om een verkoudheid. Het was  ongeveer 120 km, en ik blij dat ik mezelf uit bed heb kunnen jagen en mee op pad ben gegaan.

Groeten,

Gerard

De jaarlijkse tijdrit was dit jaar niet voor koppels maar we fietsten deze keer de rit  van
37,5 km. solo door de polders van Drimmelen.  Voor de renners uit de Tour de France al een hele klus, zo’n tijdrit, voor ons WTC ‘ers was het peanuts. Er stonden dan ook maar liefst 16 leden te trappelen om te vlammen door de vettige polders van de May en omstreken.

Het is niet zomaar een tijdrit, het is ook nog de kunst om zo dicht mogelijk bij je vooraf opgegeven tijd te eindigen! Zonder tellers op de fiets, horloges of zoiets dergelijks.
Een hele kunst dus.

Peter Kuijpers was de eerste die aan dit kunstwerk mocht beginnen, helaas was de pret voor Peter van korte duur. Een lekke band in de eerste ronde hield hem van een zekere overwinning. Volgens Anton zat hij prima op het schema om 1.26.03 te fietsen.
Toch werd de pechprijs zijn deel!

Als er iemand van onze leden mooi vlak kan fietsen is het wel onze voorzitter Ad; met drie rondjes van 21 minuten en een handvol seconden, kwam hij op een verschil uit van 31 sec. van zijn opgegeven tijd. Helaas was dit niet goed genoeg voor de overwinning dit jaar.
Flip fietste niet alleen 14 sec sneller dan Ad maar benaderde zijn tijd met een verschil van 30 sec.; goed voor de tweede plek.
De overwinning dit jaar ging naar Peter Verhagen; die had de dag ervoor al bijna 200 km zijn spieren warmgereden met een ritje naar Ravenstein. Vandaag op zijn gemak een beetje uit fietsen; 1 uur en 12 minuten en 12 sec was zijn opgegeven tijd. Vorig jaar fietste hij nog samen met Willem Adamse door de polder naar de overwinning met een verschil van 37 sec. Dit jaar zat hij nog dichter bij zijn opgegeven tijd, maar liefst 10 sec. !
De tijdrit specialist van onze club is dus Peter Verhagen!!

 Daarmee bleef het record van Jan Sestig  van 1 sec. wel in de WTC boeken overeind!!

Dan zijn er ook nog die zo snel mogelijk thuis willen zijn;
de top drie bestond uit Ad van Wesel met een gemiddelde snelheid van 34.76 km,
Flip Segeren, de tweede snelste tijd met 34.88 km.
Onze  snelste man was voor niemand een verrassing;
Martien daverde  de 37.5 km  in 58 min. en 49 sec. af! Martien vloog bijna door de Mayse polder met een snelheid van 38.25 km. Een paar mannen profiteerde nog van zijn snelheid, om het laatste stuk in zijn wiel te zitten.
Het record uit 2003 van Frans Wessels van 57 min en 29 sec. (gem. 39,14 km./uur)
is  hiermee (nog) niet verbroken.

voor meer details; link met grafiek naar tijdrit WTC 2015

Vanwege het plan voor een lange B-tocht was het een drukte van jewelste bij het Oude Gemeentehuis. A-renners waren er wat minder te bekennen. Gelukkig konden we Kees Marijnissen en Jacques van Dijk met ons mee krijgen na de belofte dat we niet te gek zouden doen. Daardoor konden wij met vijven een rondje rijden op een gewoon A-tempo en kon de B ook een B-tempo aanhouden omdat er geen verdwaalde A renners op kop zaten te trekken. Iedereen blij :-).

Op het A programma stond een rondje Hoekse Waard van Flip maar net als de B, besloten we iets in te korten. Omdat Flip wist dat er wat fietspaden op de gewone Hoekse Waard route opgebroken liggen, besloot hij over te stappen op de Binnenmaas route.
Een heel mooi en vooral rustig rondje in een mooi landschap dat uiteindelijk naar Willemstad leidt. Het was nagenoeg windstil en daardoor waren de afwisselingen lang. Peter Verhagen en Flip begonnen zo met een eerste beurt van ruim een half uur.
Kees en ik namen ook zo’n lange beurt voor onze rekening. Jacques hield zich gedeisd.
Hij bleek voor het eerst weer op de fiets te zitten sinds ik hem op een dinsdagavond eens opgeharkt had bij Molenschot toen hij door rugklachten geen kracht kon zetten. Hij heeft toen maar besloten om zijn rug 3 weken rust te gunnen op zijn vakantie en kwam dus vandaag eens testen hoe hij er voor staat. Nou, het ging goed, alleen  brug op bij Willemstad moest hij even rustig aan doen (verstandig).
Toen we na 97 km. in Made aankwamen, kon hij tevreden zijn over hoe zijn rug het gehouden had. Flip draaide rechtsaf; ging hij nog een extra lusje maken of was het om Twan van Meel’s Bruisende Buitenmarkt te vermijden?
Ik reed wel recht naar huis om lekker in de tuin wat zon te pakken.
Lekker gefietst, mannen bedankt!

(dit is NIET de Binnenmaas!)

Ad

De wekker stond om 6.45 uur; ruim op tijd.
Hoe hadden de WTC ‘ers de nacht doorstaan in een vreemd bedje? Zelf lag ik er iets voor 11 uur in op de bovenste verdieping en Erno een verdieping lager. Verder lagen Piet, Flip, Jack en chauffeur/verzorger Peter nog bij ons op de kamer te snurken.
Rond 01.00 uur ging ik eruit voor een plasje; verdomme wat een gedoe, trapje af trapje op klauteren, niks voor mij. Zo trok ik m’n matras naar beneden en was ik plots m’n kussen kwijt, de rest van de nacht maar op de grond geslapen zonder hoofdkussen, althans proberen te slapen.

Rond half 8 liep iedereen al volop rond, een bakkie koffie of thee, tassen inpakken enz… Om 8 uur aan het ontbijt. Goed ontbijt met alles erop en eraan. Als je de behoefte had, kon je nog wat eten meenemen voor onderweg.
Nog effkus een fotoke schieten bij Stayokay in Heeg, en we konden vertrekken.
Richting Lemmer, de woonplaats van schaatser Rintje en turner Epke. Na 40 km fietsten we door een van de mooiste stukskes Nederland “Nationaal park de Weerribben” in de kop van Overijssel, over een smal fietspad met tal van bruggetjes. Iedereen probeerde hiervan te genieten, maar helaas moet je op de racefiets ook scherp blijven en ontgaan je zo weleens mooie dingen.

Zo fietsten we zomaar “Nederland” in en ook weer uit. We zagen nog 3 van de 28 bewoners, de andere 25 zaten in de kerk.
Via Blokzijl ging het naar Sint Jansklooster, de geboorteplaats van 2 voudig elfstedentochtwinnaar Evert van Benthum.  De vreemdste plaatsnamen kom je daar tegen. Wat te denken van Poepershoek en Muggenbeet!
Nog een paar kilometer voor onze eerste koffiestop in Genemuiden, waar de eigenaar speciaal voor ons de tent opende. Peter stond ook hier ons alweer netjes op te wachten, om bij de “Olde Soldoat” lekker op het terras te genieten van een goei stuk appeltaart en een bakkie. De bidons aanvullen en we konden weer gaan.
Op weg naar Kampen fietsten we langs het Drontermeer naar Harderwijk waar we van links naar rechts werden gestuurd door de LF routeborden. Maar ja, zo kwamen we toch aan de drukke boulevard bij de Admiraal, waar we gastvrij werden ontvangen door onze Peer en de bediening. Helaas nam het nogal wat tijd in beslag voordat we iets kregen voor geschoteld.  Maar ja het smaakte weer goed, we konden aan onze laatste 55 km beginnen.

Iets buiten Harderwijk stond volgens Piet een mooie grote fiets, mooi voor een foto momentje! Kom op mannen en madammekes; we gaan weer verder, anders zijn we voor het donker nog niet thuis! Dag 1 waren het vooral Flip, Frans, Ad en mijn persoon die de kar trokken. Maar dag 2 was het vooral een one man show van Flip met  vele verschillende mannen aan zijn zijde. Zo lieten Willem, Jantje, Peter en Jack zich regelmatig aan kop zien. Bij Spakenburg kwam de enige lekke band op naam van Peter Bastiaansen.
Piet voelde zich niet zo fris meer (broodje paling verkeerd gevallen) en fietste in zijn uppie de laatste 20 km. Bij Eemdijk zouden we het pontje pakken, onze verzorger had het allemaal al perfect uitgezocht, en stond ons daar op te wachten. Zondagsrust voor de pontenier. En wij een extra luske van een kilometerke of 8 en de kluts kwijt natuurlijk. Knooppunt 20 – 12 – 16 volgen, ja, ja we zijn alweer weg. Windje in de rug, lekker door de lange polder. Verdomme kan je weer niet verder; ligt er een sloot, Onze schipper Mar10 hadden we ook niet in onze gelederen dus kwam het labeurwerk op chauffeur Willem zijn schouders. Hij trok het zelfbedieningspontje naar onze kant toe en Peter Bas en de rest regelden dat iedereen veilig samen met Drs. P aan de overkant kwam. Piet had dit ritueel net voor ons gedaan, getuige zijn foto’s.

Onze tocht eindigde zoals hij begonnen was over een onverhard pad met steenslag, maar niemand die er over zeurde.  Dat was ook de kracht van dit weekend, nie zeuren, gewoon dingen accepteren van elkaar! En met zijn allen kunnen we dan genieten van een schitterend weekend met 370 km fietsplezier!

Alle IJsselmeergangers (of het was natuurijk Zuiderzeegangers); bedankt voor de prima sfeer. Dit moeten we zeker volgend jaar weer ergens proberen te organiseren.
De leden die hieraan hebben deelgenomen, zullen de eerste zijn om zich weer aan te melden, vermoed ik!

Peter met zijn busje was onmisbaar dit weekend; bedankt Peer!!!

Pierre Boulanger

Eindelijk was het zover, heel de week spannend wat onze weergoden ons te bieden hadden. In het begin van de week was dat niet veel soeps, veel regen en een stormachtige wind. Gelukkig is er niets zo veranderlijk als het weer en kwam alles toch goed!

Om 7 uur zaterdagochtend stonden we  klaar (Anneke, Annemieke, Yp, Piet, Peter,  Flip, Frans, Wim, Willem, Peter, Erno, Jan L., Ad, Jack en ikke)  om naar Huizen naar onze start locatie te vertrekken. Flip was al richting Raamsdonksveer gereden om Annemiek en Jack op te pikken en tufte gelijk door. Tegen acht uur stonden we dan allemaal bij de oude haven in Huizen. Fietsen in stelling brengen, schoentjes aan, voorraad eten in de zakken, en we konden gaan. Op een afstandje stond een meneer ons gade te slaan en een van onze mannen had al een praatje met hem gemaakt. Hij vertelde natuurlijk over onze onderneming.  Hij raadde ons  aan om de auto iets verder te parkeren, deze parkeerplaats was nogal inbraak gevoelig. “Maar hebben jullie soms zin in een bakkie koffie?” vroeg hij ons. Dat konden we niet weigeren, dus zo zaten we om half 9 bij Gerhard aan de koffie, en dat nog wel voor 0.00 eurocent!

Gerhard maakte nog een schoon plaatje van ons en we konden van start!
Even de route zoeken, we werden gelijk (letterlijk) het bos ingestuurd,  goed te fietsen maar toch wel uitkijken, vooral in de bochten van Oud-Valkeveen.
Hierna kwamen we zo door het vestigingsstadje Naarden en langs het Muiderslot.
Tussen Amsterdam en het IJsselmeer fietsten we nu naar Monnickendam en Volendam, over de bekende dijk waar ze ons weer vreemd aankeken. Enkele Japanners herkenden ons nog van een paar weken geleden in Kinderdijk. We vingen ook nog een glimp op van “de vriendin van Jantje Smit” boven op de brug en  van Jan Dulles die rustig langs de weg zat!

In Edam bezochten we  snel de weekmarkt waar we onze laatste voorraad inkochten.
Een paar kilometer verder bij Warder herkenden we de bus van onze Peer.
Wat was hij dit weekend onmisbaar en goed bezig!! Aan alles had hij gedacht, dat kon niet beter. Bij onze eerste stop hadden we er ongeveer 75 km opzitten, een bakkie en een broodje. En Wim Rasenberg trakteerde ook nog op een goei worstenbroodje van bakker Ligthart, had zullie Sjan speciaal voor ons gehaald!
Bedankt Wim en Sjan, ze gingen er goed in!

De tocht ging verder naar het noorden. Samen met Flip mocht ik de eerste kilometers de dans leiden. Via De Hulk en Hoorn fietsten we  naar Medemblik. De eerste 100 km zaten er  op, maar de weg van Medemblik naar Den Oever was lang en uitzichtloos. Ik had stiekum al eens op mijne gps geloerd  maar zag nog steeds geen einde. Flip keek me  aan; “lange weg” zei tie. “We kunnen wel eens van kop af gaan” zei ik, “daar zijn nog wel andere liefhebbers”. Ad en Frans begrepen het gelijk en namen het commando meteen over. Tegen de wind en een weg die nog niet eens lekker liep, ging het naar Den Oever.

Op het Haventerrein daar hadden we onze eerste echte stop, bij de Basalt.
Peter stond ons daar al op te wachten. De bidons werden er goed gevuld en nog wat proviand in de zakken gestopt.  Tijdens het aanschouwen van een Beach vollybal toernooi nuttigden wij een lekkere tosti, uitsmijter of wat anders. Nog even op kracht komen voor de laatste ruk van 60 km.

Dat bleek een makkie te zijn, wind in de rug over de Afsluitdijk, het kon niet mooier!
Het was echt genieten. Natuurlijk moest er een plaatje geknipt worden bij Cornelis Lely, de zoon van Jan Lely. Cornelis trouwde in 1881 met de 19-jarige Mies van Rinsum, die hij vijf jaar eerder had ontmoet op de bruiloft van zijn broer Dirk die met Mies’ zus trouwde. Twee jaar later werd hun eerste zoon Jan geboren. Nadien kregen ze nog vijf kinderen.
Het is maar dat jullie het weten, wij doen natuurlijk meer als zomaar een stukske fietsen.

Zo kwamen we in Friesland, de provincie van onze Ypke!
Via Makkum, Gaast en Workum, allemaal gezellige plaatsjes. Bij Nijhuizem moesten we met de pont mee om zo in Heeg te komen. Van de Pontenier kregen we nog een extra rondvaart over de Grans, hij stelde nog voor om ons met de pont naar Heeg te brengen, een ritje van ruim een uur.

 Dat moet met de fiets sneller kunnen dachten wij. Nog maar 10 km te gaan en iedereen nog zo fris als een vaatdoek. Om kwart voor 6 fietsten we dan ook eindelijk het terrein van de Stayokay op. Onze Peter stond al helemaal klaar; tassen uit de auto, stalling voor de fietsen geregeld, nogmaals toppie!!

Om 6 uur konden we aan tafel, dus hup, hup, hup snel onder de douche, kraan laten lopen voor de volgende. Fris en fruitig namen we dan ook eerst een lekker koud pilske in het zonnetje, tot de laatste onder de douche uitkwam om vervolgens aan de warme maaltijd te beginnen.
Ik heb niemand horen klagen over moeheid, dan maar gelijk nog een zomerse avondwandeling door Heeg erachteraan. We hadden tenslotte maar een ritje van 185 km gefietst.
Ik zelfs 260 met een gemiddelde van 37 km. Ze hadden niet gemerkt dat ik in de zelfde tijd 3x de afsluitdijk was opgefietst!
Nog een paar biertjes voor het slapen gaan, en wat slap geouwehoer, en we konden van onze nachtrust gaan genieten.

Pierre Boulanger

Toch weer fijn om weer eens lekker met mijn eigen clubje mee te fietsen en dan ook nog zo vlak als een biljart laken. Daar een gedeelte van de WTC koos voor de mooie zware tocht rond het IJsselmeer, mochten wij lekker even uitslapen en vertrekken om 08.30 uur.

Een mooi gezellig  ploegje stond aan de start, Kees V, Anton, Peter V, Kevin, Martin, Erik, Marc, John  mijn persoontje en nog een zwart rijder J Caspar.

De leiding besloot een rondje blauwe meren van ongeveer 90 km. Kees Verkooijen is na exact 22,5 km omgedraaid richting Made. Ikzelf in mijn oude vertrouwde stekkie achterin het peloton, lekker bijkletsen met sterke verhalen. Het tempo werd lekker aangehouden door Peter en Erik. Peter had nog zere beentjes (niets van te merken hoor) van de tocht van gisteren samen met Martin en Kees O. Er werd lekker gedraaid voorin door iedereen. Triatleet Martin is in een bloedvorm, hij gaat voor het record tijdrit over twee weken.

Er werd natuurlijk volop gesproken over onze collega’s, hoe zou het ze vandaag vergaan, zal de regen en de wind weg blijven.

Ik heb inderdaad een blauw meer gezien en daarna de Efteling, hoe kan dat? Links i.p.v. rechts? Maar geen probleem we doen nog een rondje Heusden want anders erg vroeg thuis en te weinig kilometertjes. In Waalwijk ligt alles op zijn kop waar is dat fietspad nou?? Even via de snelweg toch het fietspad gevonden.  Allez beetje uitgekletst daar achterin dus ook maar op kop, en jawel wind schuin tegen, pfffff.

Onderweg bij de perenboom was er een vrachtwagen grind verloren, Martin en ik op kop wat doen we rechts of heeee te laat. Even overleg met de rest, toch maar door de grind baggeren, was maar een paar km hoor. Even verder weer door een plas grind, geen lekke banden dus weer gas erop.

Daar we toch redelijk door hebben getrapt even tempo terug voor onze Anton aus Griekenland. Eerst John afgezet in Raamsdonksveer, daarna ging Martin nog even rechtdoor bij Drimmelen (parcours verkennen tijdrit)

Erik ging de kas in en Antoon zat nog redelijk goed maar moest alleen nog even naar Den Hout de wind tegen trotseren.

Zullen we Anton nog even naar Den Hout begeleiden? Maar natuurlijk doen we dat. Nou volgende week doen we dat weer. Anton nodigde ons uit voor koffie en een beschuitje met vers  geplukte aardbeien uit eigen tuin.

Manmanman wat waren die lekkerrrrr.

Mooi tochtje gehad met 85 km op de teller.

Dat zijn er iets minder als de kleppers rond het IJsselmeer, petje af hoor voor die WTC-ers, hulde voor deze knappe prestatie.

Gr Johan