Na al die vakantie’s gingen we vandaag even bijpraten, tijd voor al die spannende vakantie verhalen. De een had nog een sterker verhaal als de ander, er was er eentje die beweerde  dat hij héél Amerika was rond gereisd. Mot niet gekker worden, onze penningmeester, hield het dichter bij huis, vakantie in d’ Anvers. Ook gezellig, om een pintje te drinken bij café Beveren of natuurlijk bij ’t Elfde gebod!

Met ons A clubke van 9 mannen vertrokken we klokslag 8 uur richting de Keizersveersebrug. De mannen en vrouwen van WSVP fietsten een paar honderd meter voor ons uit. Door aan de verkeerde kant over de brug te fietsen passeerden wij hun zonder te hinderen, en kwamen ook goed uit in d’n Hank. Daar doken we de polder in richting de “Bakkerskil”. De groep van de “Wilde Bond” fietsten vandaag naar de “Bakkersmolen” dat was toch een paar kilometer verder. Voor ons was het vandaag de bedoeling om de tijd tot half 11 goed te benutten. Ad nam ons dan ook mee naar Werkendam, Woerkem, Giessen, Poederoijen, Aalst langs de afgedamde Maas. Prachtig fietsen voor degene die  daar oog voor hebben. Wij als natuurliefhebbers kijken hier dan ook onze ogen uit, het was ook tijd voor de wekelijkse preek van de dominee. Bij ons had onze leider geen preek nodig, en bleef het tempo mooi strak richting de Heusdensebrug. Intussen waren er twee vreemdelingen aangepikt, bij het opdraaien van de brug zei de beste man tegen mij “hebben jullie nog een club”,  ik weer “ja, hoezo?” . Hij,  “staan er een stel idioten te schreeuwen daar”,  waren zijn woorden. Ja dat mot je natuurlijk niet zeggen over onze fietsers. Ikke kwaad, “weet je wel wie er idioot is hier” hij “wa!”ikke “ja gij zit hier oe eigen mee ons zaken te bemoeien, en as ge nie oppast fiets ik oe zo van de Heusdensebrug af, lelijke oelewapper” Als we een scheidsrechter bij ons hadden gehad, zou die nu gefloten hebben voor een rooie kaart. Maar de scheids stond nog aan de voet van de brug. Uiteindelijk gingen we als goeie vrienden uit elkaar, en was ons groepke van 9 gehalveerd. Flipke, Erik en Adje waren terug gedraaid.

Mar10, Collin, Kees, Leon, en de Peter’s pauzeerden in het gehucht Heesbeen. Na enkele minuten vond Leon het tijd om eens bij de andere helft van ons clubke te kijken wat de problemen waren. Had hij dat maar meteen gedaan, binnen no time had hij alles opgelost, en konden we met ons 28e op weg naar ’s Gravenmoer. Bij restaurant “SED”stond good old, vader Leo ons al op te wachten, om Samen, met ons appeltaart te Eten, en een lekker bakske te Drinken. Heerlijk in het zonneke, konden we hier genieten van de gastvrijheid van William, helaas had hij zijn WTC pakske thuis gelaten, en moesten we zonder hem onze reis naar huis aanvatten. Eerst nog ff een plaatje schietje voor het nageslacht.  Enne William bedankt voor de gastvrijheid om dit zooitje ongeregeld te ontvangen.

Ad stelde voor om in twee groepen naar de May te fietsen, toch wel wat veiliger. Gek genoeg was ons A groepke nu plots gegroeid van 9 naar 17 WTC ‘ers. Ook ons kersvers lid Paul van Dijk nam de gok, aangemoedigd door vader Jac, kroop hij lekker tussen de wielen. Ach ja tis ook maar een paar kilometer naar de May, Jack & Jones zwaaide wij in ’t Fér uit.  Plots sloeg de vlam iin de pan, alle hens aan dek de schipper en de blaazer op kop. En samen met Flip en Erik miste ik de boot, de achtervolging was pittig. Maar Flipke was ontketend, en buigen kom in zijn woordenboek niet voor. Net voor de laatste kilometer, was de aansluiting een feit, om even later op de toerradio het bericht te horen “peloton compleet”. Onze bijpraattocht zat er weer op, nog een paar kilometer bij trainen, om over twee weken in Limburg de heuveltjes op te vlammen. Zorg dat je erbij bent, altijd een gezellige WTC dag in dat mooie Limburg!

Groet, Peter.

Vandaag alweer de laatste vakantietocht, met alweer een nieuwe leider in ons opkomstklassement! Samen met Peter Bas fietste ik naar de May, het was nog verdacht rustig bij het bankie van het oude gemeentehuis. De slimmerikken, ( twee) hielden zich schuil aan de zijkant, een beetje uit de wind. Konden ze vast wennen hoe dat voelt, om uit de wind te zitten. Al snel druppelde de een na de ander binnen, zo ook onze nieuwe rodetrui drager! Peter had een spiek briefje op zijn stuur geplakt, hij wilde natuurlijk nog een speech houden na de plechtige uitreiking van de zwaar bevochten rooie trui.

Helaas kreeg hij daar de tijd niet voor, we waren zo vertrokken voor een gezamenlijke tocht richting Schijf. Samen met onze Amerikakenner Ad mocht ik de eerste kilometers tot aan Zevenbergsehoek leiden, voorbij d’n Elsakker liet ik me wat afzakken. Wie zag ik allemaal in ons peloton passeren, Jantje,  de Keezen, Tim, Johan, Paul,  Erik, Flip, Ypke, Edwin,  Eric, Caspar, Jan, Erno, Wim, Anton, Edwin, Erik, Niels, Marc,  de Peter’s, Hans, en natuurlijk de dames  Anneke, Sandy en Sharelle. Een bond gezelschap, of beter gezegd een Wilde Bond gezelschap van zeker 12 strava liefhebbers!

Voor onze veiligheid verkozen we verschillende keren de weg, in plaats van het smalle en hobbelige fietspad. Bij de Belgen is het meen ik verplicht als je met een grotere groep fietst. In Holland bestaat deze verkeersregel helaas (nog) niet.  Langs het Liesbos, staken we even verder de A58 over om langs de Pannenhoef  over de Prof. van der Hoevenstraat (onze Prof v.d. Hoeven had vandaag een snipperdag) dat is de weg met de paalpaalpaalpaalpaalpaalpaalpaalpaalpaalpaallelelelelelele naar de Moeren te pedaleren.  Onze Filipo wilde nog een afslag eerder nemen, nu moet ik helaas erkennen, dat dit ook tot de mogelijkheden behoort. Helaas was me deze weg nog onbekend, die houden we dan maar tegoed voor een volgende rit, richting Nipsen. Via Schijf ging het door de Rucphensche Bosschen tot Roosendaal. Intussen had Ad die niet alleen in Amerika de weg kent maar ook dit gedeelte van West-Brabant als zijn broekzak, de leiding overgenomen.  Bij de Zegge weer de A58 over op weg naar de koepel van Oudenbosch. Jammer gene koepel voor ons, de jaarmarkt blokkeerde hier de weg . Adje is niet snel van slag, dan maar een alternatief, nog beter ook, als je het mij vraagt, maar niemand die het mij vraagt. Vanaf het bruggeske van Standdaarbuiten is voor iedereen de weg bekend, in een mooi tempo ging het dan ook naar de fietsbrug van Zevenbergen. Net over het spoor een lekke tube voor Keesje Verkooyen, iedereen (vooral achterin) vol in de remmen, met als gevolg dat Yp een achterwiel raakte, en uit balans was. Een val was niet te vermijden. Gelukkig viel de schade weer mee, maar het is nooit leuk om het wegdek van zo dicht bij te bekijken. Het derde probleem om de zelfde plaats (heet hiet niet voor niets de afgebrande hoef) was een krom wiel van Paul. Kon met geen mogelijkheid verder fietsen, hoe lossen we dit op? Vrouwt gebeld, maar die vindt deze achterlijke straatjes nooit.  De oplossing kwam er net aanrijden, Erik Haanskorf gooide al zijn charmes in de strijd, om deze jonge dame zo ver te krijgen dat ze deze schipbreukeling een stukje mee wilde nemen. Voor Paul en een paar wielen was er nog wel plaats in haar auto, het frame nam Erik een paar kilometer op zijn schouder mee. Bij Andrea zou hij opgehaald worden, en konden wij voor de laatste kilometers naar de May gaan.

Enkelen onder ons gingen nog voor een kommetje op het viaduct bij Zevenbergsehoek, maar verder dan een 10e plek kwamen ze niet. Ge mot dan ook boven de 50 km rijden wilde hier voor in aanmerking komen. Op de May namen we afscheid, om samen met mijn dorpsgenoten Peter en Anton de laatste kilometers naar Den Hout af te leggen. Ik kwam niet verder dan het viaduct over de Maasroute, waar ook mijne achterband het begaf. Geen zin om hier in de wind mijn bandje te verwisselen, dan maar snel een telefoontje naar mijn vrouw, die er natuurlijk als een speer aankwam. Alles bij elkaar toch een mooie zondagochtend met van alles erop en ar aan!

Volgende week vertrekken de A weer om 8 uur en de B om half negen voor de bijpraattocht. Denk ook aan 6 september, ons uitstapje naar Limburg!

Groet, Peter.

Nadat Marc en Piet mij afgelopen zaterdag alle hoeken en gaten van de Hoeksewaard hebben getoond, wou ik vandaag wat herstellen. Maar wat heet herstellen? Gelijk vanuit het vertrek stond ik al geparkeerd.

Wat was het geval: Jantje S had kramp. En de meute was al vertrokken. Potverdorie. Ik kan Jan toch niet achterlaten? Na een half minuutje wachten was de kramp al ver over. Maar in de verte zag ik alleen nog wat rode stippen. Uiteraard zonder paddestoel. Dat beloofde een flinke achtervolging te worden, want bij die kleppers werd er flink gas gegeven. En dat nog met die zere benen van gisteren. Ik zorgde dat Jantje goed uit de wind kon zitten, en dan maar malen. Hier en daar wat toeschouwers ontwijken, wat rotonde’s links nemen, en slalommen tussen de volgwagens. Zo zijn we op een gegeven moment toch weer kunnen aansluiten. Pfffft!! Ik dacht bij mezelf: Ik blijf de rest van de dag lekker achterin zitten, maar ja, dat is zo moeilijk voor me.

Met Erno ,net terug van vakantie, en Erik de Kriezantenkweker op kop beloofde het toch een pittig ritje te worden. En dat werd het dus ook. Erno probeerde net voor Zevenbergen ons te verleiden om een baan te pakken die uitsluitend voor auto’s bedoeld was. Maar die vlieger ging niet op. Straks krijgt de WTC nog een bedenkele naam ook. Volgende keer toch maar de fietspaden volgen Erno hahaha. Via Zevenbergen ging het langs de mooie Mark naar Standaardbuiten. Altijd een mooi gebied om te fietsen. Daarna ging het rap door naar Dinteloord met Jacques en Erik op kop. En dat kunnen die gasten, flink doortrappen. Af en toe kwam good old Kees V een duit in het zakje doen. Dus het tempo werd goed onderhouden.

Na Dinteloord begon het in mijn benen te kriebelen. Dat betekende dat ik naar voren moest, naar de kop. Zeer toepasselijk op de Galgendijk. Heerlijk zo met de snuit in de wind, een waar genot. En de beentjes waren weer goed. En zo reden wij aan de overkant van de Mark weer terug,Over de Markdijk, naar de Langeweg. Hier in de buurt wist Erik nog wel een mooi stukske om rond te rijden. Eindelijk wat bekend terrein. Terheyden in zicht. We moesten de 85 km rond zien te breien, je weet wel, de kilometers. Op naar het Munnikenhof. Op last van Erno moest er hier weer ouderwets gespurt worden. En zo geschiede. Wie er won weet ik niet. Wat ik wel weet dat we zo weer terug waren in de May. En wat ik ook weet dat de zoon van Jaques ook een verdomd goede fietser is. En ook dat Erik een verdomd mooie route had uitgezet. En allemaal weer bedankt voor deze gezellige fietsochtend. Volgende week ben ik er niet. Ga met het vrouwtje fietsen in de Achterhoek. Maar I’ll be back.

Gr Geraldinho.

De weersvoorspellingen waren nou niet bepaald gunstig voor vandaag, maar “Pietje Paulusma” zit er vaker naast. Gewoon geen druppel nat gehad, gelukkig wel regenpunten, daarom zat Peter Verhagen zo te glunderen op de fiets!

Het was vandaag de eer aan Johan van Helmond om eens in het rooie truike rond te fietsen. Ons feestcomité had zich dan ook terdege voorbereid, om dit niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Maar om half negen gene Johan te bespeuren, nog drie keer rond het gemeentehuis gefietst, kijken of hij zich toch niet ergens schuil hield. Helaas, dan vertrekken maar zonder Johan in het rood. Volgende week mogen we weer een andere leider huldigen!

Met ons A groepke bestaand uit, Mar10, Flip, Kees Marijnissen, Twan, en twee Peter’s plus onze beer uit den Berg, Gerard, gingen we op zoek naar de grenzen. Via de bossen van Den Hout en Dorst ging het over de hobbelige Steenhovensebaan door het Rijens-Broek.  We staken daar de rijksweg van Tilburg naar Breda over om even later de struisvogels te bekijken. Flip was even het richtings gevoel kwijt, wat mij even later ook zou overkomen. Zal toch niet besmettelijk zijn? Uiteindelijk kwamen we weer op de weg uit tussen Gilze en Alphen, langs ’t Zand af naar de Kwaalburg, vervolgens over het gewone fietspad naar Baarle-Nassau. De andere optie was het Belslijntje, hebben we bewust niet gedaan, op zondag is het daar te druk met “gewone fietsers”, lopers, skeelers enz.. Wij willen hun en ons niet in gevaar brengen, wat zijn we toch sociaal bezig !

Daar in Baarle raakte ik mijne navigatie gevoel ff kwijt, ik zocht de oude route naar Zondereigen, maar door over de parkeerplaats te fietsen, wist ik het niet meer. Linksaf, verrekt, zijn we hier, omdraaien, ik had hem weer te pakken. Stukske van het rondje Den Hout – Den Hout, om net voorbij de camping de Heimolen rechtsaf te slaan. Een prachtige weg naar Ulicoten, net buiten dit dorp kwamen we onze fietsvriend Henk Dekker tegen, ontsnapt uit de “Tourmalet groep”. Nu gingen we dus echt de grenzen opzoeken, soms er net overheen, dan er weer op. Uiteindelijk kwamen we weer gewoon op de bekende weg tussen Meerle en Chaam uit.  Mijn rol was uitgepeeld, vanaf nu wist iedereen de weg over de ons allemaal bekende wegen richting de May.  Het was weer een gezellig ritje, iedereen had zijn bijdrage geleverd. Helaas had Gerard vandaag een wat mindere dag. Ik denk dat hij daar zelf meer last van had dan wij! Af en toe hoorde wij wel een klein kuchje, of was het een grote roggel, maar kwam dit nu van ons matig tempo of van de avond voordien? Volgende week zijn we weer op ons appél, half negen voor de laatste vakantietocht. Enne een nieuwe leider in ons opkomst klassement. Pom, pom, pom!!!

Groet, Peter.

Je hebt goede en slechte dagen. Vandaag was een slechte dag. De fietsers met wie ik mee mocht, daar lag het zeker niet aan. Het bleef droog en af en toe zelfs een prettig zonnetje. Wel een stevig windje. Nee het ligt echt aan mezelf. Laat naar bed en veel gin en jenever, dus niet “ginne jenever”,  dat gaat goed tot een uur, misschien een uur en een kwartier, maar dan zijn de alkoholydraten uit het bloed en dan wordt het taai. Het tempo was wisselend. Gemiddeld wat langzamer dan twee weken geleden, maar toch nog af en toe er stevig tegenaan. Het is lang geleden dat ik echt op het kantje zat. Het laatste stukje, even via Terheijden iemand afzetten. De wind net schuin op kop en dan zo’n bruggetje Omdat ik meestal relatief korte stukjes fiets, naar mijn werk en terug, en ik zelden dus boven de 70 km kom ga ik dat voelen. En ik vind ook dat ik af en toe wat kopwerk moet doen. Na 70 km zat er dat niet meer zo in. Maar ik ben er niet afgereden net als twee weken geleden.
Wel ben ik twee keer, eerst na een stoplicht en daarna nog op dat bruggetje bij Terheijden behoorlijk misselijk geworden. Dat is wel iets wat ik heb bij diepe inspanning, en ik bedank mijn medefietsers dan ook hartelijk voor deze tik op de neus. Volgende week om acht uur naar bed en gewoon een beker warme melk dus. Ook is het weer heerlijk om de trap af te komen met zere benen.

Groet, Gerard Koops.

Pom, pom, pom, het was vandaag weer een geweldige opkomst bij de WTC familie, maar liefst 18 kleppers stonden op scherp.
Pom, pom, de A was duidelijk in de minderheid, dus besloten we er een gezamenlijke tocht van te maken. Pom, met 16 mannen in het wiel van Kees en Peter fietsten we naar Prinsenbeek, om via het Liesbos naar de Mac drive in Etten-Leur te koersen. P ……  boven op het viaduct een kort oponthoud, iemand zijne bidon naast de houder gestoken. In de tour pleure ze die dingen gewoon voor het wiel van één van de favorieten. Ik weet niet of dit vandaag ook de bedoeling was. Gelukkig bleef ons peloton vandaag overeind.
Door de prachtige dreven richting Zundert kwamen we in Stuivezand terecht. Nog te vroeg om meteen huiswaarts te keren, daar was het te mooi weer voor.
En de meesten waren zo gezellig aan het keuvelen,  ” Gerritje” zat te overpeinzen hoe hij zijn 15 verloren strava kilometers kon terug vinden, hij had zaterdag nog unne flinke tocht van 175 km gemaakt samen met Marc en Piet Verkooyen. De wind was hun gunstig gezind geweest, hij draaide gelijk met hun mee.

Vandaag stond er niet veel wind, zo ging het gezwind via Hazeldonk en Meersel-Dreef (altijd druk) rondom Chaam. Jac van Dijk vertelde waarschijnlijk tegen zijn zoon daar over de 8 van Chaam, dat hij in 1970 als 6e over de meet bolde net achter de Zeeuwse belofte Jantje Raas.   Hij nestelde zich in die omgeving dan ook op kop, dit zijn vertrouwde wegen voor de klepper uit Ulvenhout.  Via de Slingerdreef maakten we nog een extra luske over de Rimpelaar ( op verzoek), gelukkig was mijn assistent Franske zo bereidwillig om ons de goeie straat in te leiden. De laatste kilometers gingen via Dorst, richting Den Hout, nog even een snelle groet aan ons Ere lid Ad van de Made met vrouw Nel, die samen ongetwijfeld een mooi rondje gingen fietsen. In ons opkomstklassement vinden inmiddels ook al wat verschuivingen plaats. Volgende week kunnen we Johan in de rooie trui heisen! Tjonge jonge wat een feest zal dat zijn! Oja, ook bij Wimme is het groot feest, gefeliciteerd !

Tot volgende week, groet Peter.

Het leek vandaag wel een klimkoers. Piet Verkooijen dacht zo bij zichzelf laat ik vandaag maar eens de hoogte ingaan. En dat ging het.

Wij waren als ik goed heb geteld met 13 kleppers. Een zeer goede opkomst zo met de vakantie. En natuurlijk dat heerlijke zomerweer maakte het plaatje kompleet. Vanaf de May zat het tempo er gelijk goed in. Met Piet en Erik vd blommekes ging het naar Zevenbergschen Hoek. Gelijk al flink omhoog onderweg.En dan maar slingeren over die A16. Dan weer links ervan, hup een viaductje verder weer rechts ervan. En dan weer sprinten tegen die viaducten.

Marc, Piet, Erik, Wim en Kees en nog wat andere lieten zich hier goed gelden. Maar meestal was Piet toch de bovenliggende partij. Maar ja dat moet ook wel met die trui met die bollekes erop!!!

Maar de enigste vrouw in ons midden Anne Miek, liet zich hier ook goed gelden. Kwam regelmatig met de eerste 5 a 6 man boven. Grote klasse Miekske. Net voorbij het Liesbos de A58 overgestoken om zo richting Effen te gaan. Eindelijk wat rust, wij gingen eens onder een viaduct door. Een verademing?

Nee hoor, want wat je naar beneden rijd moet je ook weer omhoog. En ja hoor, de rust was van korte duur. Je hebt er altijd weer een stelletje van die gasten bij die alles uit elkaar trekken. Mannen, waar is dat nou goed voor hahaha.

Alweer die A16 over. Zelfs Hazeldonk even geschampt. Toen naar de Galderse meren. Ter hoogte van Ulvenhout weer over de A58. Piet liet ons vandaag flink zweten. Dat vond Peterke Kuypers ook. Op naar het St Annabos. Je raad het al: weer over de A58. En elke keer ontploft het bergop. En ik zit daar met mijn slechte benen. Kan nergens op reageren. Mag blij zijn dat ik kon volgen. Ga de volgende keer weer lekker met het vrouwke in Fryslan fietsen. Gaat het een stuk rustiger. De leeftijd gaat mij parten spelen denk ik. Ik stop ermee om de rest te beschrijven wat zich onderweg allemaal heeft afgespeeld. Maar dat Piet 19 viaducten heeft aangedaan is een feit!!!

En dat wij vele malen de A58 en de A16 overgestoken zijn is ook een feit. En dat ik 4000 hoogtemeters op mijn teller had staan heb ik gedroomd. Maar dat het een mooie en gezellige zondagmorgen was, dat is pas een feit!!!!

Piet bedankt voor het geslinger deze ochtend. Het was een schoon tochie, en dat is ook een feit!!!!!

Gr De Pakhaas.

Pom, pom, pom,  munne wekker rinkelt weer om 7 uur.  Pom, pom, pom, boterhammeke eten en een bezoekje aan de WC niet vergeten. Pom, pom, pom, kwart voor 8 een sms’je  naar de buurman, dat ik al vertrek. Pom, pom, pom, een klein tourke warm draaien. Pom, pom, pom, wie zouden er vandaag weer allemaal zijn? Pom, pom, pom, Piet Verkooyen is ook al aan het warm draaien. Pom, pom, pom, bij het gemeentehuis, zit Wim Rasenberg samen met Annemiek. Pom, pom, pom, Annemiekske keek een beetje bedrukt. Pom, pom, pom, geen wonder, ze had hoge nood, de oplossing was het Trefpunt. Pom, pom, pom, maar ze mocht niet binnen. Pom, pom, pom, nog maar eens vragen, naar enig aandringen van beide kanten mocht ze er toch gebruik van maken. Pom, pom, pom, eerste probleem opgelost!

Pom, pom, pom,  toch weer een drukte van belang, ondanks onze vakantiegangers. Pom, pom, pom, in de verslagen mogen de namen van de vakantiegangers niet gebruikt worden. Pom, pom, pom, die volgen we dan wel via facebook, dan weten we percies waar Klaas en Truus uithangen! Pom, pom, pom, de B koos vandaag met een flinke groep voor een toerke over de viaducten. Pom, pom, pom, de  A voor Dinteloord. Pom, pom, pom, met 8 WTC ‘ers en twee Gerard’s als gastrenners gingen we van start.

Pom, pom, pom, via de Zwaluw en Moerdijk ging het, pom, pom, pom, naar Willemstad. Pom, pom, pom, dat kleine ventje had vandaag weer goeie benen. Pom, pom, pom, de vraag is, wanneer niet? Pom, pom, pom, toch miste hij de afslag Dinteloord. Pom, pom, pom,  geen Dinteloord gezien. Pom, pom, pom, de gang zat er goed in. Pom, pom, pom, ook de Gerard’s deden hun best (en genoten) van ons vriendelijk tempo.

Pom, pom, pom, een afloperke van Gerard van Team Munne Moat, net voor Standdaarbuiten. Pom, pom, pom, over de Goudbloemsedijk naar de fietsbrug van Zevenbergen met Johanneke en Peter Verhagen die het tempo er goed in hielden. Pom, pom, pom, nog een luske via d’n Elsakker. Pom, pom, pom, door Traaie. Pom, pom, pom, weer een afslag gemist. Pom, pom, pom, wat gaan we doen, een terrasje op de Bredase Havermarkt ? Pom, pom, pom, helaas via de Meerberg en Teraalst kwam er een einde aan een mooi pom, pom, pom rondje. Pom, pom, pom, in de Tour noemen ze dit een wandel etappe, bij ons was er maar eentje die wandelde!

Bergse Gerard heeft het bijzonder naar zijn zin gehad. Pom, pom, pom, toch maar een fleske open trekken. Pom, pom, pom, proost allemaal en tot een volgende keer mannen! Pom, pom, pom, wie gaat er dat rooie truike overnemen van Anneke? Pom, pom, pom, spannende weken!!

Groet, Peter.

Pom, pom, pom,  wie herkent deze lege fles?

Het was al weer even geleden. Een tochtje met de WTC Made. Mijn doel is dit jaar zo veel mogelijk naar mijn werk te fietsen, maar elke dag op en neer naar Den Bosch is wat eentonig.
Omdat dat een redelijke afstand is valt zondag als fietsdag soms af. Daarnaast spelen en speelden er nog zaken waardoor mijn eerste tochtje langer dan 35 km en dan ook nog in groepsverband tot juli op zich heeft laten wachten.
En wat voor tochtje. Ik heb vandaag weer eens ouderwets fietsles gehad. Mijn opmerking dat fietsen het enige is dat ik eigenlijk goed kan slik ik bij deze weer in. Ik kan nauwelijks meer van de bank af, mijn vrouw heeft me de trap op, en vooral af moeten helpen. Tenslotte moet er ook gedouched worden.
34.17 km/h staat er op mijn fietsmetertje….. En ik was al blij toen ik vorige week iets boven de 33 met wind mee thuis kwam. Nog erger is dat mijn ego helemaal aan gort is. Ik ben er afgereden! Arrogant op mijn mobieltje kijken of alle mails goed waren doorgekomen. Ach dacht ik:”Ik rijd dat gaatje wel weer dicht”! Dus niet. Een extra gaatje en het was gebeurd. 2 maal 35 km per dag alleen is toch anders als 1 maal 105 met gasten die gas kunnen geven. Ik dacht dat de T in WTC voor toeren stond….. Maar ik zie ook op mijn metertje dat er behoorlijk boven de 40 km/h is gefietst…. dat is niet echt toeren.
Ik wil jullie weer van harte bedanken voor de les. Ik denk dat ik vandaag een fantastische training heb gehad. In elk geval was het een groot plezier met jullie te mogen meerijden. Zeer netjes in het verkeer bovendien. En het meest blij was ik met de uitnodiging om volgende week weer aan te sluiten. Ik ga er alles aan doen om de benen voor zondag weer in orde te krijgen.

Groet, Gerard Koops.

Vandaag een verslag over een man die ik ongeveer een jaartje of 30 geleden heb mogen ontmoeten.

De naam is Yp. Yp Huisman, verre achterneef van de wereldberoemde schilder Jopie Huisman. Kom je in Workum in Friesland, loop eens in het museum binnen. Alles over het leven van Jopie Huisman. Maar dit even terzijde.

Heb Yp voor het eerst ontmoet bij Tobo Made. Ik werkte in het magazijn, Yp was chauffeur op de vrachtwagen bij Tobo.

Allebei hielden wij van fietsen. Ik fietste al, en Yp hield het nog steeds bij zijn duiven. Dat was zijn grootste hobby toendertijd.

Maar op een gegeven moment ook een fietsje aangeschaft. Ik geloof een Gazelle. Zo kwam van het een, het ander. Ik reed al flinke tochten overal in Nederland, en Yp fietste nog wat in de omgeving. Lieverlee ging hij ook wat verder van huis rijden, tenminste als de duivensport het toestond. Zo hebben wij samen de Elfstedentocht, de Elfmerentocht, Vaele Ouwe, en meer van dat soort tochten gefietst. Ook de Hel van Wageningen met maar liefst 200km in Ouwe Wijven weer!!

Maar niets deerde ons. Ik denk dat wij een beetje de voorlopers waren van de hedendaagse kleppers.

Ook reden wij geregeld naar Grave mijn geboorteplaats, om daar bij een oom van mij een omeletje te eten. Daarna weer terug naar huis. En meerdere keren 9rondje Culemborg, waar vrienden van mij woonden. Efkens op een bakske, en dan weer terug naar moeder de vrouw. En dat fietsen doet Yp nog steeds.

Vroeger zei hij wel eens tegen mij: Gerard kerel, ik geloof nooit dat ik na mijn zestigste nog op een racefiets zit. Maar intussen toch maar mooi voor de 31^e keer de Elfstedentocht uitgereden. En nog steeds met de WTC en met DIDO op kop rijden. Beuken en stampen, het kan niet op. Roemruchte Friezen zijn hem voorgegaan zoals Jeen van den Berg, Dolle Dries van Wyhe, Grote Pier etc.

Maar in dit rijtje fenomenen past hij ook prima. Vooral als het waait in de polders, dan is er geen houden meer aan.

Gisteren na ons ochtendritje  nog even lekker aangelegd bij het Pannenkoekenhuis op den Hout, waar wij met een flinke afvaardiging van de WTC door Yp werden getrakteerd op een bakske met iets erbij.

Ik ben blij dat ik zoveel met deze klepper heb (en nog steeds) mag fietsen,

en hoop dat het in lengte van dagen zal mogen voortduren!!!!!!!!

Op naar de 80 Yp.

Met vr gr Geraldinho.

De 2e vakantietocht met alweer een grote opkomst, met 20 leden stonden ze te overleggen welke richting we gingen fietsen. Oost of west Franske ging voor oost, Johan voor west. De B groep vertrok met onze jarige Ypke in hun midden voor een rondje Noordhoek, een paar tellen later vertrok de A voor Kiltunnel – Hoeksewaard – Willemstad. Ik besloot me daar bij aan te sluiten, helaas had ik al snel in de gaten dat dit voor mij niet de juiste keus was.  Net voor de Moerdijkbrug hield ik het dan ook voor gezien, ook een gemakkelijke keus, in de wetenschap dat onze gezellige B groep hier nog moest paseren.

In de verte zag ik ze dan ook aankomen, hun keken weer raar op, met de vraag “waar kom jij vandaan?”. Uit Den Hout, was mijn antwoord. Via de gekende route fietsten we naar Standdaarbuiten, deze keer ging het niet via de Goudbloemsedijk maar via de Molendijk naar Zevenbergen.  Nog een klein stukske over de kasseitjes, om dan via Langeweg naar Terheijden te fietsen. Enkele jongens vonden dat we nu wel erg vroeg thuis zouden zijn, en stelde voor, om er straks nog een luske aan te plakken. Ik ging met dit voorstel naar de kop van de groep, waar me snel duidelijk gemaakt werd dat dit niet de bedoeling was. Gewoon gezamenlijk richting de Made,  door de Teteringsebossen naar de Teraalsterbrug, met steeds de jarige Yp op kop. Over de brug fietst Yp naar de fietsenstalling van het  Pannekoeckershuys. Nu was alles duidelijk, onze 75 jarige Fries ging ons verrassen! Een paar tafeltjes aan een schuiven en de bestelling aan Marieke doorgeven, en wij konden ons feestlied inzetten. Helaas viel ons gezang niet bij iedereen in goede aarde, ik  zag gelijk héél het  Pannekoeckershuys leeglopen. Wij hopen dat Ypke nog vele jaren in goede gezondheid in de WTC gelederen mee mag fietsen.

Yp, Yp, hoera Ypke 75 jaar.

Groet, Peter.

Zondag 20 juli:
Als ik met Anneke naar het oude gemeentehuis rijd, zeggen we nog tegen elkaar: “het zal wel niet zo druk zijn gezien de voorspellingen van Buienradar.” Niks is minder waar.
Het is een drukte van jewelste met onder andere de jarige Yp Huisman; 75 jaar en dan nog zo fietsen. Helmpje af voor Yp en lang zal tie fietsen in de gloria!

De groep splitst zich op in 13 B en 7 A renners. We besluiten naar de Kiltunnel te rijden en dan richting de bruggen bij Willemstad. Frans Wessels is er ook weer na een lange vakantie. Na vakanties zijn renners vaak wat minder. Zo niet Frans; zou hij op vakantie misschien stiekem getraind hebben? Hoe dan ook, nadat Leon en ik de dans geopend hebben, komt Frans op kop en gaat het tempo iets omhoog. Peter Broeders ziet de buien al hangen (hoewel die gelukkig elders hun lading lossen) en meldt aan Leon dat hij dit niet zo ziet zitten. Hij heeft nog last van de valpartij van een week geleden en niet genoeg pijnstillers ingenomen (waar hebben we dat meer gehoord). Hij had zich vast ook bedacht dat Yp wel eens zou kunnen gaan trakteren. Dus Peter besluit om zich bij de B ploeg aan te sluiten, waarvan hij weet dat die van de andere kant de Moerdijkbrug nadert.
Met 6-en gaan we door. Maar niet voor lang. Mijn achterband loopt langzaam leeg en net na de Moerdijkbrug moet ik er een nieuwe binnenband inleggen. Even denk ik nog dat misschien mijn buitenband na anderhalf jaar echt versleten is. Maar nee hoor, er zit een ijzeren splinter in die een nieuwe band ook doorboord zou hebben. Gelukkig; mijn buitenband kan nog wel even mee. Ik heb me laten vertellen dat geheel zwarte banden langer mee gaan en dat lijkt te kloppen (al moet ik als wetenschapper natuurlijk toegeven dat mijn onderzoek een beperkt aantal waarnemingen heeft). Met een volle band die door meesterpomper Leon op 8 bar gezet is, kunnen we verder. De wegen zijn nat dus we spetteren behoorlijk nat en vuil, maar dat is beter dan een stortbui op je nek krijgen. Franske blijft op kop rijden tot de eerste brug bij Willemstad. De brugwachter besluit die net omhoog te gaan halen. De slagbomen op de snelweg zijn al volledig naar beneden.
Op het fietspad belt het ook maar de bomen blijven omhoog. We twijfelen erg. Maar op het laatste moment besluiten we toch in de remmen te knijpen. Frans iets te laat; die belandt tussen de bomen. Dan zien we de brugwachter in zijn toren gebaren dat hij ons er eigenlijk over had willen laten rijden. Maar goed, we staan te wachten en kunnen mooi even uitrusten en een banaantje eten.

Frans doet zijn beklag dat er wel heel slecht overgenomen wordt, zeg maar Niet;
de overige renners houden wijselijk hun mond.
Vanaf de bruggen gaat de route over Oude Molen, naar Klundert en Moerdijk.
Erik Stasse die zich tot half vier vannacht in de kroeg had zitten voorbereiden op deze tocht, moet nu toch erkennen dat die voorbereiding nog niet goed genoeg geweest is. Misschien had hij nog wat langer moeten blijven? En 20 cola drinken is natuurlijk ook geen recept om lekker te slapen. Tot overmaat van ramp begint zijn rug te vervelen en zijn achterband verliest spanning (of andersom). In ieder geval toch maar even de band gewisseld want dat leek ons van die 2 dingen het gemakkelijkst op te lossen.
Na de wissel wordt de tocht voortgezet door Moerdijk en dan buitenom langs de Amerweg, en toen ook nog naar Drimmelen en toen ook nog naar de Tuinbouwweg.
Johan wilde blijkbaar de 95 kilometer halen. Nou, dat is niet gelukt.
Met 94,4 km. op de teller stapte ik thuis van mijn fiets. Na nog een half uur fietsen poetsen en zelf de modder van de benen halen, was ik wel toe aan een boterhammetje. Het gebak van Yp hadden we namelijk gemist. Maar Peter heeft de A daar vertegenwoordigd en namens ons Yp toegezongen. Ik heb zijn zingen niet gehoord maar misschien is het dan toch maar beter om bij Franske in zijn wiel te moeten aanklampen……

Groeten,
Ad