Zomer, dat was vanmorgen het gevoel bij iedereen. Fietsen in prachtige omstandigheden.Daar komen de mensen op af. Ook al stond er vandaag een zware tocht voor de B fietsers op het programma. Alleen al het idee van de zware stroken stenen in Belgie die hun te wachten stonden, deed menigeen sidderen. Zeker degenen die hem al eerder gereden hadden. Voor de mensen die dit voor de eerste keer deden zouden daar vanzelf achter komen.

Met mr. Den Hout himself Bakker Peter, zouden wij daar zeker arriveren.Enkele vermetelen onder ons dachten enkele weken geleden ook deze tocht te rijden, maar ze hadden van alles gezien onderweg, maar Den Hout in Belgie, daar zijn ze nooit aangekomen. Misschien is dit wel het best bewaarde geheim van al onze tochten.

De gang zat er gelijk lekker in, weinig wind en goed getrainde benen. Nog lekker wat keuvelen voor dat het echte werk begon. Na een tijdje kwamen wij op het grondgebied van Alphen aan. Daar heeft Jacques v Dijk nog een keer in een ver verleden, de betonplaten uit de weg gereden. Met 36 overwinningen in zijn glansrijke loopbaan zou dat best kunnen.

En vandaag ook flink op kop, net zoals die Fries van vierenzeventig. Dit zijn zeker geen pannenkoeken!!!  Eindelijk Belgie binnengereden. Wat verschillende kleppers niet wisten, is dat ook bij onze zuiderburen rechts voorrang heeft.  Daardoor hadden wij op verschillende punten waar wij voorrang hadden onnodig lange wachttijden. Na diverse aanmaningen kwam langzaam het besef dat rechts inderdaad voorrang heeft. Dus het gas er maar weer op gezet om deze onnodig verloren tijd in te lopen.

Het was hier weer mooi fietsen. Beetje bonken over betonplaten, beetje laveren tussen de gaten, en de gang er goed inhouden. Dat deden we dus. Na een km of 65 eindelijk Den Hout bereikt. Nu met z’n allen voor het bord om thuis te kunnen bewijzen dat er ook in Belgie een den Hout is.

Peter vroeg aan een lieftallige jongedame om van dit vertederende tafereel een foto te maken. Dat deed ze graag. Nog een rolleke in de iphone 4 van Peter gedaan, en klik, het hele spulleke uit de May was vereeuwigd.

Nu in volle vaart naar de stenen. Deze liggen ter hoogte van een gevangenis op het grondgebied van Hoogstraten. (Maar dit weet ik niet zeker).

Deze was nog in gebruik, bij ons zijn ze opgedoekt, en vervangen door een enkelbandje. De moderne tijd zal ik maar zeggen. Maar nu op de steentjes werden alle registers open getrokken. Anneke, Erik met zijn snelle wielen, Willem, en meerderen trokken er flink aan, maar iedereen kon goed bijblijven.

Toch smachten wij naar de koffie. Maar niet voordat wij een bonte boerenstoet tegenkwamen van tractoren met een soort Buddy’s. Hierdoor moesten wij regelmatig diep in de remmen, om later op de dag toch nog veilig huiswaarts te kunnen keren.

In Holland. Zo heet het cafe waar wij gingen genieten van een lekker bakske koffie met een heerlijke wafel met aardbeien. Genietend in het zonnetje. La Dolce Vita, oftewel zalig nietsdoen. Heerlijk toch. Na een halfuurtje was het weer tijd om te gaan vertrekken. De drinkbussen werden weer gevuld, en de nodige preparaten werden er stiekem aan toegevoegd.

Intussen was ook Caspar bij onze groep aangesloten. Na een avondje flink doorzakken, heeft hij een kortere weg gevonden en ons hier opgewacht om met ons mee terug te rijden. Tof Caspar, was weer gezellig man.

Op de terugweg heeft Peter Bastiaansen ook het nodige kopwerk verricht. Knap gereden Peter. En natuurlijk een compliment aan Anneke en Anne-Mieke. Jullie staan je mannetje of vrouwtje, prima tussen al dat fietsgeweld.

Pietje Verkooijen pakte op de diverse beklimmingen onderweg de nodige punten voor de bolletjestrui, maar helaas voor Piet die hebben wij niet binnen onze vereniging. Maar de eer mag er ook zijn Piet. Willem wou nog z’n Challenge halen van 130km. Piet en ik zouden dus nog een stukje doortrappen na thuiskomst.

Intussen weer aangekomen op vertrouwd terrein, nl Den Hout in Nederland, was het tijd om een eind te breien aan deze prachtige en goed geslaagde rit. Na Peter bedankt te hebben en tot ziens te hebben geroepen ging ik naar huis. Daar zat een jarige schoonheid van 59 lentes jong op mij te wachten. En dat Pieter Weening later die middag op een fantastische mannier een zware Giro rit wist te winnen was haar mooiste cadeau deze dag.

Gr de Pakhaas.

Martien leidde ons langs de rivieren naar het mooie Rossum.
Frans Marijnissen werd gemist in het A peloton na zijn val van zaterdag waarbij hij zijn schouder brak (Frans Wessels fietste daarmee vorig jaar na een paar weken al weer,
dus kop op Frans en Beterschap!)

Omdat Peter Broeders verschillende A renners mee lokte naar de wafels met aardbeien, moesten we de tocht met 6 renners volbrengen. Dat ging prima. Iedereen deed zijn kopwerk en het was prettig weer. Niet alleen scheen het zonnetje op onze witte benen (hoewel; Flip had ze Madeira bruin) maar ook de wind werkte mee. We hadden de oostenwind tegen bij het wegrijden, maar toen was het nog maar een briesje. Gedurende de ochtend trok de wind iets aan dus kregen we een duwtje in de rug. Dat ging lekker. We ontwikkelden een mooie snelheid. Alleen van Andel naar Wijk en Aalburg werd het nog pittig met schuin tegen. Vader en zoon Kees en Colin testen elkaar op dat stuk nog even. Het viel op dat Colin op zijn nieuwe fiets strak reed. Moeilijk te zeggen wie op dit moment het sterkst is van die twee. Dat moeten ze de komende weken in de Koos Moerenhout en de Waalse Pijl maar uitmaken. We horen het wel.

Martien maakte er 130 kilometer van in plaats van de geplande 120 kilometer, maar dat vonden we niet erg met dit weer. Net voor twaalf uur reden we Made weer binnen. Lekker een bakje koffie in de tuin want een terrasje pakken was er niet bij deze ochtend. En ook niet om foto’s te maken.

Groeten,
Ad

Al  jaren wordt deze tocht door Gerard geleid, een tocht die hij zo langzamerhand kan dromen. De kleppers van de B zien er elk jaar naar uit. Wel wat boven de 100 km, maar dat maakt bij zo’n bijzondere tocht niet uit. Menigeen had zich al verlekkerd op een lekkere punt in de gezellige kroeg in Zaltbommel. Helaas de weersverwachtingen waren bijzonder slecht.  Eigenlijk had iedereen het op buienradar gezien. Toch stonden om 8uur maar liefst 8 B-kleppers  op het Raadhuisplein. Ondanks het weer wilden zij Gerard niet in de steek laten. Zelfs Johan S. was erg vroeg opgestaan , want hij moest vanmorgen nog van de camping bij ’t Zand terugkomen. Met tegenzin deed Gerard het verstandige voorstel om deze tocht vandaag maar niet te rijden en daar was iedereen mee eens, ook Anneke die net voor acht kwam aanrijden.  We zouden rondjes gaan rijden door de bossen en over het Munnikkenhof. Niet te ver van huis, zodat we zodra het weer  te slecht zou  worden, we dan snel huiswaarts konden vluchten. Jan L.,Wim,Piet, Anneke,twee Johannen en Anton volgden Gerard, meteen  maar met het regenjasje aan.  Aanvankelijk  was het nog droog, maar dat duurde niet zo lang. Enkele A-mannen,ze misten Peter B. zeiden ze, kwamen voorbij. Anneke er achteraan. Toch liet ze zich weer terugzakken. Waarom??? Te snel of wilde ze de B niet in de steek laten? De jasjes konden open, want het werd flink zweten.  Na het eerste rondje nog maar een. Het werd steeds natter en Piet hield het na twee rondjes voor gezien. De rest ging voor nog een derde ronde. We waren toch nat en niet voor niets vroeg opgestaan. Na ronde drie hielden de meesten het voor gezien, je zag trouwens ook niet veel meer door de aangeslagen sportbril. Dappere Gerard  wist zelf nog niet wat hij wilde, via de kanaaldijk naar Oosterhout of toch nog wat rondjes. Strava zal het naderhand wel aantonen. Thuis onder de warme douche en daarna extra vroeg aan de koffie. Geen mooi rivierenlandschap, maar toch nog lekker een beetje losgetrapt op deze natte dag. Gerard, we houden de Lek en Linge nog te goed van je.

Volgende week vertrekken de A en B groep weer alle twee om 8 uur.  De A groep volgt Martien voor de Rivierentocht van ongeveer 125 km. De B groep volgt Peter Br. op zoek naar Den Hout en en lekkere wafel met slagroom (eigen kosten). Tot zondag 18 mei !

Anton Knipscheer.

Na een week lang genoten te hebben van de warmte van het Spaanse binnenland, was het vanmorgen weer even wennen aan de temperaturen van ons mooie landje. Het fietsen toch wel een beetje gemist de afgelopen week, maar ja, het is of het een of het ander.

Flip had voor de B’s een mooi tochtje in gedachten, en dat nog wel over 90 km. Het bracht ons via Waspik richting Heusden. Weinig wind, maar wel erg fris. Flip bracht er gelijk een goed tempo in, en dat zonder kompjoetertje. Ter hoogte van Nederhemert pikte er nog een fietser uit Waspik aan bij ons groepje. Gezellig toch!

Bij Jantje Lensvelt hingen de ijspegels weer aan zijn neus, dus het mag best wat warmer worden. Mooie dijken had Flip vandaag voor ons uitgezocht. Lekker verkeersarm , dus alle tijd om lekker te kletsen, wat natuurlijk volop gedaan werd. Op de kop van de groep werd er lekker gerouleerd. En dat met een tempo dat voor iedereen goed te volgen was. Via Aalst ging het naar Giessen waar wij de dijk volgden naar Sleeuwijk. Daarna in gestrekte draf door de polder naar den Hank, om via Geertruidenberg terug te keren naar de May.

Zaterdag a’s is het de Lek en Linge tocht over 130km en wij vertrekken om 8UUR. Let op de tijd is 8Uur. Ik hoop dat Anton wat centjes in zijn shirtje wil stoppen, zodat wij onderweg nog ergens een bakske met een puntje met kunnen doen. En Flip nog bedankt voor de mooie tocht. Heb hem opgeslagen. Zodat ik hem nog eens lekker na kan rijden. En uiteraard nog veel wandelplezier toegewenst de komende tijd.

Gr De Pakhaas.

De eerste Koningsdag in Nederland viel dit jaar op zaterdag dus de rittenmannen dachten, ach laten we daar ook maar een rit inplannen. Helaas waren de meeste WTC’ers elders en niet aan de start….

Bij de B stonden om half negen slechts 5 man en 1 vrouw voor een rondje met Kees.
Kees had echter de avond van tevoren met Anton gebeld dat hij zich niet fit genoeg voelde om te gaan fietsen. Anton had hierna weer ff met voorzitter Ad gebeld omdat hij ook niet ging fietsen; 1x was genoeg.
Dus hadden we zaterdagochtend geen leider. Wim stelde een rondje Willemstad voor;
Yp en Piet wisten de weg wel. Jammer genoeg stond er een straffe wind uit het zuiden,
dus 2x opzij….Maarja, daar wordt je sterk van, roepen ze dan.

Via Lage Zwaluwe, Moerdijk, Klundert ging het naar Willemstad. Omdat we maar met zo’n klein groepje waren, moest iedereen aan de bak. Gelukkig is onze Yp in topvorm, de Elfstedentocht rijdt hij binnenkort met 2 vingers in zijn neus! Jan, ons nieuwe WTC lid liet zich ook niet onbetuigd en trapte lekker mee. Ook Johan was weer even terug van de camping om zich in het zweet te werken. Vanaf Willemstad reden we over winderige dijken met een lekker zonnetje richting Fijnaart. Net voor Zwingelspaan was er een omleiding naar een zeer oranje tent met koffie en oranjegebak. De verleiding konden we weerstaan en togen verder naar Zevenbergen. Op naar Langeweg waar we dwars door een harmonie reden; ja, dat krijg je op een Koningsdag, die lopen dan zomaar in het wild rond. Hierna via het welbekende fietspad de brug op en zo naar de May. Toch nog 76 km op een oranje zaterdagochtend.

Zaterdagavond was ik  eigenlijk van plan om de volgende ochtend met de A mee te rijden want die zouden ivm de Ronde van Made een korter rondje dan gepland rijden.
Ad vond het geen goed idee omdat ze speciale plannen hadden om Franske uit te zwaaien (zie verslag).  Zondagochtend versliep ik me ook nog dus er was geen kiezen meer; gewoon met de B (achteraf gezien ook beter).
Op de grijze frisse zondagochtend was de opkomst niet veel beter; met zijn zevenen waren we maar.
Erik, de geplande leider had zijn 95 km. grensroute overgedragen aan Piet omdat Erik zijn beentjes wilde laten rusten na zijn Luik-Bastenaken-Luik avontuur.
Na mijn verzoek aan de mannen om de rit iets in te korten omdat 2x in een, en druk, weekend toch wel veel was (deden mijn benen nou zo pijn van het fietsen, van Koningsdag of van de zumba?), werd er besloten om iets eerder terug te draaien. Dus vertrokken Peter B., Erno, Yp, Anton, Jan, Piet en ondergetekende richting Oosterhout, via de Vijfeikenweg naar Rijen. Op de Alphensebaan kwam de Wilde Bond ons voorbij; we pikten lekker aan en konden tot het ’t Zand in hun wiel aanpikken. Daar scheidden onze wegen; zij sloegen rechtsaf en wij gingen links richting België. De bekende wegen sloegen we niet in en zo  kwamen we  ineens op een zandpad, gelukkig was het fietspad ernaast verhard.
Na wat zoeken en wat heen en weer gerij over de grens, want die grenspalen zagen we dus wel een paar keer, kwamen we weer op een gewone weg met ongewone mannen. Ze zaten met zijn dertigen keurig naast elkaar op een stoeltje, met een kistje voor hen en een lange stok waarop ze iets afturfde met krijt, doodstil naar de vogeltjes te luisteren.
Rare mensen, die Belgen.
Allez, na nog wat Belgisch landschap reden we Baarle-Nassau in, via de Bredaseweg door Chaam naar Ulvenhout, Dorst en Oosterhout naar Den Hout. Na Anton uitgezwaaid te hebben, nog even lostrappend naar de May. Toch weer 86 km. op de teller; op naar de Ronde van Made, lekker Niki Terpstra kijken!

P.S.:
Vriendelijk verzoek aan onze rittenplanners voor volgend jaar;
Geen 2 ritten plannen in een druk weekend in Made met Koningsdag en Ronde van Made!
Ik was zondagavond total loss!
Gelukkig heb ik nu een week vakantie om uit te rusten…….
En
waar blijft mijn rode opkomsttrui?

Anneke

Vanmorgen was het toch zo ver; Frans Marijnissen kon het WTC peloton het rondje Hoeven gaan voorfietsen wat hij een maand geleden al grondig voorbereid had. Toen ging het niet door omdat Buienradar voorspelde dat het in Hoeven zou gaan regenen. Toen reden we naar het zuiden en daar bleef het inderdaad droog. Deze keer hingen er geen donkere wolken boven de Hoeven-tocht en Frans had er duidelijk zin in. Hij was zelfs al voor acht uur bij het raadhuis en schoot na het vertreksein flink uit de startblokken. Ik stond even niet op te letten en nog met wat mensen te kletsen en toen ik opkeek was Frans al bij den Deel. De achtervolging werd ingezet en met mijn kleine verzetje om warm te rijden moest ik zo’n 40 kilometer per uur ontwikkelen om ruim voorbij de watertoren de aansluiting met de kopgroep weer te vinden. Ik ben nog nooit zo snel warm geweest. Mijn hartslag zat denk ik meteen al op 150. Frans had zijn huiswerk goed gedaan. Feilloos ging het via den Elsakker, langs Zwartenberg naar Etten –Leur. Vandaar zaten we in no time in Hoeven. Er stond niet veel wind maar die leek wel van alle kanten te komen. We vervolgden onze weg door de Hoevens Beemden naar de fietsbrug van Zevenbergen waarna via Standaardbuiten en Klundert de terugweg ingezet werd. Geen lekke banden of verloren tellertjes op deze zondag dus het ging vlot. We hadden als gastrenner Bastiaan van Dongen in ons midden. Ons ex-lid dat nu in Amsterdam studeert. Bakkertje bleek goed getraind te zijn; hij reed lekker mee.

We waren als club vandaag op een missie: Het was de laatste kans om Frans Wessels nog wat verder klaar te stomen voor de Cylco’s die hij de komende weken namens WTC Made moet gaan verrijden in het buitenland. We waren er nog niet gerust op, want hij had best wat meer trainingskilometer kunnen maken, daar was idereen het over eens. Daarom werd hij regelmatig op kop gedwongen en met wat aansporingen van de overige clubleden ontwikkelde hij toch wel een redelijk tempootje. Expres kwamen anderen weinig  op kop en we hadden afgesproken niet te hard over te nemen bij Franske, om zo zijn zelfvertrouwen niet te knakken. Hopelijk heeft dit hem de juiste moraal gegeven want in Frankrijk zal hij het toch echt alleen moeten doen, dan zijn wij er niet bij om hem te helpen.
We zijn benieuwd of als hij over een aantal weken terug komt nog wat beter in vorm zal zijn zodat wij ons dan niet in hoeven te houden.

 Groeten,

Ad van Wesel

Een zonnige maar frisse start, van de eerste Koningstocht. Maar liefst 10 WTC ‘ers hadden er vandaag zin in. De wind was zuid, dan maar een toerke naar het zuiden. Via een kaarsrechte start over de Brandestraat mochten buurman en buurman tot aan de Drie Hoefijzers op kop fietsen, daarna  gingen we richting d’n Elsakker. De meeste plaatsen die we  passeerden zagen we wel liggen maar we kwamen er net niet. Op zich dus zomaar een saai ritje, maar als ge met 2 Fransen, 2 Peters, één Leon, Flip, Colin, Ad, Kees en Johan op pad bent weet je het nooit.

Filipo had besloten om eens rustig aan te beginnen, en even te genieten van de mooie shirtjes. In de buurt van Etten-Leur, kon hij zich al niet meer beheersen, en ging weer zoals altijd lekker tempo maken.  Ook de families Marijnissen zagen we met regelmaat voorin plaatsnemen!  Johanneke was zich wat aan het sparen, moest nog wat embouchure overhouden,  voor de Oranjefeesten in de May.

Via Schijf fietsten we  tot aan Achtmaal naar Wernhout. Altijd twijfel bij deze afslag, de Fransen gingen dan voor de tweede afslag. Met als gevolg dat we ze even later kwijt waren, en dit nog wel in de buurt van het Fransebaantje.  Het duurde wat lang voordat ze weer in zicht kwamen. Hadden ze nu snel een bezoek gebracht aan de “wereld beroemde  sauna? Dat verhaal van dat tellerke, kwam bij mij nou niet direkt geloofwaardig over.

Ach ja, ze zagen er weer fris en fruitig uit, en wij vertellen  da nie door!  De koers ging verder, via Hazeldonk naar Galder. Daar krijgen ze nieuwe rioollering, dus ligt de hele straat overhoop. Geen probleem, mooi wegguske achter door, waar vroeger de Ronde van Galder op betwist werd.

Op weg naar Ulvenhout, vertelde Frans mij dat daar de straat ook al open lag. Jammer, moesten we toch door het dorp, Jac van Dijk was er niet bij, voor mij was het even zoeken. Uiteindelijk kwamen we weer op de bekende weg van de “verse asperges”.  Stukske Slingerdreef, richting Bavel, hé we gaan direkt toch wel rechts en over het viaduct weer links. Zulke verzoeken, mag je niet afslaan, dus nog een klein toetje op de oranjetaart om toch zeker aan de kilometers te komen.

Johan had zich intussen ook regelmatig op kop laten zien, nu ben ik toch bang dat er in de May veul valse noten uit zijne trompet komen.  Via Dorst en Oosterheide ging het door de Vrachelseheide, naar Den Hout en de May. Mooi op tijd thuis voor de oranjebitter en de feesten van onze Willem.

Morgen mogen jullie weer aan de bak. Frans “Café”neemt jullie mee richting ‘d Hoeven. Ik neem een snipperdag. En luister naar de goede raad van een befaamde WTC klepper “rust is ook belangrijk”. Mag hij wel zeggen met zijn 10.000 km op de teller!!

Groet, Peter.

WTC-Made 21 april 2014 Jantje 68 Tocht

Tien liefhebbers aan de meet op deze zonnige Tweede Paasdag. Wat een cluppie die B. Zaterdag  reden velen nog die mooie dijkentocht met klepper Gerard en nu weer op de fiets, alleen zonder koffie met …..(uit eigen zak).  Erno reed zaterdag nog de Amstel Gold Race en had daar nog wat naweeën van.

Jan Sestig kon helaas geen leider zijn vanwege beslommeringen thuis. Dus de nieuwe Jan maar met Anneke op kop. Nieuwe Jan L. bevindt zich al enkele weken als een vis in het water van onze B. Bepaald geen luie vis, die ook grote stukken voorop te zien was. Anneke zou leiden en het werd een rondje Het Zand in de trant van Piet Timmermans. Echter de betonnen wegen hebben we niet gezien. Dus een nieuwe variatie. Johan S. kende  de weg in het  centrum van Alphen  op zijn duimpje vanwege zijn verblijf hier op een camping.

Op Den Hout waren nog vele linten gespannen vanwege Paaspop, maar gelukkig ging niemand van ons door het lint. Aanvankelijk dacht ik dat Anneke en Jan  het voorbeeld gingen volgen van die twee gisteren in de Amstel Gold Race, die zowat  de hele koers samen op kop gingen. Ze gaven anderen ook de gelegenheid en daar waren liefhebbers genoeg voor. Sterke Wim en Caspar  deden ook een mooie duit in het zakje. Anton was blij dat hij weer eens naast Annemieke mocht fietsen na een verblijf van bijna drie weken in een ander werelddeel. Vanwege de befaamde  jetlag was ik blij met de afstand van vandaag. Van vliegen, reizen en lekker eten wordt je conditie er ook niet beter op.

Marc en Yp waren  een enkele keer zo enthousiast en sterk dat ze soms ook een tandje minder mochten. Duidelijk is dat die Yp weer aan het trainen is voor de Elfstedentocht.  Johan S. was de pechvogel vandaag en reed op het laatst nog  lek, maar werd  goed geholpen. De nieuwe Piet, Piet V. die natuurlijk ook zijn bijdrage geleverd had , mocht doorrijden, omdat hij eerder had aangegeven op tijd thuis te moeten zijn. Uiteindelijk waren we dat allemaal. Anneke bedankt voor de leiding en iedereen bedankt voor de gezelligheid.

Anton Knipscheer

Was onze Ad nu de leider of niet, hij had zich helemaal voorbereid  op een rondje richting het westen. Na een hevige discussie, kwamen we er na een klein kwartierke wel aan uit. Geen rit naar het westen, maar wind tegen naar het oosten.

Nog maar amper de May uit, zaten we al tussen de mannen (en vrouw) van “de Wilde Bond”. Waar gaan jullie vandaag naar toe, was de vraag. Wij hadden afgesproken rondje Hedel, maar dan eerst langs de Drunense duinen. Zullen we jullie volgen, nee we fietsen onze eigen rondje, zo gezellig zijn jullie nou ook weer niet.

Net voor Loon op Zand, pikte Hans Goeijers en Marion Bax bij ons aan. Hans is een oud dorps genoot van onze Jac van Dijk, hebben vroeger ook samen bij “de Jonge Renner” gekoerst. Marion is een niet onverdienstelijk wielrenster (meervoudig wereldkampioene). Samen zijn zij iedere dinsdag en donderdag met onze Franske van de partij in de gruppo Bavel. Voor Jac en Hans was dit een mooie gelegenheid om even bij te praten. Bij Helvoirt gingen ze rechts en wij rechtdoor. Onze eerste fout!!

Hoezo fout, vorig jaar hebben we dit ook al eens geprobeerd, en ook toen ging het moeizaam. Nu leek het op de Italiaanse klassieker “Strade Bianche” . Over een pad met een hoop steenslag, waar we gelukkig voor een overstekende trein moesten wachten. Kort beraad, omdraaien en Vught aanhouden, Franske wist het wel!

Prima, richting Vlijmen en de rand van Den Bosch, daarna moesten we toch op de dijk bij de sluizen uitkomen. Martien zag de boten al varen (of liggen), kijk daar motte we zijn. Ja, ja, bocht rechts en links, mot het goed komen. Verdomme, da wor klûne!

Mooi beeld de vrolijke bende op de trap, stukje links af en dan de Henriettesluis over bij Engelen. Nou ja, moet ie wel open zijn. Zijn ze net aan het “schutten”als wij er aan komen. Die schippers kijken ook nergens naar, ze weten toch dat er op zondag de fietsers daar over moeten. Ach ja wel even de tijd om m’n banaantje op mijn gemak op te eten.

De slagbomen gingen open, en alle opgekropte energie moest er plots uit, een scooter die ons inhaalde diende gelijk als gangmaker voor Martien en Ad. Sinds dat Anneke de keuze heeft gemaakt om bij de B te fietsen, is ook Ad niet te temme. En wij moeten er nu aan geloven!

Vanaf Hedel was het volle bak, lekker wind in de rug, dus een tandje erbij en een kilometerke harder. Het ene strava ” kommetje” na het andere sneuvelde. Nadat we de mannen van “Tandje erbij” bij de Peerenboom achter lieten, werd het tijd om rustig aan de leste kilometerkes naar den May te fietsen. Johnny was ruim op tijd thuis en ikke ook.  Kon ik nog mooi de leste paaseieren gaan zoeken.

Zaterdag mogen we weer, de A vertrekt om 8 uur voor ongeveer 100 km, een eitje, geen paaseitje maar een Koningseitje!

Groet, Peter.