Soms loopt een planning net iets anders, maar daar is het ook een planning voor. Onze (die van Ad en mij) originele planning voor dit weekend was dat we lekker op vakantie zouden zijn in Griekenland voordat Ad op 1 juli bij zijn nieuwe werkgever start. Want dan is er waarschijnlijk weinig mogelijkheid voor. Goed plan dus.Maar dan moet ook het boekingsbureau waar we de reis hadden geboekt, meewerken en de vlucht en hotel boeken. Niet dus bleek vorige week. En toen zaten de vluchten en hotels vol. Dan maar zelf een weekje boeken in Duitsland. Dus konden Ad en ik alsnog op zondagochtend 17 juni nog een WTC tochtje meepikken.

En ja Peter, nadat de grote combigroep van sport en tour vertrok, bleven er nog 6 mennekes en vrouwkes over voor de trimgroep.

Waarnaartoe is dan de eerste vraag. De stevige wind kwam uit het westen en in onderling overleg werd gekozen om te vertrekken via de Brandestraat naar Wagenberg en maar kijken waar we uit gingen komen. Via Zevenbergschen Hoek, even langs de A16.

Zo te zien gaan er rare vogels in het weekend uit. Een ekster kwam nietsvermoedend de straat op huppelen maar toen hij ons zag, liet hij van schrik een leeg flugelflesje uit zijn snavel vallen. Moet niet gekker worden.

Willem, net terug van vakantie, wist een leuk weggetje net voor de Gouden Leeuw. Via de Lapdijk reden we naar Zevenbergen.

De wind was een goeie training en om en om werd de koppositie bemand en bevrouwd door Wim, Willem, Peter K., Ad B., Marieke en ondergetekende.   Kan Marieke binnenkort met gemak die alp d’Huez op.

In Zevenbergen reden we achter de Bergsche Hoeve linksaf, een onbekend weggetje voor Ad die daar toch regelmatig naar zijn werk rijdt, naar Klundert. We gingen niet linksaf voor een rondje Noordhoek maar rechtdoor naar Standdaarbuiten. Na Standdaarbuiten mocht Wim van ons eindelijk zijn meegebrachte banaan nuttigen. Via de Molendijk, nu links van de Mark, weer op weg naar Zevenbergen. Daar konden we, na navraag, de nieuwe woonwijk links laten liggen en kwamen bij het bekende houten fietsbruggetje uit. Vandaaruit naar Zwarteberg, richting Prinsenbeek en via dun Elsakker, de rotonde drie Hoefijzers richting de May. Lekker de wind mee naar de May dus konden we ons gemiddelde iets opkrikken.

Op de Brandestraat zagen en horen we dat de specials al volop in actie waren bij het Powerweekend. Nou, wij hadden er weer 68 km.  op zitten, een mooi begin van onze minivakantie.

En oja, omdat onze vakantie niet doorging, zit ik nog steeds in het rood 😉 Elk nadeel heb zijn voordeel.

Anneke

Op deze zomerse zondagmorgen fietst de sportgroep onder leiding van
“mister Molentocht” Flip Segeren naar Kinderdijk.
Warm weer maakt blijkbaar een beetje lui want slecht 5 WTC’ers sluiten bij Flip aan. Gelukkig hebben we twee gastrijders die deze rit uitgekozen hebben om eens een keer met WTC-Made mee te rijden.
Als we langs de Watertoren via de Zanddijk het dorp uitrijden, merk ik dat er toch wel behoorlijk wat wind staat. Uit het noord-oosten. Gunstig voor deze tocht.
Ik merk al snel dat Bryan van Rutten sterk is (niet vreemd leert even zoeken op internet door Twan na afloop ). Hij schuwt het kopwerk niet. Rini Tak (oud beroepsrenner uit Oudenbosch) is wat meer de kat uit de boom aan het kijken.
Vlotjes rijden we door de Dordtse Biesbosch. We halen een triatlonner in die ons niet heeft aan zien of horen komen blijkbaar. Hij laat het er niet bij zitten en neemt de kop. Ik moet zeggen dat hij sterk is, we rijden 35-36 km/u tegen de wind. Bryan rijdt hem weer een keer voorbij maar opnieuw neemt de man met het ligstuur de kop. Hij heeft denk ik met zichzelf afgesproken om niet in het wiel van anderen te gaan hangen vandaag.
Als we afslaan richting het wielerbaantje, zijn we weer met zeven.
Over de fietsbrug naast het spoor en dan Wijngaarden aanhouden. Daar zie ik Flip een beetje zenuwachtig worden. Er staan gele borden met allerlei aanwijzingen voor wegwerkzaamheden aan de dijken. Het zal toch niet zo zijn dat Flip niet voor-gereden heeft vraagt Frans. Maar eigenlijk verloopt alles gewoon volgens de normale route.

Op het fietspad langs de molens is het niet zo druk met vissers deze keer, maar natuurlijk is er weer wel een bus Chinese (of Japanners, geen tijd om goed te kijken of luisteren), die niet goed snappen dat wij haast hebben omdat het schema van Flip anders niet meer klopt. Op de Lekdijk merken we dat ze inderdaad volop aan het werk zijn maar levert nauwelijks problemen op. Even gaan we verkeerd maar dat is maar 100 meter.
Vanaf Groot Ammers krijgen we wind schuin van achter, nog iets meer snelheid dus.
In Giessenburg rijden we anders dan ik gewend ben; rechtdoor over de Kerkweg.
Nou dat merken we, de kerk is net uit dus zitten we even tussen het fietsende kerkvolk.
Na de Gorinchemse brug rijden we de gebruikelijke route langs Kozakkenboys en dan door de Polder. Daar lossen we Flip even. John is helemaal blij; “dat ik dat eens mag meemaken”. Het idee van John dat Flip moe is, blijkt niet echt te kloppen. Want Flip sluit aan en zet zich meteen weer op kop. Hij blijkt in een spleet gekomen te zijn met zijn voorwiel en omdat hij daar niet te abrupt uit durfde te sturen, moest hij afremmen. Als wij dan net 45 km/u rijden, zijn we snel een eindje weg. Niks aan de hand dus met Flip.
Je was toch niet sterker dan Flip vandaag, John .
We rijden over het industrieterrein in Raamsdonksveer om het gemiddelde niet te laten zakken door stoplichten. Op de brug bij Geertruidenberg merk ik dat het nu toch wel mooi geweest is. Er komen twee onbekende renners voorbij die blijkbaar nog  “vers” zijn. Ik los even de rol maar sluit net na de brug gewoon weer aan. Met 115 kilometer op de teller parkeer ik mijn fiets. Even de loopschoenen aan en met Anneke die ook last heeft van haar rug, loop ik even een rondje volgens voorschrift van de fysiotherapeute. Dat helpt inderdaad. De boel weer los en een goed gevoel bij deze lekkere, typische Hollandse rit.

Ad

Wat gaat de tijd toch snel.
In 1995 klampte ik voor het eerst aan bij de WTC Made, een vent van 42 jaar toen. In de kracht van z’n leven, ging ik met ervaren WTC’ers op pad. Mooie tochten maken onder de deskundige begeleiding van o.a. Ad van der Made, Kees Reniers of Theo Kwaaitaal.
We fietsten toen nog met één groep, in een tempo dat nu te vergelijken is met van dat van de huidige trimgroep.

Mooie tijden waren dat, maar ook binnen ons clubke staan we niet stil (doen fietsers maar zelden). We gingen in 2 groepen fietsen, een A en een B groep. Dit jaar zelfs in drie groepen, sport, tour en trim genaamd. Wekelijks blijkt dit een goeie greep te zijn. Zeker voor de veiligheid in het verkeer en de keuze van de dag kan bepalend zijn in welk tempo je deze dag wil fietsen.

Voor mij inmiddels 65 jaar “jong” is dit de tourgroep, waar ik me het beste thuis voel.
Wel kilometers maken maar in een tempo van rond de 30 km. gemiddeld. Wekelijks komen we daar aardig in de buurt.

Ook vandaag op weg naar het noorden via d’n Peerenboom ( da’s over de Keizersveersebrug rechts aanhouden richting Dussen, Leo!) . Op de brug passeerden we Frans, die snel aanklampte en ons tempo wel zag zitten. Net voor Uppel zagen we voor ons de kleuren van de mannen van de Wilde Bond opdagen, voor Niels het sein om daar zo snel mogelijk naar toe te rijden. Tim en Johan konden niet achter blijven. De rest bleef in hun eigen tempo op afstand, net voor Sleeuwijk sloten we allemaal bij hen aan.
De WB was bezig aan het bekende “Uppeltje”. Of Erik van Gurp een vergissing maakte om met ons de afslag te nemen of dat dit wel overwogen was, daar ben ik niet meer achter gekomen.

Intussen hadden wij een peloton van 12 mannen en 1 jongedame. Sharelle fietste vandaag als een speer, ik kreeg zelfs de indruk het haar gemakkelijker af ging dan haar aanstaande. Al die danslessen gaan bij Tim ook niet in de kouwe kleren zitten, chachacha, tango en een walske is ook zwaar werk!

Via Schelluinen ging het langs het riviertje de Giessen af naar Noordeloos en Meerkerk,  we moesten nog een paar kilometer noordelijker zijn in Ameide. Daar fietsten we de “Mûr d’Amei” op, een stevige klim naar de schitterende Lekdijk. Een KOM zat er vandaag niet in, houden we te goed voor de volgende keer!

Tot aan Lexmond mochten we gebruik maken van een prachtig uitzicht op de Lek,
in Lexmond onder het tunneltje door, rechtsaf op zoek naar het Merwedekanaal. Langs dit kanaal konden we kilometers lang heerlijk met de wind in de rug via Meerkerk en Arkel naar Gorkum fietsen. Gorinchem is voor mij onbekend terrein, gelukkig hoorde ik achter mij de gebroeders Stasse, van zus en zo, en hier en daar. De vader van Erik en Leo is daar geboren, dus met de Stassies in de gelederen kunnen we daar niet verdwalen.

Over de brug ging het langs de A27 via de kortste weg naar huis. Het was mooi geweest voor deze zondag. Iets meer dan 100 km. op de teller en iets over 12 uur thuis op de koffie. Nu hadden we nog mooi de tijd om de 2000 calorieën aan te vullen, met een biertje, een snackje en wie weet wat nog meer!

Tot volgende week, eens kijken waar de rit dan naar toe gaat!

Groet, Pierre Boulanger.

En het blijft maar zomer. En dat nodigt natuurlijk uit voor een mooie fietstocht.En waar kan je dat beter doen dan bij WTC Made?
Voor elk wat wils met 3 groepen.
Hard, harder en natuurlijk op z’n hardst!!!

Deze mooie ochtend zouden we maar liefst 2 dijken onveilig maken.
En of er veel kleppers meewilden. Piet had maar liefst 17 kleppers geteld.
Ook een nieuwe jongedame ging voor de eerste keer mee in een grote groep.
Renée is haar naam. Ik hoop dat het goed gespeld is Renée maar anders hoor ik het wel.
En of het goed met haar ging. Moeiteloos wist zij zich te handhaven tussen al die asfaltridders. Een aanwinst voor de WTC en ook een gezellige praatster. Helemaal top.
Ook de vader van Sharelle maakte deze dag deel uit van ons peloton. Erg gezellig.

En dan onderweg.
Edwin en Peter V. hadden gelijk het tempo er goed inzitten. Maar tussen Hank en Nieuwendijk was het alle hens aan dek. Pluimvee op de weg. En niet zo’n bietje ook.
Er liepen toch gauw een stuk of 30 van die gevederde jongens rond die probeerden ons de weg te versperren. Maar na een paar keer flink vloeken en roepen kozen ze toch EIEREN voor hun geld en gingen weer op zoek naar biologisch graan.
Voorbij Gorinchem gingen we de eerste dijk op. Die zou ons naar Haaften voeren.
Peter en Edwin waren niet van kop af te slaan en dat probeerde ook niemand.
Ik moest af en toe een gaatje laten op de bruggen en viaducten maar de papa van Sharelle en Bakker Peter zorgden dat ik weer rap tussen de wielen zat.
In Herweijnen zaten de ooievaars hun jongen van proviand te voorzien.
Voor mij een goede reden om een lekker banaantje tot mij te nemen.

Ook het vermelden waard is de mooie nieuwe Giant van Jantje Eg Wel.
Veel plezier ermee Jan en veel veilige kilometers toegewenst. En ook al helemaal elektriek. Mag alles kosten binnen de WTC!

Zaltbommel kwam in zicht. Nog even de mooie brug over, langs de kersenbomen en op naar de koffie. En natuurlijk voor de meesten een puntje met slagroom erbij. Gelijk zat het hele terras vol met onze ploeg. Het was goed toeven hier. Er werden nog wat foto’s geschoten voor het nageslacht, sommigen gingen afrekenen en de bidons werden weer gevuld. Want dat het dorstig weer was, dat was zeker.

Vanuit Zaltbommel dijk 2 op. Hier gingen kleppers als John, Niels, Marc en nog een paar van die rappe hazen op kop het tempo bepalen. En of het rap ging af en toe.
Toch een paar keer naar voren gereden om wat rust op de kop te brengen.
Sorry dat ik het moest doen mannen, maar ik moest het tempo een beetje in de gaten houden.  No hard feelings! Ik probeer het iedereen naar de zin te maken.
En uiteraard waardeer ik het ten zeerste dat mensen mede het tempo bepalen.

Na 12 kilometer kwam er een eind aan dijk 2.
Via Brakel ging het naar Almkerk en daarna naar Dussen. Bakker Peter had het goede idee opgepakt om niet over de Hank te rijden ivm gevaarlijk rijden met zo’n grote groep.
Was ik het gelijk mee eens. Mezelf even op kop gezet om de groep door Dussen te loodsen. Daarna de grote weg overgestoken om via de Perenboom en Keizersveersebrug terug te keren in de ons bekende wereld.

Iedereen bedankt voor het prettige samenrijden, het vele kopwerk dat sommigen verricht hebben en uiteraard de vele leuke gesprekken.

Met vriendelijke groet
De Pakhaas

Wat een schitterende dag met een lichte zuid-westen wind.
Met een aardige trimgroep zijn we richting Willemstad getogen met een aardige belofte in het vooruitzicht. Maar niet voordat elke fietser,in elke groep, door Wim een reep werd toegestopt.

En op weg dus door polders en over dijken, wat natuurlijk onvermijdelijk is in Nederland, en alleraardigst voor het uitzicht.

Het mooiste begint na Klundert, of eigenlijk net voorbij Noordhoek vanwege de prachtige bomen. Maar na Klundert begint het West-Brabantse landschap. Wat mij betreft van een ongenaakbare taaiheid in herfst en winter, maar schitterend en vriendelijk in de late lente en zomer.
Jacques nam overigens het voortouw.
Wim verraste iedereen met een reep voor onderweg.

Zoals gezegd, er was ons iets beloofd. Hélène was jarig en we werden door haar getrakteerd op koffie en gebak aan de haven in Willemstad.
Hartelijk dank van ons allen.
Het was lekker daar in het zonnetje.
Dat zonnetje bleef en natuurlijk hadden we op de terugweg de wind in de rug. En er was eigenlijk niets dat de mooie dag verstoorde.
Zelfs een vers aangelegde weg met grote hoeveelheden kleine steentjes leidde niet tot lekke banden die dit jaar sowieso zeer beperkt zijn.
Nu ben ik niet alle dagen meegeweest, maar ik heb er pas een meegemaakt dit jaar. En nee, ik klop het niet af, ik denk niet dat het iets uit zou maken.

Ik heb er weer van genoten en zie weer uit naar volgende week.

Als ik deze ochtend met Anneke bij de Amerhal aankom, staan er 17 renners.
Niet zo veel maar dat is ook te verwachten omdat er 14 rond de Zuiderzee aan het fietsen zijn. Dus totaal 31 op de weg, dat is niet slecht.
Het lijkt mij een goed idee om hier in 2 groepen te rijden. Dus dat stel ik voor.
Martien stelt een Sport en sportieve Tourders rondje Hedel voor.
Prima, we moeten naar het oosten want daar komt de wind vandaan.
Gerard Koops wil de Trimmers en trimmende Tourders wel leiden en dat ook naar het oosten. Dan is het het beste dat we met de sport/tour eerst vertrekken.  Vlak voor mijn huis kijk ik om en zie liefst 3 mensen die mij volgen. De rest wil blijkbaar trimmen op deze warme ochtend. Prima, met deze 4 zijn we vast goed aan elkaar gewaagd.
Via ’t Veer stuurt Martien rechtdoor richting Raamsdonk. Hij wil via die kant naar de Veerse brug. Maar Twan is de afslag al voorbij voor we er erg in hebben en dus rijden we bij Raamsdonk rechtdoor richting Waspik. Dan maar een rondje Hedel andersom zegt Martien. Ik zeg dat ik hem zo nooit gereden heb en hij dus ook niet. Maar we komen er vast wel aan uit. Vanaf Hermenzijl rijden we vol met de wind tegen bovenop de dijk. Maar het tempo blijft goed omdat we alle 4 om beurten de kop pakken. Bij Heesbeen stelt Martien voor rechts te gaan om zo om Heusden heen te gaan. Goed idee. Maar net voor oud-Heusden mist Martien de afslag Herpt, dus toch even Heusden Vesting aan doen.
Lekker hoor die kinderkoppen.  Is weer eens wat anders.
Dan weer een bordje Herpt dus die afslag pakken we. Als we maar aan het water blijven rijden moet het goed komen. Dat doen we wat te letterlijk. We rijden een industrie terreintje op en moeten even afstappen en het dijkje beklimmen om op het fietspad te komen. Een gast die bij ons aangesloten is omdat hij verwachtte dat wij de weg wel kende, ontdekt nu dat dit niet zo is. Maar we komen weer op een fietspad op de dijk. Veel dichter aan het water kun je niet rijden, probleem weer opgelost. Wel even opletten hier want er lopen volop schapen daar. Die zien er wel zacht uit, maar die wil je niet door onverwachte beweging voor je wiel krijgen. Zo gauw Martien kan, stuurt hij weer op de normale weg.
Via Bokhoven zijn we nu zo bij de sluizen en de Hedelse brug.
Hè, hè, we hebben de wind van voren gehad. Nu kunnen we lekker naar huis koersen.
Bij Genderen zijn nog wegwerkzaamheden maar blijkt dat Martien daar deze week de omleiding al getest heeft, dus hij weet dat dat goed te doen is, en dat is ook zo.
Een nieuwe gastrijder heeft aangesloten. Hij komt uit Waalwijk en vindt het wel lekker gaan met ons. Hij wil wel helemaal mee naar Made rijden, zegt hij. Maar bij Dussen komen we een tourclub uit Waalwijk tegen en dat, met de gedachte dat hij vanaf Made naar Waalwijk tegen de wind moet, doet hem besluiten om te draaien en bij die groep aan te sluiten. Maakt ons allemaal niet uit, wij gaan de Keizersveerse brug over en daarna rijdt Martien nog even linksaf en via de Werfkampseweg en Raamsdonksveer zuid naar de May.
Nog even de laatste brug over en dan komen we met 92 km op de teller weer thuis.
Lekker gefietst.
Klaar voor de Vogezen komende week?
Hmm, ik weet het niet. We gaan het beleven. Net als het weer daar.
Dat ziet er niet best uit helaas.
Volgende week dus puntverlies in het WTC klassement voor familie van Wesel want Vogezentocht telt niet mee.

Ad van Wesel

Oostenwind en ik riep het eerst.
Op naar het oosten dus.
Mijn voorstel was om via Den Hout en Oosterhout Weststad richting ‘s-Gravenmoer en verder te gaan richting Heusden. Maar er is veel veranderd, zelfs in Den Hout en daardoor stuurde ik een aanzienlijke groep dwars door Oosterhout heen.
Natuurlijk, we hadden beter ten halve kunnen keren, hoewel we nu ook niet ten helen dwaalden. Via Oosteind, wat een slecht wegdek, door ‘s-Gravenmoer en verder richting Heusden via een fietspad waar men herstelwerkzaamheden had uitgevoerd. Het budget hiervoor moet minimaal zijn geweest en is zeker niet overschreden denk ik.
Toch kan ik niet anders zeggen dat ik het wel een prachtige route vind. Maar ik ga nu eenmaal graag die kant op. Uiteindelijk zijn we via Heusden het water overgestoken en door de het land van Heusden en Altena weer op huis aan gegaan via  Andel, Giessen, Waardhuizen en Almkerk. Het doet me altijd deugd hier te fietsen.
Hier trainden Leo van de Pluym met in zijn kielzog ook mijn vader, op vierkante wielen en banden van hout, zo verzekerde hij mij vroeger. Ik geloof dat nu nog steeds.
En Anton Verhoeven, Elfstedentochtwinnaar, hoewel de Friezen met dat laatste nog steeds moeite mee schijnen te hebben en er liever over zwijgen. En natuurlijk, laten we dat zeker niet vergeten, recentelijk en nog steeds, Marianne Vos.
En polders zijn met dit prachtige meizomerweer fantastisch mooi. Zeker als je de wind mee hebt. Als je hard genoeg fietst lijkt het windstil en nemen de vogels, de insecten en het gezoem van je wielen het van de rijwind over. En je krijgt het natuurlijk enorm warm.
Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Uiteindelijk zijn we over de dijk naar Dussen en daarna weer naar Hank gefietst en ondanks mijn onkunde over de veranderde infrastructuur ben ik in Geertruidenberg veilig afgeslagen en zit nu moe maar voldaan wat te mijmeren over Drongelen, Almkerk en Dussen. Een fijn rondje en ik was blij dat Willem en Erik in elk geval de weg wel kenden.

Met vriendelijke groeten,

Gerard Koops

Dit Pinksterweekend is goed voor mijn kilometers. Na 124 km. op zaterdag staan er vandaag weer 90 op het programma. Dat schiet op en zo snel ik naar grote vorm.
Bij de Amerhal zie ik ongeveer 50% opkomst staan aan renners en rensters.
Flip denkt dat een rondje via Heusden en dan langs de dijk terug naar de Brabantse Biesbosch wel ongeveer 100 kilometer is. Dat is wel iets verder dan gepland maar moet kunnen, denk ik. We vertrekken met 9 renners en ik merk al snel dat dit de cracks van de club zijn. Met behoorlijke snelheid rijden we tegen de wind naar Geertruidenberg en dan over de Peerenboom richting Heusden. Na Drongelen is onze gebruikelijke route afgesloten voor wegwerkzaamheden, dus nemen we een alternatief maar nog steeds wel richting de Heusdense brug want daar willen we langs om in Wijk en Aalburg te komen.
Thijs besluit plotseling dat hij toch niet dit hele rondje met ons wil fietsen en slaat af. Wat verwarring in de groep maar hij is zo’n eind weg en in een andere richting dan leider Flip bedacht heeft dus we laten hem gaan (later belt hij nog met Flip dat hij natuurlijk wel had moeten melden dat hij af ging slaan, excuses aanvaard, volgende keer beter).
Wij hergroeperen en rijden voorbij de brug de dijk op richting Wijk en Aalburg, Veen, Andel, Giesen en zo naar Werkendam. Lekker de wind schuin van achter. Dat komt goed uit want ik blijk toch niet de beste benen te hebben na afgelopen zaterdag.
Vroeger was ik met meer dan 1500 kilometer op de teller altijd goed….maar nu denk ik: Ben ik nou zo slecht of zijn die anderen zo goed??
Na Werkendam komen we in het mooie platteland van de Biesbosch, hoewel mooi…wel veel wind , ik probeer zo goed mogelijk weg te kruipen en dat lukt goed achter grote gasten als John, Edwin en Willem (Thijs was ook nog zeer welkom geweest).
Ik kijk op mijn tellertje, hmm dat wordt zelfs meer dan de honderd kilometer die Flip dacht. Ik slik snel een banaan in en hoop dat die mij de energie geeft om thuis te komen. Het helpt wel wat maar toch niet genoeg.
Nu had ik mijn AH mueslireep nodig. Die dacht ik met 90 km niet nodig te hebben, maar was nu welkom geweest. Gelukkig nemen de mannen, sociaal als ze zijn, wat gas terug.
Ik heb het idee dat ze blij zijn dat ze mij als smoes hebben daarvoor (of denk ik dat maar). Ik herstel wel weer en dat is lekker.
Met 110 kilometer op de teller rijden we de May op. Ik rij nog een paar kilometer extra om los te trappen. Lekker getraind. Maar dat ik na 1500 kilometer goed ben, dat klopt blijkbaar niet meer. Dan maar geloven in mijn andere regel; dat ik vanaf 1 Juni altijd goed ben…. Probleem, 30 mei moet ik in de Vogezen de bergen op met wat WTC’ers.
Dus ik hoop dat het niet 1 juni is maar 30 mei dat ik goed ben.

Ad

In de week dat het parcours van het NK bekend gemaakt is, blijkt dat wij daarvan net dit weekend een stuk op ons programma hebben staan: De West Brabant route. En dat zowel bij de Sport- en de Tourgroep. Traditioneel is de koffiestop in mijn geboortedorp Nispen bij Café Tivoli, met gebak van de beste bakker van Nispen (er is er maar 1 en dat is ook nog eens de broer van de café-baas). Na mijn telefoontje wil Tivoli wel om 10:45 uur open gaan in plaats van om 12:00 uur wat normaal is op zaterdag. Hierdoor kwam ik met Peter Broeders op het idee dat de Sport en Tour daar ongeveer tegelijk aan konden komen als de tour om 8:00  uur vertrok en wij om 8:30 uur. Dan moet de tour groep 29 km/u gemiddeld rijden en de sport groep wel 35 km/uur…. Hmm dat is wel hard, maar we hebben tegenwoordig goede kleppers. Zo ge-appt zo gedaan. Om 8:00 uur kijk ik uit mijn keukenraam en zie zo’n 12-13 man vertrekken. Dat is mooi, dan zijn wij nog met 8-10 en dan kom ik aan de 20 die ik de baas van Tivoli beloofd heb. Maar als ik tegen half negen bij de Amerhal kom, zie ik naast 3 trim-groep mensen slechts Flip, Rachel en Kees.
Waar zijn de mannen die we nodig hebben om de tourgroep in te halen?
Gelukkig komt Frans Marijnissen ook nog aan fietsen, maar die wil rustig aan zo net na zijn vakantie en dus met de trimgroep mee.
Leuk voor hen maar daar heb ik niks aan natuurlijk.
Hoe gaan we dit redden met 4 coureurs….?
Drie-en-half zegt Rachel dan ook nog fijntjes.
Ik maak snel een rekensom.
Ik zeg tegen Flip: De tourgroep rijdt vast nog een keer lek, ze rijden misschien wel een keer verkeerd…. Als ik dan 10 kilometer afsnijd, komt het toch weer uit. In mijn hoofd probeer ik wegen van meer dan 30 jaar terug in mijn herinnering op te halen en zowaar ik krijg een plan. We rijden een lekker tempo en doen daar alle vier goed onze beurten; 3.8 man halen we zeker. Ik snij als eerste even bij Zevenbergen een stukje af (later vertelt Peter Broeders dat hij dat daar ook zo gedaan heeft en dus van de originele route is afgeweken,… dat is natuurlijk valsspelen hè). Dus daar ben ik niks mee opgeschoten. In Stampersgat winnen we op aanwijzing van Flip nog eens 500 meter door door het tunneltje te rijden. Maar de grote afsnijder komt door van Kruisland naar cafè ’t Anker te sturen en dan om Wouw heen door de Bulkstraat, snelweg over en op naar afslag Heerle. Dan wordt het even spannend voor mij. Ik weet dat als ik bordjes camping Zoomvliet kan vinden, a) die camping nog bestaat en b) ik de juiste weg heb gevonden om binnendoor naar Heimolen te komen.
En zowaar, het gaat goed, we vinden de juiste weg en komen zo weer op de route om de heuvelzone te pakken. Eerst de Vossenberg en dan naar Woensdrecht om op de Rijzende Weg wat hoogtemeters te maken. Kees springt onderaan weg in een poging om Rachel te lossen en het lukt deze keer om die springveer uit het wiel te rijden. Ik hoor achter mij dat de luchtwegen van Rachel vandaag niet goed werken. En zonder goede luchtinlaat werkt de motor natuurlijk niet. Nog een klim naar Hoogerheide en dan krijgen we wind schuin van achter op weg naar eerst Huijbergen en dan over de Wouwse Heide richting Nispen. Daar komen we vijf voor elf aan. De tourgroep krijgt net hun bakje koffie geserveerd dus zijn er nog niet zo lang.
Wel lang genoeg om alle appelpunten besteld te hebben; $#(^&%($#*!!.
Wij hebben nog  keuze uit kersen- en arbikozenvlaai. Ik neem abrikozen en moet zeggen, die was heel lekker en er zit blijkbaar geen citroenzuur in, dus hij viel goed.
De sportgroep wil nu toch wel graag met de tourgroep mee want dat gaat wat gemakkelijker en we hebben al flink ons best gedaan.
En bijkomend voordeel;  deel 2 van de tocht hoef ik dan geen verslag te schrijven,
zie het verhaal van Edwin (dank Edwin, dat doe je goed en snel, net als je fietst).

Ad van Wesel