Vandaag al weer de vijfde zondag dat WTC dit fietsseizoen op pad gaat.
Fietsend over de Keizersdijk valt me op dat het wel héél erg mistig is.
Even checken, heb toch niet de leesbril nog op?
Eerder wel ‘ns meegemaakt dat ik, de Bergse brug al over, er achter kwam dat ik weliswaar het Pausenpetje (in vakjargon: underhelmet), maar niet de helm op had!
Seniorenmomentjes?
Deze keer niet, goede bril èn helm op.
Besloten om dan maar gewoon rustig door te fietsen.
Meende de A’s te zien. Zij hadden zich een riante positie weten te verwerven, achter “Oranje boven”.
Helaas kreeg mijn enthousiaste geroep en gezwaai geen respons.
Waren het dan toch anderen dan de A’s? Wellicht een volgende keer meer duimpjes in de lucht ten teken van groet.
Aangekomen in Made trof ik daar 3 MAMILS (middle aged men in lycra), t.w.:
Wim, Johan S en onze km-vreter Geraldinjo, alias de Pakhaas.
Laatstgenoemde zat lekker uit te rusten op het bankje, Johan zocht steun bij z’n fiets en Wim had, zoals wel vaker, het nodige te vertellen.
Spoedig volgden er meer fietsliefhebbers:
leider Piet, Antoon, sponsor Erik, Jacques, Pierre Boulanger, Willem, broer en zus (Rico, Petra), Anneke en Yp.
Ras optimist Willem hoopt nog steeds dat, als hij maar vaak genoeg laat horen dat 8.30 uur veel en veel te vroeg is, eens de tijd zal aanbreken dat de vertrektijd op zondagmorgen op 12.00 uur komt te staan.
Nog even een plaatje trekken voor onze mooie website, het archief en of facebook en het spel kan beginnen.
Met zwagers Piet en Antoon op kop richting Den Hout vertrokken.
Het zonnetje kwam er bij en Bakker Broeders had hier vast ook op gerekend:
vandaag geen broodjes, maar de gesoigneerde, lekker ingevette beentjes mooi bruin laten bakken, zal hij ongetwijfeld gedacht hebben toen hij voor de keuze stond: lange of korte broek.
Broer en zus trokken vandaag ook weer ‘ns enige tijd samen op. Helaas is het sterke geslacht voortijdig huiswaarts gekeerd als gevolg van een -in negatieve zin- opspelende bovenbeen-spier. Hoop dat het tijdig rust nemen je herstel bespoedigt, Rico.
Gezellig ook dat een van onze sponsoren, t.w. Erik S., vandaag met ons meefietste.
Kon hij gelijk even controleren of iedereen wel in het goede strakke pak zat.
Zag er goed uit, weinig onregelmatigheden. Toch zonder meer een verrijking voor het landschap als wij ons met deze mooie outfit vertonen.
Ik heb overigens een klein tintje groen opgemerkt (raad de plaats!).
Erik is geen al te moeilijke baas en heeft dit dan ook door de vingers gezien.
Eerstdaags ga ik me ook schuldig maken aan zo’n klein vergrijp:
dan hijs ik me in de kuitbroek, die wij ooit via de club konden bestellen. Merk overigens op dat een afvaardiging van onze “regering” (en wel Flip en Peter B) mij toestemming hebben gegeven voor het dragen van dit kledingstuk.
Mocht zich de gelegenheid voordoen dat wij kuitbroeken kunnen bestellen met de meest recente opdruk, dan sta ik in de voorste gelederen om hier op in te tekenen, dat beloof ik bij deze plechtig.
Lekker kletsen. Zo o.m. van Anneke begrepen dat de testrit met de LOOK goed is bevallen en dat ’n nieuwe fiets er aan zit te komen.
Hopelijk bieden de wat kortere crank en wat bredere banden je extra comfort, prettiger voor de rug. Altijd weer leuk, nieuwe fietsen bewonderen.
Zo vind ik de in een nieuw jasje gestoken CASATI van Geraldinjo echt schitterend:
voorheen lichtblauw, nu in Italiaanse kleuren en verder wielen met iets hogere velg.
Aangekomen bij de rotonde de 3 Hoefijzers maakte Piet een vergissing:
Piet floot 2x, maar de bedoeling was dat we linksom zouden gaan, richting Langeweg.
Jammer dat zo’n voorval wordt aangegrepen als argument voor “het gefluit is 6 keer niks”.
Persoonlijk ben ik van mening dat we Piet heel dankbaar moeten zijn voor het gegeven dat hij bij herhaling de moeite neemt om hele mooie tochten voor te bereiden.
Het leiden van een tocht is een kunst apart, die slechts weinigen onder ons beheersen.
In het rittenoverzicht kom ik welgeteld niet meer dan 9 leiders tegen, waarbij een minderheid van deze 9 leiders het merendeel van de tochten voor zijn rekening neemt. Piet is een van hen. Laten we vooral zuinig zijn op onze leiders!
Fluitsignaal heeft zeker ook ’n voordeel: Piet hoeft niet steeds op kop, dan wel 2e, hooguit 3e(?) positie te rijden.
Je best doen en stank voor dank krijgen, werkt niet bevorderlijk voor de concentratie.
Wellicht mede daardoor ging het net voorbij het Mastbos nog een keertje mis.
Hoe dan ook, in geval van richting aangeven middels handgebaar gaat het ook wel ‘ns mis, èg wel!
Genoeg hierover, op naar het volgende discussiepunt tijdens deze tocht.
Hoe kan het anders, immers altijd een heikel punt, de snelheid.
Ik denk dat de snelheid voor de gemiddelde, ietwat getrainde B-mamil/mawil deze keer aan de lage kant was. Tandje meer had vandaag gekund/gemogen.
Werd er nu zg. C-snelheid gereden?
Blijft overigens een lastig onderwerp!
Begrepen dat het vorige week voor meerderen weer te hard ging!
Ideetje om de snelheid mede af te laten hangen van de situatie op de betreffende dag en in principe leider is de baas?
En laten we vooral niet teveel zeuren, fietsen is ècht véél leuker!!!
Via Etten Leur, Zevenbergen en Helkant kwamen we weer terug in Made, 71 km rond op de tellertjes.
Onze zeer gewaardeerde bandenspecialist Yp heeft een makkie gehad, geen lekke banden deze keer.
Volgende week onze jaarlijkse krachtenmeting, hetgeen tevens betekent, even geen gedoe over de snelheid.
Op het parcours in Dordrecht mogen immers alle remmen los:
vlammen, gassen, bijten, laat ze branden die beentjes, hou vol, dóór die pijn ……….
de beloning is groots:
de eervolle vermelding “clubkampioen 2017 WTC Made” èn koffie MET.
Piet en alle anderen, dank jullie hartelijk.

Anne-Mieke

Ik dacht zo bij mezelf; toch maar een bietje helpen die Willem. Nee, niet met het strikken van zijn veters, maar hem helpen met de rit.
Met de vrachtwagen is het geen probleem voor Willem, maar als je hem op de fiets naar Blauwe Sluis stuurt zal hij waarschijnlijk in Irnsum (Fr) uitkomen.
Dan maar gezellig met Willem op kop vertrekken. Lekker leuteren, wind happen en kilometers maken.
Wij waren in gezelschap van nog 13 anderen wat toch weer een aanzienlijk peloton maakte.
Slingerend door de bossen togen wij richting de Seterse Hoeve. Hier de weg overgestoken om de stenen van de Steenhovensebaan aan te doen. Vele gezichten betrokken. Het is niet aan iedereen gegeven om er flink over te jassen. Of je bent te licht of te zwaar,
of je bent blond of zwart, zo heeft iedereen een rede om er op te schelden. Maar dat maakt het ook zo mooi. Op de stenen daar is de koers geboren. Daar zijn de stoempers geboren en groot geworden.
Na deze eerste strook verteerd te hebben, ging het naar de Cola in Dongen. Daar lag iets verderop de 2e strook voor vandaag.
Met Antoon en Kees M. was het een peulenschilletje. Maar vloeken werd er zeker ook hier gedaan.
De dames lekker weggedoken achter de brede ruggen van de mannen. Ook Bakker Peter zorgde er mede voor dat Willem de goede richting uit bleef rijden. Ik had mij intussen tot de achterste regionen uit laten zakken. Lekker ouwehoeren met Marc en Erik.
Nadat wij ons doel het Blauwe Meer gerond hadden en enkele slagbomen voor de jaarlijkse paddentrek hadden ontweken, ging het via het Efteling Hotel naar de Moer.
Het bleef toch nog steeds aan de frisse kant en sommigen onder ons hadden last van kouwe tenen. Een goede reden om er nog een flinke lap op te geven. De gashendel werd af en toe flink opengetrokken, dus werd het flink aanpoten.
Willem was niet uit de eerste rij weg te slaan. Maar ja wat wil je als leider? En het bleef goed gaan. Peter had ook nog een paar weggetjes gevonden voordat er ergens in een afgelegen polder lek werd gereden. Rachel lek. Zij niet maar haar band stond plat. Net nieuw. Verbouwereerd stond ze er bij te kijken. En te rillen van de kou. Maar Erik en Ypke waren er als de bliksem bij om haar weer snel op pad te helpen.
Langzaam begon er ook een zonnetje door te breken en….. Oosterhout kwam in zicht.
Een goede reden om afscheid te nemen van iedereen en na een gezellige huiswaarts te keren.
En daarna de zetel opgezocht een Paterke erbij en Den Greg in een bloedstollende finale Gent-Wevelgem zien winnen.
Wat kan het leven toch mooi zijn. Willem bedankt kerel en ook de rest.

Gr De Pakhaas.

Op weg van Fer-May bedacht ik me dat de geplande 74 km voor vandaag volgens het rittenoverzicht nog wel ‘ns kluifje zou kunnen worden: pffffff ………. wat ’n wind!

Nou ja, daar worden we groot en flink van, hopelijk blijft ’t wel droog.
Aangekomen in Made trof ik daar fotograaf Peter en Jan. Zij hadden zich opgesteld zijkant gemeentehuis, lekker beschut.Jan vertelde over de donderdag jl. -met select gezelschap, waaronder Geraldinjo- gereden tocht.
Wat ’n goede benen had Geraldinjo, toen …!

Meer fietsliefhebbers volgden, maar de uiteindelijke opkomst lag toch aanzienlijk lager dan die van de voorgaande 2 zondagen. Er kwam ook nog ’n telefoontje van John: of A even wilde wachten, hij stond met pech onderweg.

Tijd voor Piet, vandaag leider B, voor enkele instructies:
niet door rood rijden, niet met 3en naast elkaar en wat betreft de richting:
1 fluitsignaal is linksaf, 2 fluitsignalen rechtsaf.

Met de zwagers Piet en Antoon op kop, vertrok B in bijzijn van Willem, Jacques, Erno, Yp, Wim, Johan S., Anneke, 2 voor mij tot dan onbekende personen en ondergetekende. Op enig moment had ik het genoegen om naast een van de twee voor mij “nieuwelingen” te mogen rijden. Jeetje …… wat ’n grote fiets. Gokje naar framemaat gewaagd: 66??? Nee, 68!
Was nog niet eenvoudig om aan te komen. Maar toch geslaagd. Fraaie Cannondale, waarvan ook de kleurstelling het goed zal doen bij onze clubkleding. Mooi debuut (waaronder het nodige kopwerk) gemaakt, Maurice.

Geldt overigens ook voor Antoon: al 3 zondagen op rij heeft hij laten zien dat het met vorm en moraal wel goed zit. De andere “nieuwe” medefietser heeft voortijdig ons gezelschap verlaten. Leider Piet had de wind er goed onder en het peloton volgde braaf.

En toen ………. Op de Bavelseweg: Johan S., die net voor mij reed, sukkelde de berm in, maar viel gelukkig niet en plots stonden we allemaal stil. Anneke pech, lek voor. Good old Yp wierp zich meteen op om een lesje bandje wisselen te geven. Nog voor we onze rit konden vervolgen: lek, Anneke! Reserveband bleek ook lek te zijn.
Missertje van de baas??? Hoorde ik dat nou goed, woorden met die strekking?
Behulpzame Johan (zo ken ik hem ook maar al te goed van de 80 vd L) haalde een nieuwe reserveband tevoorschijn en spoedig konden we weer verder.

Bananentijd!

Ai …… m’n favoriete taaikorstje tegen het asfalt. Tegelijkertijd blij dat het niet een van ons betrof! Voorval deed me overigens denken aan ’n tocht van vorig jaar, waarbij Anton, tot voor kort onze penningmeester, op vergelijkbare wijze zijn bankpasje verloor. Heel jammer dat we Anton als clubgenoot moeten missen, maar vanzelfsprekend alle begrip voor de door hem gemaakte keuze.
Bijna terug thuis -niettegenstaande enig gesputter uit de achterhoede- nog een extraatje.Als gevolg van enig geslinger en de straffe zijwind dreigde ik nog even de aansluiting met de groep te verliezen. IJzeren Willem had ’t in de gaten en heeft zich over mij ontfermd. De combinatie van zijn turbo-dijen, enige oergeluiden en alle energie uit de tank bleek meer dan ruimschoots voldoende te zijn om heel snel bij te zijn. En zo kwam uiteindelijk via Helkant, Made weer in zicht.

Daar viel de groep snel uiteen, ieder terug naar z’n eigen honk. Dank Piet, voor de prima voorbereiding en leiding van deze mooie tocht rond Breda (Dorst, Bavel, Ulvenhout, Galdersche Heide, Prinsenbeek, Zevenbergse Hoek).

En dank natuurlijk ook aan alle andere fietsmaten voor de gezelligheid!

Anne-Mieke

Omdat ik vorige week helaas de ontbijttocht gemist had, was dit mijn eerste WTC rit dit jaar. Mooi weer, dus snel op de fiets en naar de May met de wind in de rug. Onderweg bij de bij den Berg even in de remmen want daar sloot Gerrit aan die, na n tijdje in de lappenmand te hebben gezeten nu nog in de opbouwfase zit en in m’n wiel meeliftte naar t oude Gemeentehuis om er daar alsnog een solorit van te maken, goed te zien dat ie weer op de racefiets zit,  valt niet mee om weer op te starten weet ik uit ervaring. Na de gebruikelijke kletspraat werd er met n clubke van 11 man van de A richting d’n Helkant vertrokken onder leiding van (uiteraard) Flip en Kevin met n lekker tempo. Frans was ook weer terug bij de A en hield zich aan zijn eigen advies wat ik in mijn 1e jaar bij de WTC van hem kreeg; “zuinig rijden!”. Na Zwaluwe en Moerdijk moest ik Twan n paar keer vragen de boel niet kapot te rijden op het industrieterrein van Moerdijk. Willemstad vlogen we ook door en voor ik er erg in had kwamen we bij Heijningen, waar de wind wat minder gunstig stond maar Niels moest de verf op z’n cool gepimpte velgen ff droog rijden en hij gidste ons Fijnaart in. Iedereen deed voor zover ie kon z’n werk op kop en nadat ik volgens Flip n afslag te vroeg nam richting Standaardbuiten draaide’ t pelotonneke de Goudbloemsedijk op en kon ik weer achter onze Twan aan op t bruggetje om in z’n remmen te knijpen; niet iedereen was nog helemaal okselfris zo vroeg in het seizoen en nadat we aan hadden gesloten bij n groep uit Etten-Leur reden we na Zwartenberg de Langeweg op richting den Elsakker waar ditmaal Johanneke de meute op een lint joeg. Via de Compaan rustig uitrijden vanaf Wagenberg naar de May. Iedereen weer moe maar voldaan terug. Neef Eric had ook besloten om met de A mee te rijden, gaf zoals reeds door hem aangekondigd even n Masterclassje Pattexen; en bewees dat sommige families er een genetische aanleg voor hebben J. Na een bakske bij Peter V. op de May terug naar het Faantenland en s middags lekker uit de wind in het zonneke. Het wegseizoen is weer begonnen met zo’n 80 Km op de teller en een lekker tempo; dat belooft nog wat dit jaar!

John

 

 

Op zich is een keertje lekrijden op een ritje van een kilometer of 60 niet erg. Maar 5 x is toch wel flink aan de maat zal ik maar zeggen.

En ook vallen voor dat je vertrokken bent, is ook een niet alledaags verschijnsel.
Deze eer kwam Kees Marijnissen toe. Gelukkig zonder veel erg. Nieuwe broek aan en we konden vertrekken.

We vertrokken deze ochtend onder de bezielende leiding van Bakker Peter onder prachtige omstandigheden voor een ritje van een kilometer of 60. 

Ook de dames waren goed vertegenwoordigd met Anneke op een hele mooie Look, Petra, Annemieke en Rachel.

Ook werd er een tempo onderhouden zoals afgesproken dat voor iedereen goed te volgen was.

Het werd vandaag slingeren tussen de Rijense Broek, Alphen, Gilze en Dorst. Maar vandaag was het vooral de pechvogel die met ons meereed. En dat kon ook bijna niet anders omdat er op zaterdag toen wij onderweg naar Zaltbommel waren met een bont gezelschap een zwarte kat de weg overstak. Dat moest een voorteken zijn. En inderdaad, alleen het was een dag later.

Het eerste uur ging alles nog gezwind. Genietend van een lekker zonnetje en lekker buurten op de fiets.
Maar daarna begon het.
Rachel werd het grootste slachtoffer deze ochtend met maar liefst 3 x lek. En naderhand Antoon die zich niet wilde laten kennen 2x. Maar bij de laatste keer toen hij en Piet een ander bandje aan het leggen waren, kwam er een struise boerenmeid met een hooivork naar buiten gestormd al roepend dat ze op privé terrein stonden. Ze hadden maar eerst toestemming moeten vragen om haar erf te komen. Piet en Antoon stonden echter aan het begin van haar terrein en niemand had daar last van, dus vanwaar deze toon? Wim R. zei het goed; normen en waarden zijn hier ver te zoeken.
Gelukkig heeft die struise boerenmeid Piet en Antoon niet doorboord zodat we gelukkig verder konden.

Rachel had intussen haar moeder gebeld om haar op te pikken, want de voorraad binnenbandjes was op.
Volgende keer meer geluk Rachel.
Er trokken ondertussen ook nog eens 12 ooievaars over. Het voorjaar hangt in de lucht.
Het zal weer een tof seizoen worden met voor iedereen wat wils aan mooie ritten. Nu hopen dat de pech ons een beetje gespaard blijft dan komt alles goed.

Bakker Peter, bedankt voor het leiden van deze rit met voor sommigen onder ons wat nieuwe weggetjes, en voor anderen een prettig weerzien.

 Met vriendelijke groet De Pakhaas

Het WTC seizoen is weer voorbij gevlogen, de ontbijttocht ligt nog maar net achter ons. Ook van het jubileumweekend naar d’n Anvers zijn we nog steeds aan het bijkomen.
Ik heb uit betrouwbare bronnen gehoord dat er zelfs enkele leden op salsa les zijn gegaan! Zo zie je maar waar het allemaal goed voor is, zo’n prachtig fietsweekend.

Vandaag stond onze “snerttocht”op het menu. Ad had vorig jaar een mooi rondje gemaakt om precies op tijd bij RVSA in Raamsdonksveer te arriveren. Helaas wist Ad niet meer hoe hij dat gedaan had, een telefoontje naar mij hielp hem ook niet veel verder. Gelukkig is er dan nog altijd DiGiPiet, voor Piet is het een kleinigheid om de GPS route te achterhalen. Een mailtje naar Ad met het routekaartje en de GPS route naar mijn adres en dan moet het goed komen.

Iets over 9 gingen we met 23 leden van start om het seizoen af te sluiten, a.s. dinsdag is het ook voor de profs weer de grote sluitingsprijs in Putte-Kapelle. Wij houden het bij een rondje Cola met een toetje over de Keizersveersebrug.
Iedereen kon gezellig bijpraten en genieten van het mooie najaarsweer.
Mooi op tijd kwamen we het terrein van RVSA op fietsen.
Sponsor Rob van Oorschot ( Vema crane) stond ons al op te wachten.  Rico, Anneke en onze muzikale Johan kwamen rechtstreeks naar RVSA om ook op de gevoelige plaat vastgelegd te worden.
Daarna kwam de heerlijke snert met een lekker stuk brood met spek op tafel. Opa Leo met kleindochter verzorgden de soep die in de keuken van  SED was bereid.
Daarna konden de prijzen verdeeld worden. Ondanks dat Ad van Wesel nogal eens een buitenlands uitstapje maakt, mocht hij op het laagste treetje plaats nemen.
Jantje eg wel, moest dit jaar het onderspit delven, voor Peter Verhagen.
Peter nam alweer voor de derde keer in zijn WTC loopbaan de beker met de grote oren mee naar huis. Volgend jaar beginnen we allemaal weer op nul. Ik ben benieuwd wie er dan voor de rooie trui zullen gaan!

Alle WTC ‘ers bedankt voor een mooi fiets seizoen. Na de snert komen dit jaar de oliebollen, om het jaar in stijl af te sluiten.

Groet,
Pierre Boulanger

Een verweerde kop. Een nazaat van Grote Pier, Jeen vd Berg en Jopie Huisman.
Dat alles al 77 jaar lang. En dan nog vol in de wind rijden richting Heusden.
Dat is Ypke, ten voeten uit. Niet opgeven, maar gewoon doorgaan.
Niet lullen, maar rammen. Spreken met de pedalen.
Klasse toch!!!!
En natuurlijk ook Kiske Verkooijen die zich deze ochtend scheefhangend op zijn fiets een diep spoor trok door het asfalt. Even grote klasse.

We waren met 9 man en 1 jongedame die zich opmaakten voor een ritje met de B’s.
Ook mochten wij Willem weer begroeten na een lange tijd van herstel na een fikse valpartij.
Een paar mensen zouden na Heusden weer terugkeren naar Made om diverse redenen, maar dat kan gebeuren.
Daarom namen wij afscheid hier van Peter K., Ypke H. na het stoempen in de wind, Willem A. die zich net als Ypke ook niet onbetuigd liet en Piet V. die probeert te herstellen van een bepaald vormverlies, maar dat zeker wel weer goed komen.
Na de bekende weg richting Heusden, ging het met Petra (vandaag in zeer goede doen ), Wim, Erik, Kees en Johan richting Nieuwkuijk.
Ik stelde voor om bij de Emma Molen een bakske te doen maar de meerderheid deed het dat het liefste bij de Rustende Jager.
Deze horecagelegenheid is door mij al lang geleden veranderd van de Rustende Jager in het Puffend Hert, waarom weet ik niet, maar ik vond het wel leuk.
Lekker door de bossen fietsend via Helvoirt kwamen wij bij onze koffiestop aan.
Tijd voor koffie, appelgebak en….. Udenhoutse Broeder. Het laatste is een plaatselijke lekkernij van krentenmik met spijs. Dat is pas smullen. Het terras zat boordevol fietsers wandelaars en nog meer buitenlui.
Daarna weer op het carbon gestapt om naar Loon op Zand te rijden. Hier was de weg opgebroken en er was een rommelmarkt. Maar Petra kende hier goed de weg en zorgde er voor dat wij weer op de goede route uitkwamen.
De kilometers tikten lekker weg. Op weg naar Oosterhout. En ik maar denken, wat heb ik toch een slechte benen vandaag, maar dat kwam omdat mijn voorwiel heel de rit had aangelopen. Toch niet te geloven zeker. Ik kwam er pas naderhand in de May achter bij Wim.
Via de Steenhovensebaan en de Seterse Hoeve richting de Waranda in Oosterhout, om via den Hout, waar Peter en Peter Den Hout- Den Hout reden, terug naar de May.

Weer genoten van een gezellige ochtend. Lekkere koffie met wat erbij en heerlijk ouwehoeren, wat moet een mens nog meer?

Nog een kleine opmerking; Laten wij ons als vereniging positief gedragen of blijven gedragen in het verkeer. Zorg voor een bel op je fiets, schreeuw niet, bel.
Benader mensen op het fietspad op een rustige en vriendelijke manier. Ook zij hebben recht op een veilige rit.
Laten wij uitstralen dat wij niet bij die fietsterroristen behoren.
Rij hard waar het kan en pas je snelheid aan bij twijfel.
Als iedereen dat doet, zal de veiligheid voor ons en anderen zeker toenemen!!!

Met vr gr De Pakhaas.

Bijpraattocht?

Voor vandaag was de weersvoorspelling niet al te best. Dat was dan ook de reden waarom we ons jaarlijkse uitje naar SED in ’s Gravenmoer maar aan ons voorbij lieten gaan. De opkomst was ook weer zeer matig bij de A. Met 5 kanjers gingen we voor de regenpunten. Natuurlijk waren er de rooie kemphanen, Peter en Jantje verliezen elkaar eg niet uit het oog! Ad, Flip en ik mochten vandaag ook een paar kilometer gaan fietsen.
Het was droog en daar waaide een briesje vanuit het Zuidwesten.
Vorige week hadden we Schijf al bezocht, vandaag maar eens richting Baal.
Dan hadden we ook een klein beetje beschutting van de bossen!
De regenmeter voorspelde 2 druppels. Tot voorbij Alphen lachten wij in ons vuistje.
Een zonnetje en wat tegenwind was alles wat ons vergezelde. In Baarle Nassau verkoos Jantje voor de Belse kant, ik bleef mijn vaderland trouw!
We hielden richting Zondereigen aan en dat voorspelde niet veel goeds. De eerste druppels, werden snel al een bui en ff verder een fikse bui. Regenjasjes aan had weinig zin. Jan was de enige die was voorzien van zo’n mooi exemplaar. Toch maar even schuilen onder een paar grote bomen. Verdorie, begon het ook nog te onweren, een paar flinke klappen, niet ver van ons vandaan. Gelukkig wisten wij wat we moeten doen, bij dit noodweer.

Dus wij gingen gehurkt op onze tenen zitten, sloegen de armen om de knieën, het hoofd zo laag mogelijk, de handen over de oren en de voeten tegen elkaar. En dan maar wachten. Flip kreeg al spijt dat hij gisterenavond dat laatste pilsje afsloeg. De rust keerde weer en wij stapten weer op. We verkozen als verzopen katjes over Ulicoten en Chaam de kortste weg naar huis te fietsen. Net buiten Chaam passeren we vaak het pannenkoekenhuis, zo ook vandaag. Om dan toch maar een beetje bij te praten, knepen we in de remmen en vroegen aan de uitbater of we toch wel welkom waren. Natuurlijk liet hij dit bijzondere gezelschap binnen. Een lekker bakske en de traditionele punt; het smaakte weer prima! Daarna nog een beetje droog waaien op weg naar huis.
In de regio Oosterhout en Made was geen druppel regen gevallen. Jammer voor Ad zijn gazon, dan maar de sproeier er op..
Rond half 12 konden we onder de douche en onze fietsen waren ook weer aan een beurtje toe! Ik denk dat ik er mijn zadeltasje vanaf haal, meer aerodynamica dus wat sneller!
En dat is nodig!

A.s. zaterdag gaan we een tocht van 130 km door het groene hart fietsen, vertrek 8.30 uur!

Pierre Boulanger