Het is nog aardig donker als ik deze zondagochtend de racefiets buiten zet. Ik kijk omhoog en in het schaarse licht ontwaar ik nog wat sterren; tis dus niet erg bewolkt. Als ik een uurtje later wegrijd is het licht en geen wolkje aan de lucht. Het is wel aardig koud. Lange broek, lange mouwen, winterschoenen en handschoenen aan.
Op het fietspad naar Made rijdt Antoon in de auto voorbij en even later zie ik hoe hij samen met Piet de fiets in orde maakt. Mwah… we zijn sowieso met z’n drieën en Melody zou ook komen, da’s al vier. Het raadhuisplein is nog leeg, maar kort na mij arriveert Peter Verhagen en even later ook Peter Kuijpers. Uiteindelijk is er om 9 uur een 20-tal renners aanwezig. Voor de Tour/Trim is het bij die 4 gebleven. De trim-ploeg is met 3; Peter K, nog een keer Peter K – die min of meer beloofd had niet aanwezig te zijn vandaag – en Wim. We beslissen om samen te rijden. Wim heeft de ronde al klaar liggen en wenst daar niet van af te zien.
Bij de watertoren rechtsaf vertrekken we met de wind in de rug. Met Antoon en Peter op kop gaat het al voortvarend richting Gat van den Ham; dan Lage Zwaluwe en Moerdijk. Op het industrieterrein ontdek ik eindelijk het monument(je) voor het neergestorte vliegtuig, nu 40 jaar geleden. Met de wind nog steeds half in de rug, steken we het industrieterrein over. Bij Klundert draaien we richting Zevenbergen en vanaf hier wordt het dus wind tegen. Als we Zevenbergen uitrijden en Zwartenberg voor ons opdoemt, weet ik wat er gaat gebeuren. Maar voorlopig is het nog rustig achter me en op het moment, als ik even denk dat ik wat kan lichten, komt Melody voorbij. …shit!
We gaan bij de molen rechtsaf richting Etten-Leur. Iedereen kijkt elkaar wat aan, maar het koffiehuis is pas om 11 uur open. “De Elsakker is wel open” en we besluiten dan maar om daar een bakkie te doen. We rijden dus door en Wim vraagt wanneer het banaantje tijd is. Piet moet even een belletje plegen en voor we Etten-Leur binnen rijden houden we halt. Piet belt en Peter Kuijpers ziet tot zijn grote ontzetting dat Melody al aan het banaantje is begonnen. Consternatie alom… “Hoe kan je dat nou doen? Dat mag helemaal nog niet”. Wim redt de situatie door dan maar aan te geven dat het nu wel kan. Als Piet zijn belletje gepleegd heeft rijden we dwars door Etten-Leur richting de A58. De McDonalds aldaar ruikt al verleidelijk heftig, maar voor nu nog even geen BigMac. Het Liesbos nadert en dus weer met wind de rug richting de koffie. Prinsenbeek ligt inmiddels achter ons en we trekken een sprintje op het laatste stukkie naar de Elsakker. Ik zie 43km/h op de Garmin, maar thuis gekomen denkt Strava daar duidelijk anders over: 39,6km/h
Binnen is het al aardig druk met vooral senioren. De koffie met appelgebak en slagroom smaakt er echter niet minder om. Na een half uurtje staan we weer in de kou. De Garmin 1000 die ik op de fiets had laten zitten is nog steeds niet gestolen, dus voorlopig niets nieuws voor op het Sinterklaaslijstje. Met koude spieren beginnen we aan de laatste kilometers. Ik besluit revanche te nemen voor Zwartenberg. Vaak ontbreekt het aan kracht, maar ik besluit de tip van Edwin nu eens op te volgen: schakelen, gaan staan en gewoon rondmalen. Het kost veel inspanning, maar ik ben als eerste boven en dat smaakt heerlijk … of is dat de appelgebak die terug… …nah nevermind!
Volgende week de sluitingsrit.

Rene

Het is fijn fietsweer vandaag. Ik had vooraf met Wim overlegd waar we naar toe zouden gaan, maar Wim had het uitbesteed aan John. Die wist een rondje naar Rijsbergen. Dus hij kreeg de leidersband om. We waren met 6-en vandaag: John, Wim, Peter en Peter, Johan en ikzelf. Iets na negenen vertrokken we. Het windje tegen, richting Wagenberg, was eerst best nog fris, maar al snel waren we warm. Wim had ‘nieuwe benen’ gekregen van André omdat de anderen zo afzakten. Het was afwachten hoe het met deze zou gaan. Volgens mij waren ze wel oké want we hoorden geen gemopper. We wisselden het kopwerk lekker af. Dat was fijn. John had het maar druk met navigeren. Maar het ging hem goed af. Hij had alleen niet meegekregen dat we vandaag zo’n 50 km zouden fietsen dus hij had een groter rondje bedacht. Dat was geen probleem voor ons. Tot we ineens ‘stoppen!’ hoorden roepen. We schrokken even want we dachten dat er iets aan de hand was. Maar Peter wilde even melden dat we bij de 50 km waren. We stonden midden in de polder. Geen plek voor koffie met .. Dus maar snel naar Made gereden. Voor mij was het de laatste rit voor dit seizoen met ons clubje. Ik wens de anderen nog veel plezier met de laatste ritten!

Groetjes, Petra

Het weer voor vandaag is ondanks het late tijdstip in het jaar nog super om te gaan fietsen. Marianne is al om 8:00 uur vertrokken voor een rondje Slingerdreef solo. Ik vertrek vandaag wat later, mijn Houtse fietsmaat Leo heeft aangegeven dat hij naar het afzwemmen van één van zijn kleinkinderen moet. Als ik bij hem langs kom zie ik dat hij al vertrokken is. Ik besluit om met een kleine prelude naar de May te rijden. Het is zoals al gezegd lekker fietsweer. Als ik in de Voorstraat Peter Kuijpers inhaal zegt hij dat hij het nog fris vindt. Wanneer we op het pleintje voor het Trefpunt aankomen is alleen René van Mook aanwezig. Hij heeft zich voorgenomen om zijn koppositie in het opkomstklassement niet prijs te geven. Ook de nummer twee Peter Korse meldt zich spoedig op het plein. Langzaam maar zeker komen er nog meerdere renners die zich voor de tochten vandaag melden. Van een aantal was bekend dat ze er vandaag niet bij zouden zijn. Dit weten we van Ad, Maurice, Flip, Hans, Kevin en de al eerder genoemde Leo. Als het ruim negen uur geweest is vertrekken we met een groep richting Den Hout. Al snel meldt een sterke Frans Marijnissen zich naast me op kop van het peloton. Omdat de Vraggelsebaan nog dicht is rijden we door de Vrachelsestraat. In no time zitten we weer op meer vertrouwde wegen zoals de Burgemeester Materlaan. Als we de A27 over zijn halen we weer vele Mountainbikers in die file gaan rijden op het parcours van Dorst. Als wij bij Bos & Co op de Vijf Eijkenweg rijden komt Thijs op kop, ik ga vervolgens in het wiel zitten en waan me achter de grote motoren te rijden. Bij de spoorwegovergang halen we wat oudere leden van wielersportclub Terheijden in. Het tempo gaat lekker de lucht in en we passeren de Oude Rijksweg waarna we richting Gilze rijden. Er wordt vanachter geroepen dat het iets minder mag. En prompt wordt daar gehoor aangegeven. In Gilze rijden we richting AZC. Frans neemt weer een stevige kopbeurt voor zijn rekening. Bijna bij Chaam gaan we rechts naar “achter de kraantjes”.

Als we vanuit de Dassemussestraat naar links gaan volgt weer snel de Meerseweg. Hier rijden we een volgende groep voorbij. Aan het eind van de Meerseweg gaan we rechtsaf naar Strijbeek. Het laatste stuk in die richting komen we weer heel veel mountainbikers tegen die een toertocht aan het rijden zijn. We vervolgen de weg via Verkooijen naar het café van Moskes hier gaan we rechtsaf richting Galderse meren. Hierna draaien we linksaf over de A16 en de HSL. Mijn kuiten lopen vol, ik glijd naar achter maar eenmaal over de top schuif ik weer naar voren. Voor Rijsbergen geef ik aan om maar op de weg te blijven. Even later lijkt het of ik een voorspellende gave bezit want op de fietspad rijden twee amazones met hun paarden. Thijs geeft weer even gas en we laten weer snel Rijsbergen achter ons als we richting Etten-Leur gaan. Thijs vraagt of we tot de rotonde rijden. Ik geef aan dat ik via de Zandspui wil rijden is wat mooier. Het volgende klimmetje bij het Trivium gaat me beter af. Nu volgt er stuk tot aan het Liesbosch dat mooi en fijn rijdend asfalt heeft gekregen. Als we over het spoor richting Prinsenbeek rijden blijkt dat de sportmannen andere voorkeuren hebben dan de toerrijders. Zij kiezen voor het slechte fietspad en de toer voor fijner rijden wegen. Uiteindelijk komen we weer samen en gaan richting Den Elsakker. Nu krijgen we de wind wat meer van achteren en gaat het tempo een beetje omhoog. Als we onder het viaduct door zijn gebeurt er iets wat in de wedstrijden ook altijd gebeurt. Wind af wordt Erno er af gereden even doorbijten Erno ook voor ons is het afzien wanneer de teller boven de veertig komt. Vanaf de Kompaan is het nog één rechte weg naar de May. Op de rotonde bij Wagenberg geeft de ene auto ons een vrije doorgang terwijl de andere juist wat lastig doet. En zo rijden we weer de May binnen. Al met al lekker gefietst met dank aan Thijs en een sterke Frans en lekker weer. Maar nu weet ik nog niet was het Toer of Sport?

Groeten vanaf Ter Aalst.

Dit had ‘m moeten zijn; het einde van het WTC-seizoen, de prolongatie van de titel, twee jaar op rij. Corona-kampioen! De Snerttocht, een tocht in de kou en regen en gure wind en op het eind een diep bord dikke erwtensoep met worst. Maar voorlopig niks van dit alles; het bestuur heeft in al z’n wijsheid besloten dat we er nog eens 2 weken aan plakken. Ik heb een vermoeden waarom, maar het gaat ze niet lukken. Ook Peter Korse niet, die me nu al het hele seizoen op de hielen zit. Ik wil het gewoon niet hebben en dus ben ik er – net als Peter – ook gewoon elke week. Al worden er nog 5 weken aan geplakt; bij leven en welzijn blijft die trui gewoon in Wagenberg. Punt.
Dus geen snerttocht. Wel een frisse ochtend met een licht briesje uit het zuid-zuidwesten. De wintertrui die ik klaar had liggen kan terug; ik trek gewoon mijn wollen onder shirt aan en de Leiderstrui. Voor de zekerheid gaat het windstoppertje ook mee. Dat windstoppertje trek ik halverwege Wagenberg en Made toch alvast maar aan. Ik ben als eerste op het plein en even later komen Peter Kuijpers en Gerard van Oerle aan rijden. Gerard verwacht een lage opkomst voor de Tour en oppert om maar met de TT mee te rijden. Voor de Tour valt de opkomst echter alles mee en zij hebben een mooi groepje. Voor ons kluppie is dat wat anders. We zijn voorlopig met 4. We twijfelen; zullen we aansluiten bij de Tour of misschien de Trim. Uiteindelijk gaan we met z’n vieren op pad. Melody, Bert, Antoon – die zich na de afmelding van gisteren toch bedacht heeft en meerijdt – en ik.
We rijden langs de voetbalvelden van de Madese Boys en duiken dan onder de A59 door de polder in richting Terheijden. Een stukje langs het Markkanaal en even later rijden we Breda binnen. We slaan rechtsaf richting Haagse Beemden. Over de Moerlakenbrug gaan we nu rechts. Het fietspad ligt er hier prachtig bij; breed en mooi asfalt. Bij de bebouwing gaat dat luxe asfalt echter over in een klinkerweg en dat blijft zo tot we bijna bij de fietsbrug bij Station Prinsenbeek zijn. “Lekker weggetje”, roept Melody. “Tja… onze Parijs – Roubaix”.
Aangekomen bij de fietsbrug met zijn haakse bocht, zie ik dat Bert wat achter ligt. “Zware benen, …het wordt niet veel vandaag!”, zegt ie. We doen het wat rustiger aan, da’s nooit een probleem.
We naderen het Liesbos en komen wat joggers tegen in korte broek en korte mouwen. Nja… lopen is iets anders dan fietsen, maar het lijkt me evengoed verrekes koud. Van hieruit naderen we Etten-Leur en met Antoon op kop rijden over het fietspad langs de A58 naar Breda Airport. Het piept en kraakt wat bij Bert, maar vanaf Bosschenhoofd hebben we de wind in de rug. Voor ons rijdt een vrouw en Melody wil even stoer doen en sprint er naar toe. We volgen en met veel machtsvertoon halen we de wielrenster in. Dan valt me opeens iets op; “waar is je blonde staart?” “…weg!”, antwoordt Melody, “…gedoneerd!” Even twijfel ik. Neemt ze me nou in de maling. “…ah …voor het goede doel? …om pruiken te maken.” “Yep!”. Een nobel doel en misschien ook iets voor m… nah… laat maar trouwens.
Inmiddels zijn we Hoeven alweer gepasseerd en rijden in de open polder met de wind vol in de rug naar Zevenbergen. Af en toe kijk ik wat achterom en zie dat Bert weer goed aanhaakt. Gelukkig is de weg hier inmiddels goed schoongemaakt; afgelopen donderdag was het nog spekglad van de blubber.
Vanaf Zevenbergen is het 1 rechte streep naar Wagenberg en Made en ik heb nog 1 doel; als eerste boven op het viaduct over de A16. Ik ben hier vaak genoeg rond mijn oren gereden; vaak door Edwin en ook door Bert en Melody. Edwin is er nu niet bij en Bert heeft vandaag de benen niet; nog 1 concurrent over. Ik begin te vroeg, maar halverwege zie ik nog steeds niemand naast me. De benen branden al en dan zie ik het voorwiel van Melody naast me verschijnen. Ik bijt op mijn tanden… het gaat vandaag gewoon niet gebeuren; nog 40 meter en op de Garmin vliegt er van alles in het rood. Ik stamp door en langzaam maar zeker zakt het voorwiel naast me ook weer weg en komt niet meer terug. Triomfantelijk vier ik deze overwinning; een voorproefje voor over 2 weken.

Rene

Als ik deze morgen op sta is het een klein wereldje. Dit was ook voorspeldt maar de belofte was dat het snel beter zou worden. Rap de bandjes maar opgepompt. Beenstukjes en lange mouwen is de kleding voor vaandag. Ik pak de fiets en rijd richting mijn Houtse fietsmaat Leo. Die staat al startensklaar. Omdat we op tijd zijn rijden we richting den Bromtol om daar de stand van zaken op te nemen. We merken dat het tunneltje niets aan extra veiligheid voor de fietsers oplevert. Als we het viaduct over de Maasroute oversteken merkt Leo dat zijn versnelling het niet doet. De lage temperatuur heeft de capaciteit van de accu verlaagd. Met een kleine omweg rijden we naar het oude gemeente huis. Tijdens dit ritje komen we Maurice tegen. Als we op het pleintje voor het Trefpunt arriveren staan er al enkele WTC-ers te wachten. Leo besluit omwille van de versnelling vandaag voor de Tour-Trim te kiezen en vraagt netjes aan René of hij met hun mee mag. Vervolgens vertrekt de Toer met een enkeling van de sport. Die missen vandaag te veel mensen Ad is aan zijn revalidatie begonnen en hoopt met kerst weer rond te huppelen. Frans zit in de Vogezen en Twan en Thijs zijn aan het crossen in de Limburgse Löss ofwel zij rijden de Bart Brentjes Classic. John, Martien, Peter, Kevin en Flip gaan dus vandaag met de toer mee verder zijn Anneke, Sandra, Hans, Erno, Maurice en ondergetekende er namens de toer erbij. Marino is er niet die moet zijn verjaardag voorbereiden. Maurice rijdt vanaf de start op kop. De eerste beurt naast hem neem ik voor mijn rekening. Dan kan ik de stijve spieren na mijn val van voorgaande donderdag er uit rijden. We nemen in Den Hout de Achterstraat en rijden dan vervolgens door Vrachelen I. Dit omdat de Vraggelsebaan in Teteringen in onderhoud ligt. Via de Ketenbaan gaan we naar de Vijf Eikenweg. Nadat ik op kop ben afgelost door Kevin gaat de reis verder via Gilze naar de Boerenbaan in Alphen we steken de Gilzeweg over en nemen ook nog een stukje van het Belse Lijntje meer naar het centrum van Alphen. Flip vertelt me dat hij met Nel naar het schijnvliegveld is geweest en dat dit een leuke rit was voor beide op de elektrisch ondersteunde fiets.

De kop wordt voortdurend voor één man gewisseld echter Maurice lijkt niet moe te worden vandaag hij blijft stevig op kop rijden van de groep. En wind op of af is geen enkel probleem. De mist lijkt op sommige momenten een beetje te verdwijnen echter even later zijn we weer in nevelen gehuld. In Alphen wordt er koers gezet naar Kwaalbrug en het tempo blijft mooi strak. Dan gaan we richting het Zand. Anneke zegt dat niet het karakteristieke rondje het Zand is. Voor mij mag ieder rondje het Zand anders zijn ik ben niet van echt vaste rondjes. Behalve op zaterdagmorgen met het rondje TMM (Team MunneMoat). Vanaf het Zand gaat het richting de Huisdreef die met het nieuwe asfalt wel erg lekker rijdt. Via de Chaamse weg gaan we naar de Slingerdreef. Ook hier is het tegenwoordig aangenaam asfalt om te fietsen. Hierna volgt de Woudenbergseweg en dan van Bavel naar Dorst gaan we over klinkers die net zo lijk te liggen zoals de kasseien in Paris – Roubaix. Bij de Akkerweg is het een klein stukje opgebroken echter met de fiets kunnen we er goed door. Even verder wordt een jonge MTB-er door Mar10 uitgedaagd en die heeft geluk dat de spoorbomen bij Dorst gesloten zijn. Kan hij met goed fatsoen weer op adem komen. Aan de Oosterhoutseweg wordt er voor gekozen om het zekere voor het onzekere te nemen. We rijden door tot de fietsenzaak van Rob van Oosterhout en gaan dan via het Heistraatje en de Bolderweg naar het Hoeveneind. Niet veel later draai ik op Ter Aalst links af en de groep nog een fijne zondag toewensend. Als ik thuis op mijn Garmin kijk heb ik toch weer ruim zeventig kilometer gereden en het is nog maar juist 11:00 uur. Mooi tijd voor de koffie.

Groeten van Ter Aalst.

Maar dat moest natuurlijk eerst verdiend worden op deze kille en mistige zondagochtend.
Met Helene en Petra, Peter Kuijpers en Peter Korse, Wim en Bert en de schrijver van dit
stukje gingen we op pad. Klokslag negen uur. Achterlichtje aangezet en daar gingen wij.
Samen met Petra gelijk de kop genomen om richting Den Hout te rijden.
Daar nog even gekeken of wij de Bakker zagen, maar die was in geen velden of wegen te
bekennen. Van hieruit gingen wij richting Oosterhout waar bij de Warandelaan een
compleet stoplicht uit de grond was gereden. Naderhand bleek dat er hier een zwaar
ongeluk had plaats gevonden. Oosterhout en Dorst lieten wij achter ons en intussen
waren wij bij de oude Rijksweg aangekomen die ons naar de Rijen voerde.
Daarna de Rijense broek ingedoken waar de mist nog steeds erg dicht was.
Verderop afgeslagen richting kanaal richting Tilburg. Ter hoogte van Dongen de brug
over gefietst die ons naar het industrieterrein van Dongen voerde.
Ter hoogte van de Cola moesten we stoppen voor Wim die oorlog had met z’n
beenstukken. Ze zakten constant af, maar aangezien er dames bij waren was de
oplossing in zicht. Maar even gevraagd of de dames jarretellekes bij zich bij hadden
voor onze Wim, maar dat bleek niet het geval te zijn. Dus bleef Wim onderweg maar
trekken en sjorren om zijn beenstukken op z’n plaats te houden.
Het ging nu via De Moer naar de Kets. Waar het appelgebak al op ons stond te wachten.
Jan, de man van Petra, was al druk bezig toen wij daar aankwamen. Zo’n bont
gezelschap krijg je niet elke dag op bezoek. Jan vertelde voor de vuist weg dat hij toch
wel het zwaarste werk had gedaan, nl het schillen van de appels. Hahahaha.
Maar wat Petra had gebakken was een genot voor onze smaakpapillen.
Appelgebak met kaneel en krentjes overgoten met een heerlijke laag slagroom.
Wat moet een fietser nog meer? En dat samen met een lekker bakske koffie of thee.

Maar aan alle goede dingen komt een eind. We moesten weer verder. Wim had zijn
beenstukken nog maar eens naar boven gehesen voor het laatste stuk van de tocht.
We namen afscheid van Jan en Petra en bedankten hun voor de goede zorgen.
Met Bertje op kop samen met Wim ging het naar Sprang Cappele waar we afscheid
namen van Bert. Daarna via het Halve Zolenlijntje naar Den Berg en toen terug naar de
May. Intussen was de zon doorgebroken en zette ik mijn achterlichtje uit.
Ondanks de mist en de kille ochtend was het een mooi ritje en goed toeven in de Kets.

Met vr gr De Pakhaas 🐰😀

Het is vanochtend mistig en koud als ik de fiets buiten zet en de bandenspanning controleer. Ik twijfel tussen een wintershirt of toch maar de lange mouwen van het ondershirt, de rode leiderstrui en een windstopper. Ik kies het laatste. Uiteraard gaan de beenwarmers ook weer aan.
Als ik even na half 9 naar Made rijd, zie ik de dauw op mijn mouwen verzamelen en voelen mijn vingers koud. Hmm… misschien toch beter de winterhandschoenen aan kunnen doen.
Op het plein bij ’t Trefpunt staan Gerard en Antoon. Ook zij hebben, of geen handschoenen, of de gewone korte. Mwah… ok! Even later komen Leo en Gerard aangereden. Leo wil vandaag met ons meerijden; hij kan niet schakelen en zal de rit in 1 verzet uit moeten rijden. Even later meldt ook Peter Bastiaanse dat hij met ons mee wil.
Kort na 9 uur vertrekken we daarom met z’n zessen: Piet, Antoon, Melody, Leo, Peter en ik. We rijden achter de Tour-ploeg aan en als we het viaduct bij de A59 over zijn zitten we er vlak achter. “We kunnen erop en erover!”, zegt Melody. “Natuurlijk, makkelijk zat, …maar laten we er lekker achter blijven; dit zijn gratis kilometers”, zeg ik. Van lange duur is het feest niet. De Tour-ploeg slaat het Achterstraatje in en wij rijden rechtdoor over de Heuvel. Niet veel later rijden we langs het Wilhelminakanaal en over het industrie-terreintje. Het is hier net een inleverplek voor de GO Sharing scooters; Leo en ik tellen op die korte afstand vier van die groene apparaten. Vervolgens het lange rechte stuk over de Vijf Eikenweg en het lijkt erop alsof de mist wat minder wordt. De dauw op mijn mouwen is weg en ook de vingers voelen weer normaal.
We steken de N282 over (hoe heet die weg? Oude Tilburgseweg ofzo?) en ik zet op de Garmin de navigatie voor. Direct staat het ding muurvast; net nu we dwars door Molenschot moeten en ik niet helemaal precies de weg naar Bavel ken. Na wat gehannes op de Garmin; uit en weer aan; werkt alles weer en heeft hij zowaar de route en afgelegde afstand gewoon onthouden. De vaart zit er flink in als we over de klinkers van Molenschot denderen. De mist is ook weer terug en dat blijft zo tot we Bavel bereiken. Hier houden we even halt om de brillen schoon te maken of maar helemaal op te bergen. Leo klaagt over vreselijk koude tenen en da’s niet zo vreemd. Het blijft nat en koud.
Even later rijden we door Ulvenhout en langs het Mastbos richting de Galderse Meren. Als we op een gegeven moment Rijsbergen voorbij zijn wordt het treintje rijden. Langs Hellegat gaat het met een vaartje van ruim boven de 30km/h richting Camping Liesbos en als ik na het gedane kopwerk even uitrust word ik onder het viaduct van de A58 voorbij geracet door Melody en Leo.
Na Prinsenbeek komt Antoon mee op kop en hij heeft er zin in. Het tempo blijft hoog en gemiddelde op de Garmin loopt al aardig naar de 30km/h. Ik vind het verder prima en blijf voorlopig 2e rij zitten. Als we bij Zevenbergschen-Hoek richting Made draaien is het gemiddelde 29,8km/h. Antoon sleurt er nog steeds stevig aan en bij Wagenberg geeft ie bij mij 29,9km/h aan. Normaal zou ik hier afzwaaien, maar omdat ik wel eens commentaar krijg van bepaalde personen (you know who you are 😊) besluit ik maar door te rijden. Dat heeft verder niks te maken dat ik graag naar de 30km/h gemiddeld wil. Ook niet dat ik na de rotonde van Wagenberg mee op kop ga en de trein nog even doortrek tot aan de watertoren van de May. Het gemiddelde is nu 30.1km/h en ik besluit terug te draaien. Voor de rest is het uitdrijven naar het centrum van de May en deze koude, mistige rit zit er weer op.

Rene

Om 8 uur check ik de website van WeerOnline; oh …een regeldruppeltje en een begeleidende tekst “…de kans is groot dat het vanmorgen gewoon droog blijft”. OK, gratis regenpunten. Maar als ik de fiets buiten zet, voel ik toch echt nattigheid. Misschien eens een mooie gelegenheid om een nieuw crèmepje op de benen te smeren.
Aangekomen bij ’t Trefpunt wijst Peter Kuijpers me op een hoeveelheid glas die verspreid over het plein ligt. We besluiten aan de overkant van de straat te gaan staan en al snel komt ook de veegwagen om het glaswerk op te ruimen.
De opkomst is niet al te hoog en om klokslag 9 uur vertrekken we met 6 renners: Piet, Antoon, Mariëlle, Melody, Edwin en ik, voor een rondje naar Meerseldreef. Ook de andere groepen rijden die kant op. Voor ons rijdt de Tour en we kunnen hun tempo aardig volgen. De Vraggelse Baan is afgesloten en we volgen de omleidingsborden. Bij de verkeerslichten in de buurt van de Warande rijden ze een stuk voor ons en pakken het groene licht mee, waar wij moeten stoppen voor rood. Pas op de Vijf Eikenweg zien we in de verte een vaag knipperend rood achterlicht. Edwin en ik kijken wat er mogelijk is en houden het tempo flink hoog. We lopen in en bij het verkeerslicht bij de oude weg naar Tilburg hebben we ze ingehaald. Nou ja… bijna dan. Ook hier rijden ze vlak voor ons door groen en moeten we wachten omdat het rood is. Mooie gelegenheid om even wat op adem te komen. We spreken ook af het wat rustiger aan te doen, maar ergens wist ik al wel dat we dat nooit gingen doen. Als het ook voor ons weer groen is rijden we verder en komen niet veel later de Tour weer tegen. Zo heel goed heb ik het niet kunnen zien, maar volgens mij had er iemand een lekke band. Het moment dat we ze inhalen, wist ik zeker; wij gaan het niet rustiger aan doen. De tour rijdt ongeveer dezelfde route als wij, we hebben ze nu te pakken en deze voorsprong geven we niet meer uit handen. Met Edwin op kop, ik een beetje half in zijn wiel en achter mij Melody en Marielle, Antoon en Piet achteraan, beuken we met – toch een best zuidenwindje – richting de A58. In hetzelfde tempo racen we langs de Slingerdreef richting Chaam. Ik moet wat lossen en Melody komt langszij. Samen met Edwin nemen ze wat afstand. Ik gok erop dat Marielle, Antoon en Piet het ook zwaar hebben, ze rijden immers nog achter me; “…ietsie rustiger graag!”. Het tempo gaat wat omlaag en we kunnen wat op adem komen. Ik heb een extra lusje in de route gemaakt; we rijden langs Moleneind en even later zijn we bij het kapelleke van Strijbeek. We zijn zeker niet de enige renners hier, wat een drukte met sporters. Nog een klein stukje en dan hebben we wind mee terug naar huis. We passeren Meerseldreef en pauzeren even voor een sanitaire stop. Piet geeft aan dat zijn Santos niet echt sneller wil dan 33km/h. Da’s voor ons ook snel genoeg en even hoop ik dat we de rest van de route rustig uitrijden. We naderen de Galderse Meren en dan het viaduct bij Effen. Het zoveelste sprintje deze dag en de benen staan flink in brand eer ik boven ben. Het zal niet de laatste keer zijn die dag, want even later onder de A58 bij het Liesbos. Edwin trekt de sprint aan en ik kan tot mijn verrassing best een eind met hem mee. Na het Liesbos gaan we linksaf en genieten even van de wind in de rug. Het fietst hier wel erg makkelijk. Edwin wil nog een stukje vlammen, maar Melody kijkt al vertwijfeld en wil – denk ik – niet echt. Ik hoor Edwin opschakelen en wil eigenlijk ook wel mee. Ik schakel ook op en wil gaan staan om aan te zetten, maar ik merk gelijk dat de benen daar duidelijk anders over denken. In een wat rustiger tempo hobbelen we door naar Prinsenbeek. De brug over de Mark is ook nog zo’n dingetje, maar deze laten we voor wat het is. Als we uiteindelijk over de N285 richting Wagenberg rijden voel ik me weer wat fitter. Edwin hoef je natuurlijk maar een klein hintje te geven en even later gooien we er nog even alles uit als we boven de 40km/h naar huis racen. Bij Wagenberg zwaai ik af en rijdt de rest door. Een mooie route, een zware rit, maar dat mag zo af en toe ook wel eens.

Rene

Bij het wakker worden hoorde ik al zachtjes de regen op het raam tikken, maar volgens de weer apps van gisteravond zou het een prachtige fietsdag worden. Echter de regen was van korte duur en toen ik op het raadhuisplein aankwam scheen lekker de zon.

De gemeente was ook al vroeg bezig met het schoonmaken van het plein.

Door wat afmeldingen vertrok de trimploeg met 5 man. Peter Korse, Peter Kuipers, Johan Smits, de wegkapitein Wim Rasenberg en John de Wijs. Wim gaf aan een ontspannen ritje vandaag naar de Slingerdreef. Tot aan de molen in den Hout ging het vrij vlot echter toen liep de rem van John aan. Met hulp van Johan en Wim werd dit vakkundig opgelost. We waren weer net op gang bleek de vraggelsebaan te zijn afgesloten en de wegkapitein gaf aan recht en door en gelijk weer linksaf.

Vol goede moed richting Dorst en daarna langs het vliegveld naar Gilze en dan door de prachtige Slingerdreef. Peter op kop en hij schroefde het tempo goed op. Onderweg nog 3 dames ingehaald.

In Bavel was het ook kermis en het is ook daar een gebruik om op kermiszondag een schietwedstrijd te organiseren. Een flinke optocht met de harmonie kwam eraan en om dit schouwspel te aanschouwen stopten we even.

Van Bavel weer naar Dorst en tot onze verbazing stonden bij de verkeerslichten de drie dames voor ons die wij eerder al hadden ingehaald. Een vrolijke discussie kwam al snel op gang en toen de lichten weer op groen sprongen al lachend weer richting Made.

De wegkapitein wou graag door de Houtse Kiltunnel en we gingen ervoor, echter het was jammer voor Wim dat de tunnel nog was afgesloten.

Wegkapitein en de andere trimmers bedankt voor de leuke rit.

John