Even na zessen word ik wakker en hoor de regen tegen het raam.
Shit, het zal toch niet?
Gelukkig regent het niet lang, maar ik ben wakker en ga uiteindelijk tegen half 8 naar beneden. Boterhammetje met pindakaas gemaakt, de fiets buiten zetten, bandjes op spanning. Als ik daar van terugkom, rammelt de ringtone van Whatsapp …tadum, …tadum, …tadum. Oh ja, Gerard is vandaag jarig.
Tegen half 9 staan bij het oude gemeentehuis 3 groepen klaar voor de zondagochtendrit. Vertrekken voordat er gezongen is voor Gerard kan natuurlijk niet en uit volle borst klinkt het hiep hiep hoera! Of de gasten van ’t Trefpunt daar zo blij mee zijn…
Dan vertrekt de trimploeg met z’n negenen voor een rondje Stampersgat. Bij de watertoren gaan we rechtsaf de polder in. Direct komt de sportploeg ons voorbij en verdwijnt spoedig uit het zicht. Bij de dijk aan de Amer gaat het linksaf richting Lage Zwaluwe. Hier hebben we de wind op kop; het is stevig doortrappen maar evengoed wel te doen.
Onder de Moerdijkbrug door zijn we al snel in Moerdijk. Dan gaan we dwars over het industrieterrein. Ook hier weer wind tegen, maar we zijn bijna in Klundert en dan zou het allemaal zo’n beetje voor de wind moeten gaan. De kop wordt gewisseld en na Klundert volgt Zwingelspaan en Oude Molen. Ik kom hier niet vaak en dus is het soms even op de borden kijken waar we ongeveer ergens zijn. Dan, in de buurt van Stampersgat een herkenningspunt en even later doemt de koepel van de Basiliek van Oudenbosch op.
Bij Standdaarbuiten volgen we de Mark en komen zo in Zevenbergen aan. Over de brug bij Zwartenberg en op naar de molen bij Etten-Leur.
Gerard had hier een kopje koffie bedacht, maar de molenaar heeft er pas zin in na 11 uur. We wachten geen half uur en rijden toch maar door. Een stukje – door mij aangegeven – alternatieve route volgt over de Haagsedijk; een mooi fietspaadje langs het water richting de Mark. De meer ervaren renners hoor ik nu zeggen dat ze dit stukje nog nooit gereden hebben. Meestal is het andersom en kom ik op plekken waar ik nooit ben geweest.
We rijden een stukje parallel aan de Mark en leggen dan aan bij de Elsakker. Die is wel gewoon open en we zijn zeker niet de enigen die aan de koffie gaan. Gerard trakteert op koffie met appelgebak en uiteraard slagroom.
Na de koffie voelt het gewoon even koud aan maar gelukkig is het niet ver meer. We rijden langs de N285 en bij Wagenberg zwaai ik af. Weer een mooie rit met gezellige kleppers.

Rene

Hemelvaartsdag 2019 begint een beetje druilerig. De voorspelde regen is er in de vorm van wat voorzichtige motregen, maar op sommige momenten is het droog. Even voor half negen is het duidelijk dat de trimploeg vandaag bestaat uit 4 WTC-ers; Wim Rasenberg, Peter Kuijpers, Johan Smits en ik. We willen een ronde waarbij we nu echt eerst starten met wind tegen, dus is er al snel een richting; Zevenbergen, Etten-Leur. Om niet in 1 rechte streep naar Zevenbergen te rijden, kiezen we ervoor om bij de watertoren rechtsaf te slaan en rijden zo door tot het Gat van den Ham. Hier is het allemaal nog wel te doen voor wat betreft de wind en (mot)regen. Als we echter Lage Zwaluwe uitrijden, langs de dijk naar Moerdijk, wordt die motregen toch vervelend zo pal in de wind. Vlakbij Moerdijk wordt het  droog en Peter wil z’n bril droogmaken, maar er breken wat haakjes af. Dat wordt een nieuwe.
Langs de Roode Vaart naar Zevenbergen slaan we het fietspad over. Wat zijn de fietspaden in Zevenbergen toch vreselijk k*t!! Hobbels, kuilen, losliggende tegels, fietsonvriendelijke verkeerslichten, enz. Na de klim van Zwartenberg en de molen (Zou het terras al open zijn?“, vraagt Johan zich af) rijden we richting Etten-Leur. Hier volgt een kort overleg welke route nu precies te volgen. Er staat nog geen 40km op de teller en we zouden volgens de kalender toch naar de 75 moeten. Besloten wordt om de A58 over te steken en richting Rijsbergen te rijden. We slaan echter wat te vroeg af en staan ineens weer voor de A16 bij Breda. Tja, wat nu? Peter stelt voor dan maar dwars door Breda, Teteringen, Oosterhout te rijden. “Doen we bij mij een bakkie“, zegt ie.
In tegenstelling tot Zevenbergen zijn de fietspaden in Breda wel in orde, alleen rijd je nu, in het centrum, van verkeerslicht naar verkeerslicht. Wel weer wat anders dan de polder van Zwaloe. Na het centrum van Breda en Teteringen volgt het centrum van Oosterhout. “We rijden niet langs de Oosterhoutseweg wor!! We gaan door de polder langs dat bruggetje“. Ook hier hadden we een iets handigere route kunnen pakken. Het fietspad is voorzien van een verse grindlaag. Voorzichtig rijden we in de richting van dat bruggetje. Uiteindelijk komen we vlak langs dat bruggetje en niet er overheen.
Even spieken; …Kwestieuze Brug!
We rijden tot onder maasroute en door de polder naar ’t Veer. Daarna zitten we al snel aan de koffie bij Peter.
Het is gezellig en opeens is het 12 uur. Gedrieën stappen we weer op de fiets voor de laatste kilometers, wind tegen, naar de May. Als ik voorbij het oude gemeentehuis kom, geeft de Garmin 73km aan. Een erg gevarieerd rondje gereden op deze Hemelvaartsdag

Rene

De trimploeg van WTC-Made bestaat deze week uit 4 renners die nu eens NIET uit Made komen, of in ieder geval niet meer woonachtig zijn. Het is om half 9 sowieso niet zo heel druk bij het oude gemeentehuis op de May. Ik heb niet zo heel goed geteld, maar aan de 18 mensen komen we niet (denk ik). Voor wat betreft de trimploeg; Piet ligt er voorlopig even uit met een gebroken rib en ook Wim is er deze keer niet bij, die is de Vogezen aan het verkennen. Met z’n vieren vertrekken we voor een rondje Willemstad. Dat rondje hebben we nog niet eens zo gek lang geleden ook gedaan, maar wind-technisch is het een van de betere opties deze ochtend.
Er staat een fors windje uit het zuidwesten als Petra en Bert de kop nemen richting de watertoren. Peter en ik volgen. Bij de watertoren gaan we rechstaf en dan linksaf onder de bomen van de Helkantsedijk richting Hooge Zwaluwe. Als we Hooge Zwaluwe uitrijden, is het even zoeken voor de kopgroep en rijden we bijna verkeerd. Uiteindelijk vinden we toch het fietspad naar Lage Zwaluwe en wissel ik Bert af op de kop. Door Lage Zwaluwe over de Dirk de Botsdijk. Ik weet even niet welke bomen daar langs de kant staan, maar op het viaduct over A16 lijkt het alsof het volop gesneeuwd heeft; zoveel bloesem(?) ligt er in de kanten; lekker voor de hooikoorts-patienten.
Via Moerdijk rijden we over het industrieterrein richting Klundert; vol in de wind en da’s best aanpoten dan. Als we door Klundert rijden, is het even op adem komen, want na Noordschans wacht de dijk naar Willemstad. Op de kop krijg ik visite van Bert, Petra en Peter. Dan “…achter!!”. We worden ingehaald door een club renners, vol in de beugels. Aansluiten lijkt me niet zo’n goed idee nu, want ze gaan flink hard. Voor ons nog even volhouden, want na Willemstad moeten we toch de wind mee krijgen.
“Laten we door het oude centrum rijden,” zeg ik. Daar is het terras van “het Wapen van Willemstad” al gevuld door een club renners. Wij rijden door. Peter rijdt, zoals het eigenlijk hoort, op het fietspad en maant ons tot hetzelfde. Maar we zijn te laat en er is geen mogelijkheid meer. De struiken tussen fietspad en de weg worden hoger en dichter en Peter is niet meer te zien en even later ook niet meer te horen. Als we nog iets verder doorrijden, is het duidelijk dat Peter een andere weg is ingeslagen, want waar nu rijden is ook geen fietspad meer. We stoppen en overleggen even wat te doen, want dit is in principe wel de route die we zouden volgen. Dan komt Peter in de verte aangereden. “Ja, het fietspad ging ineens naar links en was ik jullie kwijt…”
Vanaf hier ken ik een route terug, maar dan komen we niet echt aan de geplande kilometers. Bert weet echter de weg hier en we volgen hem. Dat houdt wel in dat we nog een stuk wind tegen hebben. “Hebben we die wind dan nog steeds tegen”, roept Petra. Maar we zijn bij de afslag naar Heijningen en vanaf hier is het dus allemaal voor de wind.
Het is nu – voor de wind – rechtdoor langs Fijnaart en dan linksaf de A59 weer over. Dan, over de A59 is het ook weer bekend terrein voor mij. Nog altijd, met de wind mee, rijden we Klundert binnen. In Zevenbergen is het nog een stukje kluunen, maar dan gaat het rechtuit, met de wind mee terug naar de May. Op de rotonde van Wagenberg sla ik rechtsaf. De overige drie rijden die laatste kilometer echt niet verloren.

Rene van Mook