Wat een raar en ook weer een vertrouwd gevoel.
Zeker op zondag wordt er normaal gesproken gefietst, echter door de Corona-virus uitbraak ligt bij de WTC alles na de openingsrit stil. Of nee, vorige week was de koppeltijdrit in aangepaste vorm maar daar was ik niet bij. Net zo goed als den bakker er vandaag niet bij is. Hij is vrijdag jl. in het Erasmus geopereerd en de eerste berichten zijn erg positief dus we hebben er hoop op dat hij weer snel in ons peloton zal terugkeren.
Maar er was nog meer vreemd omdat het Corona-virus niet verdwenen is, gaan we nu nog met kleinere groepen op pad. Vier om wel te zijn. Voorzitter Ad had een soort start opstelling gemaakt vanaf Trefpunt naar de Marktstraat voor achtereenvolgens de trim, de tour 2, de tour 1 en de sport. Elke groep had zijn eigen wegkapitein; René van Mook  bij de trimgroep, Kevin Damen een tourgroep, Ad van Wesel de sport en ondergetekende ook een tourgroep. De opkomst was goed en al snel bleek dat de tourgroepen heel verschillende richtingen kozen. De wind was goed stevig te noemen en Kevin met zijn groep ging richting Willemstad. Wij met in de groep Anneke van Wesel, Jaqcues van Dijk, Hans van Bragt, Erno Haanskorf, Erik Stasse, Leo Stasse, Marino van den Elshout en mijn persoontje kozen voor een andere richting. Wij vertrokken in de richting van het beloofde land Den Hout, hierna passeerden we Ter Aalst. Via de Hanebalk en de Steenovensebaan kwamen we bij het Halve maantje. Met Leo, Hans en Erno als de grote motoren reden we via Stad Parijs naar Gilze. In Gilze door het centrum werd er koers gezet naar Alphen. Vervolgens ging het richting Baarle Nassau. Echter ruim daarvoor werd richting Kwaalburg gereden. Tot grote verbazing zagen we daar dat er al heel vroeg mais geoogst was.
Die verbazing was echter al eerder gewekt door de nieuwe pata’s van Hans van Bragt. Hij vertelde dat hij ze via internet had gekocht. Het lijken wel camouflage schoenen die van kleur veranderen. Op het ene moment lijken ze groen-grijs en op het andere moment hebben ze een dieselkleur. Heel mooi Hans en bedankt dat je ons regelmatig uit de wind houdt. Eind Fransebaan linksaf naar Chaam. Even een stukje nieuw slingerend fietspad en dan de Wildertstraat. Vervolgens weer richting Gilze tot de Slingerdreef. Hier kon ik mijn banaantje eten. Ondertussen was het gaan regenen, dus regenpunten?

In ieder geval maar doorrijden langs de Fazanterie en dan richting Bavel en in Bavel nog steeds natte klinkers. Vanuit Bavel richting Dorst, langs het nieuwe fietspad naar Oosterhout. Niet over de burgemeester Materlaan maar via de Beneluxweg naar het kanaal. Langs het kanaal naar Vrachelen, achter het voetbalveld van WVO door naar de Achterstraat. Aan het eind hiervan namen Leo en ik afscheid van de rest van de groep die via de Hespelaar Made binnenreden. Wij Houtenaren gingen via den Heuvel weer naar huis. Eenmaal thuis op Ter Aalst lekker gedoucht en snel achter de PC om mijn verhaal te schrijven.
Groeten van Ter Aalst en geniet nog van de zondag!

Gerard van Oerle

Na 15 weken, bijna 4 maanden geen WTC clubactiviteiten, was het dan eindelijk zover.
We mochten vandaag als koppels, of in mijn geval als trio, de weg op.
Met 29 deelnemers, 2 jury/tijdswaarnemers, 1 fotografe en 3 vlaggers was er een flinke ploeg op de been in de polder!

Er werd gestart in de volgorde van de vooraf opgegeven tijden.
Het koppeltje Gerard en Annemiek mocht het spits afbijten, voor mij het favorieten koppeltje, ze trainen vele kilometers samen, kennen elkaar door en door, maar toch net niet goed genoeg!
Leo ging op pad met Erno, twee flinke mannen met nogal wat vermogen. De snelheid zat er, ondanks de straffe zuidwester, dan ook goed in met een gemiddelde van ruim 33 km.
Ze zaten helaas toch meer als 8 min naast hun vooraf opgegeven tijd.
Melissa mocht met hare Colin de 3 rondjes maken, helaas haakte ze haverwege af en ging Colin solo voor de hoofdprijs, hij zat er maar 4 minuten naast.
De benjamin in ons gezelschap was de 16 jarige aspirantrijder Pepijn, hij zou met mij op pad gaan. Pepijn is pas gaan fietsen en hoopt in onze club de beginselen te leren. Het was voor hem de eerste keer dat hij met meerderen fietste, want ook Marino was nog bij ons aangesloten. Met 2 ervaren fietsers kon het niet misgaan voor Pepijn. Ik had Pepijn de tijd laten opgeven; 1.15:00 daar gingen we voor. Ook wij fietsten te snel, 4 minuten was het verschil, maar wel een enthousiaste jongen die al uitkijkt naar de eerste tocht met de trimgroep, voelt toch een beetje als een overwinning!
Sprangse Bert was al lekker warm gereden, en ons aspirant lid huisarts Ruud met zijn prachtige skelet outfit gingen voor 1.23 uur. De benen bleken sterker dan ze gedacht hadden, ook een verschil van 4 minuten. Ruud pakt het trainen serieus op, die gaat over een tijdje zijn draai wel vinden in het WTC peloton hoop ik!
Peter Korse was gekoppeld aan ervaren rot Jacques van Dijk; de mannen pakte het rustig aan, drie mooie rondjes van iets meer dan 24 minuten waren toch te snel voor hun opgegeven tijd, alweer een verschil van 4 min.
Maurice en Antoon, twee grote mannen, konden lekker bij elkaar uit de wind fietsen. De snelheid zat er dan ook goed in met bijna 33 km gem. Maar wel weer veel te snel voor het podium !Jantje vormde een koppel met Peter Verhagen, een specialist op vlak rijden van de ronde tijden, en oud winnaar van de bokaal! Dat vlak rijden lukte ook nu prima; 3 rondjes van 21 minuten. Als ge dan 1.12.30 opgeeft en ge vliegt er met ruim 34 km gem. over het parcours mag je de bloemen eg nie mee naar huis nemen mannen, veel te snel!

Thijs ging met Hans van start, twee hardrijders, mannen met een grote motor. Ik weet niet hoeveel keer Hans op kop is geweest, maar als Thijs helemaal op gang is, ben je al blij dat je het leven heb in zijn wiel. Met een gemiddelde van 36,2 km door de polder vliegen, is knap werk. In 1 uur en 2 minuten kwamen ze over de meet, toch nog 2.55 te snel. Maar met deze tijd tijd hadden ze wel de kortste tijd, dat is ook een felicitatie waard; Proficiat!

Marielle had de eer om met Flip van start te gaan, ze hadden er zin in. Rondjes van 23 minuten met een gemiddelde van ruim 31 km.; knap werk Marielle, ik weet niet of ze Flip in de derde helft op het terras ook nog kon volgen? Op de aankomst klokte ze een verschil van 2.53 minuten.

Naast het koppeltje Gerard en Annemiek, waren Ad en Anneke van Wesel voor mij de favorieten voor de overwinning. Gelukkig komen alle voorspellingen niet altijd uit.
Ad en Anneke hebben dit jaar vele kilometers samen door weer en wind gefietst. Dat was ook wel te zien op de foto’s aan de verbeten gezichten en het mooie gemiddelde van ruim 34 km. Helaas 2 minuten te snel voor het podium, maar Ad heeft nu eindelijk wel zijn rooie Leiders-trui mogen showen!

Vader Kees ging met dochter“lief” Rachel voor 37.5 km door de polder kachelen! Ook die fietsen regelmatig als koppel, dus ervaring. Dat was ook te merken met een gemiddelde  van ruim 33 km. Kees had gedacht nog wat sneller te kunnen, als enige waren zij 2 minuten langzamer dan hun opgegeven tijd! Maar wel goed voor de derde plek!
Kefke mocht met aspirant lid John van start. Kevin had de capaciteiten van John goed ingeschat, rondje van rond de 25 minuten en een gemiddelde van iets meer dan 29 km., dan draai je prima mee straks in het WTC peloton, wat kilometers maken met de neus in de wind en dat komt dan “bijna” vanzelf goed! Ze waren door het mooie strakke schema goed voor zilver. En dat mag gevierd worden, is toch niet niks! De trofee mocht deze keer niet mee naar huis, jammer want Monique had er al een plaatsje voor vrij gemaakt!

Dan de winnaars van onze tijdrit, Férse Johnny en Traaiense Twan en toch staat de trofee in de May! Het zal maandagochtend wel extra druk zijn geweest bij AH om de wisselbokaal van Twan te kunnen bewonderen.
Een sterk koppel, ook al stiekem samen heel wat kilometers getraind. Rondetijden van 20 minuten en een gemiddelde van bijna 36 km. en met een verschil van 1.40 (=100 seconden) zaten die twee kleppers het dichts bij hun opgegeven tijd en waren ze dan ook de terechte winnaars!

De prijsuitreiking was op het grote terras bij de Pub, waar op gepaste afstand nog hevig werd na gepraat onder het genot van diverse versnaperingen……
Tot slot was dit natuurlijk niks geworden door de goede excelvoorbereidingen van Ad, de voortreffelijke tijdwaarneming van Piet en Rene, die nu al beloofd hebben er volgend jaar weer te zitten/staan! We hebben mooie foto’s mogen ontvangen van Cees en Lisa. En  dankzij onze vlaggers Wim, oud-leden Jantje en Leo, waren de oversteken veilig. En niet te vergeten onze secretaris Frans die in alle vroegte de bochten netjes schoon had geveegd!

Iedereen bedankt voor de hulp!

Groet,
Peter!

Klik op de link voor de uitslag 2020 WTC Tijdrit

Geïnspireerd door de mooie column van Anneke ga ik ook proberen om jullie een beetje mee te nemen in mijn verhaal, wat zal gaan over de liefde voor fietsen en nog wat andere zaken….

Laten we beginnen met mijn liefde voor wielrennen, waar komt die vandaan?
Van kinds af aan had ik eigenlijk niet zoveel met wielrennen, ik hoorde af en toe eens een stoer verhaal van papa Jacques (ook WTC lid) aan over zijn glansrijke wielercarrière. Waarbij ik altijd dacht dat minimaal de helft overdreven moest zijn. “Vroeger stond het publiek minimaal 5 rijen dik Paul rondom de kermiskoersen”, vertelde hij mij altijd.
Het enige wat ik toen altijd dacht, was dat dit weer zo’n “vroeger was alles beter” opmerking was. Dat veranderde echter toen het  fotoboek van zolder kwam en op de foto te zien was dat hij zelfs met zijn handen in de lucht over de finish kwam…

Nee, van kinds af aan was voetbal de sport die mijn liefde had. Na een paar jaar bij VV Zwaluwe, stonden NAC en Willem 2 op de stoep. Blijkbaar had ik enig talent en was dat deze clubs opgevallen. Uiteindelijk heb ik 13 jaar bij NAC mogen voetballen. Een mooie tijd van prachtige buitenlandse toernooien,  voetballen in stadions maar ook van trainen trainen en nog eens trainen. Waar leeftijdsgenoten scooters en discotheken opzochten, was ik toch vooral bezig met mijn sport. Heb ik iets gemist daardoor in mijn jeugd?
Ik vind van niet.. Helaas kon ik op mijn 20^e de laatste stap van Jong NAC naar het grote NAC, mede door aanhoudende knieblessures, niet maken en ben ik vervolgens actief voetbaltrainer geworden.
Die knieblessure was mede de aanleiding dat ik van een vriend een oud wielrenfietsje kocht, zonder dat mijn vader dit wist overigens. Ik dacht, ik moet dat ding toch maar eens aan mijn vader laten zien. Een glimlach die boekdelen sprak, was het gevolg.
Daar ontstond mijn “actieve” liefde voor fietsen. Mijn passieve liefde voor wielrennen was namelijk al veel eerder geboren. Aangestoken door papa Jacques miste ik van de Tour de France zo min mogelijk uitzendtijd, een aankomst missen kon ik zeker niet. Urenlang keek ik als jonge jongen naar de prachtige beelden en luisterde ik naar de stem van o.a. Mart Smeets. Dit zorgde nog wel eens voor wat discussies met moeder, maar uiteindelijk wist ook zij dat ze die strijd elke keer ging verliezen, waardoor zij de liefde voor de Tour van ons maar op de koop toe nam.

Na een aantal jaar af en toe met wat vrienden te fietsen en wat tochtjes met vader, vond ik het voorstel van vaders om een keer met de WTC mee te fietsen wel een goed plan. Ik dacht dat ik een aardige basisconditie had, maar man wat ging dat hard. Gelukkig leerde ik al snel uit de wind te rijden en kon ik aardig bijblijven. Op kop rijden zat er zeker niet in, mijn benen verzuurde dan totaal en het idee dat ik dan nog minstens 60 km moest gaf mij ook niet bepaald veel motivatie. Wat mij vooral aansprak aan het rijden in een groep was het sociale aspect. De tips die ik kreeg van leden, het praatje en ergens jezelf toch ook kunnen testen met anderen is gewoon simpelweg leuk.

Natuurlijk speelt  mijn vader een belangrijke rol in mijn passie voor fietsen. We genieten samen als we een rondje rijden. Het ouwehoeren over klassiekers, de 3 grote rondes, de overwinning van Mathieu v.d Poel in de Amstel Gold. Het keer op keer moeten aanhoren dat de Giro en de Vuelta veel zwaarder zijn dan de Tour neem ik maar op de koop toe.
De glimlach op zijn gezicht als hij het tijdens het fietsen heeft over zijn kleinkinderen zijn tenslotte onbetaalbaar….

Mijn fietsprobleem is dat ik eigenlijk veel te weinig tijd heb om te fietsen.
40 uur werken, trainerschap voetbal wat ongeveer zo’n 15 uur in de week kost en een jong gezin zijn nou bepaald geen randvoorwaarden voor een goede fietser. Daarnaast helpt het ook niet mee dat ik van augustus tot begin juni iedere zondag een voetbalwedstrijd moet coachen waardoor meefietsen met de WTC een utopie is.

Maar toen was er Corona, een surrealistische tijd. Ik voel ergens de pijn nu mijn ouders hun kleinkinderen geen knuffel kunnen geven, zelfs geen handje toen mijn oudste zoontje laatst 4 jaar werd. Als er dan toch een klein voordeel van deze tijd is, is dat ik meer tijd heb om te sporten. Iedere dag even een rondje fietsen of hardlopen, even het koppie leeg maken, even geen corona, even geen zorgen van de lieve mensen om mij heen.

Volgend jaar ga ik een zaterdag voebalclub trainen, VV Internos uit Etten Leur. Stiekem dacht ik aan iedere zondag meefietsen met de WTC. Ik fantaseerde over om lange tijd op kop te rijden bij de B ploeg, misschien zelfs wel een keertje in het wiel zitten bij de A ploeg. Echter kwam er toen weer een idee in mijn hoofd toen ik buiten met mijn kinderen aan het voetballen was in de tuin; FC Mini. Een beweegprogramma voor kinderen van 2 tot 5 jaar met een knipoog naar voetbal. Inmiddels hebben we door de corona-tijd helaas nog maar 1 training kunnen doen, maar gezien de vele positieve reacties en het enorm aantal aanmeldingen denk ik dat ik na de corona-periode voorlopig iedere zondagochtend sportles aan het geven ben aan kinderen, ook aan mijn eigen kinderen. Uiteindelijk overwint de liefde voor je kinderen alles, zelfs de liefde voor het wielrennen…

Hopelijk zie ik jullie ergens in juni weer, anders  een korte zwaai als ik één van jullie tegenkom tijdens een soloritje.
Het gaat jullie goed!

Paul van Dijk

Het is Paaszaterdag 11 april. Volgens de “oude” jaarkalender van WTC had Ad vandaag een tocht moeten leiden van 115 km. bij de sportploeg, de tourploeg zou met Peter 100 km. een Paasrondje toeren en de trimploeg zou met Piet 75 km. wegtrappen.
Maar niets van dat alles.
Covid-19 heeft heel veel plannen veranderd, in de koelkast gezet of zelfs geschrapt.
Dan zie je dat er heel veel alternatieven ontstaan om toch een beetje je ei kwijt te kunnen.

Dus op deze Paaszaterdag gaan Ad en ik gezamenlijk een tochtje doen, toch een voordeel als je samen uit hetzelfde gezin komt want dan mag je samen op pad.
Het zonnetje schijnt en de voorspellingen zijn fantastisch; 20 graden en een windje uit noordoost. Het is nog wat fris s’ochtends dus eerst op het gemakkie een bakkie koffie met een paaseitje. Net na 10 uur vertrekken we voor het eerst dit jaar in ons zomertenue van de WTC zodat onze sponsoren Vema Crane, RVSA en PS Van Seeters ook nog eens buiten komen.  Pa voorop want hij wist wel een leuk rondje. En dat was ook zo.

Via Raamsdonksveer buitenom de Hankse brug over, schieten we naar Dussen, Almkerk, Giessen, Woudrichem, Sleeuwijk en Werkendam.  En daar begint een nog mooier stuk nl. de Biesbosch. Een mooi rondje door het Nationaal Park de Biesbosch en dan langs de zuidkant weer terug naar Werkendam. Daar reden 2 wielrenners voor ons en op gepaste afstand volgden we hen over het fietspad naast het Steurgat helemaal naar Hank. Ad had nog nooit over dat fietspad gereden, de sportploeg reed altijd beneden links op de weg. Nu zag hij dat het aan de ander kant van de dijk toch wel heel mooi was en had nu ook gewoon tijd om rond te kijken. We kwamen gelukkig geen grote ploegen wielrenners tegen, vaak alleen, maximaal met drieen. Spontaan schoot het liedje van Boudewijn de Groot binnen; “Hoe sterk is de eenzame fietser die kromgebogen over zijn stuur de wedstrijd wint”. We kwamen ook onze eigen club pakhaas tegen en nog iemand van de club. We zagen het net te laat want helaas hadden zij niet hun WTC shirtje aan, dan zie je niet zo snel dat die wielrenner er een van je eigen club is.

Een mooie tocht inderdaad maar wat me opviel, was dat er ineens heel veel gedachten door je hoofd gingen. Normaal als je in een groep rijdt, moet je constant opletten, je maakt een praatje met deze en gene en dan heb je daar geen tijd voor. Ik had nu ineens tijd om na te denken, veel zaken kwamen langs met de huidige gebeurtenissen en hoe iedereen daar mee om gaat.  Veel mensen staan toch wat verder van de gebeurtenissen maar een aantal van ons maken het van dichtbij mee, net zoals Helene, die vanaf 8 maart al in de frontlinie staat, heeft een zware tijd. De verpleegkundigen hebben het nu echt zwaar tev verduren. Knap hoe ze door gaan. Petje af voor iedereen!
Mijn werk in de Wijngaerd staat nu ook helemaal in teken van voorzorgsmaatregelen. Ik ga 2x per week voor de crisisvergadering om te notuleren waarbij alles in teken staat van Covid-19. Je voelt de onzekerheid, niemand weet wat er gaat komen. We proberen om zo goed moglijk alles te regelen zodat de zorgmedewerkers, die keihard werken en er alles doen om veilig te werken,  goed voor de bewoners kunnen zorgen. De twijfels die er zijn  als er een verdenking is en er moet getest worden en wat dan de uitslag is. De andere 2 dagen werk ik in principe thuis maar als het nodig is, ga ik gelijk weer. Er wordt namelijk veel georganiseerd om de bewoners een beetje afleiding te bezorgen omdat de familie niet op bezoek mag komen. Gelukkig is het goed weer en zijn er al veel buitenconcerten en activiteiten geweest. Allemaal belangeloos. Super is dat om te zien en hartverwarmend.
Thuis zit Ad  al 4 weken hele dagen te bellen en te vergaderen. Onze zoon zit al 5 weken in Breda thuis te werken in zijn uppie. Onze dochter is 16 maart jl. met haar nieuwe baan begonnen. Ze heeft haar laptop opgehaald maar heeft nog niet “live” met haar collega’s gesproken en zit bij ons thuis te werken. Schoonzoon die ook bij ons woont, is volop bezig met sollicitatiegesprekken maar worden elke keer verzet, uitgesteld of via skype. Hij kan door de week wel met mij een rondje fietsen als Ad geen tijd heeft.
Je beseft dat alles echt anders is. En nu onderweg op de fiets mis je het gekeuvel, de leuke opmerkingen, de flauwe grappen, de ondeugende tikken. Ook mis je de troostende arm die je anders bij Willem en Sandra had kunnen bieden en de andere sociale contacten. Afgelopen week zat het WTC bestuur in vergadering, allen thuis achter de laptop te skypen. En zondagsmiddags heb ik ineens tijd, ik hoef niet te kijken hoeveel regenpunten er die ochtend zijn, geen opkomstklassement bij te houden, geen website bijwerken, geen verhaaltje schrijven. Vreemde tijd.

En onderweg op de fiets zie je dat de lente in volle bloei is,  geuren komen je tegemoet van bloeiende kers, prunus en fruitbomen. De leeuwerik zingt al het hoogste lied, wilde fazanten zitten gezellig in de kant van de weg, zwanen zwemmen er lustig op los, de lammetjes en geitjes springen lekker in de zonnige wei en de oerrunderen grazen in de Biesbosch. De lente is het bewijs dat alles weer goed komt, elke keer weer.

We zullen nu nog even op gepaste afstand moeten blijven om straks weer gezellig met elkaar een eindje te kunnen fietsen.
Hou vol!

Anneke

Eerst eten zeggen ze in Oosterhout. In de May zeggen ze eerst fietsen en dan kijken wat de pot schaft. Aangezien ik in de May te gast ben, was het dus eerst fietsen. En ik niet alleen, want wat stond er een hoop volk deze ochtend bij het oude gemeentehuis. Iedereen heeft er zin in om het nieuwe fietsseizoen weer van start te gaan. Een paar nieuwe gezichten deze ochtend die met ons mee zouden fietsen; John en Ruud. Ruud stond gelijk met een lekke band nog voordat wij van start waren gegaan maar met de hulp van Flip was dit euvel zo opgelost. Je kan de eerste lekke band maar gehad hebben Ruud.

Het WTC Made fietsseizoen is weer begonnen, ieder weekend gaan we onze kilometers maken. Van Den Bosch tot Bergen op Zoom, van Gouda tot Beerse. Met onze fietsclub komen we (bijna) overal!
Samen met Leo en Gerard fietste ik deze morgen richting de May waar bij het oude gemeentehuis al een flinke groep was verzameld. Voor het eerst gingen we het fluitje introduceren in de toergroep, dit hadden we geleerd bij de cursus wegkapitein van de NTFU, waar we deze winter aan hadden deelgenomen.
Willem en Sandra hadden aan deze cursus meer dan hun bijdrage gedaan, in onze gedachten waren ze zeker deze ochtend bij ons aanwezig.

Met onze toergroep mochten wij als eerste vertrekken, richting Den Hout telde ik 16 WTC’ers en ene fietsenmaker. Een stevige zondagse wind deed weer zijn best vanuit het zuid-westen. Een beetje beschutting tussen de bossen is dan altijd wel welkom, evenals een paar sterke koptrekkers.
Maurice, Leo, Jantje, Edwin, Hans, Kevin, Kees en Gerard deden hun best om de rest uit de wind te houden. Als onze laatste man hadden we Marino en de man met een fluitje, dat we alleen maar gebruiken als er iemand in problemen is!
Net voordat we bij de windmolens in Molenschot waren, kwam ons de sportgroep passeren, ze namen even een korte adempauze om vervolgens net voor Dorst de gashendel weer open te draaien. Helaas vergaten ze Flip mee te nemen. Ze hadden wel versterking gekregen van Jan R. en Johan zodat ze als eerste aan de brunch konden beginnen.
Een paar minuten later kwamen ook de leden van de toergroep aan bij de Korenbeurs. De eerste kilometers zitten er op, het was weer fijn om tussen de clubmakkers te mogen fietsen.

Tot volgende week, dan kan het echte werk beginnen!

Groet,
Pierre Boulanger.

Groeten,
Ad van Wesel

WTC-Made sluit 2019 af met Oliebollentocht

Op de laatste dag van het jaar 2019 verzamelden twintig leden van WTC Made om de laatste kilometers aan hun jaartotaal toe te voegen. Dit keer met vertrek en aankomst bij onze vrienden van Scouting Made. Verser dan daar kun je de oliebollen niet krijgen, zo uit de pan. Een mooi oudejaarsafsluiting van een mooi fietsjaar.

Na de afsluiting van het wegseizoen in oktober trekken de WTC-leden allemaal hun eigen plan. Er zijn geen officiële tochten gepland tot 8 maart 2020. Met uitzondering van één;
de traditionele oliebollentocht.
Jarenlang waren we te gast bij Rob van Oorschot maar door een op handen zijnde verhuizing moest het bestuur op zoek naar een nieuwe locatie. Die was snel gevonden, want vorige jaren hadden we al ontdekt dat een tussenstop voor verse oliebollen bij de scouting perfect is op Oudejaarsdag. We waren zelfs welkom om hier te starten en finishen, dank hiervoor aan de scouting. Want het is al de drukste dag van het jaar voor hen.
De oliebollenactie is een steeds groter succes: qua kwaliteit van de oliebollen, qua bestelde hoeveelheden en qua spekken van de clubkas. Toen WTC om 9:00 uur verzamelde was het al een drukte van jewelste in hun clubhuis “ ’t Knooppunt”. Met bakkers, bezorgers en afhaalklanten.

De twintig WTC-fietsers genoten van een bakje koffie/thee en werden opgedeeld in vier groepen. Eén peloton ging gewoon op de weg, één groep over de “harde bospaadjes” en twee mountainbike groepjes die heuveltje, los zand en blubber leuk vinden.
Voor ieder wat wils, net zoals in het zomerseizoen waar WTC ook drie verschillende pelotons op de weg zet.
Geheel volgens afspraak waren alle vier de groepen rond kwart over elf weer terug.
De oliebollenbakkers leverden op dat moment de verse oliebollen. Die gingen er met warme chocomel, koffie of een biertje wel in, want er waren toch al weer heel wat calorieën verstookt door de sportievelingen. Zo te merken waren deze leden in ieder geval goed bezig met het “overwinteren”. Allemaal weer met goede voornemens en zelfs al speciale fietstochten gepland in de agenda van 2020. Op naar een sportief nieuwjaar!
Als je als goed voornemen hebt om meer te bewegen, WTC Made heeft nog plekken vrij voor een aantal nieuwe leden.

Ad van Wesel