Om half 8 rammelde vanmorgen de wekker en het zonnetje deed al flink zijn best om de buitenboel lekker op te warmen. Fietsen naar buiten, de bandjes op druk en op naar t Oud gemeentehuis, eens kijken wie er vandaag allemaal mee zouden gaan.

Vandaag was er geen vrijwilliger voor de Trim en al snel werd er ’t Zand geroepen, een mooi ritje van 70 km.. André, Wim, Bert, Antoon, Sharelle, ikzelf en 2 gastrenners van de Wilde Bond (Erik en Adrie) vertrokken richting den Hout. Antoon ging al snel op kop en heeft dit plekje af en toe even kort afgestaan. Af en toe even oppassen op de rijkelijk met split bestrooide stroken is het verder een mooi fietsen richting Chaam. Met een mooi tempo wordt het rondje heerlijk in de zon met een lichte bries verreden en iedereen liet zich op kop zien om de rest uit de wind te houden. André en Wim sloten het peloton.

Na een mooi rondje met veel zon en zonder lekke banden rolden we om 11 uur voldaan Made weer binnen.

Tim

Samen met Leo toog ik deze ochtend richting de May. Gerard had andere afspraken deze zondag, dus had zich afgemeld. Er was deze zondagmorgen weer volop belangstelling om een rondje te fietsen. Tussen al dat volk zag ik toch plots die man van ’t Teraalst staan. Plannen waren thuis wat aangepast, dan kon Gerard zijn energie toch nog ff kwijt!

Mijn plan was vandaag om richting het westen van Brabant te fietsen. In één rechte lijn naar Zevenbergen, over het kleine bruggetje richting de afgebrande Hoef.
Ons 10 koppige peloton bestond vandaag uit drie sterke dames, die regelmatig aan kop van ons groepke sleurden. De vrouwen drukken steeds meer hun stempel binnen de WTC, de geslaagde familiedag was ook al zo’n geweldig idee van een clubke dames!

Gerard fietste samen met Renée op kop over de Goudbloemsedijk richting Standdaarbuiten, intussen kon de rest wat keuvelen over een spannende Tour de France, hoe liggen de kansen voor onze Nederlandse favoriet?

Na Standdaarbuiten doen we Stampersgat aan, nog een paar dijkjes en we zijn op ons keerpunt de Bloemendijk, een buitenwijk van Dinteloord.
Vanaf nu de wind in ’t hol, lekker naar huis bollen. In een prima tempo ging het via de Klundert, Moerdijk naar Blauwe Sluis. We hebben geen enkele col beklommen, geen enkele premiesprint bedwongen, dus geen bollentrui en geen groene trui. Iedereen had lekker gefietst en genoten van een mooi rondje, we kijken weer uit naar de volgende vakantierit!

Groet, Pierre Boulanger!

Afgelopen week voorspelde iemand dat deze zondag weinig WTC’ers aan de start zouden staan omdat het nu echt vakantieseizoen is. Tour en Sport dan maar samen rijden…
Als ik met Anneke op het Raadhuisplein aankom, blijkt dat echt niet nodig. Er staan er zat. En qua Sportgroep; alle kleppers staan aan de start. Het is mooi weer met westenwind dus ik besluit maar eens naar het zuid-westen te rijden. Dit jaar eigenlijk nog niet geweest want daar staan constant bomen langs de wegen en dan krijgen we last van rupsen-vrees.
Vanaf half juli zou dat minder moeten zijn want dan gaan de rupsen verpoppen en veranderen in vlinders. Dan hebben we toch nog wat moois zou je denken, maar nee hoor, het worden mottige nachtvlinders. Daar heb je ook al niks aan, nou ja beter dat ze vlinder zijn dan harige rups.
Zie je echter deze mot: meppen! Dat scheelt weer honderden rupsen volgend jaar. 

Dus hopelijk is het nu minder en bovendien heeft de regen van gisteren de boel wat schoongespoeld.

Het tempo ligt zoals verwacht hoog en dat kan prima met deze groep.
Thijs lijkt nog elke week sterker te worden. Ik zit in zijn wiel als hij op kop rijdt en voel me als Steven Kruiswijk gisteren…. mijn ploegmaat maakt me moe. Dus doe ik wat Stevie deed, vragen of hij iets langzamer kan (en dan wel wat langer op kop).
We draaien nu lekker rond en ik bedenk dat we met dit tempo wel heel vroeg terug zullen zijn als ik me aan de geplande 90 km. ga houden. Dus besluit ik om niet oostelijk van Roosendaal te blijven zoals ik bedacht had, maar om Roosendaal heen te rijden.
Ik vermijd Nispen-centrum want ik heb geen zin in de opdringerige fans die daar altijd rondlopen. Dus door “De Lind” en dan richting het verste punt; Wouw. Ook daar rijden we omheen. Nu ik toch alle dorpskernen weet te vermijden, bedenk ik dat ik dat met Kruisland ook ooit geweten heb. Maar ook dat dat best ingewikkeld was en ik het wellicht niet meer goed weet. Dus toch maar even langs de Kerk rechtsaf. Nu komt de wind een beetje in de rug en gaat het tempo nog wat hoger.
Toen ik Twan aan de start zag staan, dacht ik, “leuk even bijkletsen”. Nou vergeet het maar, het is een Sportrondje vandaag. Twan dacht blijkbaar hetzelfde want bij het terugvallen vanaf de top komt hij een paar seconden naast me rijden en zegt: “Als je wilt weten hoe het met me gaat, vraag maar aan Anneke, die heb ik van de week in de winkel bijgepraat en omgekeerd”. En weg is hij weer.
Peter Verhagen is ook mee. “Gelukkig”, dacht ik nog want dan is er in ieder geval nog iemand die iets minder sterk is. Nou dat is een misrekening. Gedurende de rit wordt steeds duidelijker dat ik vandaag de zwakste schakel ben. Peter gaat als een speer en perst er op het eind nog een demarrage uit.
Vanaf Stampersgat rijden we langs Oudenbosch en dan naar de noordkant van de Mark. Flip merkt op dat het deze morgen veel  wegen zijn waar we vroeger heel vaak reden, maar tegenwoordig nauwelijks meer. Klopt, altijd een lekkere weg met wind in de rug. Maar dan moet je niet op het kantje komen, merk ik. Ik moet de rol even lossen, maar dat wordt opgemerkt en ik wordt weer opgepikt.
In Zevenbergen rijden we over de brug door de nieuwe wijk. Dat is toch een mooie verbetering t.o.v. vroeger. Nu hoef je maar even op fietspad door het dorp langs het station. Nog even rechtsaf en een rechte weg naar huis.
Maar Martien heeft een ander voorstel: “Laten we lekker rustig over de Achterdijk rijden”. Goed plan, ik ben wel toe aan lekker rustig rijden. Blijkt echter dat hij bedoelt dat daar weinig verkeer is, niet dat het tempo omlaag hoeft. Het is inderdaad wel veel mooier fietsen natuurlijk dan op het fietspad langs Langeweg en de 3 Hoefijzers. Via de Zwaluwse polder komen we op de Hellekant. Twan draait al richting Terheijden. Gert-Jan vindt het ook wel mooi geweest en besluit uit te gaan fietsen. Ik ben toch wel zo dat ik het mooie gemiddelde niet wil laten zakken dus blijf stug doorgaan. De geplande 90 kilometer is 110 kilometer geworden maar toch zijn we denk ik ongeveer op dezelfde tijd thuis.
Dat is echt sporten, lekker!

Ad

Hij stond al te pronken deze ochtend om 7 uur. Een dag van tevoren nog mooi gepoetst.
Mijn pareltje, mijn Tommasini. Hij zou mij deze zondagochtend meenemen voor een ritje over Oudenbosch.
Maar wat hij niet wist was dat hij deze ochtend een flinke regenbui te verduren kreeg
over zijn ranke rvs buizen. En dat is iets waar hij helemaal niet van houd, net zo min als zijn berijder. Maar dat was voor later.

Het was weer gezellig druk bij het gemeentehuis. Wim zou deze ochtend de tocht samen met André leiden. Klokslag om half negen vertrokken wij richting Wagenberg, waar een donkere lucht niet veel goeds voorspelde.
Het viaduct over de A16 over wat ons naar Zevenbergen bracht.
André op kop malend met machtige armslagen en de rest in het wiel. Een heel goed tempo onderhoudend.
Via Noordhoek en Standdaarbuiten kwamen wij aan in Oudenbosch. Links van ons lieten wij de St. Pieter voor wat hij was.
Gewoon, te groot voor zo’n kleine gemeente. Maar toch ook bijzonder.

Net voor Oudenbosch had Peter K. ook nog een keertje lek gereden. Dat is hem dit jaar al eerder overkomen. Is gewoon pech hebben Peer. Maar een nieuw binnenbandje was zo gestoken dus wij waren zo weer op pad.
Tussen Oudenbosch en Hoeven braken de hemelsluizen open. Hoera, regenpunten voor de trimploeg. Het dreigde al de gehele tijd, dus moest het er een keer van komen. We waren in korte tijd verzopen. Tijd voor Antoon en Peter om een jasje aan te trekken. De rest had er niet op gerekend, en mijn pareltje van RVS ook niet. Dus dat zou weer poetsen worden vanmiddag.
Na een minuutje of 20 ter hoogte van Etten-Leur werd het weer droger.
Gelukkig maar, want het werd best flink fris zo in die regen. Bijna heel Etten-Leur doorkruist met een ijzersterke Antoon en Bert mee op kop.
Af en toe kwam er een waterig zonnetje tussen de wolken door priemen. Lekker om een beetje op te drogen.

Via het Liesbosch zetten we koers naar Prinsenbeek. Ook Tim en Sharelle deden een flinke duit in het zakje. Na Prinsenbeek ging het weer richting Terheijden en via diverse omweggetjes van André terug naar de May.
’s Middags mijn trouwe tweewieler lekker verwend met allerlei soorten spray waar hij weer lekker van opknapte. Daarna naar Verstappen en de Tour de France zitten kijken.
Nu, terwijl ik dit schrijf, en Wout heeft gewonnen, kunnen ze wat mij betreft de Tour de France rustig omdopen in de Tour der Lage Landen. En daar is niets teveel mee gezegd.
PS Anneke: denk aan de regenpunten hahahaha.
(@Gerard van Anneke; helaas Gerard, de regenpunten hangen af van weeronline voor vertrek en niet van de hoeveelheid die je onderweg krijgt; zie opkomstklassement )

Met vriendelijke  groet,
de Pakhaas

Ondanks beginnende vakanties en toch een beetje twijfelachtig weer, staat er een redelijke groep bij het oude gemeentehuis deze zondagochtend. André van Kuijk is al niet meer te houden en aan het vertrekken als wij aankomen (ik geef toe… beetje laat), hij neemt de Trimgroep mee naar Oudenbosch. Gerard van Oerle neemt, bij gebrek aan dorpsgenoot Peter, de leiding van de Tour en vertrekt naar Woudrichem.
Ikzelf heb volgens het rittenschema de eer om de Sportgroep te leiden.
Omdat het noordenwind is hebben Flip en ik ongeveer dezelfde gedachte. Komt ook nog bij dat we bepaalde bomen niet willen zien……dus et wordt Rondje Brabantse Biesbosch.
In mijn gedachten kom je dan maar op net boven de tachtig kilometer. Dus ik begin met wat omtrekkende bewegingen tussen Raamsdonk en Waspik alvorens we de Keizersveerse brug over gaan richting Peerenboom en Dussen. Ik zie meteen dat de hoogtestages van Hans van Bragt en Gert-Jan van Wijk sterke benen opgeleverd hebben. Die draaien lekker mee op kop. Maar ook Maurice die vandaag de Sportgroep eens uit wil proberen, schuwt het kopwerk niet. Er staat een behoorlijke wind en het eerste deel staat hij veel tegen. Willem en Flip laten zich dus ook niet onbetuigd, want die houden daar van.
Bij Waardhuizen stuur ik rechtsaf richting Giessen.  Zo kunnen we meteen de dijk van de afgedamde Maas op langs Rijswijk naar Woudrichem. De wind draait volgens mij ondertussen naar Noord-West. Hij blijft tenminste als “van voren” voelen tot zelfs voorbij Werkendam. We pakken dit mooie fietspad tot we beneden langs de Merwede rijden.
Pas als we linksaf kunnen, richting bezoekerscentrum, krijgen we de wind wat mee.
Dus nu gaat het tempo wat omhoog zeker als iedereen zijn beurt doet.
Opa Frans is in betere doen dan vorige week maar dat het 1-2 kilometer per uur langzamer gaat, helpt natuurlijk ook. Voor mij ook trouwens. Opa Peter heeft ook geen centje pijn.
Ik time wat slecht, want ik kom het laatste stuk voor terugkeer bij Werkendam op kop, wind pal van voren. Duurt niet zo lang gelukkig, dan draaien we via het bedrijventerrein de polder in richting De Hank. Plotseling een kreet die ik al lang niet meer gehoord heb : “LEK!” . Goede banden blijkbaar tegenwoordig, maar nu toch even een gedwongen stop. Met dit weer geen probleem en het euvel wordt ook snel verholpen. We zetten koers naar de May waar ik met 97 km. op de teller thuis kom.
Geen weer om in de tuin te zitten deze keer.
Maar binnen smaakt een bakske ook prima.

Ad

Zondag 14 juli 6:00 uur. Ik lig nog rustig in bed en zie een grijze lucht.
Nee toch, het zal toch niet.
Even later als ik ben op gestaan en met de hond een rondje heb gelopen, merk ik dat het toch redelijk droog is. Na de boterhammen de fietskleding aan en naar den Bakker, hij had gisteren een feestje, dus bestaat de mogelijkheid dat hij niet mee gaat. En ja hoor, 8:16 uur en geen Peter. Die ligt nog lekker in de mottebunker. Leo ging ook niet mee, had ook een feestje gehad dus ik als Remie naar de May.
Net voor het geminte huis haal ik Erno in. Maar we zijn niet de eerste vandaag.
Even later is het toch nog best druk er worden drie groepen geformeerd.
Een flinke sportgroep vertrok voor een omgekeerde ronde van ons met een extra lus door de Biesbosch. En die haalde al spoedig de groep van de Wilde Bond in.
De trim ging met André een ritje richting Oudenbosch maken.
En wij, de tourgroep vertrokken met negenen voor een rondje om Veen en Wijk en Aalburg. De negen waren Anneke, Renée, Erik, Colin, Ad, Jack, Jan, Erno en ik.
Ieder kende zijn of haar verantwoordelijkheid en met een goed tempo werd tegen de wind in Sleeuwijk bereikt. Hier gingen we de Merwededijk op. Het tempo werd snel wat hoger, wat bij een enkeling de opmerking los maakte dat we toch tour- en niet de sportgroep waren. Tussen Giessen en Rijswijk kwamen we de sport tegen dus als het nodig was hadden de snelheidsliefhebbers over kunnen steken.
Na Wijk en Aalburg kozen we er voor om aan de noordzijde van de Bergse Maas te blijven, aan de zuidkant zijn ze namelijk nog aan het werk langs de dijk. De wind stond meer noordwest dan verwacht dus werd dit gedeelte van de rit nog best lastig. Maar een sterke Ad van Dongen, Jan Lensvelt en Colin Marijnissen hielden de snelheid goed hoog. Dit alles resulteerde in een gemiddelde snelheid van 32 km/h. Ik mocht weer als Remie naar Ter Aalst en kwam de trimgroep nog tegen op het Ruiterspoor. Na de bloemetjes op de brug water gegeven te hebben, kwam ik thuis met 31,6 op de Garmin. En het weer was super om te fietsen, wind om sterker te worden en verder was het droog.
Groeten van Ter Aalst.

Gerard.

De braderie werd al opgebouwd deze zondagochtend toen ik bij het oude gemeentehuis arriveerde.  Het was weer lekker druk met mannen en vrouwen die lekker wilden gaan fietsen. Wij als trimgroep hadden besloten om de rupsen en meer van dat ongedierte deze ochtend links te laten liggen. Dus richting polders.
Ja, dan is een rondje via Willemstad natuurlijk wel een uitkomst.
Een prettige verrassing deze ochtend was dat ons oud-lid Jan Sestig ook mee reed.
En hij had natuurlijk zijn rode en gele kaarten ook bij, maar dat was deze ochtend niet nodig.
En ook Marielle was er als gastrenster bij, erg gezellig.
Met Antoon en Leo op kop, reden wij tussen de kramen van de braderie de May uit.
Via de Hellekantsedijk en de Zwaluw met de wind op kop ging het naar Moerdijk.
Daarna door naar het industrieterrein om vervolgens de Klundert te passeren.
De dijk op naar Tonnekreek waar Rene en ik de koprijders aflosten om door te rijden
naar Willemstad.
Jan had het prima naar zijn zin en ouwehoerde honderd uit. Oude tijden herleven!!!!

Intussen Willemstad aan de zijkant gepasseerd om door te gaan naar Oudemolen.
Daarna koffie gedronken bij Franske in Fijnaart om even later Standaardbuiten aan te doen. Het bruggetje over waarna Erno en Bert er even een flinke snok op gaven.
Ik liet mij lekker naar achteren zakken om de wereld eens van de andere kant te bekijken.
En wat ik zag, was dat het goed was. Een schoon rijtje WTC’ers in slagorde.
Onderweg nog een paar weggetjes aangedaan door Erno waar ik het bestaan niet van wist. Maar altijd weer verrassend op een tochtje. Mag van mij veel meer gebeuren.
Weet je mooie tochten voor de trimgroep laat het weten. Verras ons.

Via Zevenbergen en Wagenberg, waar we afscheid namen van Rene voor een paar weken
wegens een mooie vakantie, zagen we de watertoren weer wat betekende dat deze tocht
er ook weer op zat. Zoals altijd weer een gezellig ritje bij goed weer.
Tot volgende keer.

Met vriendelijke groet,
De Pakhaas.

Je staat ’s morgens op en denkt, ik voel me lekker, uitgerust, kan de hele wereld aan.
Pak de vélo uit de schuur of uit de slaapkamer naast je bed! Zeg je vrouw goeiendag die je vanuit de schuur uitzwaait.
Je fietst naar je maten toe en je voelt het al, je streelt de pedalen, wind die voel je niet.
Dat zijn zeldzame dagen die iedereen weleens meemaakt.
De meeste keren sta je op, kijkt eens naar buiten en dan denk je “weer veul wind, brr, dat wordt weer een pittig tochtje, bietje uit de wind rijden en hopen dat je maatjes het vuile werk opknappen”. Gelukkig zijn er altijd mannen of vrouwen die altijd tegen de wind in kunnen stoempen, nooit moe worden en nooit zeuren.
Dat is dan ook het mooie van een fietsclub, is de een wat minder, dan is er vast iemand anders die het werk opknapt, de volgende keer kan het zomaar andersom zijn.

Vandaag fietsten we met de tourploeg een mooi ritje door de Biesbosch. Gelukkig waren er verschillende meej een paar goeie benen die de pedalen streelden en degene met slechte benen zaten in het wiel. Afzien om in het wiel te blijven, op het kantje op de dijken langs het water. De Biesbosch kan mooi zijn, daar kun je van genieten, het kan ook een gruwel zijn met de vuile wind, ben je weer blij als je de brug bij Werkendam over gaat en denkt vanaf nu de wind in de rug.
Helaas gaat dan in de polder naar Hank ook de snelheid flink omhoog en moet je oppassen dat je na een bocht gelijk kan aanklampen, voordat je het weet, zit je op een paar meter. Zie je ze voor je neus wegrijden, hopen dat er iemand omkijkt en dat ze wachten zodat je weer kan aansluiten.
Als je de pedalen niet voelt, dan maakt een paar kilometer extra niks uit, als je op je tandvlees zit, is elke meter meer te veul.
Eenmaal de meet in zicht is alle ellende snel vergeten en kijk je weer uit naar het volgende tourke met jouw maatjes. Wie weet, ben jij het dan die de pedalen mag strelen en kan genieten van al het moois onderweg!

Pierre Boulanger.

Zondag 30 juni 2019; Tien over acht in de ochtend en het is nog steeds warm buiten; de garmin geeft 21 graden aan. In ieder geval zal het volgens de weersverwachting niet veel warmer worden dan dit en da’s niet verkeerd, vind ik. Als ik de poort open doe, wordt ie bijna uit mijn handen geblazen. Zo dan, dat wordt leuk vandaag.
Wim is de enige bij het oude gemeentehuis als ik aankom. Al snel volgen er meer en niet iedereen heeft zin in een rit van >100 km. Van lieverlee vormt er een leuk cluppie en even is er sprake om allemaal samen te rijden.   Dan kunnen de grote kleppers op kop en de mindere goden erachter bij wind tegen. Maar er komen meer renners en als 1 groep op pad, is nu ook praktisch niet meer mogelijk.

Ad van Wesel stuurt de trimploeg, bestaande uit 10 renners, als eerste op pad. Gerard heeft nog een route van 70 (…ahum) km op het oog. Het is dezelfde route die we 2 weken eerder voor ogen hadden, maar die vanwege het slechte weer toen niet is doorgegaan. Nu vertrekken we dus met forse wind tegen richting Zwaluwe. Bij de watertoren van de May rechtsaf en over de Helkantsedijk naar Hooge Zwaluwe. Als we Lage-Zwaluwe bijna uit zijn is het even vergaderen; wordt het de Moerdijkbrug of gaan we met het pontje bij de Amer over naar de Biesbosch? Het wordt het eerste. Leuk, die Moerdijkbrug, zeker met wind tegen. Voor mij lijkt het altijd alsof er geen einde komt aan de langzaam glooiende klim naar boven. Vanaf daar is grotendeel wel gedeeltelijk wind mee naar de Kop van ’t Land.
Dan is er wat consternatie; we gaan hier toch altijd rechts!?!? De reden waarom we nu links gaan, is het dat we dan niet door het bos hoeven te rijden en dus de eikenprocessierups mijden, zegt Antoon.
Aangekomen bij de Kop van ’t Land is de pont juist aan de overkant; verplichte pauze dus. Langzaamaan wordt de wachtrij groter, maar we kunnen allemaal mee. Het is 1 euro voor volwassene met fiets. Peter Kuijpers heeft echter al gezien dat er ook een 10-rittenkaart is voor 7 euro. De vraag is of de tolheffer Peter’s redenatie ook zal accepteren. Even later zie ik een afgestempelde 10-rittenkaart; dat scheelt weer 3 euro. Na de pont gaan we rechtsaf en leggen we aan op het terras van, van Oversteeg. We zijn zeker niet de enigen.

Na de koffie met appelgebak gaan we weer op de fiets langs het Biesboschmuseum en op het gemakkie rijden we de Biesbosch bij Werkendam weer uit. Gerard wil langs Uppel terug rijden om het smalle en nu drukke fietspad naar Hank te mijden. Een blik op de kilometerteller verraadt dat we ook deze keer de geplande 70 km. gaan overschrijden. Maar we doen het rustig aan en het weer werkt ook prima mee; 23 graden.
Perfect fietsweer.
Na Werkendam rijden we alsnog onder de eikenbomen. Ik ga aan de linkerkant van de weg rijden. Da’s niet echt handig, maar de rood-witte linten met opdruk “Processierups” hangen natuurlijk niet voor niks rond de bomen. Met een lekker tempo verslinden we Uppel, Almkerk en even later is Dussen aan de beurt. Dan de polder in naar Peerenboom. Een flinke wind tegen komt ons tegemoet; da’s nog even doorstampen tot aan Hank.
Dan de Keizersveerse brug over en onder beschutting van de industriehallen richting Den Berg. Marieke verlaat ons en rijdt richting Oosterhout en even later is Peter Kuijpers ook bijna thuis. Voor de rest is het nog de brug over het kanaal en daarna de May.
Hier laten we de laatste kleppers gaan en samen met Antoon rijd ik door de May. Antoon’s auto staat bij Piet voor de deur.
Om half 1 ben ik thuis met 93 km. op de Garmin. Iets meer kilometers dan gepland, maar zeker weten weer een prachtige tocht gereden.

Rene van Mook