Al een paar weken was ik het van plan, een keer mijn benen testen bij de tourploeg.
Maar elke keer dat ik mee wilde, werd de afstand opgetrokken naar de 100 km.
En dat vond ik net te ver voor mijn rug die nog steeds niet de oude (of jonge?) is.
Maar deze ochtend trok ik de stoute schoenen aan en reed niet met de trimploeg mee.
Flip riep bij de Amerhal dat het 92 km. was en dat hij rustig aan zou doen dus op het laatste moment pik ik toch bij de groep aan.
Ook 5 man van de Wilde Bond reed gezellig mee. Ook bij hen was het vakantietijd en de animo was dusdanig laag dat ze gevraagd hadden of ze mee mochten rijden.

Rondje Binnenmaas, voor de meesten gesneden koek maar voor mij weer ff wennen aan de groep. Het aantal en de snelheid is net wat hoger dan bij de trim dus zuinig rijden is het plan.
Gezellig kletsend met Franske schoot het lekker op en waren zo bij de Kiltunnel die vlotjes werd genomen. Via ’s-Gravendeel werd naar Maasdam gereden.
Ondertussen liet Flip zich afzakken en was de opkomst aan het tellen. Toen hij mij zag, stopte hij gelijk; “O, ben jij er ook? Dan hoef ik niet meer te tellen.”
Dus toen was het aan mij om te kijken wie er nu allemaal bij waren.
Het was mooi om te zien dat de dames Annemieke, Sharelle en nieuwkomer Renée lekker mee fietsten met deze groep. Jacques reed nu ook mee,  de voetbal is nog niet begonnen dus heeft hij net iets meer tijd op zondagochtend. De halve familie Marijnissen was  present. Niet Rachel maar Colin was met pa mee op stap. Hopelijk binnenkort ook dochter als haar knie weer wil. Colin, welkom weer bij de WTC en Rachel, beterschap!
En de kleppers Peter V., Johan v. H., Tim en Gert-Jan reden gezellig mee. Samen met die 5 van de Wilde Bond en 13 WTC’ers maakten dit toch een behoorlijk peloton.

Na Maasdam reden we een stuk langs de Binnendijkse Maas, een mooi gebied.
Via de Onderdijk en de Schuringsdijk naar Numansdorp. Bij het afslaan naar de bruggen van Hellegatsplein hoorde ik achter me; “O, zitten we hier!”. Niet iedereen was dus hier bekend.

De bruggen over en via Helwijk naar Oudemolen, Zwingelspaan en Klundert naar Moerdijk.
De kilometers begonnen bij mij al aardig te tellen en na elke bocht moest ik toch aardig aanzetten. Gelukkig voor mij, reed er iemand lek bij de Gouden Leeuw langs de A16.
Kon ik mooi ff rusten en kennismaken met Gert-Jan, de vriend van Renée.
De band was zeer vlot gewisseld en via de bekende weg  via Zevenbergschen Hoek en de derde weg ging het naar huis op aan. Er wordt wel eens gezegd; “ze ruiken de stal” maar daar leek het echt op.
Bij het binnenrijden van Made stond de teller op 95 km. Dat had ik dit jaar nog niet gereden. Zou ik de 100 nog even volmaken?
Toch nog even wat lostrappen om na 101 km. de fiets thuis te parkeren.
Het verschil met de trimgroep voelde ik goed.
Was het de snelheid, de afstand of het warme weer?
Het zal wel een combinatie zijn geweest. Maar ik heb het toch gedaan.

Anneke

Op deze zondagochtend weer een vakantietocht en Martien stelt voor Poederoijen te rijden. Dat is prima, maar wel andersom dan een paar weken geleden anders wordt het saai hè. Peter Broeders ligt er even uit bij de tourgroep. Flip wil deze groep vanochtend wel leiden, hij heeft het rondje Binnenmaas voorgereden vorige week dus is goed voorbereid. Met zijn rug die maar zo-zo is en een feestje tot 3 uur ’s nachts is een keertje geen sportgroep misschien zelfs wel welkom. Dat scheelt ons wel een sterke koptrekker. Maar gelukkig is Thijs weer terug en ik had al gehoord dat die goed in vorm is.
Met zessen zetten we koers naar Geertruidenberg en Hank om door de polder naar Werkendam te rijden. Het gaat lekker, dit zou volgens de weersvoorspelling het stuk moeten zijn waar we het meeste wind tegen hebben, want hij zou noord-noordwest zitten. Niet zo erg want er staat in de ochtend slechts een licht briesje. Vanaf Sleeuwijk gaan we de Waal volgen richting Giesen.
Ik zie een vreemd tafereel. Thijs pakt een reep en breekt er een stuk af om aan Twan te geven. Heeft Twan proviand vergeten? Ik zie nog een banaan in zijn achterzakje trouwens. Als ik naast Twan rij, legt die uit dat Thijs een nieuw soort reep heeft: Pizzasmaak, tomaat met basilicum. Twan trekt er een gezicht bij van “niet aan te bevelen”. Ik vraag nog of die reep binnenkort in zijn winkel ligt, hij zegt dat hij dat niet verwacht.
Grappig is dat een uurtje later, na een paar krachtige kopbeurten van Thijs, Twan toch van gedachten veranderd is. “Dat is goed spul!”. Waarschijnlijk heeft Thijs thuis voor zijn ontbijt ook al een paar van die dingen op denken wij.
Ik eet mijn banaantje op, ook goed voor fietsers. Ik heb niet eens een reep bij me in deze tijd van het jaar met maar 90 a 100 kilometer op de kalender, hopelijk is dat geen overmoed met deze snelheid.
Na Nederhemert draaien we rechtsaf richting het westen. Helaas is de wind toch meer west dan noord dus nu moeten we ons best doen om het mooie gemiddelde dat we opgebouwd hebben, vast te houden. Iedereen doet goed mee.
Mark de Pijper heeft denk ik nog nooit zo’n snelheid over zo’n afstand gereden, maar hij doet gewoon dapper mee. Als we weer in Hank rijden, ziet hij voor de tweede keer het bord “Kurenpolder”. Daar moet hij in de middag nog heen met de kids en natuurlijk zandkastelen bouwen en zo, dus geen tijd om te rusten. Hij gaat er in ieder geval niet meer met de fiets heen, vertelt hij.
Over de Keizersveersebrug gaan we niet rechtsaf door de Berg maar zoals te doen gebruikelijk voor Martien, neemt hij de route linksaf door de polder naar Raamsdonk.
Nog een paar kilometer meer dan ik verwachtte, maar geen probleem, het is nu vooral nog even iets sparen voor de Amertakbrug. Daar moet Mark even passen maar eenmaal boven rijden we het gat vlotjes weer dicht. Ik stop mijn Scott na 100,1 km. en “mooi voor de hitte thuis” denk ik. Maar het is al 26 °C zie ik op de thermometer.
Tijd voor een lekker warme bak koffie, met een stuk peperkoek, aan de smaak van een pizza moet ik nu echt niet denken!

Ad van Wesel

Wat een schitterende dag. Een flinke opkomst voor een vakantietocht.
Veel gingen met de tourgroep mee en een mooi ploegje met de trimgroep.
West tot noordwesten wind. En met het idee om halverwege voor een kop koffie of thee met appeltaart aan te leggen, leek Willemstad een uitstekend doel.
Een lichte wind tegen op de heenweg, het mag eigenlijk geen naam hebben.
Via Moerdijk, met dit weer zelfs het industrieterrein een  aangename plaats op te fietsen, en Tonnekreek (grappige naam) door schitterende polders en langs vriendelijke mensen belandden we dus op een terras in Wilemstad.
We waren zeker niet de enigen die het idee hadden opgevat fijn een stukje te gaan fietsen. Er stonden meer fietsen voor het terras geparkeerd dan bij de start van de Tour de France.

Ook de terugweg ging het eigenlijk als vanzelf. Een lichte wind in de rug via Zevenbergen weer richting Made. En zelfs twee lekke banden waren nuttig. Ik heb nu geleerd hoe mijn CO2-banden-op-spanning-apparaat nu echt werkt (bedankt Peter voor je technisch inzicht) Bij het tweede lek hadden we toch al voor de trein moeten stoppen.
André  wist nog dat het nieuwe record “lekke band vervangen zonder af te stappen” is verbeterd naar 47 seconden (of 48, dat week ik niet precies meer).
Ik was onder de indruk en ga op zoek naar een filmpje daar over.

Het is duidelijk. Het was een alleraardigste tocht met alleraardigste mensen en met plezierige praatjes. Het mag van mij wel even zo blijven.

Met vriendelijke groeten,

Gerard Koops

Iets over half negen vertrokken de drie WTC groepen. De sportgroep naar het Noordwesten “Binnenmaas” , de trimgroep fietsten door de Biesbosch met een pontje meer of minder. En onze tourmannen gingen naar de Alphense bergen of naar Kwaalburg.
Met Jantje, Erik en Erik, Peter & Peter V., Franske, Johan v H., en Antoon ging het gezwind de Bergsebrug over om via de Willemspolder naar Oosteind te fietsen. Daar staken we de provincialenweg over om na een paar kilometer verder in Dongen uit te komen.
Tijdens het oversteken van het Wilhelminakanaal vertelde Johan tegen mij dat hij zijn beentjes voelde. Goh dacht ik, gelukkig voelde ik die van mij ook “eg wel”.
Langs de Vierbundersweg fietsten we het Rijensbroek in richting Tilburg. Net voor het oversteken van de rijksweg, kwamen we een flinke club renners tegen in het blauw met groen met iets van “stoffee”op hun shirt. Erik S. had ze al meer gesignaleerd dit jaar.
Na enig speurwerk bleek het  Tourclub WTV Alphen te zijn. Even later passeerden we hun vertrekplaats bij Café Welkom. Wat jaartjes geleden deden we ’s winters regelmatig aan hun veldtoertocht mee, was altijd top geregeld!

Ik weet niet of ik dat alleen had, maar vandaag fietste Alice Cooper met mij mee.
Niet dat er eentje bij was die maar iets op deze extravagante zanger leek. Maar in de jaren ’70 vertolkte hij toch wel enkele bijzondere nummers. Vandaag zat “How You Gonna See Me Now” de hele rit in mijne kop. Och ja daar zijn slechtere nummers gemaakt bij een ritje van bijna 90 km om aan te horen.

Een paar kilometer verder kwamen we aan op de steentjes van Kwaalburg.
De temperatuur was inmiddels aardig opgelopen. Het was dan onder of tussen de bomen heerlijk fietsen richting Chaam.
Daar maakten we nog het inmiddels bekende lusje via Snijders-Chaam en Dassemus, om via de Chaamseweg naar de oplopende klinkers van Geersbroek te fietsen.

De vraag was inmiddels, leggen we nog aan voor een bakske?
Johan v H. en Erik S. wilde op tijd thuis zijn, dus besloten we bij het pannenkoekenhuis in Den Hout aan te leggen.
Lekker bijna thuis om in de middag te genieten van een mooie sportmiddag.
Volgende week de 3e vakantietocht, waar gaat dat heen?

Groet,
Pierre Boulanger.

 Na wat overleg deze morgen werd mijn persoontje aangewezen als leider deze ochtend. Da kunde gij goe Pakhaas, hoorde ik.
Dan ook maar de mooie Biesbosch opzoeken met deze warmte. Daar is het altijd wat koeler ook.

Op de Keizersveersebrug  mankementen voor André. Lekke band aan zijn Batmobiel. Met vereende krachten werd het euvel snel verholpen zodat André terug zijn plaatsje achter in de groep weer kon innemen.
Via de Hank en Nieuwendijk en een omweg langs de snelweg ging het naar Werkendam op aan.
Anneke was al de gehele ochtend onder de indruk van de mooie bruine benen van Peter K. en moest dat aan hem kenbaar maken; “ Wat heb je toch mooie bruine benen Peter” zei ze. Peter apetrots natuurlijk. Hij probeerde mij ook tot een uitspraak te verleiden, maar dat is aan mij niet besteed om mijn mening over mannenbenen te geven.
Langzaamaan reden we richting de Kop van het land. Piet kwam vragen of wij misschien daar over konden steken om de pont te nemen naar de overkant, dat ivm met de lengte van de tocht. Natuurlijk geen enkel probleem.
Hup met z’n allen op de pont. Lekker varen en een paar prenten trekken tijdens de oversteek.

Aan de overkant gekomen bij de kop van ’t land, linksaf gedraaid om door dit mooie gedeelte terug te rijden naar Willemsdorp.
Op een gegeven moment reden alle drie de dames op kop van ons groepje. Anneke, Annemieke en Helène. En ze hielden er uiteraard een goed tempo op na. Met Gerard K., Bert, Peter K. etc was het goed toeven achter de vrouwtjes. Bietje kletsen, rondkijken, wat drinken, gezellig toch!
Richting Moerdijkbrug probeerde Annemieke hier en daar wat punten te verzamelen voor het bergklassement. Ook Anneke, Bert en Piet deden hier graag aan mij. Na elke heuvel of brug viel het stil zodat de mindere klimgeiten op hun gemak terug konden keren.

De tweede vakantietocht staan er toch nog redelijk wat mensen bij de Amerhal,
ik tel 25 WTC’ers. Binnenkort kunnen we weer terug naar vertrek bij het Oude Gemeentehuis waar ze voor ons een geweldig vertrekplein aangelegd hebben, alleen uitkijken met die water gootjes. Flip stelt voor om met de Sportgroep het “rondje Binnenmaas” te rijden. Goed idee, een leuk rondje, maar wel een beetje tegenwind terug vandaag.
Zeven sportievelingen vormt het clubje van Flip.
We rijden via Lage Zwaluwe naar de Kiltunnel. Die wordt vlotjes genomen. Als we boven komen en ’s Gravendeel in willen draaien, staat een renner te roepen. Volgens Twan krijgt hij een 8 voor zijn drama-act, goed geacteerd. We kunnen dan ook niet anders dan even naar hem toe rijden om te horen wat er aan de hand is. Hij vraagt of iemand een reserve buitenband bij zich heeft. Wie heeft die nou bij zich?? We kijken eens wat er mis is met zijn band. Hij heeft blijkbaar op iets scherps gereden want er zit een snee dwars over en zowel buiten- als binnenband zijn stuk. De beste man blijkt uit Breda te komen en heeft zijn vrouw al gebeld om hem met de auto op te komen pikken. Maar ze gaf hem te verstaan dat ze dat niet gaat doen. Ze heeft namelijk geen sleutel van de auto, die heeft de renner in het achterzakje van zijn fietsshirt zitten :- ) . Gelukkig zijn WTC’ers zeer ervaren en hebben zoiets al meer mee gemaakt. De oplossing is een stukje canvas. Zowel Flip als Frans als ik hebben dat bij ons. Ik geef mijn stukje aan de Bredanaar als ook de montage-instructie. Dan vervolgen wij onze weg weer en hopen er het beste van.
Een heel end lopen naar Breda vanuit de Kiltunnel….
Wij draaien na ’s Gravendeel links af. Onbekend terrein voor de meesten, maar niet voor Flip. Hij weet dat hij naar Sint Antoniepolder moet. Langs de zuidkant van de Binnenmaas rijden we langs plaatsen als Zwanegat en Westmaas. Uiteindelijk doemt weer bekend terrein op: De bruggen naar Willemstad. Die worden vlot genomen en het valt me op dat Kevin goed omhoog gaat. Ook Mark de Pijper gaat ondanks het gebrek aan veel trainingskilometers, goed mee. Na de bruggen rijden we langs Helwijk naar Oude Molen. Nu wordt de wind lastiger qua richting en trekt ook een beetje aan denk ik (of voelt dat maar zo). Na de hele tijd twee aan twee gereden te hebben, komen we nu op een lint zodat we over kunnen nemen en we wat langer kunnen rusten als we van kop zijn.
Menig wielrenner moet er aan geloven. De meesten laten dat gewoon gebeuren. Sommigen pikken aan. In Klundert besluit Flip om over industrieterrein Moerdijk te rijden. Dat rijdt lekkerder zegt hij. Daar valt over te twisten, want daar is de wind vanochtend pal tegen. Toch is het geen reden voor de kleppers om de snelheid in te laten kakken.
We draaien lekker door. Het valt op hoeveel wielrenners we tegen komen op dat fietspad daar, die gaan wel allemaal de goede kant op.
Vanaf Moerdijk gaan we langs de snelweg naar Zevenbergsche Hoek.
Op de laatste klim over de HSL wil ik iedereen eens laten zien wat mijn klimtrainingen op de Holterberg van afgelopen twee weken opgeleverd hebben. Maar halverwege komt Kevin mij voorbij gestoven. “Hè, wat is dat nou?”.  Nou heb ik gisteren op TV gehoord dat door de dopingcontrole bij de profs geen enkele klimmer veel meer dan 70 kilo weegt.
Hmm, Kevin weegt toch echt een beetje meer, én wij hebben geen dopingcontroles……. Ondertussen rijden we door de polder in naar Hellekant.
De temperatuur begint nu toch wel flink op te lopen. Ik begin aan mijn tweede bidon. Ik zie op de Blasiuskerk dat het net voor half twaalf is als we de May weer binnen rijden. Dat is raar denk ik nog want met 95 kilometer op de teller en die snelheid had ik verwacht kwart over elf aan de koffie in de tuin te zitten. Oh ja, dat komt door de tijd besteed aan het helpen van de Bredanaar.
De Sportgroep van WTC is ook  zo’n sociale groep.
Weer lekker sportief gefietst. En nu eerst een nieuw stukje canvas in mijn fiets tasje doen voor een volgende hulpbehoevende.

Ad van Wesel

Deze morgen vertrokken we met z’n elf-en in de trimgroep.
Yp gaat ook mee, want die was net te laat om nog mee te doen aan de Zeeland tour.
Piet (Mr. Garmin) heeft de route uitgestippeld voor ons. We gaan op verzoek van Wim een rondje richting Dordrecht en dus heen en weer over de Moerdijk brug.

Na al mijn smoesjes heeft Anneke me toch eindelijk weer kunnen strikken om een stukje te schrijven over onze fietstocht.

Het is een poldertocht , eerst langs het mooie “Gat van de Ham” gefietst via Zwaluwe naar de Moerdijkbrug voor de eerste keer. Dan door de polder richting de pont aan de “Kop van het Land”.  Maar we gaan linksaf ipv rechtsaf met de pont.
Via een stukje Sliedrecht richting Dordrecht en dan naar de Kiltunnel.
De Kiltunnel was in zicht maar we zijn niet gegaan voor de afdaling, maar net daarvoor rechtsaf richting het fietspad langs de rivier. Een beetje naar de bootjes en zeeschepen gekeken, altijd leuk om wat beweging op het water te zien en met dit warme weer een heerlijke verkoeling.
Nu weer voor tweede keer over de Moerdijkbrug.
Op de terugweg nog wat hoogtemeters gemaakt langs alle bergen (=viaducten) van de A16. Via Zevenbergsche Hoek door weer een andere polder naar de Helkant en vandaar terug naar Made.

Geheel onverwachts kwam er nog een wedstrijdelement in het peloton.Peter heeft alle tussensprints gewonnen (hij was trouwens wel de enige deelnemer) en heeft nu denk ik wel recht op de klassementstrui.
Hopelijk heeft Flip deze dan wel in zijn maat beschikbaar.

Heerlijke fietstocht met mooie wegen, een lekker zonnetje en deze keer eens niet te veel wind.

Groeten,

Ad Broeken

Met de tourclub een rondje Hedel gereden, de tweede keer dit jaar.
In mei hebben we dit rondje ook al gefietst maar toen eerst het noordelijke deel langs de Maas. Vandaag andersom, mosredna ledeH ejdnoR!

Met 13 WTC ‘ers ging het met kersvers lid Renée op kop richting Raamsdonk. Onze “reus” Maurice hield de boel netjes onder controle, in een lekker tempo wat voor iedereen goed te doen was.
Vanaf Waspik gingen we richting Loon op Zand om langs de Drunense duinen naar d’n Ijzerenman in Vught te fietsen. Daar sloegen we links af op weg naar Cromvoirt. Een beetje verder kwamen we langs het natuurgebied “de Moerputten” . Zo arriveerden we rond de klok van 10 uur in Den Bosch.
Net te laat om naar de kerk te gaan, er zat niks anders op dan onze weg te vervolgen naar Vlijmen, de woonplaats van oud Wereldkampioen Lars Boom. We kwamen hem niet tegen, wel een hobbelige weg de Vlijmensedijk!
Gelukkig is het vanaf daar alleen maar glad asfalt, en een paar bruggen.
En natuurlijk de bijzondere doorgang net voor de sluis bij Engelen. Een enkeling stond plots voor de trapkes, een extra hindernis.

Even verder gingen we de Maas over om Gelderland binnen te fietsen. Dwars door het “paardendorp” Hedel, of zoals Flip zei “Hedel meer haar op……”
Wij fietsten net onder Californië door, richting Well en Bern. Je waant je bijna in het buitenland met zulke namen, toch is het maar gewoon een stukske Nederland.
Flip, Maurice, Kees en Kevin waren prima gangmakers tijdens deze rit, in een mooi strak tempo. Zoals zo vaak zijn de laatste loodjes het zwaarst. Op de brug van d’n Berg moest er toch nog ff aan de boom geschud worden. Daarna de benen stil houden en de groep was weer compleet.
Iets over half twaalf zat onze eerste vakantietocht er op, 105 km met een mooi gemiddelde.
Voor onze berggeit Marieke was het een mooie training voor de komende tochten op haar programma, de Etapastour en DH-DH-DH.
Voor de vakantiegangers , een fijne vakantie gewenst, en de anderen, tot de volgende zondag.

Pierre Boulanger.

Omdat Martien eens zin had in  een lange tocht, had hij zelf het initiatief genomen om de WTC-ers uit te dagen om deze zondag een ronde te rijden die helemaal over de Zeelandbrug gaat. Naar Martien’s schatting zo’n 180 kilometer.
Dat idee leek een behoorlijk succes te worden. Maar liefst 10 liefhebbers stuurden hem een App dat ze van de partij zouden zijn. Een mooi aantal voor zo’n onderneming.
Maar afgelopen week leek het wel het beroemde verhaal van de 10 kleine negertjes.
De een na de ander Appte een afmelding.
En zo stonden we deze zondagochtend om 7:00 uur met maar 4 renners aan de start. Martien zelf natuurlijk, Frans Marijnissen, ons nieuwe lid Gertjan van Wijk en ondergetekende. We lieten ons niet weerhouden om toch het plan uit te voeren.
Frans vertelde dat hij speciaal een spuit had laten zetten. Wat een openhartigheid, ik dacht onmiddellijk aan de Intralipid affaire van de PDM wielploeg in de tour van 1991. Maar het bleek niet om doping te gaan maar om een soort smering van zijn knie. Ik moet zeggen dat het er niet fraai uitzag, want de knie was echt nog dik. Maar Frans leek er niet mee te zitten en inderdaad trapte hij de hele tocht lekker door.
Martien had hier en daar wat twijfels over de route maar rijdende weg ontdekten we dat Gertjan uit Bergen op Zoom komt en dat hij van daar uit het rondje over de Zeelandbrug vele keren gemaakt heeft. Samen kwamen ze prima uit de route.
Er was slechts een lichte wind uit Noord – Noordoost. Ik hoopte dat hij zo licht zou blijven want anders zou het nog pittig worden vanaf het moment dat we na de Zeelandbrug weer richting huis zouden draaien. De wind trok uiteindelijk zeker wel aan maar het bleef goed te doen waardoor we een mooie snelheid vast konden houden.
Na twee uur en een kwartier draaiden we de Zeelandbrug op en die was niet zwaar.
De hoogste klim van Zeeland wist Gertjan te melden.
Ik begon zin in koffie te krijgen maar we moesten nog even door naar Woensdrecht voordat de beloning van Martien genuttigd kon worden. Hij trakteerde de hele groep, toch nog een voordeel van een klein groepje gevonden. Bij café “Non Plus Ultra” was het een drukte van jewelste. Heel het terras zat vol met wielrenners. We denken zelfs nog even aan verder rijden maar uiteindelijk vinden we een plekje en koffie/cola met punt. Gertjan komt een bekende van hem tegen, ik ontwaar fietsers van Tourclub Kruisland waar ik zelf 35 jaar geleden nog een jaartje bij gereden heb. Geen bekenden erbij, tenminste niet die ik na al die jaren nog ken. Mijn maatje van toen blijkt niet meer bij hen te fietsen.
Het meest typische is wel dat ook Piet van Dijk er zit. Hij is een virtuele maat van Peter Broeders (Strava en Facebook) die ook twee keer met ons is mee gereden in het verleden (Den Hout- Den Hout en Hellevoetsluis). We kletsen even bij. Frans is ook aardig op multi-media-hoogte want hij vraagt of Piet op zijn nieuwe fiets is. Dat blijkt te kloppen.
Na deze rustpauze moeten we meteen de hoogste klim van West-Brabant op;
“Col de Rijzende Weg”. Best pittig, mijn benen zijn zoals gewoonlijk niet beter geworden van de stop. “Onderstal” wordt ook nog even genomen en dan koersen we via Huijbergen, De Pin (= Wouwse Plantage), Kruisland en Stampersgat. We rijden nu meer achter elkaar dan naast elkaar gezien de wind. Wie moe wordt, slaat een beurt over en we houden zo een strak tempo. Uiteindelijk zijn we in Langeweg als het met mij wat minder begint te gaan.
Ik kijk op mijn teller. 182 kilometer al onder de wielen. Geen wonder dus, ik had me mentaal helemaal op 180 ingesteld. Het blijkt niet alleen mentaal. Op de klim over de spoorlijnen na Langweg schiet er kramp in mijn been. Te weinig gedronken met dit warme weer wellicht of toch wat overmoedig op kop gereden, dat kan ook. Gelukkig merken de ander drie dat ik achterblijf dus die wachten bovenop even. In de afdaling rek ik mijn spieren eens flink op en drink een halve bidon leeg. Zowaar, ik bekom weer wat en kan de laatste tien kilometer weer goed volbrengen.  Met net over de 190 kilometer rijden we om kwart over 1 de May weer binnen.

Jammer dat de andere 6 kleine negertjes deze tocht gemist hebben, het was echt de moeite. En gelukkig was ik niet het zevende negertje dat door kramp af heeft moeten stappen maar hebben deze 4 het plan gewoon voortreffelijk uitgevoerd.

Groeten,

Ad