Brrr, dat was wennen zo’n frisse ochtend, nog geen 10 graden. Vandaag voor het eerst weer het shirt met de lange mouwen aangedaan. Daarin was ik niet de enige kouw kleum. Wie weet krijgen we nog mooi najaarsweer. Maar het was droog, wat zeuren we dan nog.
De B ploeg stond weer klaar voor een ritje van ongeveer 75 km. Met 15 leden en 2 pedaalridders (Gerrit en Pieter) vertrokken we richting Den Hout. Nog maar net weg, kwam er een ex-WTC’er ons tegemoet rijden. Onze Anton Knipscheer had zijn zinnen gezet op een rondje Noordhoek. Toen hij ons zag, was de verleiding te groot om zijn karretje bij ons aan te pikken.
Intussen bestond ons peloton dus uit 18 fietsers met verschillende sterke kleppers ertussen en leden die nog niet zo lang tussen de zoevende wieltjes zitten.
Ons fietsweekend zag er door de afgelasting van Limburg heel anders uit. Om toch nog aan wat hoogtemeters te komen, ging ik zoveel mogelijk bruggen, heuvels, bergen en viaducten beklimmen.
Adje Broeken zou ze tellen voor mij, helaas was hij alsnog de tel kwijt geraakt.
De eerste en laatste beklimming was natuurlijk het viaduct over de A 59, gevolgd door de eerste echte heuvel, de Houtse Heuvel. Op weg naar de brug bij Verwijmeren over het Markkanaal, om op het eind van het bos de Meerberg te beklimmen. Kort daarna doemde het volgende obstakel alweer op, de blauwe brug van Traaie. Na de afzink daarvan fietsten we echt door de Bergen, Traaie in. Daar was de hoofdweg afgesloten, kermis en jaarmarkt. Marc en nog een paar wisten wel een alternatieve route, zo kom je altijd wel voor verrassingen en oplossingen te staan.
Via de Schuivenoordseweg beklommen we de brug over de Mark en tweemaal het viaduct over de A16. We zijn nog een keertje of vier de A58 overgestoken. Daarna ben ik zelf ook de tel kwijt geraakt, er volgden nog héél veul mooie beklimmingen van vele “heuvels”, drempels en natuurlijk viaducten.
In de buurt van Galder was het tijd voor een banaantje of een pisstop.
Om het gevaarlijke fietspad in Oosterheide te vermijden, had ik een alternatief bedacht om via het Minervum en de Takkebijster naar Teteringen te fietsen. Op de Takkebijster kwamen we midden in een BWF koers terecht. Nelis zat al gelijk in de kopgroep en Anneke fietste in één ruk naar de kop toe. Helaas moest Jantje eg wel passen, good old Kees zette ook nog vol aan in de finale maar helaas schoot de kramp in zijn linkerbeen, met goed advies van Erno kon hij zijne koers vervolgen. Tjonge jonge wat een koers. Volgende week zaterdag mogen jullie je kunsten vertonen in de kermiskoers in Den Hout. Of zondag tijdens die geweldig mooie toertocht, van DH naar DH en terug. Gerard, Sander en ondergetekende hopen jullie een mooie kermiszondag te bezorgen!
Onze rit voor vandaag was iets groter uitgevallen zoals gepland stond.
Niemand die zeurde (niets gehoord).
Ook de gemiddelde snelheid was netjes, iets rustiger dan vorige week, het eerste uur haalde we vandaag net geen 51 km. gem.

Groet van Pierre Boulanger.

Ik blijk vandaag wat laat vertrokken. Frans Marijnissen staat namelijk al bij het Oude Gemeentehuis als ik aan kom rijden, dan ben je te laat.
6 WTC-ers tel ik, maar daarvan zal Peter Broeders de B ploeg weer gaan leiden om half negen. Hij is al weer vroeg aan het warm rijden. Hij heeft al gezien dat bij de WSVP redelijk wat mensen staan en bij de Pedaalridders alleen Pieter den Dunnen. Hij rijdt met ons mee tot de parkeerplaats bij Rullens en gaat dan Pieter uitnodigen met WTC mee te rijden deze morgen. Wij rijden met 5-en richting Wagenberg. De wind staat zuid-west dus rijden we richting de zuid-west hoek van Brabant.
“Niet te gek” is de opdracht aan mij als leider. Zowel qua afstand als snelheid blijken ze te bedoelen. Afstand van het rondje dat ik in mijn hoofd heb, weet ik vrijwel zeker dat rond de 90 kilometer ligt, zoals bepaald op de jaarkalender. Snelheid… wat is niet te gek?
En hoe zijn ieders benen? Het blijkt al snel dat ons nieuwe lid Edwin een goede dag heeft. Of misschien wel niet, ik ken hem nog niet zo goed, maar dan is hij echt sterk. Om beurten rijden we naast hem in het begin. Hij houdt een strak vast tempo aan. Flip heeft wat last van zijn rug, zegt hij, maar rijdt toch goed. Peter en Frans houden zich in het begin wat gedeisd. We rijden om Prinsenbeek heen en via Liesbos richting Rijsbergen. Ook daar rijden we omheen en zo ook laten we Zundert links liggen.
De mannen met thermometers op hun fiets melden mij dat het maar 9 graden is. Ik ben blij met mijn jack lange mouwen en kniestukken. Ik moet in deze tijd van het jaar nog vaak aan ons te vroeg overleden lid Jan Driessen denken. Die zei altijd: “onder de 15 °C mag je niet met blote knieën rijden, dat is slecht”. Tot op de dag van vandaag hou ik me aan dit advies van Jan. Hij stierf met goede knieën maar zijn hart stopte er helaas mee.

Schijf kan ik ook nog ontwijken en we komen op de rotonde van café Jagersrust. Daar zie en hoor ik de eerste bladblazer van het jaar, hét teken dat de herfst is begonnen.
De eigenaar blaast het terras schoon voor de vele fietsers die er wel gaan stoppen. Jagersrust is bekend van de lekkere Trappist. En van de touwtrekclub die daar thuis is/was. Ik heb nog eens mee gedaan aan een touwtrektoernooi daar. In de categorie “adde mar leut hèt”, uitslag weet ik niet meer ;-).

Zoals gezegd, we stoppen niet maar draaien richting huis, de wind wat meer in de rug.
Net voor Roosendaal gaan we de snelweg over door de Zeg (Zegge officieel). Geen kip op straat en ook geen auto. Langs de fietsenwinkel van Ad van Overveld. In een grijs verleden heb ik daar ooit een tweedehands frame gekocht toen mijn fiets kapot was en ik weinig uit te geven had voor een nieuwe. Ad van Overveld was ooit een bekende wielrenner heb ik me laten vertellen. Eigenlijk weet ik niet wat hij gepresteerd heeft. Dat moet je aan Peter Broeders vragen.

Wij rijden via Oudenbosch en ik probeer het centrum te vermijden. Helaas, een wegafsluiting (niet voorgereden inderdaad, ik geef het toe) en we moeten terug.
Flip weet gelukkig hoe je via de kop van het haventje toch weer aan de goede kant van het water komt dus we zitten snel weer op de route. Ik besluit niet de bekende Goudbloemsedijk naar het fietsbruggetje te nemen maar de Molendijk aan de andere kant van de Mark. Ik weet dat je tegenwoordig niet meer helemaal door Zevenbergen over smalle fietspaadjes hoeft, maar over het nieuwe bruggetje kunt gaan en dan bij het station uit kunt komen. Vorig jaar wel eens uitgezocht maar ik ben er niet helemaal zeker van. Dat blijkt dan ook niet goed te gaan. De weg waar ik in wil, staat een hek voor. We draaien nog een rondje en pakken de volgende rotonde. Wat slingeren wat en dan zit ik weer waar ik wil komen. De wijk is nog niet helemaal klaar en ik heb de indruk dat ze de hoofdweg nog wat door willen trekken. Dat hoop ik, want op zich is die Molendijk waar we langs reden mooi fietsen, maar daarna door Zevenbergen, dat kan beter.

We pakken het fietspad langs Langeweg en met wind schuin van achteren maken we nog wat snelheid. Edwin is nog steeds niet moe, ik zie dat hij zijn banaan nog in zijn achterzakje heeft zitten. Ik moet er niet aan denken dat hij die ook nog eens opgegeten had!

Met 89,7 km op de teller kom ik thuis aan. Dat is toch aardig nauwkeurig.
En de snelheid was “niet (te) gek”.
Weer lekker gefietst, de mannen die bij de B zeiden dat het daar  “een oude wijven snelheid” was, moeten gewoon eens gezellig met ons mee gaan.

Ad

Een prachtige zondagochtend in September. Ja, dat betekent ook dat we met velen aan het vertrek stonden.  Met maar liefst 17 fietsers en fietserinnekes die er weer veel zin in hadden. Peter zou ons de Biesbosch laten zien.
Al een tijdje niet aangedaan dus het werd weer eens tijd.
Gelijk zat het tempo er al goed in. Na het eerste uur stond er al een gemiddelde van 51 aan het uur op mijn Garmin. dat is toch niet te geloven. Ik navraag doen, maar het bleek echt waar te zijn. En dan moesten de heuvels van de Biesbosch nog genomen worden!!!
Maar voor het zover was passeerden we eerst Dussen waar Mario Verhoeven een mooie fietsenzaak heeft.  Toen de dijk op naar Almkerk waar wij vele lopers tegen kwamen. Gezellige mensen trouwens die ons allemaal een groet brachten. En wij hen ook natuurlijk.
Daarna via Sleeuwijk naar de brug bij Gorinchem. Intussen was het al lekker op temperatuur aan het komen.
We zijn niet de brug overgegaan maar linksaf geslagen op weg naar de Biesbosch.
Eerst de doorgaande weg gepakt om daarna net voorbij onze Schotse vrienden de Hooglanders rechtsaf te slaan.  Hier de Merwededijk opgedraaid die in het verlengde licht van de Merwede.
Alle nieuwe leden zoals Bert, Ad en Sandra wisten zich goed te handhaven in de groep.
Niels, Jantje Eg Wel, Erik,  Mark en nog wat kleppers wisselden regelmatig elkaar op kop af.
Veel wind stond er eigenlijk niet.
Net voor de Kop van het Land ging het langs het mooie Biesbosch museum.
Hier kwam langzaam de heuvelzone in zicht. Dit in de vorm van mooie bruggetjes, bulten in de weg en gemeen oplopende stroken. Af en toe was het echt afzien. Maar helaas geen bergprijs deze ochtend.
Het is hier werkelijk een prachtig gebied en iedereen genoot met volle teugen.
Na een kilometer of 25 verlieten we dit mooie gebied weer om op weg te gaan naar Werkendam. Daar het nieuwe fietspad opgepakt om terug te rijden naar de Hank.
Maar met 17 man op zo’n smalle pad met tegenliggers was het vragen om moeilijkheden.
En die kwamen dus ook. Voor in de groep werd er even getwijfeld of we de fietspad moesten volgen of dat we linksaf de dijk af moesten. Er werd geremd, er volgt een kettingreactie van piepende remmen en even later ligt Erik groggy onderaan de dijk. Lijkbleek en erg versuft. Dat was schrikken natuurlijk.
Gelijk met een paar man er naar toe om te kijken hoe Erik er aan toe was. Moest er een ambulance komen? Wie moeten we bellen? Dat zijn een beetje de eerste opmerkingen. Waarom was er een misverstand om van het fietspad af te wijken en niet rechtdoor te rijden? Maar dat heeft geen zin meer achteraf.
Dingen gebeuren gewoon. iedereen doet z’n best om zo veilig mogelijk te rijden en gezond weer thuis te komen.  Dus is er afgesproken om geen verwijten naar elkander te maken.
Zo los je dat op, gewoon sociaal!!!!
Erik vond het niet nodig om een ambulance te laten komen. Er was wel vrees voor een sleutelbeenbreuk maar Erik wou toch op de fiets naar huis.  Erno, Annemieke, Peter Kuijpers en mij persoontje zouden hem begeleiden terwijl de rest rustig door zou fietsen.
Wij hebben Erik op ons gemak terug gebracht naar zijn Crysanten waarna hij zich in verbinding zou stellen voor een controle in het ziekenhuis. Gelukkig bleek het achteraf nog mee te vallen en daar mogen wij blij om zijn.
Het kan allemaal gauw gebeurd zijn, maar dat is onderhevig aan onze sport.
Maar ondanks alles was het een hele mooie tocht en dat alles onder de bezielende leiding van de beste  bakker van Den Hout. Was weer top Peter deze rit.
En na dit alles ga ik woensdag a.s. naar Medinova in Breda om te kijken of ze nog wat aan mijn heup kunnen doen.

Met vr gr de Pakhaas.

Na 2 weken gemist te hebben vanwege werk in China, rijd ik naar de verzamelplaats.
Enige twijfel is er wel want het is de vraag of de hometrainersessies in de hotels de vorm een beetje hebben kunnen onderhouden.
Bij het Oude Gemeentehuis zie ik 7 WTC tenues and 1 Castelli. Dat blijkt ons nieuwe lid Willem Avontuur te zijn, een goede aanwinst zou later in de ochtend blijken, sterk en sociaal rijdend. Flip zal het rondje Hoekse Waard voorrijden dat op ons programma 100 kilometer is…hmm ik dacht toch altijd langer. Gelukkig is er weinig wind en iedereen heeft er zin in, dus we rijden vlot naar het westen. Mooi denk ik nog, als de wind straks aantrekt hebben we hem mee. Het eerste blijkt te kloppen, de wind trekt aan maar komt vanuit zuid oost merk ik als we na Goudswaard het keerpunt hebben terug naar de May.
De windmolens draaien niet maar ik begin toch echt een tegendruk te voelen. Omdat iedereen zijn beurt pakt, is dat geen probleem. In het begin althans, geleidelijk gaan de windmolens aan en wordt het pittiger en ook wat stiller in ons peloton.
Ik hoor John achter mij wel wat zitten te klagen. Hij vindt dat ik maar eens wat meer moet eten in China want hij heeft te weinig om achter weg te kruipen. Misschien moet iedereen die slank wil blijven dan maar met stokjes eten. Hoewel dat geen garantie is, de meeste van mijn collega’s in China hebben een behoorlijk buikje, maar dat ligt meer aan de sloten bier en Bahjoh (sterke drank) die gedronken wordt tijdens het eten. Dat is verplicht, tenzij je, net als ik, allergisch bent voor alcohol.  Dat is wel een gemis maar wel goed voor de lijn. Dus met stokjes eten en alleen water of thee, dat is het China dieet dat ik volg. Maar niet iedereen is er dus zo tevreden over. Dan moet hij maar een ander wiel kiezen. Achter Kevin zit je natuurlijk veel beter en het valt me op dat die heel sterk rijdt.
De ene na de andere wielrenner en groep halen we in. Sommigen rijden even mee, gezellig. Vanaf Oude Molen krijgen we weer een groepje in zicht. Wat is dat nou? We komen niet dichterbij. John, gemotiveerd door zijn mooie nieuwe fiets, geeft er een snok aan en het gaatje wordt toch gedicht. Als de mannen het door hebben, slaan ze snel af.
Wij rijden over Moerdijk. Helaas is de kortste weg afgesloten en dus moeten we nog even door de polder zoals Flip luchtig opmerkt. Daar waait het nog harder en de animo om op kop te rijden is er nog maar bij een paar renners. Ik voel nu ook dat mijn benen niet meer gewend zijn meer dan 3 uur te presteren. Ik zie ook al 120 km op mijn teller; de Hoekse Waard is toch niet gekrompen. Toch heel anders dan 1 uur op een home trainer zitten zwoegen. Nu waardeer je wel beter om met je maten te fietsen, wat bij te kletsen en te genieten van het mooie uitzicht in plaats van tegen een blinde muur aan te kijken in een ruimte waar de airco de temperatuur niet onder de 30 graden weet te krijgen.

Ad

Traditiegetrouw is de laatste zondag van de schoolvakantie bij WTC Made een bijpraattocht. De A en B groep vertrekken wel ieder apart maar onderweg treffen ze elkaar tijdens een bakkie koffie. En zo ook dit jaar.
Zondag 27 augustus vertrok de A groep om 8.00 uur bij het oude gemeentehuis, 8 WTC’ers gingen op pad voor een rondje Werkendam.
Een half uurtje later vertrok de B-groep met nog eens 12 WTC’ers voor een rondje Heusden, dus dezelfde richting. Op deze zomerse ochtend in een ontwakende natuur was het schitterend fietsen zo in de opvallende clubkleuren van sponsoren Vema Crane en RVSA, het vasthouden van een vakantiegevoel was geen probleem.
Het leuke aan deze tocht is wel om gelijk proberen aan te komen bij het koffieadres SED in ‘s Gravenmoer. Dat lukte net niet, de A zat er al toen de B groep klokslag half 11 aanschoof op het zonnige terras. Maar zij hadden het excuus dat de brug bij Raamsdonksveer open stond.
De koffie met heerlijk gebak werd vlot geserveerd en gesponsord door William Haanskorf, eigenaar van SED. Deze brandstof ging er goed in, zo te zien beter dan de gebruikelijke banaan.

Het was voor de aanwezige nieuwe WTC-leden leuk om de andere leden nu eens zonder helm te zien, is toch altijd net iets anders.

Nadat er aardig was bijgekletst, werd gezamenlijk richting Made gefietst.
Wim Rasenberg, de leider in het opkomstklassement reed in zijn opvallende rode trui, lekker mee in het peloton. Gaat het dit jaar wel lukken om de felbegeerde trui te veroveren?  Wim wordt op korte afstand gevolgd door Peter Verhagen, slechts 1 rit zit er tussen. Op de derde plaats staat Flip Segeren, dus het kan nog spannend worden de komende ritten.

Met nog 7 ritten op het programma, waaronder een dagje Limburg op zaterdag 9 september, zijn we benieuwd hoe de strijd om de Rode Leiderstrui verder gaat verlopen. Gaat Wim nog een dagje missen?

Anneke

Bij aankomst bij het oude gemeentehuis stonden er wel meer dan 20 renners.
Met de belofte dat ik een mooi rondje Binnenmaas zou rijden, ging het grootste deel met mij mee. Bij het spoor was de eerste lekke band, van T. Roeven. “Rij maar door” zei hij, met 6 km op de teller toch nog een mooi ritje.
Op de Moerdijkbrug helaas nog 2 lekke banden. Door naar de Kiltunnel met de nieuwe leden op kop, is dat lekker fietsen. Dat zijn een paar sterke jongens!
Na de Kiltunnel is het mooi fietsen langs de Binnenmaas, en daar wisten ze de weg niet! Moest ik toch ook nog mijn deel doen van het kopwerk.
Bij de Haringvlietbrug kreeg Rachel problemen aan de luchtwegen. Na even gestopt te zijn, hebben we  in overleg besloten om met 2 groepen verder te rijden. Kees en Kevin bleven bij Rachel fietsen. Daarna ging het gas erop. Het duurde dan ook niet lang of de benen van Erik v.d. Hoeven liepen vol. Zijn vader zei altijd als je dat voelt, voel je je net als een kip waar de kop half af is! Die uitspraak had ik nog nooit gehoord, maar bij ons waren ze vroeger ook geen kippenboer.  Erik beloofde een bos bloemen als hij uit de wind werd gehouden. Nu staat er een mooie bos Lisiantussen bij ons op tafel. (Nel ook blij)
Erik bedankt!
Half 12 thuis, 95 km naar ieders tevredenheid, hoop ik.

Groet, Flip.

De laatste vakantietocht alweer, de opkomst was een stuk minder dan de voorgaande tochten. Flip vertrok deze keer met de grootste groep WTC ‘ers voor een rondje Binnen-Maas. De overige 9 leden gingen samen met mij naar het oosten. Met de eerste kilometers de wind in ’t hol, over d’n Berg ging het naar de Keizersveerse brug. Nog voor de brug kreeg Johan Smits malheur aan zijne velo, er was een spaak uit zijn achterwiel geklapt.
De materiaalwagen was nergens te bekennen. Voor Johanneke zat er niks anders op dan rechtsomkeer te maken.

Vervolgens fietsten wij richting Waspik. Erno had flink getraind in Engeland en nam het kopwerk van zijn afwezige neef Maurice meer als waar. Samen met Antoon mocht ik  het tempo bepalen deze ochtend! In de buurt van “de Kets” kwamen we op bekende wegen voor Petra, daar was het ook een drukte van jewelste. Grote groepen fietsers kwamen we tegen, later bleek dat ze aan de Leyentocht bezig waren, een tocht die vertrekt vanuit Helvoirt.  Niet alleen bij Loon op Zand doorkruisten zij onze wegen, verder bij de Moer, Dongen en Dorst werd dat nog enige keren herhaald.
Om aan de 75 km te komen, moest ik nog een extra lusje opzoeken. Over Molenschot en de Takkebijsters in Breda fietsten we naar Teteringen. Samen met Bert bracht ik de Mayeners een stukje richting huis. Anneke had nog wat overschot en wilde nog er nog een sprintje uitpersen. Leider Wim keek toe, maar dacht al aan een gezellige borrel bij de Korenbeurs.

Volgende week gaan we bijpraten en vertrekt de A om 8 uur en de B groep om half 9!

Groet, Pierre Boulanger.

Onder leiding van de beste banketbakker van Den Hout en omstreken zouden wij deze zonnige zondagochtend de omgeving van Noordhoek opzoeken.
Door de vele aanwezige leden was besloten de groep in 2en te splitsen. Dit alles voor onze veiligheid en de veiligheid van andere weggebruikers.
Een zeer wijs besluit.
Onze groep bestond uit 10 personen. Met Petra en Anneke erbij na een welverdiende vakantie en Jantje Eg Wel.
Ook een paar gastrijders zoals Tinus en Ad reden mee. Beetje sfeer snuiven zal ik maar zeggen. En Sfeer zat er goed in deze ochtend.
Hartstikke gezellig deze ochtend. En Wim, onze leider, knikte elke keer goedkeurend.
Nou, dan zit het wel snor.
Peter en Jantje reden een lekker tempo op kop van de groep richting Moerdijk. Ik en Ypke lekker achterin. Zelfs voor een 78 jarige was het nog goed te volgen. Klasse jongen.
Na Moerdijk heb ik een tijdje op kop gereden met Wim.
Opeens flitsten er een paar mannen vanachter ons vandaan. Wim als leider liet dit niet over zijn rug gaan, en sprong gelijk in het wiel.
Jammer dat we richting Noordhoek moesten vond Wim, anders zou hij ze wel eens een poepke laten ruiken. Kijk, ben je dan leider of niet?
Op een gegeven moment dacht Wim dat hij lek gereden had. Iedereen voluit in de remmen, bandje achter van Wim nagelopen, maar wat bleek?
Wim had op de luchtinhoud van zijn bandje bezuinigd. De lucht zal wel goed aan de prijs zijn zeker Wim? Na de nodige opmerkingen weer op pad.
Peter had een paar mooie wegen  voor ons in petto waar de meeste van ons nog nooit geweest waren. Lekker rustig fietsen langs een prachtige Vliet. Dan slingerend door de prachtige poldergebieden richting Stampersgat om vervolgens naar het brugje bij Standaardbuiten te fietsen.
Wat ging het toch lekker deze ochtend. Jantje zat ook lekker veel op kop. Goed getraind op z’n vakantie in Zeeland.
Via Zevenbergsche Hoek weer richting de May. Maar ook nog een mooie slinger gemaakt over het Munnickenhof. Lekker om half twaalf weer thuis.
Heerlijk gefietst vanmorgen. Bakkertje weer bedankt voor het leiden van de mooie tocht, met voor mij een paar onbekende maar mooie stukken erin.
In de middag nog naar Etten Leur geweest om naar een stelletje klasbakken te gaan kijken. De mannen zijn leuk natuurlijk, maar als ik Puck Moonen bij de dames zie fietsen, denk ik dat ik toch meer naar het vrouwenwielrennen ga kijken in de toekomst. Jullie mannen weten wel waarom.
De fietsen zijn mooi, en dat alles in combinatie met de vlechtjes en strikjes. Eg Wel.

Gr De Pakhaas.

Na 2 weken afwezigheid voor hoogte-stage in Luxemburg en Frankrijk, rijden Anneke en ik naar het Oude Gemeentehuis voor vakantietocht 5.
Ik zie een behoorlijke groep staan en Peter Broeders denkt al aan een herhaling van vorige week toen er een peloton van 26 gereden werd. Dat is als leider niet zo prettig om onder controle en veilig te houden. Omdat Peter en ik weinig van de bekende A gezichten zien, besluiten we een iets langzamere A groep voor te stellen zodat de groep mooi opsplitst.
Als ik dit aankondig, komt meteen de term A-min uit de mond van Erik van der Hoeven. Iemand vindt nog dat dat te veel lijkt op een bekende Afrikaanse leider die ik maar een Idi-oot vond en na mijn verhaaltje roept iemand A-men. Hoe dan ook, het beloofde rondje van 90 kilometer en iets langzamer dan de A normaal doet, slaat blijkbaar aan. We vertrekken met 11 personen; 9 leden en met Edwin en Thijs onze 2 aspirant-leden.

Er is nog niet veel wind maar wat er is komt uit het westen. Dus die kant rijden we op, net als de B overigens die in het begin een stukje achter ons rijdt. Ik houd altijd van lange rechte stukken en dan is het rondje Boompjesdijk wel mooi. Bovendien vang je lekker wind in de rug bij westen wind. Helaas, de wind draait gedurende de tocht en vanaf het keerpunt op de Boompjesdijk, voel ik wind opzij vanuit  het noorden. En later zelfs een beetje van voren. Verdorie, de wind zit Noord-Oost. Maar we hebben zat sterke mensen en de aspiranten laten zien dat ze sterke benen hebben. We rijden vlot en op het einde hebben de renners zelfs nog wat over en het tempo gaat omhoog. Marc de Pijper moet nog even wennen aan dit tempo maar is iemand die blijkbaar heel snel herstelt en is zeer tevreden om te constateren dat hij dit gewoon kan.
Lekker gereden  met deze A-min.
Voor herhaling vatbaar.

A-men.

Ad

Aangekomen bij het gemeentehuis was het een drukte van jewelste.
Ik dacht wat is hier aan de hand zag veel WB’ers en nog meer andere liefhebbers die met de B mee gingen.
Achteraf hadden we moeten vragen of er een tiental met de A mee wilden gaan toch zeker voor de veiligheid want met een groep van een 25 man is het op de fietspaden met goed weer dringen. Ik zag dat er bij stonden die met de A geen probleem zouden hebben en wij kunnen ook de snelheid aanpassen zodat iedereen fris thuis komt.
Zodoende stonden we echter maar met 5 man; M10 van Kaam, Erik van der Hoeven, Peter Verhagen, Flip en ikzelf.

We waren het er snel over eens waarheen we zouden gaan, het vertrouwde
Sliedrecht. Met een mooie snelheid richting Moerdijkbrug over het spoor de polder in.
Lek, lek, lek; M10 had een stukje staal in zijn achterband. Met een Schumachers wissel gingen we snel weer verder.
Over het bruggetje richting de Kop van ’ t Land gingen we rechts buitenom. De wind stond gunstig lekker tempo richting de Mol en Gorinchem vanaf hier stond er meer wind dan verwacht en moesten we toch nog flink onder in de beugel om op tijd thuis te zijn.

Mannen bedankt voor deze sportieve rit.

Groet, Frans.