Op weg van Fer-May bedacht ik me dat de geplande 74 km voor vandaag volgens het rittenoverzicht nog wel ‘ns kluifje zou kunnen worden: pffffff ………. wat ’n wind!

Nou ja, daar worden we groot en flink van, hopelijk blijft ’t wel droog.
Aangekomen in Made trof ik daar fotograaf Peter en Jan. Zij hadden zich opgesteld zijkant gemeentehuis, lekker beschut.Jan vertelde over de donderdag jl. -met select gezelschap, waaronder Geraldinjo- gereden tocht.
Wat ’n goede benen had Geraldinjo, toen …!

Meer fietsliefhebbers volgden, maar de uiteindelijke opkomst lag toch aanzienlijk lager dan die van de voorgaande 2 zondagen. Er kwam ook nog ’n telefoontje van John: of A even wilde wachten, hij stond met pech onderweg.

Tijd voor Piet, vandaag leider B, voor enkele instructies:
niet door rood rijden, niet met 3en naast elkaar en wat betreft de richting:
1 fluitsignaal is linksaf, 2 fluitsignalen rechtsaf.

Met de zwagers Piet en Antoon op kop, vertrok B in bijzijn van Willem, Jacques, Erno, Yp, Wim, Johan S., Anneke, 2 voor mij tot dan onbekende personen en ondergetekende. Op enig moment had ik het genoegen om naast een van de twee voor mij “nieuwelingen” te mogen rijden. Jeetje …… wat ’n grote fiets. Gokje naar framemaat gewaagd: 66??? Nee, 68!
Was nog niet eenvoudig om aan te komen. Maar toch geslaagd. Fraaie Cannondale, waarvan ook de kleurstelling het goed zal doen bij onze clubkleding. Mooi debuut (waaronder het nodige kopwerk) gemaakt, Maurice.

Geldt overigens ook voor Antoon: al 3 zondagen op rij heeft hij laten zien dat het met vorm en moraal wel goed zit. De andere “nieuwe” medefietser heeft voortijdig ons gezelschap verlaten. Leider Piet had de wind er goed onder en het peloton volgde braaf.

En toen ………. Op de Bavelseweg: Johan S., die net voor mij reed, sukkelde de berm in, maar viel gelukkig niet en plots stonden we allemaal stil. Anneke pech, lek voor. Good old Yp wierp zich meteen op om een lesje bandje wisselen te geven. Nog voor we onze rit konden vervolgen: lek, Anneke! Reserveband bleek ook lek te zijn.
Missertje van de baas??? Hoorde ik dat nou goed, woorden met die strekking?
Behulpzame Johan (zo ken ik hem ook maar al te goed van de 80 vd L) haalde een nieuwe reserveband tevoorschijn en spoedig konden we weer verder.

Bananentijd!

Ai …… m’n favoriete taaikorstje tegen het asfalt. Tegelijkertijd blij dat het niet een van ons betrof! Voorval deed me overigens denken aan ’n tocht van vorig jaar, waarbij Anton, tot voor kort onze penningmeester, op vergelijkbare wijze zijn bankpasje verloor. Heel jammer dat we Anton als clubgenoot moeten missen, maar vanzelfsprekend alle begrip voor de door hem gemaakte keuze.
Bijna terug thuis -niettegenstaande enig gesputter uit de achterhoede- nog een extraatje.Als gevolg van enig geslinger en de straffe zijwind dreigde ik nog even de aansluiting met de groep te verliezen. IJzeren Willem had ’t in de gaten en heeft zich over mij ontfermd. De combinatie van zijn turbo-dijen, enige oergeluiden en alle energie uit de tank bleek meer dan ruimschoots voldoende te zijn om heel snel bij te zijn. En zo kwam uiteindelijk via Helkant, Made weer in zicht.

Daar viel de groep snel uiteen, ieder terug naar z’n eigen honk. Dank Piet, voor de prima voorbereiding en leiding van deze mooie tocht rond Breda (Dorst, Bavel, Ulvenhout, Galdersche Heide, Prinsenbeek, Zevenbergse Hoek).

En dank natuurlijk ook aan alle andere fietsmaten voor de gezelligheid!

Anne-Mieke

Na 12 dagen China en een opgelopen verkoudheid die de longen laat reutelen,
had ik zo mijn twijfels deze zondagmorgen. A of toch maar B?
Het langst wat ik dit jaar gefietst heb, is namelijk de ontbijttocht van 45 km. en dan
is de 85 km van het geplande “Rondje Hoeven” met deze wind van windkracht 5 misschien wat veel van het goede. Maar ik besluit toch voor de A te gaan.
Leider Frans heeft echter blijkbaar ook weinig zin om eerst anderhalf uur tegen de zuidwestenwind in te zwoegen en stelt spontaan voor om wat meer beschut te rijden.
Ik vind het niet erg 😉 .
Terwijl de B al vertrekt, wachten wij nog even op John Haanskorf die een lekke band aan het repareren is. Hij blijkt slachtoffer geworden van vandalen die een bushokje in elkaar getrapt hebben en het glas dat daarbij vrijgekomen is, blijkt toch niet zo goed te zijn voor bandjes. Het is zeker niet zo dat John, zoals de wielerwijsheid zegt, lek gereden heeft omdat hij niet goed rijdt. Tijdens deze ochtend blijkt hij wel heel sterk uit de winter gekomen te zijn. Beter dan ik, moet ik toegeven.
We rijden richting ’t Zand dus veel wind schuin van voren om te beginnen.
Ik rij minimaal op kop om eerst maar eens te kijken hoe de motor het doet met half verstopte carburateur en dus niet veel zuurstof aanvoer. Als ik wat te lang op kop rij,
komt Flip naast me en tikt op mijn rug; “naar achteren”, speciale instructies van Anneke gekregen, geeft hij toe.
We trappen lekker maar niet overdreven door.
Bij ’t Zand is een van de eerste outdoor ruiterevenementen van het jaar aan de gang.
Er is zowaar een oxer dwars over de straat die de boel compleet afsluit. Een hindernis die paarden wellicht vlot nemen maar wij moeten door de berm en sommigen gaan er onderdoor. We halen een paar groepen in dus het gaat best wel lekker.
Ik tel een beetje af moet ik toegeven. We zijn op de helft denk ik, als Frans er niet nog iets onverwachts aan gaat plakken. Dat blijkt hij niet van zins. Hij vertelt dat het vorige week te ver was dus als hij nu wat korter doet, dan is het gemiddeld weer goed.
Goed bedacht Frans, ik stem in want begin toch wel te voelen dat de benen het te verduren krijgen. Met de wind nu schuin van achteren voelt het wat beter aan, maar ik fiets al bijna 40 jaar dus weet dat juist met wind in de rug je er flink doorheen kunt zakken. Dus zuinig rijden in Slingerdreef en van Bavel naar Dorst.
Het blijft droog en het is buiten de wind eigenlijk lekker fietsweer.
Het is pas op de Teraalsterbrug dat ik echt moeite krijg en bij de traditionele “snok” naar het plaatsnaam bord “Den Hout” moet ik even laten lopen. Ze wachten natuurlijk keurig, zo zijn ze bij de A en in Den Hout sluit ik weer aan.
We rijden nog wat om want we brengen John nog een stukje weg. Waarom? Mij een raadsel met zulke benen, maar in de groep is het goed overleven.
Zo rij ik moe maar voldaan na 72 kilometer weer Made binnen.
En ik denk; 85 kilometer had voor mij vandaag ook echt niet ge-Hoeven.

Ad

Omdat ik vorige week helaas de ontbijttocht gemist had, was dit mijn eerste WTC rit dit jaar. Mooi weer, dus snel op de fiets en naar de May met de wind in de rug. Onderweg bij de bij den Berg even in de remmen want daar sloot Gerrit aan die, na n tijdje in de lappenmand te hebben gezeten nu nog in de opbouwfase zit en in m’n wiel meeliftte naar t oude Gemeentehuis om er daar alsnog een solorit van te maken, goed te zien dat ie weer op de racefiets zit,  valt niet mee om weer op te starten weet ik uit ervaring. Na de gebruikelijke kletspraat werd er met n clubke van 11 man van de A richting d’n Helkant vertrokken onder leiding van (uiteraard) Flip en Kevin met n lekker tempo. Frans was ook weer terug bij de A en hield zich aan zijn eigen advies wat ik in mijn 1e jaar bij de WTC van hem kreeg; “zuinig rijden!”. Na Zwaluwe en Moerdijk moest ik Twan n paar keer vragen de boel niet kapot te rijden op het industrieterrein van Moerdijk. Willemstad vlogen we ook door en voor ik er erg in had kwamen we bij Heijningen, waar de wind wat minder gunstig stond maar Niels moest de verf op z’n cool gepimpte velgen ff droog rijden en hij gidste ons Fijnaart in. Iedereen deed voor zover ie kon z’n werk op kop en nadat ik volgens Flip n afslag te vroeg nam richting Standaardbuiten draaide’ t pelotonneke de Goudbloemsedijk op en kon ik weer achter onze Twan aan op t bruggetje om in z’n remmen te knijpen; niet iedereen was nog helemaal okselfris zo vroeg in het seizoen en nadat we aan hadden gesloten bij n groep uit Etten-Leur reden we na Zwartenberg de Langeweg op richting den Elsakker waar ditmaal Johanneke de meute op een lint joeg. Via de Compaan rustig uitrijden vanaf Wagenberg naar de May. Iedereen weer moe maar voldaan terug. Neef Eric had ook besloten om met de A mee te rijden, gaf zoals reeds door hem aangekondigd even n Masterclassje Pattexen; en bewees dat sommige families er een genetische aanleg voor hebben J. Na een bakske bij Peter V. op de May terug naar het Faantenland en s middags lekker uit de wind in het zonneke. Het wegseizoen is weer begonnen met zo’n 80 Km op de teller en een lekker tempo; dat belooft nog wat dit jaar!

John

 

 

Op zich is een keertje lekrijden op een ritje van een kilometer of 60 niet erg. Maar 5 x is toch wel flink aan de maat zal ik maar zeggen.

En ook vallen voor dat je vertrokken bent, is ook een niet alledaags verschijnsel.
Deze eer kwam Kees Marijnissen toe. Gelukkig zonder veel erg. Nieuwe broek aan en we konden vertrekken.

We vertrokken deze ochtend onder de bezielende leiding van Bakker Peter onder prachtige omstandigheden voor een ritje van een kilometer of 60. 

Ook de dames waren goed vertegenwoordigd met Anneke op een hele mooie Look, Petra, Annemieke en Rachel.

Ook werd er een tempo onderhouden zoals afgesproken dat voor iedereen goed te volgen was.

Het werd vandaag slingeren tussen de Rijense Broek, Alphen, Gilze en Dorst. Maar vandaag was het vooral de pechvogel die met ons meereed. En dat kon ook bijna niet anders omdat er op zaterdag toen wij onderweg naar Zaltbommel waren met een bont gezelschap een zwarte kat de weg overstak. Dat moest een voorteken zijn. En inderdaad, alleen het was een dag later.

Het eerste uur ging alles nog gezwind. Genietend van een lekker zonnetje en lekker buurten op de fiets.
Maar daarna begon het.
Rachel werd het grootste slachtoffer deze ochtend met maar liefst 3 x lek. En naderhand Antoon die zich niet wilde laten kennen 2x. Maar bij de laatste keer toen hij en Piet een ander bandje aan het leggen waren, kwam er een struise boerenmeid met een hooivork naar buiten gestormd al roepend dat ze op privé terrein stonden. Ze hadden maar eerst toestemming moeten vragen om haar erf te komen. Piet en Antoon stonden echter aan het begin van haar terrein en niemand had daar last van, dus vanwaar deze toon? Wim R. zei het goed; normen en waarden zijn hier ver te zoeken.
Gelukkig heeft die struise boerenmeid Piet en Antoon niet doorboord zodat we gelukkig verder konden.

Rachel had intussen haar moeder gebeld om haar op te pikken, want de voorraad binnenbandjes was op.
Volgende keer meer geluk Rachel.
Er trokken ondertussen ook nog eens 12 ooievaars over. Het voorjaar hangt in de lucht.
Het zal weer een tof seizoen worden met voor iedereen wat wils aan mooie ritten. Nu hopen dat de pech ons een beetje gespaard blijft dan komt alles goed.

Bakker Peter, bedankt voor het leiden van deze rit met voor sommigen onder ons wat nieuwe weggetjes, en voor anderen een prettig weerzien.

 Met vriendelijke groet De Pakhaas

WTC-Made vindt het pad naar oliebollen

Volgens traditie sloot WTC-Made haar fietsjaar weer af met de oliebollentocht.
Dit jaar geen oven-oliebollen ergens in het bos maar versgebakken bollen van en bij de padvinders van Scouting Made. Wel de gebruikelijke na-zit in de kantine van Vema-Crane.

Na sluiting van het wegseizoen in oktober is de kalender van de leden van Wieler-Trim-Club Made niet meer strak gepland. Iedereen kan vanaf dat moment tot de eerste zondag van maart overwinteren op de manier die haar/hem het beste past. Op de weg blijven fietsen, spinnen, mountainbiken, trompetspelen, je mag het zelf weten.
Als je er in de lente maar weer staat.
Eén evenement organiseren we maar in de winter en dat is de Oliebollentocht, ergens op een van de laatste dagen van het jaar.
Dit jaar, met Oudjaarsdag op een zaterdag,  konden we het eens echt op de laatste dag plannen. Met als bijkomend voordeel; we konden echt verse oliebollen eten in plaats van lang houdbare bollen uit de olie. Verser kon niet want we planden onze stop bij het clubhuis van Scouting Made in waar de leden van die actieve vereniging met man en macht aan het bakken waren om alle bestelde oliebollen in Made en omstreken te bezorgen. Ook veel afhalers trouwens, waarvan wij met 18 mensen de grootste groep waren. We kregen een luxe plek in het clubhuis en bollen direct uit het vet die we ons goed lieten smaken. Anneke had voor ons de traditionele chocolade melk erbij.
Hierdoor waren de calorieën die vanaf het vertrek net na negen uur, weer snel aangevuld. Er waren drie groepen: één groep voor op de weg/bospaden, één groep die met de mountainbike het bos in trok en één groep die op de harde weg bleef.
Na de pauze bij de Scouting hadden de meesten wel genoeg gefietst dit jaar, hoewel Piet Verkooijen nog niet; die had een extra lusje nodig want dan kwam zijn jaartotaal boven de 12.000 km! De rest haalde dit totaal niet maar tijdens de na-zit in de kantine van Vema-Crane konden we concluderen dan de WTC-ers weer met veel genoegen vele kilometers hebben weggetrapt.
De sponsoren Rob Van Oorschot en Erik Stasse van Vema Crane en RVSA waren ook aanwezig om met hun gezamenlijke club te proosten op afgelopen jaar en alvast op het volgende jaar.
Hopelijk wordt 2017 weer een goed en vooral gezond fietsjaar. Het doet ons genoegen dat we weer een paar aspirant-leden in het vizier hebben die gezellig en sportief bij ons willen komen fietsen vanaf maart 2017. Nieuwe leden zijn uiteraard van harte welkom bij WTC Made om hun goede voornemen van meer bewegen waar te kunnen maken.

Ad

Het WTC seizoen is weer voorbij gevlogen, de ontbijttocht ligt nog maar net achter ons. Ook van het jubileumweekend naar d’n Anvers zijn we nog steeds aan het bijkomen.
Ik heb uit betrouwbare bronnen gehoord dat er zelfs enkele leden op salsa les zijn gegaan! Zo zie je maar waar het allemaal goed voor is, zo’n prachtig fietsweekend.

Vandaag stond onze “snerttocht”op het menu. Ad had vorig jaar een mooi rondje gemaakt om precies op tijd bij RVSA in Raamsdonksveer te arriveren. Helaas wist Ad niet meer hoe hij dat gedaan had, een telefoontje naar mij hielp hem ook niet veel verder. Gelukkig is er dan nog altijd DiGiPiet, voor Piet is het een kleinigheid om de GPS route te achterhalen. Een mailtje naar Ad met het routekaartje en de GPS route naar mijn adres en dan moet het goed komen.

Iets over 9 gingen we met 23 leden van start om het seizoen af te sluiten, a.s. dinsdag is het ook voor de profs weer de grote sluitingsprijs in Putte-Kapelle. Wij houden het bij een rondje Cola met een toetje over de Keizersveersebrug.
Iedereen kon gezellig bijpraten en genieten van het mooie najaarsweer.
Mooi op tijd kwamen we het terrein van RVSA op fietsen.
Sponsor Rob van Oorschot ( Vema crane) stond ons al op te wachten.  Rico, Anneke en onze muzikale Johan kwamen rechtstreeks naar RVSA om ook op de gevoelige plaat vastgelegd te worden.
Daarna kwam de heerlijke snert met een lekker stuk brood met spek op tafel. Opa Leo met kleindochter verzorgden de soep die in de keuken van  SED was bereid.
Daarna konden de prijzen verdeeld worden. Ondanks dat Ad van Wesel nogal eens een buitenlands uitstapje maakt, mocht hij op het laagste treetje plaats nemen.
Jantje eg wel, moest dit jaar het onderspit delven, voor Peter Verhagen.
Peter nam alweer voor de derde keer in zijn WTC loopbaan de beker met de grote oren mee naar huis. Volgend jaar beginnen we allemaal weer op nul. Ik ben benieuwd wie er dan voor de rooie trui zullen gaan!

Alle WTC ‘ers bedankt voor een mooi fiets seizoen. Na de snert komen dit jaar de oliebollen, om het jaar in stijl af te sluiten.

Groet,
Pierre Boulanger

Zondag 9 oktober  reden de coureurs van WTC Made al weer de laatste tocht van het wieler-weg-seizoen. Toen in de kantine van RVSA de punten opgeteld waren, bleek Peter Verhagen dit jaar met de begeerde beker naar huis te gaan.
Het wielerprogramma van WTC Made had dit jaar 37 ritten in petto voor de leden.
Als je elke keer geweest was, had je als A renner 3612 kilometer kunnen afleggen.
De B groep had 3123 kilometer kunnen maken tijdens de clubtochten.
Niemand heeft dit jaar alle ritten gereden.
Gemiddeld zaten we net onder de 50% opkomst.
De winnaar scoorde 92% opkomst door 33 ritten op te komen en inclusief slecht weer punten een totaal score van 312 te halen.
De rode leiderstrui was tot halverwege het jaar om de schouders van Jan Lensvelt maar dat was puur op basis van zijn overwinning vorig jaar, Peter Verhagen had evenveel tochten. In de vakantie besloot Jan dit jaar niet terug te komen uit Zeeland en daarmee zette hij de deur open voor Peter. Peter ging ook op vakantie maar stapte op de zondag dat hij terug kwam, zo vanuit het vliegtuig op de fiets en toen was het een gereden race.

Ad van Wesel en Flip Segeren streden nog een tijdje om de derde plek maar Flip liet die toch lopen en viel dus net van het podium met een vierde plek.
Wim Rasenberg werd knap vijfde ondanks verschillende vakanties en een vervelend valpartijtje waardoor hij er even uit lag.
Plaats 6 tot en met tien was voor respectievelijk Johan Smits, Johan Haanskorf, Peter Broeders, Piet Verkooijen en Gerard Veekens.
Onder het toeziende oog van onze sponsoren Rob van Oorschot van Vema Crane en
Erik Stasse van RVSA, reikte Anton Knipscheer de enveloppen met premies uit
(zo gaat dat in het wielrennen) en de wisselbeker aan Peter.

We kunnen terugkijken op een 40 jaar jubileumseizoen dat iets meer regenpunten kende dan afgelopen jaren en helaas wat schade aan fietsen en lijf en leden opleverde.
Er werd weer erg sociaal gefietst zodat iedereen het weer prima naar zijn zin gehad heeft. WTC gaat nu over op het winterprogramma waarbij iedereen zelf invult hoe de conditie op peil gehouden wordt. Sommigen blijven op de weg fietsen, anderen pakken de ATB en de eersten zijn al in de spinningruimte aan de Marktstraat gesignaleerd.
Vol goede voornemens om conditie en gewicht op het huidige peil te houden en voor de geblesseerden om te herstellen.
Begin maart volgend jaar gaan we dat weer zien, en wellicht de eerste voortekenen tijdens de traditionele oliebollen ATB tocht tussen Kerstmis en Nieuwjaar.

We zijn in de herfst van ons kalenderjaar en van ons wielerseizoen gekomen.
Altijd afwachten wat voor weer het is tijdens zo’n herfstrondje.
Deze morgen dus eerst maar eens op de verschillende weer-apps gekeken. 2 druppeltjes van weer-on-line weet Anneke te melden; 4 extra punten dus. Buienradar geeft aan dat het tegen half tien gaat regenen met een piek om 10 uur. Toch maar even mijn spatbordje op de fiets zetten maar ik laat me verder niet afschrikken. Zoals nog 10 anderen die niet op de buienradar gekeken hebben of die er niet zo in geloven.
Fijn om Frans Marijnissen weer terug aan de start te zien.
Erno heeft de oplossing voor regenweer zegt hij; als je rondjes in het Teteringse bos rijdt, blijft het volgens hem altijd droog. De wetenschapper in mij vraagt zich af of dat wel echt bewezen is maar hij is zo overtuigd dat alle anderen instemmen om met ons allen wat van die droge rondjes te gaan rijden. Het herfstrondje wordt dus herfstrondjes.
De A-renners nemen de kop om de B-renners uit de wind te zetten.
Het tempo ligt vanaf het begin toch wat hoger dan de B gewend is. De dieselmotor van Petra is nog niet warm gedraaid en we nemen even gas terug. Ze herstelt daarna en Piet ontfermt zich voor de rest over haar door haar te coachen en uit de wind te zetten. Piet gaat dus zelf prima dezer dagen en Petra rijdt keurig de tocht verder.
Terwijl ik in afwachting ben van het bewijs van het ongelijk van Erno’s stelling, begint zelfs de zon te schijnen. Zijn bewering blijkt te kloppen, we houden het de hele tijd droog.
Wel behoorlijk wat wind, maar meestal natuurlijk goed beschut in het bos.
Het tweede rondje kiezen we voor een variatie; op het einde van de Poolse Dreef de route linksaf naar de Munninkenhof.  Joop die net daarvoor besloten had een pisstop te houden, heeft dat niet in de gaten en rijdt zich rechtsaf te barsten om ons in te halen; op de verkeerde weg. Uiteindelijk draait hij toch maar om en rijdt tegen de route in waar wij hem weer oppikken. Na 6 rondjes besluiten we het voor gezien te houden, want je moet het weer-geluk niet tarten. John Haanskorf stelt voor om nog over ’t Veer te rijden, maar dat laten we aan hem over. Ik parkeer mijn fiets-spatbord droog achter het huis.
Lekker gefietst.

Volgende week Snerttocht met lekkere erwtensoep van SED in de kantine van onze sponsor RVSA. Hopelijk een grote opkomst.
Dat is leuk voor de prijsuitreiking van de opkomst, gezellig en we kunnen dan een mooie nieuwe clubfoto maken.
Kun je niet fietsen door omstandigheden dan zou het toch mooi zijn dat je komt in wielertenue, zodat je ook mooi op de foto komt.

Tot volgende week.

Ad

Ruim 35 jaar geleden werd Henk van Oorschot sponsor van WTC-Made.
Daardoor was hij een zeer goede bekende van de club en dus maakte zijn overlijden vorige week ook de WTC-ers verdrietig. We herinneren ons Henk als heel betrokken bij onze club.

Dit jaar bestaat onze Wieler Trim Club 40 jaar. De eerste jaren was van Dijk sponsor omdat de vereniging uit hun medewerkers ontstaan was. Toen de vereniging 5 jaar later groter gegroeid was en een andere shirtsponsor zocht, werd die bij het kranenbedrijf van Van Oorschot gevonden. Henk en Joke van Oorschot gingen ons sponsoren en we zijn in de gelukkige omstandigheid dat nog steeds één van de bedrijven die Henk gesticht heeft, namelijk Vema Crane, op onze shirts staat.
Op het hoogtepunt stonden zelfs 3 Van Oorschot bedrijven op onze kleding.

Henk was altijd heel betrokken bij onze fietsclub.
Bij verschillende gelegenheden zoals gezinsdagen, kwam hij met Joke en de kinderen langs om zijn verbondenheid te laten blijken.

De clubkleuren werden oranje/rood met groen zoals zijn kranen en we maakten menig clubfoto voor zo’n gigantische machine.
Bijzondere tochten waar we Henk ver van Made tegenkwamen,  waren er ook. Zo besloten we bij het 30 jarig jubileum in 2006 naar Elburg te fietsen omdat de familie van Oorschot daar aan de traditionele botterdagen meedeed. Wij stonden daar, aan het eind van een verre fietstocht vanuit Made, op de kade toen Henk de haven binnenvoer op de Botter.
Een mooi gezicht van beide kanten. Een gezellige avond volgde met ons en de hele familie Van Oorschot daar aan de boorden van de oude Zuiderzee die mede door kranen van Van Oorschot ingedamd werd.

Nog verder van huis kwamen we Henk als sponsor tegen in Polen, toen wij ter gelegenheid van ons 25 jarige bestaan in 2001 naar Kozmin in Polen fietsten. De avond voor de laatste etappe sloot Henk zich bij ons aan in het hotel. Daar vierden we een mooi feest tot diep in de nacht om daarna de laatste dag nog 40 kilometer af te leggen. In Kozmin was heel het dorp uitgelopen om de fietsers uit Holland op te wachten. Henk stond op het plein toch wel trots op zijn mannen, om ons te verwelkomen. Hij had echter niet goed opgelet want hij stond naast een oud kanon dat ze voor de gelegenheid nog eens met kruit gevuld hadden en afgevuurd werd toen wij over de streep kwamen. Hij schrok zich kapot maar we constateerden dat zijn hart toen toch behoorlijk goed was.

Vele jaren heeft Henk dus onze club gesponsord en als we iets bijzonders hadden zoals een tocht voor het goede doel, waren Henk en Joke altijd bereid om voor dat goede doel nog eens een extra gift te doen. In de vorm van geld of diensten. Zo hebben we zijn kraan de spullen zien lossen die wij voor het Fazantennest bij elkaar gefietst hadden.

Helaas takelde het lichaam van sportman Henk behoorlijk af de laatste jaren. Toch bleef hij zich inzetten voor het sociale leven in Made en voor ons als club in het bijzonder.
Onze club werd ook wel de fietserclub van Van Oorschot genoemd en op die loyaliteit die twee kanten uitwerkte, waren wij trots.

Henk, bedankt namens alle leden en bestuur.

Wij wensen de familie veel sterkte toe om het verlies van Henk te kunnen dragen.