Op deze zondag, die qua weer als recorddag de boeken in gaat, besloten we een rondje Willemstad te rijden en dan over de bruggen via Numansdorp weer terug.
Er werd nog nagepraat over de vorige week toen Frank Stoop met zijn goede vorm zorgde voor een goed gemiddelde. Dat zou deze zondag wel niet gebeuren.
In het begin leek het daar niet op. Martien die de gangmaker zou kunnen zijn, bleef eerst een uurtje achteraan in het peloton uitfietsen van zijn 35 kilometerloop van de zaterdag. Maar na Klundert was het wel genoeg geweest en ging hij ook meedraaien.
Op de dijk werden verschillende wielrenners en zelfs een hele groep ingehaald.
We hadden er zin in en waren dus zo bij Willemstad. Met de zuidenwind in de rug werden we de bruggen over geblazen. Langs Numansdorp weer de dijk op terug waarbij de wind wat schijn van voren kwam. Maar er is daar behoorlijk wat beschutting en dus werd het niet te lastig. Wat wel even lastig was, waren de werkzaamheden bij Strijensas.
Niels, Jantje en ik reden de haven (weg) in. Na teruggedraaid te zijn, waren de anderen aan het kijken of ze er wel door konden. Na een stukje onverhard ging dat prima en het bord om het einde was ook geen belemmering. Op naar de Kiltunnel. Vandaar zou het wind vol van voren gaan worden maar omdat we goed wisselden op kop,  zakte het tempo nog niet onder de 30. Hoewel, toen ik op de Moerdijkbrug op kop kwam te zitten, werd het wel pittig. We genoten van het lekkere weer en zoals bekend is warme lucht dunner dan koude lucht dus de wind tegen viel eigenlijk wel mee. Door de polder en via Hellekant kwamen we weer keurig op tijd in Made terug. Nog even weer genieten van de opgeknapte Zuideindsestraat en kwart voor twaalf stond ik weer thuis.
Mooi zo’n toegift van de zomer voor een mooie fietstocht met de club.

Ad

Een half uurtje kon ik vandaag langer slapen maar kennelijk was ik nog niet goed wakker. Twee keer moest ik terug naar Den Hout, één keer voor mijn zonnebril en één keer voor mijn bidon. Zodoende maar net op tijd.
Zes mannen stonden te popelen om met de B te vertrekken.
De rentree van Piet en Willem vorige week had geen vervolg. Anneke ziet inmiddels wel een klein beetje vooruitgang maar mag nog geen lange afstanden fietsen.
De richting was al gekozen; ’t Zand. Dit i.v.m. de wind. Dus kon ik meteen weer omdraaien. Wie de (vrijwillige) leider was, is voor mij tijdens de tocht niet duidelijk geweest.
Kees M. reed graag met ons mee. De verhuizing had deze nieuwe Mayenèr veel kruim gekost. Dus koos hij voor een rustiger tempo. Met Erik en Erno hadden we een sterk trio koptrekkers. Ook Johan S. durfde zich vooraan te laten zien. Wim had al snel problemen met zijn fiets bij het aanzetten. Onze technieker, Erno,  wist het al snel; de ketting was vervangen maar het middelste blad voor, het meest gebruikte, helaas niet. Dus Wim moest maar verder op het buitenblad om van het gekraak af te zijn.
Bij ’t Zand werd besloten linksaf het bos in te gaan. Lusje extra?
Johan, bekend in die regio, koos voor een hard zandpad en werd nog door een tweetal gevolgd. De rest, de meerderheid zag dat niet zitten en volgde niet. Dus maar omgedraaid en met wat geluk vonden zij de rest terug. Erik liet ons in de omgeving van de hijskranen nog een rondje extra fietsen. Net over het viaduct over de A58, gaf Peter K.  een duidelijke demonstratie van de werking van de zwaartekracht. Zittende op de buis reed hij iedereen voorbij. Wim sprak op de bewuste locatie nog even over de valpartij van  een tijdje geleden. Helaas missen we Annemieke nog steeds.
Het waaide wel maar verder genoten wij van prachtig nazomerweer.
Perfect weer, ook voor de kermis. Ik werd weer  eens naar huis gebracht en de rest moest nog even om de 70 km vol te maken. Na wat weken verhinderd te zijn, was het weer een genoegen om met de B-ploeg te fietsen.

Anton Knipscheer

Een verweerde kop. Een nazaat van Grote Pier, Jeen vd Berg en Jopie Huisman.
Dat alles al 77 jaar lang. En dan nog vol in de wind rijden richting Heusden.
Dat is Ypke, ten voeten uit. Niet opgeven, maar gewoon doorgaan.
Niet lullen, maar rammen. Spreken met de pedalen.
Klasse toch!!!!
En natuurlijk ook Kiske Verkooijen die zich deze ochtend scheefhangend op zijn fiets een diep spoor trok door het asfalt. Even grote klasse.

We waren met 9 man en 1 jongedame die zich opmaakten voor een ritje met de B’s.
Ook mochten wij Willem weer begroeten na een lange tijd van herstel na een fikse valpartij.
Een paar mensen zouden na Heusden weer terugkeren naar Made om diverse redenen, maar dat kan gebeuren.
Daarom namen wij afscheid hier van Peter K., Ypke H. na het stoempen in de wind, Willem A. die zich net als Ypke ook niet onbetuigd liet en Piet V. die probeert te herstellen van een bepaald vormverlies, maar dat zeker wel weer goed komen.
Na de bekende weg richting Heusden, ging het met Petra (vandaag in zeer goede doen ), Wim, Erik, Kees en Johan richting Nieuwkuijk.
Ik stelde voor om bij de Emma Molen een bakske te doen maar de meerderheid deed het dat het liefste bij de Rustende Jager.
Deze horecagelegenheid is door mij al lang geleden veranderd van de Rustende Jager in het Puffend Hert, waarom weet ik niet, maar ik vond het wel leuk.
Lekker door de bossen fietsend via Helvoirt kwamen wij bij onze koffiestop aan.
Tijd voor koffie, appelgebak en….. Udenhoutse Broeder. Het laatste is een plaatselijke lekkernij van krentenmik met spijs. Dat is pas smullen. Het terras zat boordevol fietsers wandelaars en nog meer buitenlui.
Daarna weer op het carbon gestapt om naar Loon op Zand te rijden. Hier was de weg opgebroken en er was een rommelmarkt. Maar Petra kende hier goed de weg en zorgde er voor dat wij weer op de goede route uitkwamen.
De kilometers tikten lekker weg. Op weg naar Oosterhout. En ik maar denken, wat heb ik toch een slechte benen vandaag, maar dat kwam omdat mijn voorwiel heel de rit had aangelopen. Toch niet te geloven zeker. Ik kwam er pas naderhand in de May achter bij Wim.
Via de Steenhovensebaan en de Seterse Hoeve richting de Waranda in Oosterhout, om via den Hout, waar Peter en Peter Den Hout- Den Hout reden, terug naar de May.

Weer genoten van een gezellige ochtend. Lekkere koffie met wat erbij en heerlijk ouwehoeren, wat moet een mens nog meer?

Nog een kleine opmerking; Laten wij ons als vereniging positief gedragen of blijven gedragen in het verkeer. Zorg voor een bel op je fiets, schreeuw niet, bel.
Benader mensen op het fietspad op een rustige en vriendelijke manier. Ook zij hebben recht op een veilige rit.
Laten wij uitstralen dat wij niet bij die fietsterroristen behoren.
Rij hard waar het kan en pas je snelheid aan bij twijfel.
Als iedereen dat doet, zal de veiligheid voor ons en anderen zeker toenemen!!!

Met vr gr De Pakhaas.

Als ik deze ochtend om half acht mijn fiets uit de garage haal, begint het net te regenen. Dat was niet de bedoeling en ook niet wat buienradar laat zien, het kan helemaal niet regenen want er zijn geen buien boven de May. Ik maak mijn fiets klaar. Eerst maar eens een van de twee magneten van mijn voorwiel halen want de dubbele snelheid van de dag er voor slaat natuurlijk ook nergens op. Dan met tegenzin mijn spatbordje op fiets gemonteerd. Tijdens mijn ontbijtje nog maar eens goed gekeken. Het lijkt er op dat dit toch echt een verdwaald buitje geweest is. Als we naar het westen rijden, moeten we het droog houden. Ik haal mijn spatbordje er af want zeg nou zelf, dat staat niet echt stoer en vertrek naar het oude gemeentehuis. Daar zie ik Jan Lensvelt in zijn eentje staan.
Hmm ….. dat worden geen punten als het zo blijft, maar gelukkig komt Paul er even later ook bij en het blijkt dat Flip ook al geweest is, maar die is terug naar de pits voor een bandenwissel. Toch maar intermediates in plaats van regenbanden waarschijnlijk, hij is pas naar Max Verstappen geweest en daar heeft hij zulke dingen geleerd.
Er sluiten zich twee gasten aan die bij hun club alleen stonden. John van Oorschot van WSVP (de rest is in Limburg) en Pieter den Dunnen van de Pedaalridders (de rest is naar Breda). Nadat we Flip opgepikt hebben, zetten we dus koers naar het westen.
Al in de Nieuwstraat gaat Flip voor zijn 2^e pitsstop, hij is nog niet helemaal tevreden met de afstelling van fiets en banden. Bij Hellekant rijden we de polder in en via Blauwe Sluis naar Moerdijk. We pakken nu een stukje “rondje Noordhoek” om in Noordhoek naar de Fendert te rijden. We hebben er goed de gang in. Paul vertelt dat hij toch wel zijn benen voelt van de 140 kilometer van zaterdag. “Gelukkig “, zeggen Flip en ik nog tegen elkaar maar met moeie benen gooit Paul het tempo toch nog zodanig omhoog dat Flip hem vraagt of hij een hekel aan ons heeft ;-). Net voor Dinteloord ligt een wielrenster op de weg en even later komen we de ziekenauto tegen.
Het blijft heel goed uitkijken en zeker nu de wegen weer nat liggen met blad en slik, is het zaak voorzichtig door de bochten te gaan. De herfst komt er weer aan hè.
In Dinteloord pakken we de buitendijk richting het verste punt, Boompjesdijk.
We draaien lekker rond. Pieter den Dunnen doet daar niet aan mee want hij heeft last van slecht zicht en durft niet goed dicht achter anderen. Knap dat hij met deze snelheid gewoon heel onderweg een paar meter achter de groep rijdt, zeker als hij me vertelt dat hij door zeilvakantie 6 weken niet gefietst heeft. Via Stampersgat en Oudenbosch komen we weer op bekend terrein, de Bloemdaalsezeedijk. Hier worden nog wat andere wielrenners ingehaald op de bekende “erop en erover” wijze. Bij Langeweg merk ik toch dat we het allemaal een heel eind gehad hebben. Wij van het rondje Groene Hart en Jantje Lensvelt heeft vrijdag tot 3 uur ’s nachts gevierd dat zijn dochter met ons WTC lid Kevin getrouwd is (nog gefeliciteerd!). Om kwart voor elf zijn we weer in Made.
Moe maar voldaan en geen zin meer om mijn fiets te poetsen.

Ad

Bijpraattocht?

Voor vandaag was de weersvoorspelling niet al te best. Dat was dan ook de reden waarom we ons jaarlijkse uitje naar SED in ’s Gravenmoer maar aan ons voorbij lieten gaan. De opkomst was ook weer zeer matig bij de A. Met 5 kanjers gingen we voor de regenpunten. Natuurlijk waren er de rooie kemphanen, Peter en Jantje verliezen elkaar eg niet uit het oog! Ad, Flip en ik mochten vandaag ook een paar kilometer gaan fietsen.
Het was droog en daar waaide een briesje vanuit het Zuidwesten.
Vorige week hadden we Schijf al bezocht, vandaag maar eens richting Baal.
Dan hadden we ook een klein beetje beschutting van de bossen!
De regenmeter voorspelde 2 druppels. Tot voorbij Alphen lachten wij in ons vuistje.
Een zonnetje en wat tegenwind was alles wat ons vergezelde. In Baarle Nassau verkoos Jantje voor de Belse kant, ik bleef mijn vaderland trouw!
We hielden richting Zondereigen aan en dat voorspelde niet veel goeds. De eerste druppels, werden snel al een bui en ff verder een fikse bui. Regenjasjes aan had weinig zin. Jan was de enige die was voorzien van zo’n mooi exemplaar. Toch maar even schuilen onder een paar grote bomen. Verdorie, begon het ook nog te onweren, een paar flinke klappen, niet ver van ons vandaan. Gelukkig wisten wij wat we moeten doen, bij dit noodweer.

Dus wij gingen gehurkt op onze tenen zitten, sloegen de armen om de knieën, het hoofd zo laag mogelijk, de handen over de oren en de voeten tegen elkaar. En dan maar wachten. Flip kreeg al spijt dat hij gisterenavond dat laatste pilsje afsloeg. De rust keerde weer en wij stapten weer op. We verkozen als verzopen katjes over Ulicoten en Chaam de kortste weg naar huis te fietsen. Net buiten Chaam passeren we vaak het pannenkoekenhuis, zo ook vandaag. Om dan toch maar een beetje bij te praten, knepen we in de remmen en vroegen aan de uitbater of we toch wel welkom waren. Natuurlijk liet hij dit bijzondere gezelschap binnen. Een lekker bakske en de traditionele punt; het smaakte weer prima! Daarna nog een beetje droog waaien op weg naar huis.
In de regio Oosterhout en Made was geen druppel regen gevallen. Jammer voor Ad zijn gazon, dan maar de sproeier er op..
Rond half 12 konden we onder de douche en onze fietsen waren ook weer aan een beurtje toe! Ik denk dat ik er mijn zadeltasje vanaf haal, meer aerodynamica dus wat sneller!
En dat is nodig!

A.s. zaterdag gaan we een tocht van 130 km door het groene hart fietsen, vertrek 8.30 uur!

Pierre Boulanger

Het was vanmorgen makkelijk om alle koppies te tellen die in de startblokken stonden voor een ritje met de WTC.
Bij de B’s waren wij met 4en en bij de A met 5 man.
De rest was natuurlijk nog op vakantie naar mooie buitenlandse oorden,
of lekker op een cruiseschip, of gewoon op een oerdegelijke Hollandse camping.
Maar wij reden een rondje Herpt. Nadat Petra in de gaten kreeg dat ze met de verkeerde
(te snelle ) groep op pad was, ging ze in de remmen hangen, gooide haar stuur om en ging met 50 aan het uur in de achtervolging op ons.
Eenmaal aangesloten gingen we via de bekende route naar Heusden. Met Peter Bas. op kop, geassisteerd door Digi Piet, ging het voor de wind lekker snel naar Heusden.
Hier zou Peter ons verlaten omdat hij weer op tijd thuis moest zijn.
Hier heb ik mij op kop gezet om er pas thuis weer af te gaan.
Na de Heusdense brug, buiten de wallen om onderweg naar Herpt. Lekker slingerend met een mooi uitzicht op deze historische stad.
Daarna kwam Herpt in zicht. Ook hier zijn we via een klein baantje buiten Herpt omgereden om vervolgens via de Molen van Nieuwkuyk richting Helvoirt te rijden.
Met een blik op de weg, en met de andere blik op Petra en Piet gericht ging het rap op Loon op Zand op aan.
Bij de Rustende Jager aangekomen sloot er nog iemand bij ons aan.
De wind nam intussen flink toe. Dan maar een tandje bijsteken.
Ter hoogte van Loon op Zand kwam onze volger mij ineens voorbij rijden.
Gene meter kopwerk gedaan, dat zal dus mooi niet gebeuren.
Ik heb hem even laten spartelen met zo’n 50 meter voor me en toen weer naar zijn wiel toe gereden. Maar jammer, Piet en Petra moesten toch een gaatje laten vallen. Dus het tempo voor hun wat dragelijker gemaakt.
Petra net terug van vakantie en Piet ook al een paar weken niet in goede doen, ja dat hakt er voor hun toch wel in.
Op naar ’s Gravenmoer om bij SED af te buigen naar Oosteind. Daar de polder in.
Intussen had de wind bijna stormkracht bereikt en dat was wel te merken in de polder. Overal waar bomen stonden, lagen  takken op de grond. Dus het werd nog uitkijken ook.
Het tempo zakte wat af maar er was vandaag toch geen bloementuil te winnen.
Nog even de brug voorbij Den Berg genomen, en toen terug naar Made.
Mijn benen begonnen zeer te doen maar ook bij Petra en Piet. We waren alle drie blij dat wij er waren. Met 100 km. op mijn Garmin en met mijn clubje op kop in de eredivisie kon mijn zondag niet meer kapot.

GR Geraldinho.

De zomer maakte vandaag een dipje door. Het was helemaal niks. Niet nat genoeg om kunstmest op mijn gazon te gooien maar weer wel nat genoeg om de meeste WTC-ers af te schrikken. Vijf renners hadden besloten om zich door de spetters rond acht uur niet af te laten schrikken. Johan Smits stond wat schichtig alle kanten uit te kijken  of er naast de
4 A renners toch nog een B renner op zou komen dagen. Maar nee, het bleef bij deze 5 en dus werd het een gezamenlijke A-B tocht.
Buienradar had mij laten zien dat de buien wat noordelijker over Brabant zouden trekken, dus moesten we naar het zuiden. Daar kwam ook de wind vandaag vandaan dus dat kwam goed uit. Om beschutting tegen regen en wind te hebben, werd het het bekende rondje
’t Zand. Regen plus Zand = … juist modder.
Gelukkig had ik gisteren de verleiding kunnen weerstaan om mijn fiets te poetsen want dan had het nu over gemoeten. We legden een redelijk tempo aan de dag maar wel iets minder dan afgelopen weken want Johan moest natuurlijk wel mee naar huis gebracht worden. Ik vond het niet erg want mijn Ardennen-uitstapje met Peter Verhagen  van afgelopen vrijdag deed zich nog goed voelen in mijn benen. Peter leek weinig last te hebben. Zijn rode trui geeft misschien geen vleugels, maar wel goeie benen.
Voor Jan Lensvelt was het even wennen om zelf niet in het rode tricot te rijden.
Martien van Kaam trapte de looptraining van gisteren uit zijn benen.
Johan kon heel goed volgen, zijn hoogtestage op de Mont Ventoux blijkt hem goed gedaan te hebben.
Onder de bomen was het goed fietsen. Geen regenjasjes nodig daar.
Het ging prima tot we weer wat noordelijker kwamen. Ter hoogte van de Katjeskelder begon het serieus te regenen, met de finish in zicht, fietsten we nog even stevig door om zo snel mogelijk thuis te zijn. Thuis aangekomen zie ik 7 mm regen in de regenmeter,
dan hebben we het er nog goed afgebracht.
Lekker gefietst en ……. regenpunten gescoord.

Ad

Een zondag met een zuchtje wind is zeldzaam. Dat is dan ook ook een goeie reden om een rondje door de Brabantse Biesbosch te fietsen! Vroeger fietste ik dit rondje ook vaak met fietsvrienden uit Oosterhout, helaas is bijna iedereen van dat clubke al naar de fietshemel vertrokken. Toch heb ik tijdens de rit verschillende keren aan de maats van weleer gedacht. Een rondje over de Kop van het land noemden we dat toen, bij terugkomst legden we dan ook nog eens vaak aan in ’t Veer bij café Kerkzicht. Ook toen was het onder in de beugel met Bert, Leo, Toon en Barry de kleppers van weleer!

Vandaag was het natuurlijk niet anders; het enige verschil is dat de fietspaden er prachtig bij liggen en de Biesbosch ook natuurlijk. Dus proberen te genieten van dit alles.
Met ons vakantiegezelschap kon dit dan ook. Ad en Flip hadden hun vakantie er weer op zitten, John die gaat er nog op uit. En Jantje en Paul liggen languit aan de Costa…..! Maar de benen zijn er niet slechter van geworden. In een recordtempo hebben we het parcours van de kop van het land tot Werkendam afgelegd, De twee dames die bij ons aanpikten, haalden daar gelijk nog even een kommetje op hun strava binnen!

De weg van Werkendam richting Hank wilden we eerst boven op de dijk blijven fietsen, heel mooi, maar wij met ons tienen tussen de “dagjes fietsers” daar worden beide partijen niet gelukkig van. Dus dan toch maar over de voor ons bekende polderwegen naar Hank. Over de Keizersveerse brug gingen we linksaf richting Raamsdonk om zo richting Den Berg te fietsen. Bij ’t Veer zwaaiden we Kees uit, bij Den Berg wensten we Johnny een fijne vakantie. Samen met Niels, Flip, Peter, Ad, Kevin, Erik en Johan legden we de laatste kilometers naar de May af. Vervolgens mocht ik moederziel alleen naar het mooie Den Hout fietsen! Ook deze vakantietocht zat er weer op.
Nog 2 vakantieritten te gaan voordat we aan het slot van het jaarprogramma gaan beginnen.  Begin september staat er alweer “Limburg “op ons programma, als ik de condities van deze mannen zo zie, vliegen ze allemaal de Limburgse heuvels over!

Groet, Pierre Boulanger.