Als de schoolvakanties op een einde lopen, is het tijd om de WTC-leden de kans te geven om bij te praten over hun belevenissen tijdens de jaarlijkse WTC Bijpraattocht.
Bij toprestaurant SED in ’s Gravenmoer had clublid William Haanskorf de koffie met gebak voor ons klaar staan.

Zondagmorgen 30 augustus begon met flinke buien en zelfs onweer. Niet verantwoord om te gaan fietsen vond het bestuur. Dus alle multimedia middelen werden ingezet om de leden te laten weten dat we pas om half tien gingen vertrekken. Website, e-mail, What’s app, SMS en 3 ouderwetse telefoontjes waren genoeg om het nieuws te verspreiden.

Om half tien bleek dat de buitenradar en andere weersvoorspellers gelijk hadden; het was droog en dus konden we met 18 renners vertrekken voor een ingekorte route richting ’s Gravenmoer. Langs Oosterhout en Dongen arriveerden we kwart voor elf  bij SED. En zowaar, ook dit jaar scheen de zon weer op het terras van William Haanskorf. De WTC-ers konden onder het genot van een bakje en lekkere taart goed bijpraten. Met de fietsers maar ook met Annemiek en Peter Broeders die door hun blessures met de auto moesten komen. Die konden al hun medische details op tafel gooien soms zelfs met röntgenfoto’s ter illustratie. Na 20 minuten hadden we William zelf nog niet gezien. Toen hij opgetrommeld was, vertelde hij het erg druk te hebben met zijn restaurant; het loopt als een trein. Zo goed dat hij chronisch personeelstekort heeft. Dus als je dit leest en het leuk vind om in een toprestaurant te werken: bel of mail even met SED; hij heeft allerlei jobs. Van de WTC-ers zijn er volgens mij geen liefhebbers, want ze stapten allemaal weer op de fiets naar huis.

 Een iets ingekorte maar wel gezellige bijpraattocht en ook voorpraattocht want er werden plannen besproken voor de rest van het seizoen. Bijvoorbeeld voor de Mergellandtocht die 12 september op het programma staat. Nog een maand en dan loopt het wegseizoen weer op een eindje. Nog even genieten dus van de opgebouwde conditie.

Ad

Op deze morgen staan 20 WTC-ers bij het oude gemeentehuis voor de laatste vakantietocht. Het is mooi zomerweer maar wel met een straffe windkracht 4 uit het oosten die volgens de weerprofeten zelfs nog aan zou gaan trekken tot 5.
Daarom besluiten zowel A en B richting Tilburg en omstreken te rijden.
Ik spreek nog even met Peter Broeders die de afgelopen weken veel geleid heeft. Ik stel voor om naar Goirle – Hilvarenbeek te rijden. Bijna naar de Bokkenrijder die dit jaar niet op het programma staat. Peter vindt dat prima en kan deze keer dus eens relaxed meerijden want ik pak de leiding. Het WTC-peloton splitst precies in 10 A en 10 B renners.
Via Den Hout en Oosterhout rijden we naar het Halve Maantje wat tegenwoordig Spijs en IJs blijkt te heten. Maakt niet uit, we hebben nog geen honger of dorst dus rijden de koptrekkers verder tegen de wind. Via Hulten rijden we naar Gilze. Lang niet meer geweest en het bekende tunneltje wordt niet door mij gevonden. Geen probleem, het is toch goed weer en we nemen een iets langere route om zo toch in Riel te komen. Na de Kerk afslaan en naar het tunneltje van Goirle. Peter Verhagen komt zijn beklag doen dat dit weggetje voor hem wat erg stuitert, hij is een mooi-weg fietser.
In Goirle rijden we langs de sportvelden om niet over het gevaarlijke fietspad met al die paaltjes te hoeven. Deze goede bedoelingen vallen echter verkeerd uit.
Want als we inderdaad over een mooie asfaltweg richting het centrum rijden, slaat het noodlot toe. Sommigen ruiken al onraad blijkt achteraf; Diesel-lucht!
De eerste die echt het dieselspoor van zo’n 10 centimeter breed opmerkt, is Martien als hij al begint te slippen maar zijn fiets nog recht houdt. Hij roept nog “olie” maar het is te laat.
Alsof ze op ijs rijden, schieten Erik van der Hoeven, Kevin Damen en Kees Marijnissen onderuit. Peter Broeders kan vervolgens een van de vallende fietsen niet ontwijken en komt ook ten val.
Ik leg mijn fiets in de kant en neem de schade in me op. Vooral schaafwonden denk ik eerst nog tot ik Peter zie; veel pijn en zijn rechterschouder hangt echt af….. sleutelbeen?
Peter gaat, na even op het gras gezeten te hebben, op een betonblok zitten en heeft pijn en kou. Ongelukkigerwijs is dit een tocht bij zo mooi weer dat ik mijn EHBO bidon vervangen heb door een extra waterbidon. Geen paracetamol bij me dus en de EHBO les heeft mij geleerd dat dat wel aan te bevelen is met zoveel pijn. Gelukkig is de AH, waar we zowat voor de deur staan, open dus haal ik gauw een pakje en zo kan Peter een tablet innemen. Hij heeft het nog steeds koud. Daarom besluit Flip ergens aan te bellen om te vragen of hij daar binnen mag zitten. Ongeloof als de deur opengaat. Een ex-collega van Flip blijkt daar te wonen. De politie hebben we al gewaarschuwd om het oliespoor af te zetten en op te laten ruimen. Gerard Koops heeft zoon Oscar opgetrommeld, die zal de fietsen ophalen en Peter even naar het ziekenhuis brengen. Peter wordt echter steeds grauwer en nu besluiten we toch de ziekenauto te bellen. Die gasten zijn er zo en geven Peter pijnbestrijding en laden hem in. Martien biedt aan om mee te gaan, dat vindt Peter wel prettig. De ambulance vertrekt richting Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg en wij zoeken een beetje verdwaasd onze fietsen weer op. Erik van der Hoeven heeft het voorwiel van Peter geleend want dat van hem past niet meer tussen de remmen. Oscar rijdt weg met de fietsen van Peter en Martien maar ook van Kees en Kees zelf. Kees heeft toch een beetje een tik, hopelijk alleen van de schrik. De politieagent staat ondertussen een beetje beteuterd te kijken bij zijn pylonen waarvan er al eentje aan gort gereden is door een bus. De brandweer is er dan nog steeds niet met de zeep om het spoor van wel 200 meter schoon te poetsen.

We rijden de weg verder af, Flip en Gerard voorop. We gaan niet meer verder naar Hilvarenbeek maar de kortste weg terug.
Flip en ik weten beiden die weg niet, we missen Peter nu al.
We rijden Tilburg in langs het Willem II stadion waar het rommelmarkt is. De stad in lijkt niet zo’n goed idee met al die stoplichten. Ik zie een bordje Rijen. Daar moeten we heen. De stoplichten knippen de groep in tweeën. Ik sla rechtsaf naar Rijen aan de Noordkant van de A58. Rustig peddelen we verder om op de rest te wachten. De rest heeft ons echter niet af zien slaan en een bordje Gilze in de smiezen en kiezen die route langs de zuidkant van de A58. Ik rij nog terug maar zie niemand meer. Dat kan er ook nog wel bij op deze ramptocht, we zijn elkaar kwijt geraakt!
Met Gerard en Erik rij ik naar de May.

Goed en wel thuis, meldt Peter Broeders zijn schade via Whatsapp; sleutelbeen, elleboog, 5 ribben en longen beschadigd. Die elleboog moet zelfs geopereerd.
Ik voel me ellendig, maar Peter nog veel meer.

Beterschap Peter!
Martien bedankt voor het spelen van ziekenbroeder,
Gerard en Oscar voor het thuisbezorgen van de fietsen en wielen.

Ad

Vandaag hebben we de op een na laatste  vakantietocht gereden. Sommige leden hebben hun vakantie er al opzitten, weer anderen gaan juist de laatste weken nog ff genieten. En dan hebben we natuurlijk nog de grote groep pensionado’s die het hele jaar door vakantie vieren! Ondanks al die vakantie’s stonden er weer 17 leden bij het oude gemeentehuis.

Zoals iedere week weer, kwam de vraag wie gaan er met de A of B groep fietsen, en wie gaat de rit leiden en waar gaan we naar toe?  Een rondje Boompjesdijk hebben we nog niet gedaan dit jaar. Helaas stond daar de wind niet echt gunstig voor. Ik stelde voor aan Ad, om pal naar het noorden te fietsen, via Gorinchem naar Meerkerk. Iedereen was het daar snel mee eens, en zo niet dan toch maar richting Meerkerk. Wie kozen er voor de A groep ? Zeven apostelen volgden mijn gebeden. Plots kwamen er nog 10 Wilden bij onze groep aanpikken. Een Bond en Wild gezelschap ging mee op weg richting Gurkum.

“Met de wind op kop, op het grote blad zeventien op een rij iedere zondag komen ze voorbij”zong Gerard van Maasakkers op de cd “Willebrord sessies. Zo ging het vandaag ook, langs mooie riviertjes zoals de Giessen en de Kromme Giessen.  Zo kwamen we via Noordeloos in Meerkerk waar we even gedwongen pauze moesten nemen. Daniel vroeg nog waar we de koffiestop hadden gepland, die had ik bij de brug over het Merwedekanaal bezuiden de Lek gepland.Maar de koffiejuffrouw kwam niet op dagen. Dan maar wachten mannen, nog maar een paar kilometer en we staan weer in de May. Vanaf de brug kregen we de wind in de rug. Onze Werkendamse aansluiter nam  vanaf hier de regie over, om ons via Hoog Blokland en Hoornaar weer terug naar de brug van Gurkum te loodsen. We besloten om door de polder van Werkendam terug naar Hank te fietsen. Vvorige week hadden Peter en Twan hier nog het overtollige water gelost, deze keer hielden ze de plas maar op voor thuis! Rustig aan en gezellig keuvelend  ging het vanaf het Jeppegat naar Hank en de May.  Met  net geen 100 km op onze tellers en een mooi gemiddelde konden we weer terug kijken op een geslaagde tocht. Volgende week onze laatste vakantietocht.

Vergeet je niet aan te melden ons jaarlijkse fietstocht in Zuid-Limburg. (zie mail)

Pierre Boulanger.

Negen B-kleppers vandaag. Met algemene instemming werd ik op voorspraak van Piet gebombardeerd tot leider en Wim kwam die boodschap bij mij brengen. Het zou het rondje ’t Zand worden. Anneke vond het niet zo spectaculair, maar in Heusden waren we vorige weel al geweest en bovendien was de inspraakronde al voorbij. Ze was eigenlijk ook bijna te laat, maar daar kon ze niks aan doen. Dat was deze keer de schuld van Ad. Ik mocht meteen op kop en het was wel leuk om in eigen dorp op kop te rijden. Helaas heeft dat door niemand gezien, vermoed ik. Zo leidde ik de groep door het centrum van dit mooie dorp. Daarna namen Jan en Wim het stokje over. Ze hielden dat best een tijd vol. Wim had extra goeie benen vandaag, misschien omdat hij vandaag 41 jaar getrouwd was met Jeanne. Nog proficiat beiden. Johan had zijn vakantie in la douce France er weer opzitten. Zijn kin was erg borstelig net als bij John Haanskorf vorige week. Nieuwe, moderne  trend binnen WTC? De weg richting  Alphen kunnen we dromen. Om aan voldoende kilometers te komen bedacht Piet ter plekke een rondje rond de kerk van Alphen. We kwamen weer op bekende weg uit en ik mocht het leiderschap weer overnemen. Het was ook iet zo moeilijk. Het waren vooral Piet,Wim, Kees, Jan en Peter Ba. ., die voor een mooi tempo zorgden. In het laatste deel bleek dat menigeen zijn krachten nog niet verspeeld had. Yp kwam als eerste in Dorst aan. Sprintjes werden getrokken bij het viaduct over de A27, bij de brug over het Markkanaal en in het Ruiterspoor in Den Hout. Als ik het goed waren Kees en Piet de sterkste. Al was het rondje misschien niet zo spectaculair, we hebben er toch weer iets moois van gemaakt. Ik heb weer genoten en hopelijk de acht anderen ook.

Anton Knipscheer

Een flinke opkomst, een grote groep fietsers bij het oude gemeentehuis in Made. De A vertrok richting het noorden met gastrenner Kees erbij. Het werd een ouderwets rondje Biesbosch. Ik kan melden dat de laatste keer dat ik dit rondje deed 30 jaar geleden was met wijlen Gerard (Saar) van Boxtel. Een boksmaatje van mijn vader, ook uit Dussen. Een van de grootste karakters in de sport die ik ooit ontmoet heb. Wat een kerel was dat. Maar ik raak nu door emoties even uit de richting. De tocht voerde ook door Dussen, Almkerk en verder naar Woudrichem om via de dijk bij Werkendam de polder der polders te betreden. Hoewel  het er nog steeds schitterend is, is de infrastructuur wel wat veranderd. Niet perse slechter. Ik heb genoten van de tocht. Het weer was schitterend. Nauwelijks wind, heerlijke temperatuur. En dat leidde tot een behoorlijk tempo mag ik wel beweren.

Al die jaren vroeger ben ik dus verkeerd gereden. Altijd ging ik terug via Werkendam en dan direct de Grote Waardweg op. Een van de gemeenste wegen die ik ken. Als we vroeger hard getraind hadden en dan die weg opreden dan leek daar geen eind aan te komen. Terwijl het in werkelijkheid maar 7 kilometer tot de eerste bocht is. Maar het lijkt  eindeloos. Zeker na een harde training en dan de wind op kop. Maar niet deze keer. Ik was verbaasd dat we het industrieterrein opreden. En als slingerend op een gegeven moment met wat draai- en keerwerk op een parallelweg van de Grote Waardweg opreden. Maar niet voordat er even een plaspauze was. Op zich niets bijzonders, de gemiddelde leeftijd is relatief hoog, en oudere heren moeten vaker een plasje. Maar een mevrouw meende daar toch op hoge toon iets over te moeten zeggen. “Die gore urinelucht!!!”. Ze vond het verschrikkelijk dat ze daar nu elke dag elke dag haar hond moest uitlaten. Er werd natuurlijk wel om gelachen, maar zoals ik al meldde, we zijn heren en hebben haar verder niets proberen uit te leggen. Uiteindelijk kwamen we dus toch weer op de Grote Waardweg uit waar er, naar mijn mening, behoorlijk hard gefietst werd. Indrukwekkend vond ik het. Daar pikte nog een oud-renner bij ons aan, ook al afkomstig uit Den Berg! Even verder waren Martien en Johan uit onze groep ontsnapt, Wout dacht er zomaar naar toe te knallen, maar moest er tot zijn spijt achter komen dat die twee een aardig stukje kunnen fietsen. Over de brug van Keizersveer, wilde die zelfde Wout zich al aanmelden als nieuw lid. Ik zou zeggen kom eerst maar eens een paar ritten proefrijden. Rond 11 uur fietsten we de Made binnen, mooi optijd om te genieten van een heerlijk koud pilske!    En een waardig besluit van een prachtige fietstocht.

Groet, Gerard.

Acht B-kleppers waren er om samen een vakantietocht te maken. Jan weer speciaal terug uit Zeeland om de rooie trui niet te verliezen, Piet die trots is op zijn tweede plek, Anneke weer terug van een superreis,Peter B. (niet de bakker), Willem, Yp, Anton en Gerard die deze tocht wel wilde leiden. Allen brachten een goed humeur en een partij goed weer mee. De witte rook van de Amercentrale ging recht omhoog, wat wil je nog meer. In ut Veer ging bijna iemand door het rood stoplicht, maar leider Gerard liet meteen zijn gezag gelden. Maar goed ook, want je weet maar nooit wat de gevolgen hadden kunnen zijn. Via Keizersveer en de Perenboom naar Dussen. Langs het kasteel naar Eethen en daar linksaf. Wat een feestje om met dit weer en deze temperatuur met gezellige mensen  in de polder te mogen fietsen. Onderweg gingen ook mensen ter kerke. Ieder maakt zijn eigen keuze , zei Yp, die steeds achteraan reed omdat zijn gezichtsvermogen wat minder is. Even later reden we al op de dijk bij Wijk en Aalburg. Mooi tempo en gelegenheid voor een praatje. Gerard had nog krachten over, ondanks de vele kilometers van afgelopen week. Naar de Heusdense brug en richting huiswaarts, maar niet via de kortste weg. “Vroeger” ,tien jaar geleden,  waren de vakantietochten maar 70 km. Via Sprang-Capelle  naar de Colafabriek. Ondertussen was Jan op kop gekomen en hij schroefde het tempo wat op. Echter de benen van Anneke waren hier niet zo blij mee. Erg richtingvast is Jan niet, dus regelmatig de vraag: welke kaant?  Anneke vroeg Jan het niet te gek te maken en Jan zei dat hij blij was dat Anneke er weer bij was. “Echt wel”. Handige Willem hoefde zijn diensten niet aan te bieden, want gelukkig reed niemand lek.Via de gebruikelijke weg naar Oosterhout  en Anton werd weer naar huis gebracht. Weergoden en Gerard bedankt, het was een mooie tocht.

Anton Knipscheer