Tijdens de vakantie hebben we bij de sport geen geplande ritten. In deze tijd zien we wel waar we heen gaan, de meeste mensen zijn toch op vakantie. Althans dat is zo’n beetje de gedachte hierachter.
Dat er bij de sport toch wel behoefte is aan een geplande route, bleek al op de app. Meerdere sporters vroegen waar we naar toe gingen en dus nam Erik het initiatief voor een rondje Hoekse Waard.
Bij het gemeentehuis waren op zondagochtend veel renners te vinden. Ook de Sport was met 7 renners goed vertegenwoordigd. Zelf voelde ik me helemaal niet lekker en besloot vol overtuiging niet mee te gaan met de Sport. Maar nadat ik begreep dat zowel de tour als de trim ook best veel kilometers zouden maken en de Sport ruim in het aantal renners zat, besloot ik op het laatste moment toch met de Sport mee te gaan. Dit met het voornemen om lekker in het wiel van anderen te blijven.
Verwoede pogingen om renners van de tour mee te nemen, liepen op niets uit. Ook Johan van Helmond durfde de uitdaging niet aan, maar ik blijf hopen dat hij toch nog eens een keer meegaat met de sport deze vakantie.
Hoewel in Made de wind nog niet echt voelbaar was, waarschuwde Gerben dat deze fiks was en we het eerste stuk vol wind van voren hadden. Na een rustige aanvang werd op de Ruilverkavelingsweg het tempo verhoogd om vervolgens direct weer te stoppen voor een lekke band bij Twan. Ik zag hem door een gat in de weg rijden, waarna de band direct plat stond. Een klassiek geval van een “snake bite” ook wel een stootlek genoemd, waarbij de rand van de velg aan weerzijde twee gaatjes stoot in de binnenband. De band was vlug gewisseld en er werd verder gereden. Aangekomen in de Hoekse Waard leidde Erik ons langs hoekjes waar we nog nooit geweest waren. Leuk om de Hoekse Waard eens anders te rijden.
Er werd binnen de groep lekker gefietst waarbij iedereen kopbeurten pakte, met mijzelf als uitzondering. Ik draaide wel mee, maar eenmaal op kop zakte ik meteen af.
Chris was eindelijk weer eens een keer van de partij bij de Sport. Als geboren klimmer, nam hij bij iedere viaductje de kop over en zag je hem echt genieten!
Ook Twan was weer zichtbaar aan het genieten, zijn conditie wordt steeds beter. Een fijn gevoel nu het Drieluik nadert.
Met Chris op kop verlieten we de Hoekse Waard weer en reden we de Haringvlietburg op naar het Brabantse land. Daar haalden we de Tour in die met een groot peloton stilstonden en aan het kijken waren naar het aangrenzende naaktstrand. Of was er iemand lek gereden? Dat kan natuurlijk ook.
Na de sluizen reden we via Dinteloord en Stampersgat uiteraard nog even langs d’n Elsakker voor een bakske koffie en een punt. Op het terras constateerden we dat we weer lekker hadden gereden en dat we een tempo hadden dat iedereen goed aan kon. Fijn zo.
Volgende week vakantierit II. Iemand een voorstel voor een route?
Een forse groep, welgeteld 16 Tour fietsers verzamelden zich bij de start bij het oude Raadhuis om tegen een forse noordwestenwind in te beuken. Want een forse wind stond er. De temperatuur was aangenaam. Na weken met temperaturen boven de 30°C was de 18 a 20° aangenaam.
Juist na Made werden we ingehaald door de Sport. En ik kan zeggen dat het verleidelijk was om in hun wiel te springen en mee te gaan, ik was niet de enige. Echter met de wijsheid achteraf was gezellig met de Tour meedraaien een goede beslissing.
De typische richting van de wind maakte dat het de zuidkant van de dijken redelijk prettig fietsen was. Maar door Lage Zwaluwe fietsen blijft een verzoeking. Volgens mij is daar de afgelopen 42 jaar nooit enig onderhoud gepleegd aan het wegdek. En zo wel, dan was de kwaliteit matig.
Gretig werd er op kop gereden, men had er duidelijk zin in. En na het prachtige stuk langs de Dordtse Kil, met flink wat wind in de zomer wordt het niet veel Hollandser, al zullen de meningen daarover verschillen. En dan natuurlijk een hoogtepunt, of technisch gezien een dieptepunt, van de rit; De Kiltunnel. Omlaag is een prettige sensatie en de neiging om daar zo hard als je kan omlaag te gaan, valt nauwelijks te onderdrukken. Maar na het eerste deel omhoog ga je natuurlijk kapot op het tweede deel. Het is altijd net iets langer dan je op het eerste deel omhoog kan zien. Maar het blijven leuke obstakels in de rit. En na de tunnel, waar ik per definitie de oriëntatie verlies, weer een stukje terug naar het zuiden. En dat was geen straf.
Weer westwaarts wordt het wat lastiger. Over de dijken door prachtige dijkdorpen. Een mooie route is het. In de winter te taai om te verwerken, in de zomer een feestje. De wind was nu wat van de zijkant. Maar er werd al snel een tweede waaier gevormd. Anders zit er een deel al snel op het kantje. Een vervloekte positie. Maar nu dus niet. En uiteindelijk belandde we natuurlijk in Numansdorp waar velen zich opmaakten om omhoog te knallen over de bruggen bij Hellegatsplein. En dat zou mooi zijn geweest als de brug niet open stond….. Het was een opmerkelijke zaak. Net voordat de Haringvlietbrug dicht ging, was er een lek. Dat bracht enige discussie op gang over hoe lastig het is om na een lekke band de zaak weer op de velg te krijgen. En, nogmaals bedankt Erik voor de tip, bracht mijn bandentang weer een uitkomst. En kreeg ik, opnieuw van Erik, een tip over de tyreslider. Nog kleiner en nog handiger om de band er weer op te krijgen. De discussie leidde uiteraard verder over velgen en merken banden. Totdat het euvel verholpen was. Toen de brug weer open ging, kwam er van beide kanten een onnoemelijke stroom verkeer op gang. En dat allemaal voor één lullig zeilbootje, dat nog op de motor voer ook. Het leidde in elk geval tot wat gesprekken over economie en regels. Er werd niet meer gesprint op de tweede brug. Het ritme was er voor even uit.
Maar op de dijken richting Fijnaart aangekomen, niet in het minst omdat de wind nu veelal in de rug was, werd het tempo weer opgevoerd en meanderden wij met gezwinde spoed richting mijn favoriete brug over de Mark/Dintel bij Oudenbosch. Vraag me niet waarom, maar ik vind het een prachtig bruggetje. En het is de opmaat naar het stuk richting Zevenbergen, alweer over een dijk. Nogmaals een korte onderbreking nabij de Pootweg (ik heb ooit een cursus gehad van iemand die daar opgegroeid is en daar volgens mij nog steeds woont en met haar achternaam Poot heet. Wat verder volstrekt niet ter zake doende is) richting Langeweg. Het betrof de derailleur van Kees. Maar met enig wrikken en wroeten werd de derailleur weer in het goede spoor gezet en konden we de tocht vervolgen met een prachtige sprint over de A16 waar Johan even liet zien hoe je dat moet doen. Nog even wat zwoegen met zijwind over het laatste stuk naar Made waar we afscheid namen na een prachtige tocht.
En weer een warme, zonnige ochtend op zondag 12 juli als we naar het verzamelpunt rijden voor een tourtje met de WTC. Wat ben ik blij met mijn mouwloze zomershirtjes. Ook Marianne had haar shirtje weer aan zag ik bij de start. Arion had er een eigen draai aan gegeven; die had zijn windstopper aangedaan ipv zijn gewone shirtje. Toen hij onze shirtjes beter bekeek, zag hij toch wel verschil. Misschien een idee voor de kledingcommissie ook mouwloze shirts voor de mannen in te kopen?
De tourgroep vertrok met een groep van 13 heren en twee dames. Op verzoek werd er iets rustiger van start gegaan dan de voorafgaande weken, zodat iedereen wat in kan fietsen en zijn plekkie kan zoeken. Dat rijdt toch net wat lekkerder dan gelijk in de beugels. Via de Oosterhoutse bossen lekker in de schaduw naar Bos en Co en achter camping ’t Haasje naar de Flaassendijk. Bij Hulten konden we even pauzeren om een passerende trein voor te laten gaan en daarna ging het door naar Gilze om via de Rielsebaan naar Goirle te fietsen. Ondanks de vele fietspaadjes en bochtjes zat het tempo er goed in. Via de Beeksedijk reden we naar Hilvarenbeek. Het bosrijke fietspad van de Lage Mierdeseweg werd gevolgd en bij golfclub Midden Brabant werd linksaf geslagen. Op zoek naar koffie en gebak bij Herberg “In den Bockenreyder”. Dat idee hadden meer mensen die ochtend. We vonden een schaduwrijk plekkie tussen de prularia en ezelhok. Voor een aantal van ons was het de eerste keer dat ze daar kwamen en waren verrast over de locatie en ambiance. Het is altijd leuk om daar de Brabantse menukaart en opschriften te lezen en onder het genot van een bakkie koffie met appeltaart en heerlijke slagroom, lekker bij te kletsen. De ober vertelde dat het waarschijnlijk zo druk was omdat iedereen voor de echte hitte op tijd thuis wilde zijn. Ik hoopte voor hem dat hij gelijk had, anders had ie nog een druk dagje voor de boeg. Na twee bakkies werd de terugtocht weer aangevangen want de temperatuur steeg nog steeds naar zomerse waarden.
We reden retour door het landgoed Utrecht richting Poppel. Na een klein stukje België aangedaan te hebben, via Groot Bedaf naar Alpen en de snelweg bij Raakeind over. Niet via maar deze keer achter Molenschot langs gereden. Via de bekende wegen door Dorst en fietspad Hoevenstraat in Oosterhout weer naar de May onder een vrolijk schijnend zonnetje. Thuis aangekomen zag ik op Strava dat we 106 km. gereden hadden met 31 persoonlijke prestaties bij 30 graden. Geen wonder dat ik even moest afkoelen voordat ik smiddags naar een feestje ging. Gelukkig kon ik daar verder afkoelen en het verloren vocht aanvullen met wat biertjes.
Daar waar de Sport een ploegentijdrit had en de Trim een heuse Toer de Frans, had Gerard van Oerle een Tour de Bleskensgraaf bedacht. Waarschijnlijk geïnspireerd door de route langs Schelluinen richting Soesterberg, werd ook deze week het veen-weide landschap bezocht. Daar waar het water altijd hoog staat om de grond goed te houden en waar alleen gras groeit en koeien grazen.
We hadden best een grote groep. Bij het vertrek telde ik even en verwachte 14-15 renners. Maar omdat Erik (keertje rustig aan) en John (moe van het klussen bij moe) besloten met ons mee te gaan i.p.v. Sport bleken we op 17 te zitten. We kozen dit keer maar meteen voor langs de snelweg blijven om zo de afgesloten wegen in Uppel te vermijden. In Sleeuwijk rijden we rechtdoor naar de dijk, dat vind ik altijd iets veiliger, hoewel …. als je van het fietspad de weg op moet, kun je dat ook onveilig doen zie ik gebeuren.
Na de Gorinchemse brug gaan we dus weer via Schelluinen maar in plaats van naar Hoornaar slaan we nu linksaf om door dit mooie gebied te rijden. Veel water, lintbebouwing met fraaie huizen, koeien, zwanen (één hele grote… van polyester). Sommigen herkenden stukken van de schaatsroute “De Molentocht” die we nog konden schaatsen toen de winters nog koud waren. Door de slingerende weg en paaltjes bij de dorpen, is het wel goed opletten. We hebben nu westenwind tegen maar ook opvallend veel koptrekkers. Ik dacht “vandaag begin ik achterin en als het nodig is, ga ik wel naar voren”. Ik ben niet één keer voorin geweest. Kon ik mooi kijken of iedereen goed in het peloton bleef. Ook dat ging prima.
Na Bleskensgraaf gaan we linksaf, behalve Erno, die herkent de weg waarschijnlijk en wil nog even een rondje Molentocht doen. De rest niet dus Erno moest terugkomen en mee terug naar het zuiden. Het viaductje over de A15 doemt op. Wesley hoopt nog even dat we daar niet over hoeven, maar dat moet wel… het is een steil ding. Het volgende klimmetje is de treinbrug “bij het wielerbaantje” (De Baanhoekbrug). Dit is blijkbaar de laatste keer voorlopig want die gaat na dit weekend voor een jaar dicht. Allemaal even op letten want die zit toch regelmatig een keer in een rondje en alternatieven zijn schaars en vervelend druk.
We blijven nu op de dijk langs Dordrecht zuid en dan linksaf naar Moerdijkbrug… maar helaas die is afgesloten. Dan maar rechtdoor naar het fietspad langs de Dordtsche Kil. Ook helaas. Daar rijden we ons vast op een hekwerk. We moeten een eind terug en komen zo op de landelijke route langs de Dordtse Biesbosch in een stiltegebied. Over de Moerdijkbrug nemen we de route langs Blauwe Sluis. Dan moeten we wachten, iemand is zijn bidon verloren en die moet opgehaald. Mooi stukje inhalen dus, zo kom ik toch weer goed op kop. Nog even wat calorieën verbranden want Flip heeft beloofd om die aan te vullen met koffie en gebak ter ere van zijn 70e verjaardag. Ik vind dat ik goed mijn best gedaan heb, dus de spuitbus met slagroom moet er ook aan geloven. Lang leve Flip en dat we allemaal maar zo mogen fietsen op ons 70e!
WTC Made werd als “WTC Piet van Dijk” opgericht op 1 april 1976. Wat toen wellicht een grap leek, blijkt nu een vereniging die na vijftig jaar nog springlevend is! In het weekend van 27 en 28 juni 2026 werd dit gevierd met een fiets twee-daagse en een feestmiddag/avond.
Om het gouden jubileum te vieren, had de feestcommissie de leden uitgenodigd om een tweedaagse te fietsen naar Soesterberg en De Bilt. Ruim dertig mensen gaven zich hiervoor op. Normaal is dit qua afstanden geen probleem, maar het kostte de organisatoren veel hoofdbrekens door de uitzonderlijke hitte en de aangekondigde code rood. Na veel wikken en wegen ging de tocht wel door, maar met een aantal maatregelen om het minder zwaar te maken en zo veilig mogelijk te houden. Er werd om 7.30 uur vertrokken, de tour en de trim reden gezamenlijk een rustig tempo, er was een extra tussenstop met ijsjes en koel water (verzorgd door leden die liever niet fietsten maar er wel graag bij waren), er was een eventuele mogelijkheid om af te stappen en de fiets op de auto te zetten omdat er nu een aantal leden met de auto richting Soesterberg reden. Met deze oplossingen was iedereen blij en zo was het ook prima te doen. Een mooie rit en met wat omleidingen door wegwerkzaamheden arriveerden de tour/trim renners na 95 km rond het middaguur bij restaurant Soesterdal naast de landingsbaan van het bekende voormalige vliegveld Soesterberg. De Sportploeg had een eigen route van 138 km. en arriveerde niet veel later. Na een korte opfris- en verkleedpartij achter de door Gerard Koops geïmproviseerde kleedkamer, kon er gezamenlijk genoten worden van een heerlijke lunch.
Tegen 14.00 uur werd een kleine wandeling gemaakt over de startbaan naar het nabij gelegen Nationaal Militair Museum. Daar stonden twee enthousiaste gidsen klaar in de koele airco om een tour door het museum te verzorgen. Het werd een interessant verhaal en de gidsen hadden zich nog extra verdiept in de “dienstfiets”. Er was bijvoorbeeld een vouwfiets te zien die militairen meenamen bij operatie Market Garden als ze met de parachute uit het vliegtuig sprongen. Ook de rondleiding binnen in de Chinook helikopter werd zeer gewaardeerd. Die dingen zie en hoor je vaak overkomen in Made of als je bij Gilze fietst. Nu kon je er met de hele groep eens binnen in staan en van een expert horen wat deze hightech machine allemaal kan. Na het museumbezoek volgde weer een omkleedsessie om nog een stukje te fietsen naar Hotel van der Valk in Den Bilt. Nadat iedereen weer fris en fruitig was, kwamen de verhalen op het terras los en de kelen werden gesmeerd. Om 20.00 uur mochten we binnen aanschuiven voor een uitgebreid en lekker drie gangen menu en werden de calorieën aangevuld. Om deze warme feestelijke dag gezellig af te sluiten, werd er op het terras nog een lekker afzakkertje gedronken waarbij we getrakteerd werden op een lichtshow (het onweer duurde die nacht tot een uur of vier!).
Zondagochtend schoven we om 7.30 uur aan bij het ontbijt, de een wat frisser dan de ander (omdat de airco niet op alle kamers even actief was) en om 8.15 uur konden we verzamelen en de tassen inleveren bij onze verzorgingsploeg. Door het onweer en de regen van die nacht, was het zondagmorgen wat koeler om terug te fietsen. Deze zondag fietsten we in diverse oude clubshirts; een mooi gezicht. Na de foto met deze retroshirts kon de terugtocht worden gestart in dezelfde samenstellingen als de dag ervoor. In het eerste stuk was het wegdek nog nat en lagen er veel takken en viezigheid op de fietspaden. Het duurde niet lang bij de TT voordat er LEK geroepen werd. Ook een tweede LEK volgde iets later. Gelukkig bleef het daarbij. In Culemborg gingen we gezellig met het pontje over en net voor Arkel werden we weer verwend door onze verzorgingsploeg met banaantje en koel water. We arriveerden rond half een in Made na 84 km. De sportploeg had ook op dag twee weer ruim 130 km. gereden; chapeau.
Even eten, opfrissen en rusten en toen kon de feestkleding aan, want het jubileum werd verder gevierd met een tuinfeest met barbecue bij ons in de tuin. Hierbij waren naast de huidige leden met partner, ook ereleden en oud-leden met speciale verdiensten, uitgenodigd. Het was een gezellige drukte en het weer was perfect. Voorzitter Ad van Wesel heette iedereen van harte welkom en bedankte de sponsoren die dit mede mogelijk hadden gemaakt. En hij had nog een verrassing in petto; onverwachts riep hij alle WTC leden bij elkaar voor een ingelaste Algemene Ledenvergadering. Dit was nodig was om, volgens de statuutregels, namens het bestuur een voordracht aan de leden te kunnen doen voor een nieuw Erelid en zij moesten daarover gaan stemmen. Daarvoor werd Flip Segeren naar voren gehaald en werden zijn verdiensten voor de club tijdens zijn 29 jaar lidmaatschap en 24 jaar! in het bestuur opgenoemd ter onderbouwing van het bestuursvoorstel; kledingman, ziekenbezoekjes en fruitmandjes, sociale en gezellige sfeermaker in de club, koptrekker, bandenverwisselaar en bochtenveger tijdrit parkoers. Na deze opsomming, kon de ledenstemming gehouden worden. Flip werd unaniem tot Erelid van de club benoemd! Hij kreeg van WTC Made een mooi beeld van een fietser voor dit mooie moment.
Tijdens de rondvraag van de vergadering bracht oprichter, eerste voorzitter en Erelid 1 Kees Reniers nog wat zaken in voor de vergadering die positief ontvangen werden. Toen was het hoog tijd om met een hamerslag de vergadering te sluiten, de notulen van deze vergadering volgen. De jubileumcommissie (Peter Kuijpers, Corné Schoenmakers, Thijs Hillen, Gerard Koops en Ad van Wesel) en gastvrouw Anneke werden door Flip in het zonnetje gezet voor het organiseren van dit prachtige weekend. En toen was het tijd om met lekker eten en drinken het jubileum passend te vieren.
Er werd lekker bij gekletst en vele herinneringen opgehaald. Ook het kleine museum van de club wat was ingericht met de hoogtepunten in het 50 jarige bestaan, was aanleiding voor toelichtingen en sterke verhalen van (oud) leden. Het bleef nog lang gezellig en aan de plannen te horen die daar ontstonden, kan de club voorlopig zeker nog vooruit.
We zitten met nieuwe warmterecords deze week dus als ik de route uitkies voor deze dag, neem ik er eentje met veel schaduw. Omdat het vannacht geregend heeft, valt het bij het vertrek ook nog wel mee. Wat ook meevalt, is de opkomst van 13 tour-rijders, want in de app zag ik wat afmeldingen, vooral van mensen die het Powerweekend te veel kracht vinden kosten. Zo niet Flip trouwens, 2 dagen geweest en toch aan de start. En scherp, want hij heeft de route die ik gestuurd heb, bestudeerd en weet dat daar een stukje bij zit waar je beter niet kunt komen. In de Rith ligt split of grit weet hij te melden. We willen natuurlijk geen schuivers en zeker ook geen lekke banden. Daarop besluiten we de route wat aan te passen, direct naar Rijsbergen en dan langs Hazeldonk in plaats van langs de Galderse meren. Helaas mocht dit niet baten, want ondanks dat we de steentjes vermeden, kwam de teller voor lek toch op 3. Ik denk het record voor dit jaar in één rit. Met dit weer is het niet erg om even stil te staan. Daar krijg je geen kou van, sterker nog, juist bij dat stilstaan voelde je goed hoe warm het is als je geen rijwind hebt. Bij alle drie de lekke banden werd de dader in de vorm van steentje of andere scherpe dingen niet gevonden. Dat is altijd wat zorgelijk voor herhaling, maar de lekke banden waren bij drie verschillende fietsen. Er werd bediscussieerd wat nou het beste merk banden is… daar kwamen we niet uit. We waren het wel eens dat nu we minder hard oppompen dan in het verleden (door bredere banden) we toch wel minder lek rijden. Het rondje gaat over veel typisch Brabantse weggetjes met bomen. Lekker veel schaduw maar wel veel draaien en keren en heel veel tegenliggers. Ook bij ’t Zand moeten we weer van de geplande route afwijken. Een wegafsluiting maakte het rondje iets groter. Maar uiteindelijk fietsen we toch maar twee kilometer meer dan gepland dus daar verwacht ik geen ingezonden brieven over want nog mooi voor de echte hitte komen we weer in Made aan. Goede training voor de jubileum 2-daags volgend weekend. Dan wordt het ook weer tropisch warm maar daar raken we steeds meer aan gewend. Ons afsluitend feestje lijkt ook mooi weer te krijgen. Van de week gaan we alles klaarzetten daarvoor. Ik kijk er naar uit!
Deze zondag 12 april zijn er blijkbaar veel andere activiteiten, want ondanks fris maar wel mooi fietsweer zie ik een wat kleinere groep als ik bij het oude gemeentehuis aankom. Nog wel ruim boven de 50% opkomst maar we waren de drukte gewend. Als tour groep gaan we eerst naar Baarle en dan langs de grens onder Breda door om dan westelijk van Breda weer omhoog te rijden, passend bij de zuidelijk wind van deze ochtend. Ik wist nog dat we vorig jaar een rondje reden wat in mijn beleving een beetje om het dorp Baarle Nassau ging. Dus die even uit Strava gevist en GPX van gemaakt. Nog even gekeken en leek wel goed om te volgen. Verschillende mensen hadden hem ook op hun navigatie staan, wel fijn is als je het rondje zelf niet goed kent, dan kun je samen kijken. Als we vertrekken, blijken we met 10 renners te zijn. Maar dat duurt niet lang. Peter Bastiaanse merkt bij Oosterhout al dat het toch niet verstandig is om tegen de 100 km te gaan fietsen. Hij wil terugdraaien. Ik “interview” hem nog even serieus om te horen wat er aan de hand is en of we hem echt alleen terug kunnen laten rijden zoals hij zegt. Blijkt dat hij al een paar dagen niet lekker is en heel slecht geslapen heeft met een kop vol snot… Ik vertrouw er op dat hij goed thuis gaat komen en wij trekken ons weer in gang. Het gaat via bekende wegen naar ’t Zand en dan naar Baarle. De wind is al weer harder dan ik verwacht had. Er wordt een carrousel georganiseerd op kop. Zes renners draaien lekker door en de anderen proberen daar achter te schuilen. We proberen de snelheid niet op te laten lopen maar gewoon de inspanning te verdelen. Voor Baarle loopt de route inderdaad anders dan ik hem normaal zou doen. Maar uiteindelijk pakken we toch een stukje centrum mee. Maar we hebben ook iets gemist want de route geeft aan dat we er af zijn. Maar we zien een bordje Ulicoten en daar moeten we heen, dus dat is gemakkelijk weer op te pikken. Met wind nu vooral opzij gaan we naar Meer. Ik zit met Corné op kop als hij zegt… “hadden we hier niet links gemoeten?” Inderdaad, niet goed op de routeplanner gelet. Na 100 meter draaien we terug. Maar iedereen is blij met dit stukje want we zien een prachtig 19e -eeuws huis dat niemand had willen missen. Terug op de route gaat het naar Meerseldreef en richting Hazeldonk. Daar zien we verkeersregelaars op de weg. Die laten ons door ondanks de borden. Dat is mooi. Maar het blijft niet goed gaan. Net voor de Galderse meren komen we bij een kruising met weer verkeersregelaars en nu moeten we wel stoppen. Met nog drie andere fietsclubs die daar opgehouden worden, zijn we getuige van een wielerevenement: Toekomstcup Omloop van Breda en Galder; 2026_Technische-gids_Omloop-van-Breda_Versie-1.pdf
Ziet er professioneel uit met voorrij auto’s , motoren en heel lang wachten voor het peloton voorbij komt. Misschien hebben we wel de nieuwe Marianne of Demi gezien, maar we zijn het er allemaal over eens dat we dit wel hadden willen missen. Via Effen gaan we de Rith in. Daar heeft Corné een variant die prima is. De routeplanner sputtert flink tegen natuurlijk en op het moment dat we volgens mij weer op de bekende route zitten, blijft hij dat doen. Hoe kan dit nu? Maar dan herinner ik met dat we vorig jaar daar ook in een wielerwedstrijd terecht kwamen. Wellicht dezelfde? Toen moesten we verplicht met de route meefietsen van de verkeersregelaars. Terecht, niet er tegen in, maar daardoor de rare variant uiteindelijk door het fietstunneltje. Dat doen we deze keer niet. We nemen de route die we altijd rijden en dan via Prinsenbeek en Elsakker. Wij kunnen daar gewoon voorbij rijden zonder te stoppen. Nu lekker wind mee en zo touren we weer naar de May. Sommigen rijden nog een paar kilometer verder om op de honderd te komen. Ik vind het prima zo, weer lekker getraind.
Het is vandaag “Stille Zaterdag” maar aan de start van onze WTC tochten hoor ik een vrolijk geklets. De opkomst is wel wat minder dan afgelopen weken. Mensen zijn waarschijnlijk eieren aan het verven, of thuis nog aan het bijkomen van het prijskaartje van die dingen. Want waar we het allemaal hebben over de hoge dieselprijs, zijn eitjes van € 0,39 per stuk helemaal duur geworden. Goed voor onze klanten, zal ik dan maar denken. Hopelijk is het goede weer dat er aan komt naast lekker voor wielrenners ook het einde aan de vogelgriep zodat de eieren die wij eten om te herstellen na een lange tocht, ook weer op normaal niveau. Maar terug naar de start. Ik tel een mannetje of 14 dus geen noodzaak om te splitsen deze keer. En Marc de Peijper wil vandaag de Sport uitproberen, dus gaan wij met 13 op pad. Via Blauwe Sluis rijden we richting Moerdijk en dan willen we over het industrieterrein. Maar ik zie van een afstandje al dat de brug net voor het industrieterrein dicht is. Wat normaal beter nieuws is dan dat hij open is… maar nu is de weg dicht. Even denk ik nog dat we over het fietspad er wel langs komen maar op het fietspad staat een grote zak om fietsers tegen te houden. Nee, niet zo’n gewaardeerde verkeersregelaar, maar echt een big bag met zand of zo er in. Dan gaan we dus even linksaf richting A17 en over de Rode Vaart brug daar en de parallelweg naar het punt waar we weer op de route kunnen komen. Op het fietspad merk ik dat de wind toch wat eerder aan het aantrekken is dan ik op de app gezien had. Daar zou het pas om tien uur van windkracht 2 naar 3 gaan, maar we krijgen nu al een pittige wind van voren. Hmm, dan is het nog lang naar het meest westelijke punt van onze tocht: De Boompjesdijk vlak bij het Volkerak. We hebben wel mooie wegen waar de wind steeds een beetje uit dezelfde richting blijft komen, dus kunnen we ronddraaien en daar doet ook nagenoeg iedereen aan mee, wat de “wind op kop tijd” per persoon behoorlijk verkort. Helemaal vlekkeloos en rustig gaat het nog niet maar wel beter dan een paar weken terug. Na de Boompjesdijk moeten we even op adem komen en ik zie krentenbollen, repen en andere caloriebommen naar binnen geschoven worden voor deel 2. Met wind in de rug wordt het namelijk niet persé makkelijker, want dan willen we natuurlijk onze snelheid wat opkrikken. Binnen de kortste keren zijn we in Stampersgat. Via Oudenbosch rijden we naar de bekende Lammegatsebrug. Traditioneel een stuk waar we bij westenwind even boven de veertig rijden. Dus doen we dat nu ook maar niet zo gek dat de groep uit elkaar valt. We pakken het industrieterreintje in Zevenbergen om via het fietsbruggetje op het fietspad richting de May te rijden. Het valt mij op dat Leo die op kop rijdt nu, even af lijkt te remmen. Hij ziet een bestelauto van Albert Heijn en denkt dat Twan besloten heeft nog wat repen aan ons te komen uitreiken. Maar dat is ijdele hoop, de deuren blijven dicht en hij zal het toch met de zelf meegebrachte spullen moeten doen.
Op het viaduct over de HSL worden de benen nog een keer getest. Nu lijken bij sommigen toch de benen niet meer optimaal te zijn en moeten we echt hergroeperen. Het laatste stuk doen we niet meer te gek en zo komen we na een lekker tochtje bij al wat aangenamer (warmer) weer thuis. Als het goed is zet de temperatuurverbetering nu door en gaan we op voor mooi fietsweer op tweede paasdag.
Ook deze week weer een fraaie lentedag die al meteen start met een zonnetje. Op de jaarkalender staat een rondje Willemstad met Gerard. Maar Gerard heeft deze ochtend een taak bij de Houtse Linies dus heeft het leiderschap overgedragen aan Flip. We vertrekken onder zijn leiding richting het westen. Dat gaat lekker en is bij de koude wind helemaal niet zo slecht. Het gaat op hoog tempo maar concluderen al vroeg dat het op de terugreis wel eens pittig kan gaan worden. Want ondanks dat de weerapp voorspelde dat het maar windkrachtje 2 is, zie ik de windmolens onderweg pittig werken. Heel goed bij deze energieprijzen, maar ons gaat dat energie kosten. Want bij koude wind heb je meer weerstand lijkt altijd. Klopt dat? “Ja — koude lucht geeft bij dezelfde windkracht méér weerstand dan warme lucht.Dat komt doordat koude lucht dichter is: er zitten meer luchtmoleculen per liter, waardoor je bij dezelfde snelheid en windkracht door “meer lucht” moet duwen. Dat verhoogt de aerodynamische weerstand merkbaar” (Bron: The Cyclist).
Net na Willemstad is het zover. Flip en ik hoeven de koptrekkers nu niet meer te vragen rustig aan te doen. De snelheid zakt vanzelf naar rond de dertig. We moeten nog even wachten op een sanitaire stop van Bert. Maar die blijft wel heel lang weg. Dus ik ga maar eens even terug. Ik zie dat hij zich weer helemaal aan het kleden is. Hij had een “Tom Dumoulintje”, hopelijk is de buikpijn voor de rest van de tocht weg. We toeren via Heijningen en langs Fijnaart komen we uiteindelijk bij Standdaarbuiten weer op bekende wegen en hoor ik om me heen “oh, zijn we hier?”. Nu is het nog even doortrappen richting Lammegatsebrug en dan langs Langeweg. De snelheid blijft goed. Misschien helpt het dat Anneke en ik aangekondigd hebben dat we op koffie met gebak trakteren in Made. Daar heeft iedereen wel zin in na deze tocht. Want temperatuur en pittig trappen vraagt om aanvullen van de energie.
Bij het Trefpunt is het goed toeven in het zonnetje. We vieren dat Anneke en ik 40 jaar getrouwd zijn. En dat betekent ook 40 jaar samen fietsen. Want tot ons trouwen in Nispen in 1986, fietste Anneke nog niet echt omdat ze voetbalde en tafeltenniste. Na de verhuizing naar Helmond was dat over en ging ze met mij mee fietsen. Ook een mooi jubileum dus. Op bijgaande foto zie je ons in 1989 voor het eerst in de bergen. En niet de minste: hier aankomst op de Mont Ventoux. Vele jaren, bergen en veel wind tegen nog altijd met plezier op de fiets met onze fietsmaatjes. Dan is even vieren wel gepast 🙂
Ook dit weekend is het weer goed fietsweer. Wel fris aan de start, onze thermometer geeft 4 OC aan, maar met alle kleding van de huidige WTC set aan, gaat het wel (=korte broek, lange broek, korte mouwen shirt, lange mouwen shirt en windstopper). Het zonnetje er bij en niet te veel wind, dus ik heb er zin in. En ik ben niet de enige. Deze week 36 sportievelingen aan de start, en dat terwijl er geen brunch is naderhand. Ik tel even en zie meer dan twintig mensen die waarschijnlijk met de Tour mee willen, dus dan gaan we voor de veiligheid van onszelf, maar ook van de andere weggebruikers, weer splitsen. We laten de Sport en de Trim eerst vertrekken om wat duidelijkheid te krijgen en dan gaat de helft met Gerard mee voor iets van ’t Zand linksom en (iets meer dan) de helft met Flip en mij mee ook voor ’t Zand, maar dan rechtsom. Op Den Hout zien we dat iemand van de Trim stil staat. Het is Marc, ik weet niet wat hij aan het doen is, maar zijn mede-Trimmers gaan er blijkbaar vanuit dat die wel terug komt. Dat doet hij ook, maar voor Marc mooi meegenomen dat wij net voorbij komen. Via bekende wegen komen we bij het stoplicht van het “Polen-hotel”. We staan allemaal stil maar niemand heeft op het knopje gedrukt. Corné die het dichtst bij het paaltje staat, zegt dat dat “in Wagenberg ook nooit hoeft”. Dat geloven we allemaal meteen, en bij de rotonde aldaar hoef je ook nooit lang te wachten. Ik moet zeggen, het stoplicht springt ook zonder knopjedrukkerij op groen, dus de lussen in de weg hebben blijkbaar gezien dat er een Erpelrooier aankwam. Het zonnetje trekt ondertussen wat aan, maar de wind ook. Bij ’t Zand is een paardenevenement dus even opletten met trailers en auto’s die daar moeten zijn en de vele modder op de weg. Ook auto’s moeten opletten maar doen dat niet altijd zo te zien aan de kop-staart botsing. Wij rijden door naar Alphen en dan weer op bekende weg van dit rondje. We besluiten niet door de Slingerdreef te gaan maar er omheen “langs de kranen”. Nu krijgen we een beetje wind mee. Na toch een paar honderd meter Slingerdreef rijden we langs Bavel en Dorst weer huiswaarts. Om aan de 70 kilometer te komen, plakken we op het einde nog de Poolse dreef er aan. Niet zonder discussie want het Munnikenhof gaat dicht en “wanneer was dat ook weer?”; we gokken het er op en terecht, want de weg gaat morgen pas dicht, zeggen de borden. Dus volgende week moet je daar niet zijn. We komen nu bij afslagen naar andere dorpen en dunt de groep hard uit. Er zijn er 2 uit Wagenberg, 3 uit den Hout en eentje uit Lage Zwaluwe. Dus dan nog maar 6 Mayse meese over. Maar daarvan maar 2 ras-echte… Flip en Johan van Helmond. De rest allochtonen…. Maar daar merk je bij het fietsen niks van.
WTC Made op facebook 
WTC Made op Strava
