Na gisteren een rondje van 150 km gereden te hebben, dacht ik vandaag lekker te gaan uit bollen. Inderdaad dat dacht ik. Maar mooi niet dus. Ons groepje deze ochtend was gelijk ook de grootste groep met maar liefst elf man en vrouwen. Met Ad v D, oudgediende Fip, Wim R, Peter Korse en Peter Kuijpers, John de Wijs, Johan S., Peter Bastiaansen, Petra en onze leidster voor deze dag Helene. Zij wou zo graag een keertje naar de Haringvliet, dus zo gezegd zo gedaan.
Prima fietsweer deze ochtend dus wat moet een mens nog meer? Fietsen natuurlijk, het gas erop, volle bak, wind tegen, wind in het hol en daarna met een voldaan gevoel weer thuis in de zetel neerploffen met een Kwaremont binnen handbereik.
Half negen dus tijd om te vertrekken. Op naar de Moerdijkbrug. Met Flip, Ad en Peter Korse roulerend werd de beklimming zo genomen om daarna de Kiltunnel in te duiken. Dat ging nog wel, maar daarna omhoog sloeg de verzuring flink toe. Zere benen. En ik dacht nog wel dat het een makkie zou worden vandaag…..
Na de Kiltunnel ging het door het mooie polderlandschap over smalle weggetjes en mooie dijken naar Strijensas. Flip kende hier prima de weg, dat is maar goed ook want anders waren wij hier nog aan het rondtoeren.
Helene hield de boel goed onder controle en zorgde er voor dat het tempo niet te gek werd. Numansdorp kwam in zicht en een paar kilometer verder de Haringvliet. Helene in haar sas natuurlijk, maar moest toegeven dat het toch wel een paar pittige stukjes bergop ging. Ze waren goed aan het werk hier maar wij als fietsers hadden hier weinig last van gelukkig. Na de Haringvliet doken wij Willemstad binnen om een bakske te doen met een appelpuntje. Aangekomen bij de haven hoorde ik al roepen ”Doorrijden, doorrijden”. Ik dacht wat is dat nou? Zit daar de WTC De Tussenstop op het terras. Met een oud collega van mij. Gezellig toch!!
Bij die gasten is het meer tussenstop als fietsen hahahaha. Maar leuk om ze weer eens te zien. Mijn oude baas was er ook bij.
Nadat wij de koffie met de appelpunt burgemeester hadden gemaakt, gaf Helene weer het sein om te vertrekken. Even tellen of iedereen er was en niemand per ongeluk op het toilet was blijven zitten, en toen weer op pad.
Op naar Tonnekreek en daarna naar de Klundert. Met een lekker tempo en het meeste met de wind in het hol reden wij via Zevenbergschen Hoek terug naar Made. Het was weer een tof ritje deze zondagochtend en dat beloofd veel voor de volgende keer.
Met Remco en Mathieu in de hoofdrollen en de Kwaremont binnen handbereik werd het wel een zeer geslaagde zondag.

Met vr gr De Pakhaas 🐰😀

Vandaag ook weer heerlijk fietsweer, het is bewolkt, maar af en toe komen er stukken blauw tussendoor. Voor de Tour/Trim staat er een ritje naar Dinteloord op het programma. Het vertrek is even een beetje rommelig – want waar rijdt welke ploeg nu – als we met 3 groepen in dezelfde richting vertrekken. Zoals ik even heb gekeken voor het vertrek zijn we met 6; Piet, Bert, Melody, Marielle, Antoon en ik. Maar ik hoor ook een stem achter me die ik nog even niet kan thuisbrengen. Even later komt Rachel naast me rijden. Ze wil vandaag eens met ons meerijden en da’s geen enkel probleem natuurlijk. Bij het viaduct over de A16 trekken we een eerste sprintje. Bert en Melody zoeven me voorbij en Rachel is inmiddels al lang en breed boven. We rijden door Langeweg richting Zwartenberg en dan weer naar Zevenbergen. Bij Zevenbergen nemen we het fietsbruggetje en op de dijk langs de Mark word ik afgelost. Iedereen neemt een stuk kopwerk voor zijn rekening. Over het viaduct bij Standaarbuiten schakel ik op en probeer vanaf de 2e rij de sprint bij dit viaduct wel te winnen. Maar ook hier stuiven Rachel, Melody en Bert me voorbij terwijl ik toch echt 36,5km/h op mijn Garmin zie staan. Ik zet m’n pruillipje op en laat het er verder maar bij; ik rij ze straks in de open West Brabantse polders bij Dinteloord wel aan gort. 😊
En in die open polders zie je al snel de silo’s van de suikerfabriek, maar je bent dan nog lang niet in Dinteloord of eigenlijk Stampersgat. We maken nog een flinke lus en rijden we Dinteloord binnen. Ik heb Melody beloofd dat het vanaf hier allemaal wind mee is, maar de wind wil nog niet echt naar het westen draaien en we hebben dus nog een flink stuk waarbij we de wind net niet helemaal mee hebben. Het rijdt evengoed een stuk soepeler dan wind tegen in een open polder. Het wordt tijd voor een banaantje en ook even een sanitaire stop. In Oudenbosch is de weg nog een stuk opgebroken en rijden we een stukje om, maar we zijn al weer snel op de route die nu over een flink gedeelte over ordinaire klinkers gaat. Vervolgens nadert Etten-Leur al en rijden we vanaf Etten-Leur in een fors tempo met de wind in de rug naar de molen. Vanaf hier is het allemaal bekend terrein. Prinsenbeek, De Elsakker en nou vooruit dan, …nog een laatste sprintje bij het viaduct over de Mark. Bij Wagenberg zwaai ik rechtsaf en rijdt de groep de laatste kilometers van deze zondagochtend.
Volgende week DH-DH-DH. Zin in!!

Rene

’s Morgens weer stress, geen reactie van Rachel, komt ze wel of niet, of op het laatste nippertje.
Het laatste blijkt het geval, net als de afgelopen weken. Dus alles klaar gezet zodat we meteen weg kunnen. Onderweg naar het oude gemeentehuis zegt Rachel al dat ze het benauwd heeft.
Klokslag 8:30 uur vertrekt Kevin voor zijn rondje rondom Roosendaal. Ik er meteen achteraan. Als ik me even terug laat zakken zegt Sandra, “Rachel is met de TT mee”.
Misschien een verstandige keuze omdat ook 3 Sport mannen bij ons aansluiten. John, Twan en Peter V. Nog veel vakantiegangers in september. Verder zijn Sandra, Marino, Kevin, Erno en ondergetekende van de partij. Een klein groepje ondanks de samenvoeging van tour en sport.
Ik voel al snel dat de benen niet soepel draaien. De vrijdag training is in het water gevallen, dus ik weet dat mijn diesel vandaag heel langzaam op gang gaat komen.
Bij de rotonde van Zevenbergschen Hoek slaat Kevin linksaf, echter zo komen we niet in Roosendaal. Dus draaien we de hele rotonde om en gaan door richting Zevenbergen. Besloten wordt dat John de route vanaf nu zal leiden. We rijden door Zevenbergen verder richting Klundert.
Ik vraag me af hoe we nu uiteindelijk naar Roosendaal gaan rijden.
Aangezien ik in Roosendaal werk en nog weleens op de fiets ga ken ik allerlei variaties naar Roosendaal en terug. Echter de route die we vandaag nemen staat niet op mijn programma.
Aangekomen bij het viaduct onder de A17 gaan we de snelweg volgen en blijven deze volgen tot aan Roosendaal.
Hier komen we aan op industrie terrein Borchwerf. Ik denk nog, gaan we nu echt richting Polytec, daar moet ik morgen pas weer zijn. Gelukkig nemen we uiteindelijk niet de afslag rechtsaf bij het magazijn van de Primark maar steken hier over. Ik weet dat er nu 2 hele leuke klimmetjes komen voor de klimgeiten onder ons en wat minder voor de mindere klimmers.
Echter tot mijn verbazing gaan we na de 1e klim rechts af; ik denk “waar gaan we nu naar toe”?
Komen we even later bij het Wielerbaantje van Roosendaal uit. Wel leuk, want ondanks dat ik hier een 300 meter vandaan werk, ben ik hier nog nooit geweest.
Dus even 2 rondjes gereden op het mooie baantje en daarna een bananen en plas pauze ingelast.
Hierna de route weer vervolgt en ook het 2e mooie klimmetje over de spoorlijn genomen, die is echt lekker steil. Zo steil dat er een fietspad naast gelegd is met een extra slinger, maar die nemen wij natuurlijk niet.
Ik vraag me wederom af welke route we nu terug gaan nemen. Ik verwacht richting Rucphen, Zundert en dan via Galder onder Breda door. Deze route wil ik nog wel eens nemen als ik met een omweg naar huis ga, met mooi weer en zuidwesten wind.
Maar nee, ook nu volgen we de snelweg, in dit geval de A58. Wederom helemaal een nieuwe route voor mij. In de buurt van Etten Leur besluiten we toch maar rechts af te gaan om een boog om Etten Leur te maken.
De sport-mannen komen nu steeds vaker om beurten op kop en ook mijn benen beginnen eindelijk wat soepeler te draaien zodat ik ook eens over kan nemen zonder dat mijn hartslag heel snel de hoogte in gaat.
Het draait zelfs zo lekker bij mij, dat ik de afslag richting het tunneltje onder de snelweg voorbij rij, vertelt John mij even later. Maar niet erg, de beoogde 85 km gaan we toch niet halen, dus dit kleine ommetje kunnen we ons wel veroorloven.
Net voor den Elsakker komen we nog wat mannen van de Wilde Bond tegen, ff een praatje maken maar die doen het duidelijk heel rustig aan, dus gaat bij ons het gas er weer op.
Nog even een stukje lekker de wind in de rug en we zijn mooi met de koffie weer thuis in de May met slechts 78 km op de teller.
Volgende week een paar km meer naar Den Hout in België.

Kees M

Vandaag een stapje teruggedaan van Worldtour naar Continentaal. Goede keus geweest.
Weer oude bekenden ontmoet en dat nodigt uiteraard voor wat fijne gesprekken.
Met de zon aan de hemel zou het een mooie septemberdag worden. En dat mag weleens, want de zomer heeft ons toch wel een beetje in de steek gelaten.
Wim had een leuk rondje op het oog wat er voor zou zorgen dat we op tijd aan het appelgebak zouden zitten. Bijpraten vandaag. Nou laat dat maar aan de leden van onze vereniging over. Slap ouwehoeren heet dat in de volksmond. Iedereen maar denken dat het bij de trimploeg op het gemak gaat, maar dat is niet zo. We reden de May uit en ik zat al rap onder in de beugel. Op naar Drimmelen zei Wim. Zo gezegd zo gedaan. Met John en Peter ging het goed vooruit. In Drimmelen aangekomen leek het Wim een goed idee om bovenop de dijk te gaan rijden. Nou ja, een goed idee? Het eerste stuk ging nog wel
maar daarna werd het een stuk pittiger. Niet door het tempo dat was geen probleem , maar door de ontlasting van de schapen die prinsheerlijk het fietspad gebruikten als openbaar toilet. Natuurlijk niet de dijk zelf waar ze lekker liepen te grazen, maar ons eens zo mooie fietspad. Dat werd weer schrobben zondagmiddag tussen Max en Primoz in.
Op naar Moerdijk om via het industriegebied naar Noordhoek te rijden. Met een prima rijdende Petra en Johan ging het op Standaardbuiten aan. Daar kwam het overbekende bruggetje in zicht. Tijd voor een banaantje of een reepje zei Wim. Werd wel tijd ook want we zaten al zo rond de 40km. Intussen stak de wind meer z’n kop op en werd er meer door verschillende mensen op kop gereden. Met Peter Bastiaansen, Helene, John, Wim en Johan afwisselend bleef het tempo er lekker in zitten. En als Petra op kop kwam was ze er niet vanaf te slaan. Wim had besloten om nog door Etten Leur en het Liesbos te rijden anders waren we te vroeg terug. Zo gezegd zo gedaan, Wat zaten er toch veel fietsers op de weg vandaag. Na het Liesbos op naar Wagenberg waar wij na nog een klein ommetje rond 11.15 op tijd bij Polderevents aankwamen. Hier genoten van een lekker bakske koffie met een overheerlijk appelpuntje. Mooie zaak trouwens. Nog wat nagepraat en daarna op naar huis. Heb mij prima vermaakt deze ochtend en verheug mij al op volgende week.

Gr De Pakhaas 🐰😀

De vakanties zijn zo goed als voorbij en de scholen gaan weer beginnen. Traditioneel het moment voor onze WTC bijpraattocht. Eerst een stuk fietsen en dan lekker op een terras met bakje koffie en appelpunt bijkletsen.
Altijd aantrekkelijk en zeker vandaag, want het is schitterend fiets- en terrasweer. Bij het verzamelen op het Raadhuisplein tellen we 33 personen. Even doorgeven aan de terraseigenaar en dan kijk ik om me heen.
Zoveel coureurs, maar ik tel maar zes typische Sport-mensen. Dan komt Flip ook nog vertellen dat hij toch nog even wat rustiger aan wil doen na zijn tuimeling van vorige week. Hij heeft besloten om met het TT peloton mee te rijden. Nou, vooruit dan, maar dan moet hij mij ook beloven dat hij daar ook rustig aan doen. Hij weet dat nog niet zeker zegt hij, maar het schijnt dat hij niet op kop geweest is.
Ik ga dus op stap met vijf WTC-ers. Na kort overleg besluiten we het rondje Sliedrecht-Gorinchem te rijden.
Dat is ergens tussen de 85 en 90 kilometer dus dan zijn we op tijd op onze eindbestemming straks.
En, gunstig met de voorspelde noord-oosten wind. Door de polder rijden we naar Lage Zwaluwe en de Moerdijkbrug. Het gaat meteen hard. Net een keirin wedstrijd met derny-rijder Thijs die ons allemaal op sleeptouw neemt.
Bij het oprijden van de Moerdijkbrug constateren Frans, Peter en ik dat dit toch echt niet vol te houden is. Het tempo gaat iets terug want we moeten dan nog 70 kilometer. Door de Dordtsche Biesbosch rijden we de route richting het bekende wielerbaantje van de Mol waar we al twee seizoen niet naar toe geweest zijn.
Thijs neemt langer beurten op kop en zo houden we toch een mooi tempo. John kan die snelheid ook wel maar korter. De rest rijdt gewoon de kopbeurten een paar kilometer per uur langzamer.
Het is al best wel druk met fietser en joggers, niet gek op zo’n mooie dag. Van “bijpraten onderweg” komt weinig terecht. De eerste keer dat we weer wat woorden wisselen, is als in Sliedrecht het fietspad opgebroken ligt. We zien dat het niet ver is dus besluiten we net als andere fietsers die het ons voordoen, even te klunen.
We rijden door Hardinxveld en BovenHardinxveld langs de rivier naar het oosten. De wind is aangetrokken dus dit is een pittig stuk. Gelukkig zie ik in de verte het keerpunt qua wind al liggen: de Gorinchemse brug. Maar je kunt blijkbaar ver kijken want het duurt toch nog wel even voor we daar zijn. We komen nu op bekend terrein want net voor Werkendam gaan we links af en dan via de Kozakkenboys en de polder richting zuid. Thijs stelt voor een weggetje naar links te proberen. Maar Peter legt hem uit dat dat een rot-weggetje is….. dat denk ik ook, en wat nog belangrijker is, het is weer wind tegen, dus dat doen we niet. In de polder met wind mee rijdt Thijs van Werkendam tot bijna in Hank op kop. We rijden een renner voorbij en dat is de enige vandaag die aan kan pikken. Net voor Hank mag hij 200 meter op kop en dan vinden wij toch dat hij al te veel “inkakt” dus nemen we weer over.
Via bekende wegen komen we weer bijna op de May. Op mijn computertje zie ik dat we wel een kilometertje extra kunnen rijden om het dorp te vermijden.
Kort na elf uur arriveren we bij het terras van Polderevents. De TT groep zit er al. Ongeveer gelijk met de Tour en de Trim arriveert onze koffie en even later een lekkere appelpunt met slagroom. Nu kunnen we echt bijpraten.
Het is zo gezellig dat er nog een groepje blijft hangen voor een biertje, wijntje of fris. Met een rustig tempo rijden we daarna naar huis. Vanmiddag nog even boodschappen doen want Twan is op vakantie en die moet ook betaald worden natuurlijk. En dan snel voor de buis om te kijken of Max de verwachtingen waar kan maken, en dat kan hij dus.
Een waar oranje feest in Zandvoort.

De WTC rit met stop is vandaag goed bevallen.
Dat doen we binnenkort nog eens! Over 14 dagen gaan we Den Hout – Den Hout – Den Hout rijden als WTC.
Meer info volgt, Peter Broeders heeft me al laten weten dat het cafe in Ulicoten al besproken is.
Hopelijk weer zo’n mooie nazomer dag!

Ad

Zondag 5 september, de laatste rit van de vakantietochten dus dat betekent bijpraten.

Maar eerst moeten we natuurlijk wel een stukkie fietsen….

Weersvooruitzichten zijn prima; zonnetje, oostenwind en oplopende temperatuur naar 24 graden.
Tegen half negen tellen Ad en ik de aanwezigen op het Raadhuisplein zodat we alvast het aantal appelgebak kunnen doorgeven, afspraak is dat de ploegen om 11.15 uur verzamelen op het terras bij Polderevents, een goed vooruitzicht voor de 33 aanwezigen.

De Tourploeg vertrekt onder leiding van Wegkapitein Gerard naar Geertruidenberg, zoals meestal tegen de wind in. Buiten Raamsdonksveer om naar de Hankse brug en via Peerenboom naar Dussen. In Dussen even slingerdeslang omdat ze aan de weg aan het werken zijn, maar al weer snel op de route naar Eethen en Babyloniënbroek.
Het blijft mooi fietsen daar en zeker op een mooie nazomerdag als vandaag.
Net in Almkerk gingen we nu niet rechtsaf langs de golfbaan maar linksaf naar Nieuwendijk, weer eens wat anders dus.
 “9 man aanwezig” zei Gerard  nadat hij het kleine pelotonnetje had geteld.
Om precies te zijn, het waren 6 man en 3 dames. De 6 man waren Kevin, Gerard, Leo, Marino, Kees en Erno en de dames Rachel, Sandra en ondergetekende maakten het peloton compleet. Een mooi groepke dus.
We vervolgden de weg via Killeweg, de Biesbosch in. Diverse buizerds, patrijzen en nog ander gevogelte vlogen om ons heen in dat mooie natuurgebied. Zo kwamen we snel weer in Hank, en weer over de Keizersveersebrug naar Dombosch. Daar een ommetje via de Zalmweg om even te zwaaien bij RVSA, Erik was er helaas niet.

Zo waren we wel heel snel terug in Made…….
Gerard vertelde me dat we na de Centrale weg rechtsaf gingen bij Segeren omdat we anders een te kort rondje hadden. Mmm, op het moment dat ik daar over het viaduct rij, heb ik altijd het idee, bijna thuis…nu moesten we dus nog even. Naderhand hoorde ik van de andere 2 dames dat ook zij dat gevoel deelden, zal dus wel hormonaal zijn.
Dus toen bij Segeren rechtsaf en bij de Rijakkers linksaf om zo via de Drimmelense- en Zeggeweg naar het mooie Drimmelen te fietsen. Daar linksaf en rechtsaf de Koekoekweg in. Bij het gat van Ham, wilde Kevin linksaf maar het was nog steeds te vroeg voor het terras dus rechtdoor naar Lage Zwaluwe en Moerdijk. Ondertussen reed Marino op kop en was zo fanatiek dat hij zelfs nog een rondje Kiltunnel wilde doen….
Gelukkig draaide we net onder de A16 linksaf over het spoor omhoog om zo parallel aan de snelweg via de Ketelpolder west de weg te vervolgen. Daarna was het bekende route naar Zevenbergschen Hoek, 3 Hoefijzers en Wagenberg. Op naar het terras.

Klokslag 11.15 uur en met 88 km. op de teller,  arriveerde de Tourploeg bij Polderevents op het zonovergoten terras waar al een aantal renners hadden plaatsgenomen. Nou, dat was een lekker appelgebakkie met koffie die Tommy uitserveerde !!

Het terras beviel zo goed dat we daarna met een klein groepje toch ook nog wat gerstenat genuttigd hebben,
het is tenslotte maar 1x in het jaar bijpraattocht….

Anneke

Prachtig fietsweer en rond half 9 is het al aardig druk bij het oude gemeentehuis. Vandaag is de jaarlijkse bijpraattocht aan het einde van de vakantieperiode. Ik heb een iets korter rondje gemaakt en “computer says” dat we – behoudens lekke banden en verdere averij – iets voor 11 uur bij PolderEvents in Wagenberg aan de koffie met appelgebak kunnen.
Iets na half 9 vertrekken we met z’n tienen. Flip heeft zich ook bij ons aangesloten; hij heeft nog wat klachten na de ongelukkige val van vorige week. Maar dat we dan iets rustiger rijden; geen sprake van. Antoon en ik nemen de kop en Antoon heeft er zin in want het gaat al rap boven de 29km/h. Na Raamsdonksveer neemt Edwin de kop mee over en gaat het nog wat rapper. Hij wordt afwisselend vergezeld door Flip, Sharelle en ook Melody maakt de meters op kop. Het tempo ligt dus hoog. In Dussen moeten we een omweggetje maken, maar uiteindelijk komt het kasteeltje weer in zicht. Van hieruit gaat het naar Babyloniënbroek waar nog een flinke strook nieuw asfalt ligt met volop fijn grind. Nog een laatste stuk wind tegen naar Wijk en Aalburg en dan is het uitdrijven naar de koffie.

De ploeg heeft echter andere plannen. In de Overdiepse Polder gaat het met de wind in de rug allemaal nog veel harder. Edwin trekt de boel op gang en voor degene die willen volgen …veel succes. Volgens mij zijn we met een groepje van 5 die de uitdaging aangaan; ik kan best een end met hem mee, maar als de benen echt verzuren is het gewoon klaar. Gelukkig is daar het bruggetje richting Waspik en kan de druk eindelijk van de benen. We rijden door Waspik en draaien het Halvezolenpadje op. Opeens “STOP!” Piet heeft problemen met de fiets en Flip helpt hem weer mee op gang. We toeren door Raamsdonk en dan de polder bij Oosterhout. Ineens in een korte bocht zwabbert de achterkant van mijn fiets. F*ck… een slow-puncture om vandaag maar even in F1-termen te blijven. “Moeten we even stoppen?” “Nee, ik red het wel tot aan de Wagenberg”. Het is dus alleen wat oppassen in de bochten.
Via Oosterhout draaien we in Den Hout linksaf en rijden even later onder het viaduct van de A59 linksaf naar PolderEvents.
We zijn als eersten; dat had ik Flip ook beloofd. Hij wilde de koffie en appelgebak met verse slagroom.
Niet veel later volgen de andere pelotons en zitten we gezamenlijk onder een heerlijk zonnetje.
Het is daar in ieder geval goed toeven.
Op naar de volgende rit.

Rene

Het ziet er maar grijs en saai uit, deze zondagochtend. Ik denk dat de clubkleuren het enige fleurige is wat we deze rit gaan zien. Gelukkig staat er op het raadhuisplein al een mooie groep met fleurige pakskes.
Windkracht 3, noordwestenwind en rond 10.00 uur regen in Made, weet Peter te melden. Nou dan moeten we zorgen dat we rond 10-en hier niet zijn.
Als het sein half 9 klinkt, gaan we op pad.
Wij, Petra, Wim, John, Peter en ondergetekende gaan op weg voor een rondje naar Woudrichem, uitgezet door John die bij aanvang officieel tot wegkapitein werd uitgeroepen. Woudrichem, daar ben ik nog nooit geweest dus heb ik gisteren eens gekeken waar dat ligt. Even bijkletsen want Petra is terug van vakantie en ik ben hersteld dus er valt genoeg met de rest bij te praten. Echter door het praten, zien we het glas over het hoofd en net over de brug bij Geertruidenberg, roept Petra “LEK”. Gelukkig zijn Peter en Wim handig en de band is er wel snel af, een gemeen stalen splintertje in de buitenband was de boosdoener, maar de band gaat er iets minder snel op. De buitenband gaf zich niet snel gewonnen maar de aanhouder wint en we konden weer op pad. Echter nu zat er een flinke bobbel in de band en dat fietste niet oké.  Dus wiel er weer uit en kijken of dat opgelost kon worden. Petra zei; “‘Fietsen jullie maar door dan draai ik om”. Maar dat is niet het motto van de WTC: “Samen uit, samen thuis”. Dus een beetje aan het ventiel geragd aldus Peter, de band nog eens na gelopen en het euvel was opgelost. Daar gingen we weer.
Over de Keizersveerse brug richting Dussen, Almkerk, Uitwijk, Rijswijk… ?? Lag dat niet bij Delft?? Jawel maar er is nog een Rijswijk. Oké, hieruit blijkt dat topografie niet echt mijn sterkste punt op school was.
Bij Rijswijk op de rotonde aangekomen, liet Petra even zien dat er niet te sollen met haar valt, de hoog gekapte blonde dame in haar mini laat het voortaan wel uit haar hoofd om te denken dat ze voorrang heeft op een rotonde waar haaientanden staan op de weg voor de auto. Rijswijk doorkruist toen we bij een steil weggetje omhoog naar een dijk kwamen, na een kleine aarzeling bleek dat we die toch moesten hebben, dus  een klein aanloopje en boven fietsten we weer lekker door om vervolgens nog eens zo’n steil klimmetje voorgeschoteld te krijgen. John zei er een kleine berg etappe er in verwerkt te hebben.
Woudrichem …. was dat niet waar dokter Tinus is opgenomen? Ik heb gekeken of ik het huis van dr. Tinus zag maar ik was te druk met tegen de wind in fietsen, windkracht 3 serieus… in mijn beleving was het toch echt iets meer dan 3. Maar na Woudrichem volgde Sleeuwijk en Werkendam en daarna richting Hank. Dat betekende wind mee en wat een genot is dat voor je oren, je kunt elkaar dan gewoon weer verstaan. Heerlijk door de polder zo naar Hank. Daar zagen we de tourgroep voor ons uitfietsen. Ze hadden er een goed tempo op zitten. En voor we het wisten, waren ze uit het zicht. Ondertussen voelde wij toch  echt regendruppels, zouden we dan toch nog regenpunten krijgen?
In Geertruidenberg waren 2 kleine jongetjes zo onder de indruk van dat aanstormend vijftal dat ze vergaten om door te lopen op het zebrapad dus met een luide “doorlopen” schrokken ze weer wakker en was de weg vrij om zonder ongelukken naar huis weder te keren. Helaas was bij de laatste brug mijn kaarsje ver op en sjokte ik omhoog. Boven aangekomen weer aangesloten om gezamenlijk de May binnen te rijden.
’t was een heerlijk en mooi rondje.
Dank je wel John!

Hélène

Deze zondagochtend op pad met vier dames en vier heren. Rene had een mooie route uitgetekend die ons over de Haringvliet zou voeren. En natuurlijk ook over de gevreesde Kiltunnel onderweg. Maar dat was van latere zorg.
Het was voorlopig de wind die flink z’n kop op stak en ons flink liet ploeteren in de open polders. Met Ruud en mijn persoontje reden wij de eerste kilometers richting de Moerdijk. Bovenop de Moerdijkbrug wachtte ons een verrassing. Daar stond een bakkertje uit Den Hout met zijn prententrekker ons te vereeuwigen. Hij moest lang wachten voordat hij klaar was, want ik was de laatste die op een minuut of vijf voorbij kwam denderen maar dat mocht de pret niet drukken. Peter bedankt voor de foto’s.!!!
Na de Moerdijkbrug en een stuk Merwede ging het in de afzink de Kiltunnel in, en daarna weer bergop.
Potverdorie, alweer als laatste boven, het moet toch niet gekker worden.
Melody en Boukje vlogen naar boven. Niet te doen joh! En dat al keuvelend.
Via De Wacht en Strijensas met een sterke Rene en een terug van weggeweest Annemieke ging het al ploeterend naar Numansdorp. Pfttttt. Het einde van de lijdensweg kwam in zicht. Maar eerst nog die sluizen over. De moed zonk in mijn schoenen. De wind stond hier op kop en al gauw was ik alleen op de Haringvliet.
Dankzij Piet, die mij af en toe een zetje gaf, werd het gat gelukkig niet al te groot en kwam ik weer onder de mensen. Eindelijk waren wij de sluizen over en werd het gelukkig hergroeperen. Nu stond de wind eindelijk gunstig.
Helwijk en Oudemolen vlogen we voorbij om ook Zwingelspaan in een rotvaart achter ons te laten. Zelfs hier moest ik alle zeilen bijzetten om het jonge grut bij te houden hahaha.
Complimenten voor de meisjes vandaag hoor. Goed jullie best gedaan en prima mee op kop rondgedraaid.
Op naar de Klundert. Beetje aan de buitenkant erdoor heen gereden om daarna via een krakkemikkerig fietspad wat nog stamde uit de tijd van de Romeinen, onderweg naar Zevenbergen te gaan. Dat zou het dus voorlopig niet worden. Piet en ik reden op een paar meter van de groep en naast mij ineens een hoop kabaal. Piet was over een flinke opdruk of kuil gereden en zijn ketting was er afgelopen. Dus even gestopt, maar de groep was al uit het zicht verdwenen. Ketting er terug op en weer op de fiets. Had je gedacht!! “Ik sta ook lek” zei Piet. Moet niet gekker worden toch.
Nou, het kon nog gekker. Het was al een hele toer om het spulleke achter te vervangen. Intussen was de groep ook teruggekeerd en Piet en ik waren bezig om de band te vervangen. Met de hulp van Ruud en zijn gaspatronen was de band weer zo op spanning. We konden weer verder. Nee dus. De band voor was ook lek en er zat ook nog een kuub hout tussen zijn spaken. Kon het net op tijd verwijderen anders hadden ook nog zeker tien spaken het loodje gelegd. Na ook de lekke voorband te hebben vervangen en de gaspatronen van Ruud hun werk hadden verricht, ging het verder naar Zevenbergen en via de alom bekende weg terug naar de May. Het was een zware tocht deze ochtend.
Dat doet mij besluiten om een trapje lager te gaan fietsen en mij aan te sluiten bij de trimploeg. Dit mede door fysieke ongemakken. Soms is het gewoon verstandig om een stapje terug te doen en te luisteren naar je lichaam hoe gezellig het ook was. Bedankt daarvoor.

Met vriendelijke groet,
De Pakhaas.

Als ik de fietsen ga pakken vanochtend zie ik dat het zwaar bewolkt is en een pittige wind. Wel precies zoals voorspeld, maar je hoopt dat het net als gisteren mee zal vallen…  Nog een tegenvaller, mijn voorband staat plat. Dus eerst nog even een nieuwe binnenband plaatsen. “Beter voor de start dan onderweg”, denk ik. Snel eten en aankleden.
Net voor vertrek kijk ik nog even op buienradar. Ik zie dat rond 11:00 uur een wolkenzone over Zaltbommel gaat komen, ik loopt nog snel even naar de kledingkast om voor de zekerheid mijn windstopper toch nog in mijn achterzakje te stoppen.
Bij het gemeentehuis aangekomen, zie ik dat we een behoorlijke opkomst hebben. En ik tel maar liefst 8 dames, die verdelen zich over de verschillende groepen, maar niet bij de Sport. Wij moeten het met 6 kerels doen vandaag. Martien heeft de Rivierentocht voorbereid, 122 km. heeft hij voorspeld, dat moet te doen zijn met deze sterke mannen die altijd goed aan elkaar gewaagd zijn. We weten ook dat er geen tussenstop gepland is: “onder de 125 kilometer stoppen we niet”, is de regel van Martien. Dus ik heb mijn tweede bidon water er opgezet in plaats van de EHBO bidon.
We rijden naar Geertruidenberg en Raamsdonksveer. Martien wil met de klok mee rijden dus moeten we eerst naar Gorinchem zien te komen. We nemen niet de kortste weg daarheen maar gaan over Dussen en dan over de dijk naar Almkerk, dat is een omweg van een paar kilometer, maar wel lekker dat we daar veel in de luwte kunnen rijden tussen huizen en bosschages. Goede keuze dus van onze wegkapitein. Na de brug bij Gorinchem rijden we door Gorinchem om op de dijk langs de Waal te gaan rijden. Flip vindt dat het verdacht gemakkelijk gaat hier. Dat klopt, we rijden met gemak 37-38 km/uur. Dat was niet de bedoeling! Vrijdag zag ik op mijn weer-app nog dat het noord-oosten wind zou zijn. Maar nu blijkt het meer noord-west. Dat wordt pittig op de weg terug.
We komen ondertussen het ene na het andere bord tegen dat de dijk afgesloten is maar je kunt ver kijken en we kunnen gewoon door. Net voor Haaften staat het bord echter behoorlijk midden op de weg. “Zouden we dan toch af moeten”? Een man in een auto wuift dat je gewoon rechtdoor kunt. Twan en Peter vinden dat hij er wel wat raar bij lacht… (die koekwousen trappen er in). En jawel hoor, ter hoogte van Haaften staat een kraan dwars over de weg en een stel bouwhekken. We kunnen er niet door en moeten terug en door Haaften. Martien ziet een weggetje omlaag en een hek dat open staat. We komen in het dorp en zoeken ons een weg naar een fietspad richting Waardenburg. In de verte ligt de bekende Martinus Nijhoff brug. Extra mooi omdat we er met wind in de rug op kunnen rijden. Dat gaat dus zonder problemen. Vanaf Zaltbommel dus wind schuin van voren. We rijden allemaal om beurten op kop dus we weten de snelheid nog redelijk op peil te houden. Gelukkig buigen we bij Brakel af richting Poederoijen en krijgen we de wind weer even wat gunstiger. Bij Poederoijen gaan we weer langs een rivier. Het begint iets natter te worden. Sommigen denken dat we daarom wel de kortste weg naar huis nemen; zo niet onze leider, we moeten rivieren volgen en de beloofde afstand halen. Dus we rijden nu richting Andel.
In het dorp is het druk. We komen een optocht van oldtimers tegen. We weten dat Flip valt voor dat soort auto’s, en als we de bocht omkomen en er staan auto’s stil op de weg, doet hij dat ook letterlijk. De eersten kunnen nog op tijd remmen maar Flip remt hard, raakt een achterwiel en gaat over de kop. Ik zie dat hij op zijn gezicht valt, eerst lijkt het nog mee te vallen maar dan blijkt dat zijn fietsbril een snee in zijn jukbeen gemaakt heeft. Hij begint te bloeden als een rund. “Heb je soms alcohol gedronken gisteravond?” vraag ik. “Nee hoor”, zegt Flip, “ik heb alleen wijn gedronken”. Okay, hij is nog scherp en de humor is er ook nog. Dan doen we allemaal maar mee. Flip ziet dat zijn bril kapot is en breekt hem dan maar  doormidden en steekt hem in zijn achterzak: “Een opvouw fietsbril, nooit eerder gezien”.
Helaas heb ik dus mijn EHBO bidon niet bij me en een pleister is toch wel nodig, maar gelukkig komt er een mevrouw aanlopen die ziet dat er iets gebeurd is. “Ben je aangereden?”,“nee hoor, gewoon een gevalletje eigen onkunde” krijgt ze te horen van de “vrienden” van Flip. Zij haalt een paar pleisters en daarmee probeer ik de twee wonden een beetje dicht te plakken, en zijn oog en mond niet. Het gaat nog harder regenen dus er gaan jasjes aan en daar gaan we weer. Op naar Veen en dan langs de Heusdense brug aan de noordkant van de rivier terug richting Made.
Het is pittig. Met name Frans trekt er nog een paar keer goed aan. Flip slaat nu af en toe een beurtje over. Ik zie hem ook aan zijn schouder pakken. Die blijkt toch ook wat beurs te voelen.
Met precies 122 kilometer op de teller sturen we Flip rechtsaf naar hoofdzuster Nel zoals Twan haar later op de app noemt. Hij knapt door haar zorgen blijkbaar snel op, maar er wordt door deskundige Frans gesuggereerd dat een Joske eigenlijk het beste medicijn zal zijn. Dat laat de leverancier zich geen twee keer zeggen en binnen het uur zie ik een appje met een foto van Flip; er zijn twee Joskes bezorgd. Dan zal hij er volgende week weer wel bij zijn.
Als het mooi weer geweest was en Flip er niet voor schandaal uitgezien had, hadden we wellicht nog een bakkie gedaan, nu rijdt iedereen gelijk naar huis.
Dat is volgende week anders, want het is bijpraattocht, dus bespreken we een terras met koffie en gebak. Ook wordt er wat beter weer voorspeld, dus dan wordt het vast gezellig druk.

Ad