Toen ik vanmorgen opstond en de weers-app op mijn telefoon bekeek besloot ik toch naar Made te rijden. Dan maar het risico op een nat pak onderweg. Dit is altijd beter dan met regen starten. Zo bleek niet iedereen erover te denken want het was maar rustig om half negen. Onze mannen die de rit zouden leiden bleken een hekel aan regen te hebben en waren dus thuis gebleven. En waren we maar met drieën; John, Peter Korse en ik. Na onderling overleg besloten we met onze eigen clubje te gaan fietsen, dus met drieën. We zouden een klein rondje rijden en in de buurt van Made blijven. We gingen richting Lage Zwaluwe naar Moerdijk. We reden een lekker tempo kop-over-kop, waarbij Peter eerlijkheidshalve wel wat meer de kop voor zijn rekening nam. Op het moment dat ik opmerkte dat we zelfs de zon nog zagen begon het ook meteen te druppelen. Gelukkig viel het mee. Vanaf Moerdijk gingen we richting Zevenbergschen Hoek. Inmiddels was het weer gaan regenen en bleef het wel regenen. Dus we besloten via Zevenbergen in één streep naar Made te rijden. Het was een kort ritje maar toch fijn om even gefietst te hebben.

Bedankt mannen!

Petra

Na een week met veel regenbuien is het deze zondag niet echt veel beter. Ik bestudeer de buienradar aandachtig. In Made is de voorspelling dat het rond tien uur gaat stortregenen. Twee opties die ik zie: of dus rond tien uur terug zijn. Of richting Zundert-Schijf want dan kom je een kort buitje tegen en als je hard rijdt ben je daar zo onderdoor, en dan kun je achter de buien aan weer terug (niet te hard want dan halen we ze weer in).

Bij het oude gemeentehuis staan toch wel meer renners dan ik verwachtte. Tot mijn genoegen zie ik dat de typische Sport renners van dit seizoen er allemaal zijn. De Tour daarentegen is maar met vier mensen. Veel mensen op vakantie, of bang van de regen. In overleg kiezen we om een rondje “Team munne maot” te rijden. Dat is rond de 60 kilometer. Hmm, 60 kilometer in anderhalf uur als we om tien uur binnen willen zijn?
Maar Flip legt uit dat het rondje veel afsnijders heeft, dus als het echt hard gaat regenen zijn we zo op de May.
We vertrekken om te beginnen in oostelijke richting. Erno besluit bij ons aan te sluiten, dapper, want vorige week nog moest hij afslaan bij de Tour omdat het niet goed ging. Hij blijkt bij een osteopaat geweest te zijn en die heeft zijn rug zodanig gekraakt dat Erno er alle vertrouwen in heeft. Ik waarschuw nog dat wij nu alle Sporters er zijn we ook het sport tempo zullen rijden. Komt wel goed en anders “weet hij de weg naar huis”. “Als Erno het doet, dan wij ook”, denken de andere drie Tourders. Dus ook Anneke, Peter Bastiaansen en aspirant lid Wim ten Haaf sluiten aan.
Via Drimmelen en Lage Zwaluwe rijden we langs Moerdijk. Strak tempo tegen de wind door de sport mannen, maar goed te doen voor iedereen. Het is gewoon ook nog eens prima fietsweer, dus we hebben het naar onze zin. Langs de Roode vaart rijden we naar Zevenbergen en dan richting Zwartenberg. Terwijl Anneke goed aanhaakt, heb ik even een pittig momentje. Twan had al gezien hoe dat kwam, ik moet het met een tandje minder doen vandaag. Maar dat gaat de tandarts als het goed is dinsdag weer oplossen.
Als we richting den Elsakker rijden, worden de mannen optimistisch qua weer. “We denken dat het niet meer gaat regenen hoor. We kunnen er op het einde nog wel een lusje aanplakken”. Ik heb gezien dat het volgens de voorspelling plotseling heel hard zou regenen, dus ik zeg nog niet toe dat ik dat extra lusje ook ga doen. In Terheijden slaat Twan af om zijn vakantie voor te bereiden. Hij kijkt nog even om of niet iedereen mee komt om zijn verjaardag te vieren. Hij heeft vast wel wat gebak dat aan de datum is in huis (“weggooien is zonde”). Later appt hij dat we het nog te goed houden, prima vooruitzicht. Ik voel ondertussen wel wat druppeltjes maar stelt niks voor, dus de mannen sturen bij de Meerberg rechtdoor richting Dorst. Net als Erno en Wim besluiten Anneke en ik ook dat het geen Dorstig weer is. Geen zin in een nat pak en bovendien kunnen de sportmannen zich dan nog even uitleven. Als Anneke en ik de May binnenrijden zien we dat het daar wel geregend heeft. Hopelijk houden de anderen met hun lusje het ook nog droog. Ik pak de krant en bakje koffie en kan nog even buiten zitten, maar klokslag elf uur gaan de hemelsluizen open. Ik zie een appje van Martien: “goede timing”, ze waren net op tijd binnen blijkbaar. Allemaal weer lekker gefietst, maar hopelijk volgende week weer eens echt zomerweer.

Ad

De weersverwachtingen waren al niet al te best en tegen 8 uur krijg ik een berichtje van Edwin. Het is een screenprint van buienradar die een grote rode vlek boven Willemstad laat zien, precies op de tijd dat wij daar aan de koffie gaan. Dat belooft niet veel goeds, dus nu al helemaal een regenjacky mee.
Ik ben de eerste die zich meldt op het plein bij het oude gemeentehuis. Dan zie ik ook Petra die ook zojuist gearriveerd is. Al snel volgen er meer renners en tegen half 9 zijn er ongeveer 20 renners. Bovendien is het ook nog droog. Toch wordt er volop gesproken over de te volgen route. Iedereen vindt het een goed idee de regen te mijden. Ook de Tour-Trim past het programma aan. De beloofde koffie-rit wordt doorgeschoven naar een volgende keer. …Sorry Boukje 🙂

Doen we ook een rondje TMM of improviseren we iets al naar gelang het weer? We besluiten het laatste en vertrekken richting de watertoren en van daaruit door de polder naar ’t Gat van den Ham. Bij Lage Zwaluwe langs de dijk van het Hollands Diep richting Moerdijk. Hier treffen we de eerste regen die allengs wat heviger wordt. Op het industrieterrein houden we even halt. Antoon wil zijn regenjack aan doen. Ik twijfel ook even, maar het regent nog niet dusdanig hard en bovendien wordt het ook weer wat lichter. We rijden bij Klundert het industrieterrein af en voor Zevenbergen slaan we rechts. Parallel aan de A17 rijden we richting Noordhoek. Bij het knooppunt Noordhoek draaien we onder de A17 door en rijden nu weer richting Zevenbergen. Gelukkig valt het nog mee met de regen en vanaf hier is het eigenlijk allemaal wind mee. Ik laat me wat terug zakken en hoor dat Ruud niet meer kan schakelen. Aan zijn stuur hangt een stekkertje los en als we even stoppen is het euvel ook weer snel verholpen. We spreken af dat we bij Zevenbergen over Zwartenberg rijden. Ik rijd achteraan en hoop dat Edwin, die bijna de hele rit weer kopwerk heeft verricht, rechtdoor rijdt richting Prinsenbeek. Dat doet ie gelukkig en even later zijn we bij de Zwartenbergse molen. Hier even rechstaf en dan linksaf naar Prinsenbeek. We rijden dwars door Prinsenbeek en komen aan bij de fietsbrug bij het station. Hier ligt een nieuw asfaltlaagje met veel grind, dus extra opletten. Daarna rijden we parallel aan de spoorlijn naar zuivering Nieuwveer. We steken de A16 over en dan volgt Den Elsakker. Vanaf hier gaat de miezerregen over in echte regen. Ik ben bijna weer terug in Wagenberg. De rest rijdt nog even een stukje door naar de May. Een relatief kort ritje van 65km, maar evengoed toch weer lekker gefietst. Hopelijk volgende week weer wat beter.

Rene

Het was een bewolkte ochtend toen ik vanochtend wakker werd. De vraag of ik mijn shirt zonder mouwtjes aan zou trekken, werd beantwoord toen ik mijn neus uit het raam stak. Nee, ik kies voor het shirt met de mouwtjes. Hopelijk blijft het droog zoals buienradar voor de ochtend had voorspelt.
Rond 8.30 waren we met 3 dames en 4 heren trimmers klaar voor het rondje t Zand. Met de aanwijzingen van Wim gingen we op pad. Ondertussen brak het zonnetje door en was de temperatuur aangenaam.
Op naar den Hout, Oosterhout, door het Surea of te het wel het bos bij Dorst. Er waren al veel mensen te vinden, wandelaars, hardlopers, fietsers en de MTB-ers. Het was er prachtig, de nog koele ochtendlucht, de dauw die langzaam optrok. Een mooie zondag ochtend. Hup door naar Molenschot waar Petra opmerkte dat haar fiets wel erg zwaar trapte omdat haar voorrem een eigen leven was gaan leiden. Gelukkig was Andre er, fijn dat hij er naar een tijdje afwezigheid er weer bij is, die het probleem zo had opgelost. Ondertussen kwamen we steeds meer fietsgroepjes tegen waarbij in de ochtend dezelfde vraag was gesteld als die ik mij had gesteld, wat trek ik aan? Beenwarmers, overschoenen ect, alles hebben we voor bij zien komen. Ik denk dat ze er wel spijt van hebben gekregen want het was een prima temperatuurtje voor een zomersoutfitje..
Bij t zand aangekomen, was het tijd voor een banaantje, perfect aangegeven door onze wegkapitein. Nog een slok water en hup weer door. Onze techniek, hoe krijgen we de kopmannen van kop, werd ook weer geoefend en we worden er geroutineerder in. Hierdoor kon ik samen met Wim een intervaltraining er tegenaan gooien om weer bij de groep te komen. Ja zo word ik wel sterk. Door Chaam op weg naar de slingerdreef. Ook hier volop leven en de goedemorgens bleven we in koor naar de voorbijgangers roepen. Het was goed fietsen zo door de bossen. Met de wind in de rug naar Dorst waarbij onze beide Peters goed naar Cavendish hadden gekeken tijdens de tour en een sprintje aantrokken naar plaatsnaambordje, viaduct en brug. Mariëlle liet zich niet kennen en ging er achteraan. Den Hout kwam weer in zicht en Made was niet meer ver. 70 km op de teller, riep Wim. Tevreden over een heerlijke tocht keerden we weer huiswaarts.
Op naar volgende week

Hélène

Vandaag had ik er zin in! Met het vernieuwde ethos dat we als sportgroep “geen 36 gemiddeld moeten rijden” hadden we vorige week een goed succes. Prompt hadden we als sportgroep een mooi aantal van 9 kleppers, dat resulteerde in een prachtig leuke rit. Ik had er dus alle vertrouwen in dat we ook deze week weer een mooie sportclub bijeen zouden krijgen.
Niets was minder waar, want toen ik op onze verzamelplaats aan kwam gereden, zag ik maar weinig potentie voor de sportgroep. Met Flip, Ad en mijzelf hadden we wel wat sporters, maar verder was er eigenlijk geen animo. Dan toch maar met de tour mee, was Ad z’n voorstel. Op zich is dit een logische keuze, maar niet voor mij. Onlangs ben ik namelijk meegereden met de Tour/Trim en dat is mij erg goed bevallen. Het was een erg gezellig groepje, die niet bang waren om met z’n allen de sportieve handen uit de mouwen te steken en flink door te fietsen. Ik koos dus wederom met de TT mee te rijden. Aanvankelijk dacht Ad nog dat ik een grapje maakte, maar niets was minder waar.
De route ging vandaag naar Baarle-Nassau. Dit onder leiding van René. En ook alleen René en niemand anders, dat hebben ze bij de TT goed geregeld! Naast René waren ook Boukje, Ruud, Antoon, Anne-Mieke en Bert van de partij.
Het eerste stuk begon lekker met goed weer, een geen zuchtje wind. Er was letterlijk geen vuiltje aan de lucht tot dat het noodlot toesloeg….
Ik reed lek onderweg naar Rijen….. en dit was de opmaat naar nogal een gênant moment voor mijn persoon. Al snel kwam ik namelijk erachter dat ik een binnenband bij had met een tekort ventiel…. Leuk, van die hoge velgen, maar als je vervolgens je ‘normale’ binnenbandjes gebruik dan kom je daar letterlijk niet mee weg. Gelukkig hielp Ruud mij uit de brand gaf mij zijn reserve bandje met een voldoende lang ventiel.
Vervolgens werd ik geconfronteerd met het feit dat ik geen CO2 patroon bij had. Als het schaamrood mij al niet op de kaken stond van dat ventiel, dan zeker van het feit dat ik niet eens een CO2 patroon bij me had. Wederom voorzag Ruud mij van een patroon en na het mislukken van de eerste patroon, wreef Ruud wederom met zijn hand over zijn hart en gaf hij mij een tweede patroon. Met assistentie van Antoon en René was daarna het euvel snel verholpen en konden we onze weg vervolgen. Mannen, bedankt voor het helpen en excuses voor de belabberde voorbereiding. Ik denk dat ze me bij de sport voor straf de gehele rit op kop hadden laten rijden….
Eenmaal weer op pad had ik het genoegen kennis te maken met Anne-Mieke. Hoewel ik het niet verwacht had, merkte ik dat Anne-Mieke praktisch van elk lid van onze club kon vertellen op wat voor fiets ze reden. Na een heel rijtje aan fietsen met bijbehorende leden te hebben besproken, kwam Anne-Mieke na een half uur weer naast me fietsen. Ze was nog iemand vergeten in het rijtje, dat was Flip met de enige Battaglin binnen de club!
Na het bekende terrein in de richting van ‘t Zand, reden we na Alphen voor mij toch nog onbekend terrein in. Ook al ben ik er meerdere malen geweest, voor mij blijft het toch altijd lastig om de weg vinden, als er net even wat andere wegen worden bereden. Gelukkig hoefde ik mee geen zorgen te maken want René had alles onder controle.

“Wie is dat eigenlijk?” vroeg ik aan Bert, wijzend naar de renner op zijn BMC fiets. “Hij? Dat is Ruud Jansen de huisarts,” zei Bert mij. Nu viel bij mij het kwartje, ik wist wel dat we een Ruud in de club hadden, maar dat hij Ruud Jansen de huisarts was, dat wist ik niet. Tja, het is maar goed dat ik eens met anderen mee fiets, dan leer je de club nog eens op een andere manier kennen.
Na een tijdje met Ruud gekletst te hebben, zagen we allen dat Ruud plotsklaps demarreerde. Of hij me beu was of gewoon energie over had weet ik niet, maar hij ging als een speer het viaduct onder de A58 door. Nadat ik constateerde dat niemand het gat dicht wilde of kon rijden, kon ik mijn competitiedrang niet meer onderdrukken en zette ik de achtervolging in. Aan de andere kant van de snelweg haalde ik hem, maar ik heb daar wel even een jasje voor moeten uittrekken. Heerlijk!

Tegen het einde begon de afstand bij een sterk rijdende Boukje toch wel in de benen te gaan zitten. Met een formele: “ik taai m af” verliet Boukje dan ook de koppositie en ging lekker bij iemand in het wiel zitten. Ook was ze resoluut in haar overtuiging dat we dit keer geen 100 km zouden gaan rijden. We waren het hier snel over eens en we concludeerden dat ten tweede malen een grotere afstand rijden dan de tour-ploeg echt niet zou kunnen. Wat dat betreft weten we onze plaats….

Na 86km kwamen we met z’n allen weer voldaan terug in Made, wat ik begreep waren er onderweg nog plannen gemaakt om volgende week koffie te drinken met appeltaart voor Boukje. Voor u allen misschien een reden om volgende week bij de TT aan te sluiten…

Bedankt TT’ers, het is fijn fietsen met jullie groep!

Thijs

Ik was vanmorgen weer erg vroeg wakker, gisteren had flink geregend en ik was er niet zeker op dat het vandaag goed fiets weer zou worden. Marianne lag ook al vroeg in haar bed te draaien want die wilde om kwart over zes al ballen rapen op de golfbaan, zodat ze niet gestoord werd door mensen die stonden af te slaan. Om acht uur de fiets gepakt en naar Leo gereden. Die stond zoals gebruikelijk al klaar. Om naar Made te rijden maakten we vandaag een ommetje door de Vrachelsestraat en langs de Weststad. De rotonde bij den Bromtol is nog steeds niet klaar maar met de fiets kun je er altijd langs desnoods als veldrijder. In Made aangekomen reden we Wim Rasenberg voorbij hij haakte niet direct in, maar ja wij hadden natuurlijk al ingereden. Op het plein voor het Trefpunt was het minder druk dan normaal. Niet vreemd want er zijn er al een aantal op vakantie zoals Maurice die vannacht naar Oostenrijk was vertrokken. Klokslag half negen geef ik aan dat we vertrekken. Samen met Leo op kop vertrekken we richting de Watertoren daar gaan we rechtsaf de polder in. We komen voorbij Hooge Zwaluwe op het fietspad richting Lage Zwaluwe. Via de Dirk de Botsdijk gaan we over het spoor, A16 en HSL richting Moerdijk. Dan laat ik me eens afzakken om te zien wie we bij hebben. De volgende kleppers vormen ons peloton: Ad van Wesel, Flip Segeren, Marino van den Elshout, Erno Haanskorf, Anneke van Wesel, Peter Bastiaansen, Peter Verhagen, Leo Stasse en ik zelf. Ondertussen draaien we via het industrieterrein Moerdijk naar Klundert daarna gaan we richting Noordschans waar de polder inschieten richting Tonnekreek.

De wegen zijn mooi droog en het is lekker rustig op deze polderwegen. Even voor Zwingelspaen gaan we rechts de fietsstraat op richting Willemstad. Ad, Flip, Peter V. en niet te vergeten Leo laten zien waarom je in een groep altijd lekkerder rijdt dan wanneer je solo de Brabantse wegen wilt berijden. Willemstad laten we rechts liggen en we schieten onder de A29 door richting Dinteloord, ik wijk af van de gebruikelijke route door richting industrieterrein Dintelmond te gaan. Zeker op zondag heerlijk rustig en een mooie weg om te rijden in de week is veel vrachtverkeer maar nu is het muis stil. De reden dat ik daar een visarend spot boven op een lantaarnpaal.

In Dinteloord bij de kerk gaan we rechts naar de dijkjes. We kiezen ditmaal voor de Boompjesdijk altijd prettig fietsen. Ondertussen merkt Anneke op dat we vandaag niet echt wind meekrijgen. Als ik dan op mijn Garmin kijk denk ik is ook niet echt nodig. De wind is je beste vriend hij maakt je sterker of brengt je thuis. Plots hoor ik de omroeper van dienst Marino. Ik denk weer lek, nee pisstop geen pitsstop dus. Niet veel later rijden we via de Zuidzeedijk richting Stampersgat. Ook hier geen hinder van verkeer. Vervolgens gaan we richting Standaardbuiten en de eerder genoemde mannen doen goed kop werk, we proberen Peter B. nog te verleiden tot een beurtje maar helaas dat lukt ons niet. Gisteren waarschijnlijk te veel lekkere biertjes gehad. In de Oudenbosche polder wijs ik onze voorzitter op een robot die grasmaait en opraapt voor de koeien. Op deze manier wordt er efficiënt gewerkt op dit boeren bedrijf. Ieder die de landbouw kent dus zeker onze voorzitter is daar ook in geïnteresseerd. Over het bruggetje richting Zevenbergen gaat de rit verder. Vervolgens gaan we richting Zwartenberg over de brug en dan een stukje van het rondje TMM. Bij den Elsakker is het al aardig druk op het terras. Wij rijden door en Anneke laat zien dat ze tijden vakantie goed getraind heeft in het omhoog rijden. Ze flitst ons voorbij als we de brug over de Mark oprijden. Ondertussen heeft Erno ons verlaten hij heeft een kortere route gekozen omdat hij last heeft van zijn knieën. Tegen half twaalf rollen we Made binnen het zonneke is lekker gaan schijnen en mijn bidon is bijna leeg. Het laatste stuk rijd ik weer met Leo ons dorp in ik wens hem en iedereen van af deze plek een fijne vakantie.

Gerard van Ter Aalst.

Beter weer dan dit zal het niet worden. Een zacht briesje uit het noorden en de temperaturen, in de ochtend tussen de 18 en 22 graden celcius. De route was doorgegeven door Peter B. en het was duidelijk dat deze hier zijn uiterste best op had gedaan. Het was een rondje Nieuwendijk, officieel. Maar ik heb het dus Rondje boven en onder de Maas van gemaakt. Het is een leuke groep en het was erg plezierig om Andre er bij te hebben.

Fijn was dat we een stukje polder tussen Hank en Dussen hebben meegenomen. In een ver verleden heb ik daar fietsles gehad. Van Anthony Stevens. En van Bert Kuiten. Dit is inmiddels zo’n 40 jaar en 50 kilo (en het restje) geleden. Via de dijk en de Korn richting Babyloniënbroek en weer terug om via Almkerk naar, jawel, om Nieuwendijk te ronden, als was het een kaap. Dat was dus het stuk boven de Maas. Want over de brug bij Keizersveer natuurlijk weer onder de Maas. Daar ging het rondje verder en werd ik verrast door een fietspad dat ik niet kende. Laten we zeggen dat ik infrastructureel op achterstand stond. Maar we kwamen uit bij Hermenzeil waar we richting Waspik gingen en verzeild raakten in een triathlon, denk ik. We werden voorbij gestoken door iemand in een roze trui. Eenmaal in Waspik ging en we over de Langstraat naar Geertruidenberg waar de ronde onder de Maas werd afgesloten en ik afscheid nam.
Wim, bedankt voor de voortreffelijke en deskundige leiding. En de rest van de ploeg bedankt voor een plezierige fietstocht.

Groeten,

Gerard

Na twee weken hoogtestage zijn Anneke en ik weer terug. Het gewone (werkzame) leven begint weer. Gelukkig vandaag, zondag 18 juli, nog even bij mooi weer een van de mooiste fietstochten als vakantieafsluiting:
De Molentocht langs Kinderdijk onder leiding van Flip.
Het berichtje van Martien met ondersteuning van instemmend duimpje van Thijs heeft gewerkt. “We kunnen als de Sport ons ook best aanpassen als er mensen mee willen die niet 35 willen of kunnen rijden”. Erno en Melody vinden dit goed nieuws en besluiten deze zondagochtend aan te sluiten voor deze toeristische route. Later blijkt mij dat Thijs tegen Melody gezegd heeft dat je bij de sport extra punten kunt pakken. Appelpunten met koffie heeft hij het dan over. Inderdaad dit jaar al aantal keer gedaan, maar geen zekerheidje natuurlijk. En eerst moet je toch ruim 100, vandaag zelfs ruim 110 km. weggetrapt worden. Met negen WTC-ers rijden we eerst via de Dordtsche Bierbos richting het wielerbaantje van “De Mol’ waar we ook dit jaar helaas niet als club naar toe konden. Hierna over de spoorbrug richting het veengebied. Dan net voor Alblasserdam gaan we langs het water rijden en uiteindelijk langs de Overwaard en dus de molens. Het is minder druk dan normaal. Geen Chinezen en Japanners, maar toch nog opletten met de loslopende Nederlandse toeristen, die kijken niet zo nauw. Het riet staat dit jaar opvallend hoog, Johan van Helmond en Melody hebben maar een paar molens gezien daardoor. Erno met zijn hoge uitkijk wel een stuk of twintig. Flip stuurt ons nu naar het oosten langs de Lek naar Groot Ammers.
Tegenwoordig moet je hele stukken op een nieuw fietspad. Op zich veiliger geworden maar met dit mooie weer zitten er veel electrische toeristen op. Bij Groot Ammers de polder in, ik zie nog net mijn ent-locatie liggen in de verte.
Wij rijden lekker langs het water met nog meer molens. Thijs en Martien pakken veel kop en Erno rijdt “zuinig op zijn knieën”, maar gaat net als Melody prima mee. Op een gegeven moment demarreert Thijs en iedereen vraagt zich af wat hij gaat doen, blijkt dat hij een foto wil maken, op een stijl bruggetje schiet hij bijgaand kiekje.

Flip en ik rijden daar op kop en Flip heeft blijkbaar de fotograaf gemist; hij trapt en trapt en zegt dat hij het onvoorstelbaar vindt hoe ver Thijs al weg is, hij ziet hem niet eens meer :-).
Een van de weinige dropjes waar we doorheen rijden, is Giessen-Ouderkerk, in de kerk zit iedereen waarschijnlijk want er is niemand op straat. Dus kunnen we vlot richting Gorinchem. Mooi moment: een dertig minner (Melody) in het wiel van zeventig-plus (Frans Marijnissen), leuk die diversiteit in het peloton.
Op de Gorinchemse brug sputteren de knieën van Erno wat tegen dus we remmen iets af. Flip besluit om niet meer door de Werkendamse polder te rijden want dan komen we boven de honderdtwintig, dus volgen we de snelweg tot aan Hank. Thijs voelt zich niet zo lekker,… hij heeft nog niks van koffie gehoord dus moet hij Melody dan maar opbiechten dat er deze week geen koffie is. Hij had echter gemist dat Twan ondertussen wel voorgesteld had dat we een bakkie zouden doen bij ‘t Trefpunt. De Mayse molenaar is zo blij geworden van de Molentocht! (Je moet toch een reden bedenken). Dan beseffen we ons dat Melody dan nog mee naar de May zou moeten en weer terug naar ‘t Veer…. dan stoppen we toch gewoon bij Fort Lunet. Zo gezegd zo gedaan.
De serveerster neemt de bestelling op, wat koffie maar ook veel fris en 9 appelpunten. Even later komt ze terug dat er maar 2 appelpunten meer zijn en geen ander gebak. We bestellen die 2 punten met slagroom en 9 vorkjes.
Twan is wat teleurgesteld en loopt geërgerd het Fort in. Een paar minuten later komt de jongedame terug… er is toch gebak; “de taart van de dag, chocoladetaart”. We bestellen nog 7 chocopunten bij. Als Twan terugkomt, heeft hij een heel spannend verhaal hoe hij dit voor elkaar gekregen heeft. Hij heeft “flink staan zeiken in de keuken”, zegt hij.
Hoe dan ook, de punten smaken prima, hoewel Erno vertelt dat het onmiddellijk in zijn knieën zakt. Dat heeft hij sinds zijn valpartij vorig jaar. Hij vertelt ook nog dat hij met zijn 12e ook op zijn (achter?)hoofd gevallen is en daardoor wat vergeetachtig is….. gewoon een smoes om dit verslag niet te hoeven schrijven als je het mij vraagt.
Twan rekent alles af, het is € 7,20 p.p., rekent Thijs uit. Blijkt het gebak net in de bonus te zijn zeg, dus we mogen allemaal de kruideniersprijs van €5,- aan Twan betalen.
Dan op naar de May, de laatste 7 kilometer. Nou, die chocopunt is wel genoeg daarvoor, dus het laatste stukkie is een makkie. Met 113 kilometer op de teller parkeer ik mijn fiets naast de eettafel, want Anneke zit al in de tuin haar boterhammetje te eten. Lekker gefietst in les Pays Bas, heel vlak, maar toch wel plezier van mijn vakantiekilometers gehad.

Ad

Zondag 18 juli.
Een lekker zomerweertje op mijn laatste vakantiedag. Ad en ik waren net een weekje terug van een campertochtje van 2 weken. We mochten mooie plaatsen bezoeken en verkennen op de fiets in Luxemburg, Frankrijk (Bourgogne, Savoie en Vogezen) en in de Belgische Ardennen.  Maar het was vreemd om weer terug te komen na een periode met al die excessen in Nederland; de exploderende coronabesmettingen, de aanslag op Peter R. de Vries en dan die overstromingen…….hoe bizar allemaal……

Maar het “gewone” leven gaat door dus zondagmorgen is het WTC ochtend.
Om half negen stond het zonnige Raadhuisplein aardig vol met WTC’ers die er weer in zin in hadden.
Na het vertreksein van wegkapitein Maurice vertrok de Tourploeg richting het noorden voor een tourrondje Meerkerk. Nu hadden we dat al wel meer gefietst, maar nu net wat anders.
We reden om Raamsdonksveer heen naar de Keizersveersebrug waar we een gastrenner oppikten die de gehele tocht mee heeft gefietst. Wiet was? Geen idee.
De rest kende ik gelukkig wel; het ijzersterke kwartet Maurice, Kevin, Hans en Leo.  Peter V. die vandaag de sport inruilde voor de tour, Pa Kees en dochter Rachel Marijnissen, onze omroeper Marino en introducee Wim. Een mooi groepje voor een mooie tocht.

Via de Peerenboom reden we naar Almkerk en Sleeuwijk. Op de Merwedebrug bij Avelingen kon je goed de hoge stand van het modderige water zien, wat kan de natuur toch grillig zijn…
Maar de natuur kan ook heel mooi zijn, dat zagen we toen we langs het water Giessen via  Hoornaar en Noordeloos naar Meerkerk. Diverse pittoreske bruggetjes en huizen reden we voorbij.

Langs het Merwedekanaal reden we weer zuidwaarts terug naar Gorinchem, slingerend langs het  water, mooi hoor maar met een groep wielrenners en heel veel andere feitstoeristen, af en toe goed opletten geblazen.
Bij de Merwedebrug hadden we een dusdanige snelheid dat Kevin en Hans dachten dat ze de A27 snelweg wel op konden rijden ipv het fietspad, achteraf bleek dat het toch een vergissing was van deze fanatieke heren.
In Werkendam moesten we op het fietspad nog even opzij voor een welbekend groepje: de TT stond met lek even een bandje te wisselen in het zonnetje. Even zwaaien en weer door.
In de Biesbosch op de Grote Waardweg en Jeppegatweg werd de grote plaat opgezet en werd er doorgepuft naar Hank. Net op de brug naar Raamsdonksveer haalden we een grote groep in, we bleven er toch maar achter hangen tot de May want passeren was geen optie.
He, op de May net geen 100 km. dus samen met Maurice nog maar even naar de watertoren door en terug om dit te verhelpen, staat toch net iets leuker op de teller 😉

Anneke

Het is prima fietsweer en ik ben deze morgen vrij vroeg. Als ik aankom op het pleintje bij ’t Trefpunt zie ik alleen Peter Kuijpers op het bankje. Al snel komen uit verschillende hoeken meerdere renners en om half 9 is het lekker druk op het plein. Ons Tour/Trim kluppie is wat kleiner op deze zonnige zondag; Gerard V. en Ruud zijn er niet bij en Melody wil eens met de Sport meerijden; buiten dat is Piet ook nog steeds uit de running. Met z’n vijven gaan we op pad; Boukje, Sharelle, Antoon, Bert en ik.
Samen met Antoon rijd ik op kop de May uit richting Den Berg en dan op weg naar de Keizersveerse brug. Bert rijdt vooruit om voor ons de verkeerslichten op groen te drukken. Dat lukt twee keer en dat is lekker doorrijden dan. Al snel volgt Peerenboom en nog voor we Dussen bereiken slaan we linksaf richting Almkerk. Sharelle vraagt of ze kop moet overnemen, maar het gaat eigenlijk best lekker. Tot aan Uppel rijden Antoon en ik op kop. Bij Uppel zwaai ik wat af en Sharelle neemt over. Bij Sleeuwijk rijden we nog langs een rij met eikenbomen. Gelukkig staan ze aan de andere kant van de weg, maar helemaal handig is het natuurlijk niet.
Dan volgt de brug bij Gorinchem. Het is druk op het smalle fietspad over de brug. Maar waar veel fietsers Schelluinen binnen rijden, houden wij links aan. We rijden dan nog een stukje rechtdoor en slaan dan rechtsaf richting Giessenburg. Bij het kerkje aldaar een bruggetje over en dan is het almaar rechtdoor over de slingerende weg langs de Giessen.
Opeens zien we van rechts een groep met bekende kleuren rijden. Sharelle rijdt naast me en weet zeker; dat is de Tour-groep. Zo te zien volgen ze hier dezelfde route als wij. Ze rijden een flink stuk voor ons, maar we besluiten om aan te sluiten. Dat is even aardig aanpoten en met 36-38km/h racen we over de slingerende weg. Met een hartslag in de rode zone sluiten we aan. Even op adem komen en dan vrolijk zwaaien naar de achteromkijkende ploeg.
Een stukje verderop gaan wij rechtsaf; we zijn op de terugweg. In Hoornaar is echter de weg opgebroken. Er staat wel een omleidingsbord M, maar die wijst eigenlijk twee richtingen op. Ik waag het erop en volg M. Als na een kilometer of 5 geen bord meer te bekennen is, komt de twijfel; zitten we nog wel enigszins goed, of zijn we volkomen verdwaald? Gelukkig dan toch nog net een bord M. We slaan rechtsaf en even later ziet ik op de Garmin dat we verderop weer op de route zijn. Niet veel later zijn we weer bij de brug van Gorinchem en volgt Werkendam snel. Bekend terrein.
We rijden Werkendam uit en dan is het opeens “LEK!!”. En niet zo’n beetje ook. Sharelle heeft een lekke voorband. Direct staan Antoon en Bert klaar om de voorband te vervangen. Mijn conservatieve hart wordt daar blij van; dat er dus toch nog iets van mannenwerk bestaat!! Het bandje is snel vervangen en we kunnen weer… Tenminste… “nee, er is iets niet goed”, roept Sharelle. De fiets zwabbert. We bekijken de fiets nog eens goed, maar zien niks bijzonders. “Probeer het gewoon nog eens Sharelle”. We stappen allemaal weer op en dan opeens gelach “… uhm …de achterband is ook lek!” Boukje gaat er maar bij zitten en we vervangen nu de achterband. We stappen nogmaals op de fiets en hopelijk nu zonder verder lekke banden of andere pech. Je bent toch aardig uit je ritme en niet iedereen voelt zich nog even sterk om het stuk door de polder voluit te gaan. Op een rustiger tempo rijden we richting Hank en Den Berg. Het volgende station is Made en zo zijn we weer terug van een mooie zonnige fietstocht.

Rene