“…regent het nou?” In de schemerochtend kan ik het vanuit het slaapkamerraam niet zo goed zien. Eenmaal beneden is inderdaad de stoep gewoon nat; gelukkig is het inmiddels al wel droog. Koud voelt het ook niet echt aan. Wel beenwarmers en wintershirt, geen windstopper en ook geen winterhandschoenen. Tegen 8 uur check ik de website van WeerOnline; 1 regendruppeltje; dus sowieso regenpunten vandaag.
Op de fiets richting Made twijfel ik even of ik er goed aan heb gedaan de winterhandschoenen thuis te laten; koude handen. Als ik tegen 5 voor 9 bij het oude gemeentehuis aan kom staan er pas 4 renners. Al snel loopt het aardig vol en om 9 uur staan er 27 renners – inclusief gastrijder Gerben paraat – voor de rit van vandaag. Via de wegkapiteins-app weet ik dat alle groepen richting Alphen rijden. Omdat de trimploeg deze ochtend slechts uit 3 renners bestaat, sluiten ze zich bij ons aan, met het verzoek om het wat rustig aan te doen. Peter Korse is nog net niet helemaal hersteld van corona. Ook Sandra sluit zich bij ons aan; de conditie is nog niet helemaal waar ie moet zijn.
Peter Korse en Bert Timmermans nemen de kop en met z’n 9-en rijden we de May uit. Net over het viaduct worden we ingehaald door de sportploeg. Wat fietsen die gasten toch gemakkelijk een flitsend tempo. Of misschien lijkt dat ook maar zo en zien ze ook gewoon af. Het zal overigens niet de enige keer zijn dat we ze tegen komen.
Ik kom naast Peter rijden en zo te zien gaat het prima met hem, maar we moeten dan ook nog bijna 70km; “…rustig aan, Peter!”. Via Den Hout gaat het richting Teteringen en dan Oosterhout. Op de kop wordt er goed afgewisseld. Als we de Vijfeikenweg opdraaien is de wind goed voelbaar. Boukje komt naast me op de kop rijden en samen nemen we de groep mee. Even later rijden we langs het vliegveld en hier hebben we de wind echt schuin op de kop. Het is even afzien, zeker met de viaduct over de A58, maar ik krijg “hulp” van Sandra. Dat klimmen wordt nooit mijn ding geloof ik. Gelukkig kunnen we even uitrollen, maar ik zie best een beetje op tegen het stuk polder op weg naar Alphen. Vlak voordat we daar de open polder in rijden worden we ingehaald door een flink peloton. Anne-Mieke sluit direct bij de mannen en als we allemaal een tandje bij schakelen rijden we uit de wind achter die gasten aan. Van lieverlee gaat het tempo echter naar de 30km/h en ons groepie valt een beetje uiteen. Dat kan nooit de bedoeling zijn en dus wachten we op elkaar. Piet ligt echter nog een stuk achter. Het blijkt dat de elektirsche ondersteuning niet echt in orde is. Sterker nog; het ding doet helemaal niks. Piet rommelt wat aan de verschillende sensoren, maar het wil allemaal niet echt helpen. Ach, het is nu nog een klein stukje naar Alphen en dan kunnen we voor de wind terug zeilen naar Made.
Net als we Alphen weer uit rijden zien we hoe de tour-groep een stuk verderop voor ons de weg opdraait. “Ze rijden niet veel sneller dan wij”, hoor ik achter me en inderdaad; ze rijden niet echt bij ons vandaan. Het tempo gaat omhoog en even later staat er 43km/h op de Garmin. Dat tempo kan ik even volhouden en de Tourgroep komt steeds dichterbij. Ik kijk even achterom en lang niet iedereen is mee. Bert komt me voorbij, maar ik laat het gaan. Even later kunnen we toch bijna aansluiten. Echter, straks moeten wij rechtsaf de bossen in en ik weet niet of de Tour dezelfde plannen heeft. Ik sprint weer naar voren en gil naar Anne-Mieke dat we rechtsaf moeten. Net op tijd slaan we rechtsaf het fietspad op. Hier wachten we nog even op Piet, die nog steeds de ondersteuning niet aan de gang heeft. Mooi even tijd voor een banaantje. Als Piet aansluit en nog even de ondersteuning checkt, lijkt het euvel gevonden en kunnen we verder. Op het gemakkie rijden we hier over het nieuwe asfalt. We zijn zeker niet de enigen, fietsers, trimmers, wandelaars; het is gewoon druk hier.
Als we de Slingerdreef naderen zien we de Tour-groep weer voor ons langs rijden. Weinig animo deze keer om ze weer bij te halen en dus het blijft rustig. Bij Bavel is de Gilzeweg nog steeds open gebroken en maken we een ommetje dwars door het dorp. Als we wat later bij Dorst voor de stoplichten staan worden we bijna aangereden door de sport-ploeg. Ze maken een hoop bombarie; dat we ze allemaal ophouden enz, maar zo te zien zit Thijs er al aardig doorheen en voor die gasten is het dus ook gewoon afzien; gelukkig maar 🙂
Als we Teteringen weer achter ons hebben, oppert Johan om nog een bakkie te doen. Da’s nooit een slecht idee, maar een aantal wil doorrijden nu we toch al bijna thuis zijn. Peter Kuijpers doet in Den Hout nog een ultieme poging tot een bakkie kofiie met appeltaart door een lekke band te veinzen, maar niemand die daar in trapt. De koffie moet wachten op een volgende rit. Eerlijk gezegd zou het vanochtend wel lekker toeven zijn geweest op het terras van ’t Klosterke in Den Hout.
Rene

WTC Made op facebook
WTC Made op Strava














