Categorie archieven: Fietsverslagen

Verslagen van tochten

De Suikerfabriek

De ene week bestaat de Trim/Tour groep uit 13 renners, vandaag rijden we met z’n zessen. Piet is op de Santos waarvan hij ergens tijdens de rit de accu moet vervangenen; we gaan niet duwen. Verder Ruud, Bert, Marielle, Antoon en ik.
Voor vandaag staat er een rondje Dinteloord op het programma. Voor de route heb ik het Strava-account van Peter Broeders geplunderd. Ik wist me te herinneren dat hij deze rit nog niet zo gek lang geleden ook heeft gereden.
Als we het Raadhuisplein verlaten en de eerste helft van de tocht tegen wind in richting Dinteloord vertrekken, rijden Piet en Antoon op kop. Meteen gaat het met een flink tempo naar Wagenberg en dan Langeweg. Voorbij Langeweg los ik Antoon af op de kop en rijden bij Zwartenberg rechstaf naar Zevenbergen. Vlak voor Zevenbergen komt ons een trio met redelijk wat bombarie voorbij. We haken aan en kunnen het tempo goed volgen. Zo rijden we een gedeelte toch redelijk uit de wind.

Aangekomen op de Huizersdijk/Markdijk/Molendijk worden we verrast door een lange strook gefreesd asfalt. Piet met de brede banden op de Santos, heeft geen problemen, maar de 28 mm op mijn fiets is een ander verhaal. Pas ergens halverwege de weg naar Standaardbuiten is het asfalt weer in orde en kunnen we het tempo weer wat opvoeren.
Na Standdaarbuiten nemen Bert en Ruud de kop en we rijden over wat nieuw asfalt, in ieder geval voor mij, langs de Dintel.

Dan zien we in de verte de suikerfabriek opdoemen. Het gedeelte wind tegen zit er bijna op, maar de Garmin heeft nog niet al te veel kilometers geregistreerd en we moeten dus nog een flinke toer maken voor we daadwerkelijk Dinteloord binnen rijden.
Vanaf hier is het wind mee naar huis. “Mwah,” zegt Piet, “zoveel wind staat er niet”. “Inderdaad, veel wind staat er niet, maarre … …
Na Dinteloord passeren we de suikerfabriek en rijden we Stampersgat binnen. Voorbij Stampersgat nemen we een verkeerde afslag ondanks de aanwijzingen van Piet. Een tweetal dames kijkt ons, verwarde renners, even bezorgd na en eentje vraagt dan of alles wel goed gaat. “Ja hoor, dank je wel” en al snel sluiten we weer bij de rest aan. We rijden nu aan de andere kant van de Dintel richting Oudenbosch.
Opeens weer een bekende die ons tegemoet komt; onze Yuri die een rondje Willemstad rijdt.
We passeren Hoeven en laten Etten-Leur rechts liggen richting de Molen. “Hier gaat het zo mis met de route”, zegt Piet. “Volgens de route moeten we zo een voetpad op”. Uhm, ja, …
ik heb de route van Peter iets aangepast, maar als ik een voetpad geselecteerd heb, heb ik flink zitten slapen. En inderdaad, waar de Garmin ons linksaf wil sturen, kun je nauwelijks met een mountainbike uit de voeten. Gelukkig zijn we op bekend terrein in de buurt van Prinsenbeek.
Na Prinsenbeek volgt de Elsakker en dan via de rotonde bij Zevenbergschen-Hoek weer richting Made. Ik neem de afslag Wagenberg.

Ruud is er de komende 3-4 weken niet bij, Hij gaat op hoogtestage in Limburg.
Bovendien heeft ie dan mooi de tijd om z’n fiets eens goed te wassen. 🙂

Rene

Rondje van de Rodetruidrager; Binnenmaas

Na 2 weken vakantie is het weer gewoon op het vlakke rijden voor Anneke en mij.
Het is weer een mooie opkomst en dat betekent dat we in vier groepen uitsplitsen.
De Sportgroep bestaat vandaag uit de harde kern zie ik. Alle mannen die typisch in dit pelotonnetje rijden zijn vandaag aanwezig. Dan weet ik al dat het een tocht op hoge snelheid gaat worden, want dat vinden we allemaal leuk.
Flip staat in de Rode Trui en geeft vandaag een rondje: Binnenmaas, goed voor 90-100 kilometer. En richting west want daar komt de wind vandaag. Dat blijken alle 4 de leiders bedacht te hebben, dus vier groepen op een rij rijden richting Wagenberg. Wij zien in de verte de eerder gestarte TT-groep rijden. Ze zijn maar met een klein groepje maar hebben er toch goed de gang in. Heel langzaam komen we dichterbij maar bij Drie Hoefijzers hebben we ze nog niet te pakken en moeten we van Flip rechtsaf. We rijden richting Moerdijk en dan naar de Kiltunnel. De gewone weg is opgebroken dus we gaan over het nieuwe fietspad en sturen dan langs het water van de Dordtse Kil, boven over de tunnel en dan even rechts. Martien weet blijkbaar niet dat dat maar even is alvorens waar je weer rechts de tunnel in kunt duiken. Hij mist dat afslagje en rijdt gewoon door naar de volgende mogelijkheid waarvan hij later vertelt dat hij die na 100 meter dacht te hebben. Maar dat is niet zo, op Google Maps zie ik dat hij zo’n 300 meter doormoet en dan weer terug dus hij rijdt 600 meter achter ons. In ‘s Gravendeel houden we wat in qua tempo en zijn we het dorp al bijna uit voordat Martien er weer bij is. Dat we dat nog meemaken: dat we op Martien moeten wachten 🙂 .
We rijden richting Maasdam en Sint Anthoniepolder waar ik het water van de “Binnenmaas” al zie liggen. Officieel heet dat Binnenbedijkte Maas en loopt van Maasdam naar Maasdijk, niet meer en niet minder, 7.3 km lang.
Wil je weten hoe dat zit: https://nl.wikipedia.org/wiki/Binnenbedijkte_Maas .
Ik zie ondertussen donkere wolken met duidelijke regenstrepen voor ons. Heel de vakantie heb ik fietsen in de regen kunnen voorkomen maar nu lijken we er niet aan te kunnen ontsnappen. Flip vindt het niet erg :
Een lekker buike tegen ut stof” zegt hij. Gelukkig zit ergens in het midden van de wolken een wat dunner stukje en daar rijden we zowaar precies onderdoor. Misschien maar 2 kilometer wat regen, dus dat valt mee. Hoewel mijn fiets later wel erg vuil blijkt. Dat is nou jammer, want na terugkomst van vakantie had ik de fietsen eens grondig schoon gemaakt. Thijs, die altijd zegt dat ik mijn fiets eens moet poetsen, heeft dat helaas niet eens gezien, of er niks van gezegd. Daarom schrijf ik het hier maar voor het geval dat hij het gewoon gemist heeft, want nu is hij weer vuil.
Uiteindelijk komen we in Numansdorp en krijgen we na de bruggen bij Willemstad de wind in de rug. We rapen een paar renners op die ook uit de May komen en die we al eerder voorbijgereden zijn. Maar nu pikken ze aan. Anjo Kock en Kees van Helmond. Ze vinden het wel mooi om in onze slipstream te rijden en dat gaat ze goed af, ze blijven er gewoon tot de May aanhangen. Dat terwijl we toch behoorlijk doorrijden met hardrijders John, Martien en Thijs. En Peter, Flip, Twan en ik die ook onze kopbeurten pakken maar dan iets rustiger en iets minder lang. Met een mooi gemiddelde parkeer ik de fiets weer thuis.
Geen nieuw record en dat komt omdat we op Martien moesten wachten
(raar om dat te schrijven 🙂

Groeten,
Ad

2020 Flip rood

 

We gaan voor de 200!

wtc mist

Martien had enkele weken geleden gevraagd of er belangstelling was voor een rondje over de Zeelandbrug. Daar bleek een groepje van bijna 10 mannen wel oren naar te hebben. Samen met Martien de route nog eens door genomen en een beetje gespiekt hoe de Pedaalridders dit een week eerder hadden gedaan. In Rilland bij een Shell chauffeurs stop zouden we wat kunnen eten, het was allemaal geregeld!
Om 7 uur zouden 9 bikkels aan de tocht beginnen, richting Zeeland. Bij het vertrek bij het oude gemeentehuis, waren we het allemaal met elkaar eens, we zouden de regen tegemoet rijden en daar voorlopig ook in blijven. Wat gaan we doen? We willen allemaal graag de grens van de 200 km halen.
“Richting Oost-Brabant” opperde Gerard, via de rivieren naar Oss enz enz..
We vertrokken op weg naar Geertruidenberg. Martien kwam naar ons toe; “Zullen we een ritje maken richting Rhenen, kunnen bij de Proloog in Amerongen aanleggen.” Klonk wel goed en een richting uit waar we niet zo vaak komen!

Vanaf nu nam Martien het roer stevig in handen, samen met John had hij dit rondje al eens eerder gefietst. Het was maar een klein wereldje deze ochtend, mijne fietsbril had ik al snel afgezet, zo kon ik beter zien dat de jeugd wederom weer lekker bezig was geweest bij Geertruidenberg.
Door de Overdiepse polder richting de Heusdensebrug, onder Ammerzoden en door Hedel naar Kerkdriel, voor mij bekend van wielerclub ” ’t Luchtschip”.
We fietsten nu door het geliefde gebied van de herstellende Gerard Veekens die hier de beste koffie en appelgebak weet te vinden. Voor ons was dat nog lang niet aan de orde.
Bij Beneden Leeuwen staken we de Waal over, om via Ochten en Kesteren de Nederrijn over te steken. Zo stonden we dan om half 10, na 90 km in Rhenen. De mist was inmiddels opgetrokken maar daar kwamen de eerste regendruppels. Nog voor Elst, de geboorteplaats van Pierre Kartner, uche uche, kwamen de regenjasje uit de achterzak.
De regen was intussen overgegaan in een plensbui. Het water stond in de schoenen en ik was al tot op de huid zeiknat, maar Amerongen kwam in zicht dat was dan weer een geluk!

wtc koffie

Onze koerskapitein (zonder de leidersband) loodste ons vandaag voortreffelijk naar de Proloog, een echt fietscafé! Ik deed mijn shirtje ff uit om wat te drogen. Onzin natuurlijk, het water droop er vanaf, onder onze stoelen stond gewoon een plas water.
Na een bakkie en een appelvierkantje, was het wat droger en stapten we weer op.
Nu kwamen er een paar klimmetjes, die met stramme beentjes toch nog best lastig waren (voor mij). Onze Jan zat in de afdaling te tetsen op de fiets van de kou, gelukkig had ik daar weer geen last van, wat meer vet op de botten.
Het is hier wel prachtig fietsen, daarom genoten we allemaal ondanks de natte wegen en de opspattende sproeier van je voorganger, hé John!
Via Leersum kwamen we door Werkhoven, bij ’t Goy hadden we het enige lekke bandje. Met de deskundige hulp van Flip en Thijs was ook dit euvel weer snel verholpen,
bedankt mannen!
Langs het Amsterdam-Rijnkanaal bij Houten stond er een stevige wind en trotseerden we nog een hagelbui, zo ook begonnen de kilometers langzamerhand te tellen.
Brug op, brug af; onze schipper weet ze wel te vinden, ik kon er geen touw meer aan vast knopen maar had wel in de gaten dat we de kaap van 200 km. makkelijk gingen halen.
Door de regen en de mist ’s morgens had ik de hele dag geen bril op, voelde me een klein beetje gehandicapt, kan ook niets op de gps aflezen. Wist nog niet eens hoe hard we fietsten, maar goed ook!
Toch kwamen er weer wat meer bekende fietswegen in beeld vanaf Vianen en Lexmond. Kwam toch nog ff het Zeeland gevoel, toen we door Sluis fietsten.
De wind kwam vanaf daar ook wat gunstig te staan. Met gezwinde tred ging het via Meerkerk naar Gorinchem. Het zonnetje kwam wat voorzichtig om de hoek kijken, wat was het toch genieten om met deze kleppers op pad te mogen zijn.
Bij Gorinchem heb ik mijn laatste proviand naar binnen gewerkt, dat was intussen pap geworden in mijn achterzak.
Tot slot moesten we nog 3 bruggen overwinnen. Als eerste de brug over de Merwede opklauteren, en langs de A27 richting de May.
Met 220 km op mijn teller en een gem. van 32 km. en een smerige fiets en kloffie was ik net voor half 3 thuis, voor een warme douche!

We hebben een schitterende dag beleefd waar we volgens Martien over 20 jaar nog over praten. Een ding weet ik zeker, dat ik hem over 20 jaar niet nog een keertje fiets.
Tot slot wil ik, mijn medereizigers bedanken voor deze onvergetelijke reis. Op de eerste plaats onze koerskapitein Martien, en zijn assistent John. Samen met Thijs, Flip,  Peter, Gerard, Jantje en Maurice, was dit er eentje om in te lijsten.

Sportieve groet,
Pierre Boulanger!

Tour/Trim Gorinchem

Meestal vertrek ik om tien over acht van huis en rijd dan op m’n gemakkie naar de May. Vanmorgen wil ik echter net de poort uitrijden als de telefoon gaat; Bert Timmermans. Hij gaat half 9 niet redden en vraagt of we hem bij de Keizersveerse Brug oppikken. Geen punt natuurlijk.
Een stuk of 9 WTC-ers zijn al vroeg vertrokken voor een lange tocht van 200+km. Tegen half 9 is het dan ook nog steeds vrij rustig bij het oude gemeentehuis. We besluiten 2 groepen te maken; een Trim onder leiding van Petra en Wim en een Tour/Trim die met mij meerijdt. Net als we weg rijden, komen Melissa en Rachel aangesprint; nog net op tijd. Daarmee komt de groep op 13 WTC-ers.

We rijden Made uit richting Raamsdonksveer en Keizersveerse Brug. Voorbij het Dongemond College rijdt een groepje renners voor ons die steevast door het rood knalt. Wij doen dat uiteraard niet; kleine moeite en het scheelt een hoop ergernis van mede-weggebruikers. Bij de Keizersveerse Brug staat Bert inderdaad al te wachten en haakt bij ons aan. Met Antoon en ik op kop gaat het via Peerenboom naar Dussen. Vlak voor we Dussen inrijden ga ik eens kijken met hoeveel we precies zijn en wie er dan allemaal bij is. Prompt wordt er een afslag gemist en is het voor de rest even inhouden tot iedereen weer bij is. Samen met Leo op kop pakken we de weg naar Uppel. Net voorbij Almkerk hebben we de eerste bui te pakken. Voorbij Uppel gaan we rechts richting de Merwedebrug bij Gorinchem. En hier de eerste voorbode; mijn navigatie reageert wat traag, maar gelukkg weet Leo hoe we vanaf Sleeuwijk bij de brug kunnen komen. Over de Merwedebrug houden we links aan en rijden langs het kanaal. Bij Schelluinen gaan we rechts en opeens is het over en uit met de navi; het scherm staat muurvast. Piet en Ruud hebben de route ook, dus door kunnen we toch wel. Ik laat me wat terug zakken en probeer de Garmin weer aan de gang te krijgen. Niks helpt…

Met Piet en Ruud die de weg wijzen, zie ik in ieder geval dat Corne de kop aanvoert door dit, in ieder geval voor mij, onbekende gedeelte van het land. Via Hoogblokland belanden we uiteindelijk in Arkel en daar is het weer richting Gorinchem. Vlak voor Gorinchem hebben we weer een regenbui, deze keer best een fikse. We moeten even stoppen omdat enkele renners een extra jasje aan willen trekken. Ondertussen komt Piet bij mij polshoogte nemen en zegt de Garmin even te resetten. De power-knop net zolang ingedrukt houden totdat ie opnieuw start; “Dat heb ik ook al geprobeerd, Piet, maar dat helpt nie… hee, waarom nu wel?!”. Alsof er niks gebeurd is, is de Garmin weer helemaal bij. De kilometers kloppen, de rijtijd klopt. Vraag niet hoe het kan, profiteer ervan. Even later rijden we door Gorinchem. gelukkig is het er nog niet zo heel druk, maar we moeten hier even langs om weer bij de Merwedebrug te komen. Met Leo en Corne op kop nemen we de Merwedebrug en dan stoppen we weer even. Inmiddels is het droog, de zon schijnt zelfs even en dus gaan er weer jasjes uit.
De brug over gaan we links naar Werkendam. Hier zorg ik nog even voor verwarring, de navi is nog niet helemaal in orde, lijkt me. Al snel zijn we echter weer en route over de Grotewaardweg richting Hank. Samen met Leo houd ik een stevig tempo aan; ik kan niet veel harder (schrap: veel) en na de jachthaven van Hank kruip ik lekker weg ergens achteraan.

Bij Hank gaan we de Keizersveerse Brug over waar we Bert weer afzetten. De stoplichten hebben we nu allemaal mee (karma) en al snel zijn we weer terug op de May

Tot volgende week

Rene

Trimmend Slingerdreef

Vanmorgen stond er maar een klein groepje WTC-ers bij het gemeentehuis. Er was natuurlijk al een groep onderweg naar Amerongen.
Zeven man sterk vertrokken we richting Den Hout. We hadden een rondje Slingerdreef op het programma. Het was prima fietsweer dus we hadden er een lekker tempo in.Het ging allemaal prima tot we voor de spoorbomen even stil moesten staan. We hoorden achter ons wat gebrom en toen bleek André pech te hebben met zijn fiets. Hij was al aan het kijken wat er mis was. Gelukkig niks ernstigs. Met een stukje gereedschap zou hij het probleem kunnen tackelen, maar ja wie had er iets bij zich? Gelukkig kon het pincet uit het EHBO-tasje ook dienst doen. Wij weer verder. Wim stuurde ons via mooie weggetjes naar de Slingerdreef. En daar bleek een prachtig fietspad aangelegd. Dit reed echt heel fijn; lekker breed en veilig. Het viel ons op hoeveel groepen wielrenners op pad waren. Dit was al lang geleden dat we het zo druk hadden gezien. Via Den Hout gingen we ook weer terug naar Made en daar kregen we dan toch nog regen op onze pet. In Made ging iedereen zijns weegs.
Wim, weer bedankt voor de mooie rit! André, Johan, Peter, Peter en John bedankt voor de gezelligheid.

Groetjes,  Petra

Trimgroep praat bij

Bij de start stond een groepje WTC’ers te twijfelen met welke groep ze mee zouden gaan.  Er is de laatste weken ook zoveel keus! Uiteindelijk vertrokken we met zessen richting de watertoren.

Wim was onze leider en hij had een mooie ronde bedacht. Peter en ik begonnen op kop. De eerste kilometers hadden we de wind gunstig, maar richting Moerdijk hadden we hem al snel tegen. Gelukkig konden we wisselen in het kopwerk want ook Johan en Wim pakten dit goed op. Het ging prima zo. Voor de brug bij Moerdijk werd de lucht erg donker en even later hadden we een bui op onze kop. Later bij het bijpraten hoorden we dat wij nog geluk hadden want wij waren wel nat maar niet kletsnat, dus in de loop van de rit droogden wij weer op. We gingen naar het industrieterrein van Moerdijk. Daar was het best aanpoten tegen de wind. Op een gegeven moment waren Wim en Peter  zo geconcentreerd aan het trappen dat ze de auto op links niet zagen. Gelukkig zag de automobilist hen wel en liep het goed af. Dit voorval zette ons groepje toch even op scherp. We gingen verder richting Etten-Leur. Daar kwamen we langs het haventje en een stukje door het dorp. Ons banaantje hadden we bewaard voor in het Liesbos. Daar, wat meer in de luwte, hebben we die opgegeten. Ik deed lekker onhandig en liet de helft op straat vallen. Gelukkig kon ik me verheugen op het stuk appeltaart wat we later zouden krijgen. Wim bemerkte dat we goed op tempo lagen en dat we zo te vroeg bij ’t Trefpunt zouden arriveren, dus zijn we nog via Teteringen naar Den Hout gefietst. Vlak voor Made werd de lucht weer erg donker. Gelukkig bleef het bij een paar spetters en konden we vrijwel droog aan de koffie. De andere groepen waren er net of kwamen gelijk met ons aan dus dat was mooi gepland. Iedereen moest zich even registreren en zich keurig verdelen over de tafeltjes. Het was een verrassing dat Willem, Erno en Gerard even aansloten bij het koffiedrinken.

Wim bedankt voor de mooie rit. WTC bedankt voor de koffie met het lekkere appelgebak en Peter Korse, Peter Kuijpers, Johan Smits en John de Wijs bedankt voor de gezelligheid tijdens onze rit.

Groetjes, Petra

Bijpraattocht naar Chaam

Vandaag staat de bijpraattocht op het programma met daarna koffie en appelgebak (…en slagroom) om bij te praten. Plaats delict is deze keer niet SED in ‘s-Gravenmoer, maar hotel ’t Trefpunt op de May. Peter Broeders was zo vriendelijk om voor ons een route te maken, waarvoor dank.
Het weer is even iets anders dan de vorige ritten en dat merk ik ’s morgens gelijk als ik de achterdeur open. Ik heb m’n zomerkloffie klaarliggen en besluit dat niet te wijzigen, maar er hangen flinke donkere wolken. Als ik tegen half 9 op het Raadhuisplein aankom, zie ik meer WTC-ers in zomertenue, een enkeling heeft een regenjackie aan. Ruud komt aanrijden met lange mouwen en beenwarmers en even later is Bert er ook; en hij weet het zeker; voor we hier wegrijden regent het! Dat belooft wat.

Om half 9 vertrekt eerst de Sport, gevolgd door de Tour en daarna de TrimTour. Alle 3 richting Den Hout. De trimploeg rijdt naar het westen. Bij ons nemen Ruud en Kees de kop, Jan en ik houden achteraan het overzicht. Piet sluit als allerlaatste, op wat gepaste afstand, aan met z’n Specialized. Over de brug bij het Pannenkoekenhuis trekken Jan en ik een sprintje en lossen de kopmannen af. Zo koersen we naar Teteringen en dan de Vraggelse Baan naar Oosterhout. Op deze weg, uitsluitend bestemmingsverkeer, komen we meer auto’s tegen dan het hele voorliggende traject. Wat hebben de bewoners daar veel familie, zeg.
Dan via Oosterhout over de Ketenbaan naar Rijen. Daar steken we de Oude Bredaseweg over (Google Maps zegt “Rijksweg?”) en dan richting vliegveld Gilze-Rijen. “Het is aardig stil achter ons”, zegt Jan. “We hebben ook een redelijk tempo, Jan; 32,4km/h nu!”. “…32!! Oh haha” We horen verder geen klachten en rijden door.
Daarna de A58 over, en dat viaduct is aardig gemeen. Ik geef de koppositie over. Jan (nu samen met, ik meen Kees, gaan nog steeds stug door en met deze wind moeten we achteraan flink bijtrappen. Piet helpt ons een beetje en brengt ons terug naar voren. Ik kom hier niet vaak, maar het is bekend terrein. We beginnen echter bijna aan de nieuwe kilometers.

Het is nog steeds droog als we rechtsaf de bossen van Chaam in draaien. Na een paar bochten ben ik mijn oriëntatie helemaal kwijt en vertrouw enkel op de route op m’n Garmin. Als we even later een weg moeten oversteken, weet ik waar we zijn, maar opeens wijkt de route af van waar we heen rijden en hoor ik verschillende piepjes en klinkt het “Uit koers!”. “Deze kant op”, zegt Piet en niet veel later passeren we Eldorado. Bert heeft het inmiddels redelijk warm gekregen in z’n regenjack. We stoppen even zodat hij het kan uittrekken. Van de nood maken we een deugd door gelijk het banaantje naar binnen te werken. We zijn nog geen 5 minuten weer op pad als de eerste (mot)regen zich aandient. Die motregen duurt niet lang en als we de molen bij ’t Moleneind passeren rijden we vol in de regen. Als we op de Chaamseweg rechtsaf slaan richting Bavel stopt de regen. Na Bavel maken we ook weer nieuwe kilometers over industrieterrein Minervum en een stukje Teteringen. Op de weg terug naar Den Hout, in de Teteringse bossen, is een vrouw aan het hardlopen; en dan bedoel ik hardlopen. Natuurlijk halen we haar wel in, maar dik tegen de 20km/h liep ze zeker. Als de brug bij het Pannenkoekenhuis zich weer aandient, valt de club een beetje stil. Alleen Jan en Kees rijden fris naar boven. “Hier valt nog wel wat te trainen”, zegt Kees, die samen met Jan ook nog even een sprintje trekt naar het bebouwde kombord van Den Hout. Na Den Hout maken we nog een slingertje langs BerryWorld en dan is het met de wind op kop naar de koffie met appelgebak.

De serveersters bij ’t Trefpunt zijn streng. Eerst moeten we de fietsen maar op het raadhuisplein zetten en even later zijn ze er als de kippen bij als je even uit je stoel gaat om te buurten bij de buurman. Misschien ook wel terecht hoor, het zijn vreemde tijden…

Blijf gezond!

Rene

Sporten op het kantje

Velen hebben er lang op gewacht, vandaag was het de dag van grote verschuivingen in het opkomstklassement. Klassementtoppers Anneke en Ad waren op vakantie en bij aankomst bij het oude gemeentehuis zag ik al snel dat er toch weer veel mensen aan de start stonden. Hoe dit komt weet ik niet, misschien kwamen ze om lekker een gegarandeerd natte rit te rijden, misschien uit clubliefde of wellicht toch voor dat opkomstklassement. U mag het zeggen…

Ondanks de afwezigheid van twee vaste sporters Martien en Ad, telde de sportgroep toch weer een mooi aantal kleppers, te weten Maurice, Kevin, Flip, John, Twan, ikzelf en good old Peter. Goed om te zien was dat Kevin en Maurice er ook bij waren. Kevin loste een oude belofte in om toch weer met de sportgroep mee te gaan en Maurice lijkt toch wel een blijvertje te worden voor de sportgroep.

Ik voelde mij aan het begin van de rit niet heel erg fit. De gedachte dat het deze rit ging om een bijpraattocht, deed me beslissen om toch met de sportgroep mee te gaan. We zouden in mijn gedachten toch niet meer dan 60km gaan rijden want we moesten op tijd bij ‘t Trefpunt zijn….. dit had ik verkeerd ingeschat, want in de eerste meters vertelde Flip dat het toch wel 88km zou worden. Pfff… terug kon niet meer, dus dan maar doortrappen. Johan van Helmond heeft hierover ooit in het peloton de wanhopige woorden uitgesproken: “wat doe ik hier, ik wil hier niet fietsen!” Dit gold nu dus ook voor mij.

Flip was vandaag de leider en hij navigeerde ons via allerlei binnenweggetjes richting Gilze. De wind was echter behoorlijk aanwezig en het was af en toe dringen geblazen voor een goed plekje uit de wind. Wanneer dit niet lukte raakte sommigen soms wat in paniek. “Het kantje” is toch wel een gevreesde plaats. Het gevoel van: “ik rijd hier op ‘t kantje en ben veel te veel energie aan het verbranden terwijl ik niet op kop rijdt,” was een gedachte die waarschijnlijk bij iedereen deze rit wel een keertje voorbij is gekomen, want “het kantje” zou als rode draad door deze rit lopen.

“Het kantje” wordt echter extra vervelend als dit een tactiek wordt om anderen er af te rijden. Dit zie je vaak in wedstrijden, maar niet in de sportgroep waar het motto vooral ‘SAMEN zo snel mogelijk gaan” is.
Toch gebeurde het, dat op de klinkers van het Dijksbaantje bij Alpen de gehele groep op de kant werd gezet. Onbedoeld was ik hier zelf de aanstichter van, waar ik het gevoel had dat de wind pal van voren kwam, kwam deze toch wat meer van de zijkant. Toen iedereen weer op adem was aan het einde van de weg, kreeg ik het ongenoegen van de groep over me heen. Kennelijk werken mijn zintuigen toch niet zo goed meer met een hartslag van >170.

Enfin, de weg vervolgde en ergens rond Strijbeek opende de hemelpoort zich. Dit deerde echter niemand, zeker Peter niet, welke speciaal voor deze omstandigheden een gloednieuwe fiets had aangeschaft.
Een renner die zich tijdens de rit steeds meer ontpopte als sterrenner van de dag was toch wel Twan. Waar hij de afgelopen ritten toch regelmatig tegen het harken aanzat, reed Twan dit keer veel, hard en lang op kop. Goed gereden Twan!
Wie ook prima reed was Kevin. Als je achter hem rijdt, dan ziet het er zo soepel en makkelijk uit. Maar niets is wat het lijkt, want ook Kevin ziet soms af. Zeker als we bij het viaduct bij Zwartenberg nog eens flink aanzetten. Als Kevin vervolgens bij Langeweg op adem is gekomen, laat hij verbaal, zoals alleen Kevin dat kan, op niet mis te verstane wijze weten wat hij vindt van dat viaduct….

Na Langeweg werd de geur van koffie en appeltaart steeds sterker en geholpen door de wind in de rug ging het met een gangetje van 40 richting Made. Op het viaduct over de A16 sprintte we zoals het hoort nog even af en moest ik mijn meerdere erkennen in John die ook weer eens goede benen had.

Aangekomen bij ‘t Trefpunt werd pas invulling geven aan de naam van onze tocht en werd in het genot van koffie, gebak en andere versnaperingen toch nog uitgebreid bijgepraat.

Bedankt en tot volgende week.
Thijs

Bijpraten met de tourgroep!

Vanmorgen opgestaan met een goed gevoel en zin in de rit van vandaag, bijpraten met de tourgroep.
Even nog het nieuws geluisterd van 8:00 uur en toen de fiets gepakt om mijn Houtse vrienden Leo en Peter op te halen. Blijkbaar hadden zij er ook veel zin in, want ik kwam ze tegen op de Teraalsterbrug.

Het was nog vroeg zat dus via den Bromtol en de WPK naar Made gereden. Onderweg haalden we Annemiek in en éénmaal aangekomen bij het oude gemeentehuis was het al gezellig druk. Ad en Anneke zitten in Duitsland op vakantie en of dat dit goed gaat weet ik niet, op Strava zie ik van ieder verschillende routes. Wel we gaan het horen.
Den bakker neemt de taken van Ad waar en zorgt dat er vier groepen geformeerd worden. Twan heeft voor vandaag omdat de rode leiders trui ontbreekt, de gele trui aan getrokken. Nadat de sport in de richting van Den Hout is vertrokken, vertrekken ook wij met de tourgroep. Er staat een stevige wind en als ik de groep bekijk zie ik Paul van Dijk, de vorige trainer van Irene ’58 in de groep zitten. Hij zegt dat het zijn eerste en waarschijnlijk ook zijn laatste rit dit seizoen is met de WTC. Spoedig zal hij als trainer van Internos aan de slag gaan. Nadat Marino ons door een rood licht heeft geloodst, gaat het richting Dorst van waaruit we via de Ketenbaan naar de Vijfeijkenweg draaien. We steken voor de trein de spoorwegovergang over om even later de oude rijksweg over te steken. Met vieren houden we het tempo goed strak; Corné, Hans, Leo en ik mogen elkaar in koppeltjes aflossen aan kop van het peloton.

Al snel doemt Gilze op en een stukje verder gaan we via de nieuwe Chaamse fiestpaden naar de Franse baan. Hierna volgt de Flaesdijk waar we de eerste druppels water op de bril waarnemen. Via de Sluisstraat langs pensionstal De Sluis steken we de weg naar Baarle Nassau over. Hier volgt nu een stukje van het parcours van de Acht van Chaam. Buiten Ginderdoor om gaan we richting Strijbeek de fijne miezer verandert naar een forse regenbui. Leo die op kop rijdt, neemt een goed besluit door te rijden, want stilstaan levert koude en stijve spieren op. En de regenpunten zijn binnen. Bij Galder geeft wegkapitein Peter aan dat we de route verleggen. We gaan langs hoeve Galderzicht en de Galderse meren naar Effen. Daar nemen we binnendoor een weggetje naar de Rith. Hier is even tweestrijd tussen mij en de wegkapitein, LINKS of RECHTS? Het wordt uiteindelijk RECHTS, persoonlijk een fijnere weg en veiliger. Het tunneltje bij het Liesbosch is een volgende herkennings punt onderweg. Prinsenbeek wordt spoedig achter ons gelaten. De volgende uitdaging doemt op de brug over de Mark. Hier lijkt het als of er géén regen is gevallen vandaag. Vanaf de Compaan gaat het in eens gemakkelijker de wind zorgt voor snelheden boven de 45 km/h. Is goed voor het gemiddelde zullen we maar denken. Voorbij de AH vertelt Peter mij dat we bij het Trefpunt moeten zijn, ik was ingedachte onderweg naar de Korenbeurs. De eerste groep was al ter plekke. Komt goed uit dan kan Jan Lensvelt mooi een foto van onze groep maken. Hierna kan het echte bijpraten beginnen. De koffie en het gebak smaken prima. En wat ook mooi is, onze leden die tijdelijk uit koers zijn, komen ook. Eerst  zien we Gerard Veekens al heel behendig met zijn krukken lopen, de fruit mand heeft hem blijkbaar goed gedaan. Vervolgens zien we Erno die een parcours van 800 m met de krukken heeft gelopen. Nog even later worden we prettig verrast door de komst van Willem en Sandra. Niet alleen wij zijn blij om hem te zien, ook Willem zelf is blij ons weer te ontmoeten en wilt liefst ieder de hand schudden. Na de koffie kunnen we nog niet naar huis. Waarom niet? Wel het regent flink en dus is het een goed excuus om nog een paar biertjes te nemen. Als het een beetje droog lijkt te worden, rijd ik met Leo en Peter weer richting Den Hout. Op Ter Aalst schijnt weer een waterig zonnetje.

Terwijl ik dit nu schrijf probeert ene van der Poel de gehele Jumbo Visma ploeg naar huis te rijden. Ook Niels Eekhof laat zien dat hij vorig jaar de echte beloften kampioen was.

Prettig weekeind vanaf een zonnig Ter Aalst Gerard van Oerle.

uZIeh1_Jpnv1w-DJqb98FxICcn4xVbqL7ynQo5PjX5M-2048x1536

Tourrondje naar Den Bosch

Een flinke groep WTC’ers stond klaar voor de 6e vakantie tocht, voor de eerste keer dit jaar mocht ik als leider spelen. Met twee voortreffelijke assistenten was dat goed te doen.
Mijn conditie is nog niet optimaal maar 6 weken na mijn laatste operatie ben ik al blij dat ik dit weer kan!
Een matige oostenwindje was toch iets meer dan matig, Gerard en Leo zijn sterke mannen die er gelijk een strak tempo op na houden.
In Geertruidenberg had de jeugd weer eens lekker alles overhoop gehaald, de verkeerszuiltjes midden op het fietspad en glas op het fietspad. Wat was het toch weer gezellig gisteravondzeggen ze dan de andere morgen.

Met ons tienen doken we ff later de polder in richting Oosteind, in ’s Gravenmoer rechts af richting de Moer. Volgende keer gaan we eens over het “Zangfietspad” Bert vertelde dat het daar altijd stik gezellig is, richting Vaart.

zang3

Corné had intussen in zijn mooie nieuwe WTC shirt, ook al zijn neus aan de kop van ons groepke laten schijnen. Via Loon op Zand kwamen we in de Drunense duinen terecht. Nog niet al te druk op deze zonnige zondag, af en toe kwamen we een groep “kleppers” uit Dongen tegen of halen we weer een andere groep “kleppers” in. Ik geloof dat ze daar wel 200 leden hebben, dus vele groepkes die hun rondje fietsen.
Cromvoirt kwam inmiddels in zicht, ik had het rondje niet verkend maar was even bang dat de weg afgesloten was, gelukkig konden we onze weg vervolgen, op weg naar de stad van “zoete lieve Gerritje” Ons Gerritje deed nog steeds zijn best om via de Moerputten Den Bosch binnen te rijden.
Ons keerpunt was bereikt, over een breed fietspad, wat voor Anneke nog onbekend was, tot op heden dan!
In Vlijmen staken we de Maasroute over om vervolgens over Vlijmense klinkers de ruime polder in te duiken. Met het windje in de rug ging ook de snelheid omhoog, paar tandjes erbij steken en dan sta je in een vloek en zucht in Herpt en Oud-Heusden.

Bij Doeveren kwamen we weer op de bekende wegen van het wereldberoemde “rondje Heusden”. Anneke zat intussen strak op kop, tsjonge jonge wat kan die meid toch fietsen, wij waren al een bietje jaloers op haar mooie shirtje en die goeie benen!
Bert was bijna thuis, was ’s morgens al vanaf Sprang-Capelle naar de May gefietst, zijn vuurdoop bij de tour groep was hem goed bevallen. Bij de Veerweg ging hij bij zullie Anita op de koffie!
Voor ons restte nog een slingertje over Waspik en Raamsdonksveer. Het fietspad langs het zwembad in ’t Veer vind ik niet zo prettig, maar andere vinden dwars door Raamsdonk niet prettig. Op een of andere manier mot je toch terug.
Tot slot nog een klein oponthoud bij de Bergse brug, van Peter Bas mochten er wel 10 boten passeren, hij is echt een boten freak of had het een andere reden?
Brug open en hup naar huis, helaas die vlieger ging niet op. Marino riep “lek”, nu had Leo zo’n rot glassplinter in zijn band. Samen met Gerard en Marino hebben we de rest door gestuurd, we waren toch zo goed als thuis. Komen Wimke en Petra met hun volgelingen ook nog langs, hun rit zat er ook op.

Namens de feestcommissie mijn geweldige dank aan mijn reisgenoten, met wie ik deze mooie ochtend tot een waar spektakel heb mogen maken. Mijn dank is daarom enorm groot aan Jacques, Leo, Marino, Peter, Bert, Gerard, Corné, Piet en Anneke; zonder hen waren deze 95 km. zeker niet zo’n feest geworden!

Volgende week gaan we bijpraten, allemaal sterke verhalen over hoe mooi Nederland is. Ad en Anneke moeten over een paar weken hun verhaal maar doen. Wij wisselen intussen wel shirtjes!

Groet,
Pierre Boulanger!

20200816 Tour