Begin van de week begint het al te borrelen in onze groepsapp, wederom neemt Erik het initiatief om een vakantierit aan te kondigen.
Deze keer gaan we richting Zundert en het hoofddoel is de bezichtiging van Sauna Diana, tot in detail weet Erik te vertellen wat een rondleiding kost en dat je een badjas met bordeel- slippers op maat krijgt bij de ingang.
Ondanks de vakanties van veel sporters, was er toch een aardige opkomst.
1 Minuut voor vertrek besluiten Wim en Johan om ook aan te sluiten. Ik weet niet exact de reden, of ze hadden goede benen of ze hadden zin in de Sauna?
Na de tocht werd de echte reden duidelijk.

Met 7 gingen we op pad, Sjon, G., Kapitein, Bloemenman, Johan, Wim, en ondergetekende.
Richting Wagenberg reed Mark Slob nog een stuk met ons mee, ik nodigde hem uit om met ons mee te rijden maar deze afstand vond hij te ver en draaide bij Prinsenbeek af.
Erik had als echte leider de tocht al vooraf rondgestuurd, zodat iedereen dit in zijn Garmin kan zetten. Trouwens toch knap om dan nog 2 keer verkeerd te rijden. Ik weet niet exact of dit nou met de snelheid had te maken, of dat we allemaal al met de gedachte in Sauna Diana rondliepen.
Na de tocht werd de echte reden duidelijk.

Het tempo lag hoog, iedereen nam zijn kopbeurten. Natuurlijk nemen de sterke kleppers de langere stukken voor hun rekening, maar iedereen kon goed mee.
Een enkele keer kwam Sjon naar voren, hij moppert dan wat over het tempo. Met het gevolg dat hij daarna (met een big grijns op zijn gezicht begint te snukken), zodat het tempo toch weer snel weer omhoog gaat.
Zundert en Achtmaal werden snel bereikt en voordat we er erg in hadden werd de Sauna voorbij gereden, voor vele een teleurstelling. Erik wilde graag een groepsfoto samen met enkele dames van de Sauna en ik had nog een tas met boodschappen bij me waar ik vanaf moest.

Maar goed, we hielden het tempo vast en de 100 km naderde z’n einde. Er werd wat onduidelijk gecommuniceerd over de plek waar we koffie en gebak naar binnen zouden proppen.
M10 vertelde dat we naar het Klosterke gingen en Erik mompelde dat we misschien eerder wel ergens iets zouden drinken? Bij de pannekoecker hield iedereen de benen stil met het idee om daar koffie te drinken, niks was minder waar. Met full speed sprintte de kapitein met Wim naar het bord Den Hout, om vervolgens naar onze Ploegleiders Peter en Annie te sturen. Een verrassing voor de hele groep, echt supertof.

We werden zeer gastvrij ontvangen, met taart, koffie, koude dranken, bitterballen en nootjes.
Al snel werd hier weer de nodige onzin uitgekraamd, zoals we van de sport groep gewend zijn. Heerlijk!!
Nogmaals Erik, dank voor de organisatie en Peter en Annie super bedankt voor het “ warme” ontvangst.

Twan

De vakantieperiode is nu in volle gang. De een vertrekt en de ander komt weer terug. 

Ik zag van een sportcollega een bericht voorbijkomen dat hij een liggende heks ging beklimmen… Daar kan je dan toch van alles bij bedenken. Ik geef hem maar het voordeel van de twijfel en ga ervan uit dat hij het oprijden van een berg met de fiets bedoelt.

Desalniettemin staat er toch elke week weer een leuk sportgroepje aan de start. Deze keer zijn het Daan, Geert en Twan (de zogenaamde Svt’ers), Gerben, Marc en ik.

 Ik vond dat wij deze rit maar eens naar België op vakantie moesten gaan. En zo werd Baarle-Nassau de ‘rit to go’.

 Even dacht ik dat Thijs er toch ook bij was, want wie trok er direct zo hard door? Op de Godfried S.laan reden we al op een lint. Daan en ik moesten nog even flink aanzetten om bij de rest aan te sluiten. Even later zei G. tegen mij dat 35 hard zat is; maar of dat dan de maximale snelheid was of dat dat het gemiddelde moest worden, zei hij er niet bij. Ik antwoordde maar: “Ok”.

 Iedereen had er zin in.

De eerste stop was bij de stoplichten bij de oversteek van de rijksweg. Daar waar Peter Gillis ooit zijn (inmiddels afbrokkelende) imperium is begonnen. Geert wilde even stoppen, ik weet niet waarom precies. Wellicht een ‘hatseflats’ aan zijn pedaal of zo.

 Even later weer een “ho!”, dit keer was het Twan. Zijn toupetje onder zijn helm zat niet goed, dan maar blootshoofds verder.

Bij vakantiepark Wondermolen passeerde het WTC-Sportcircus onze collega’s van “Sandor Donnert’s Magical World of Circus”

. Natuurlijk hebben we even gezwaaid. Enkele Bokito’s zaten rustig en relaxed in hun kooi.

Het volgende doel was een grote groep van wel 30 wielrenners. Natuurlijk vliegen wij hen voorbij en laten we ze gedemoraliseerd achter. Het gebeurt eigenlijk nooit dat wij ingehaald worden, dus dat gevoel kennen wij niet.

 Wel veel andere gevoelens in ons groepje. Hoe is het gevoel om een groot deel van de rit met een bobbel te fietsen bijvoorbeeld? Daan weet dat… Zijn fietsen leed er niet onder, dat werd duidelijk op de Chaamseweg.

Nog even schrikken van… jawel, een ambulance die achteruit een uitrit uitkomt. Je zal door een ambulance in een ambulance terechtkomen!

Eigenlijk is dwars door Baarle-Nassau fietsen niet echt fijn. Het is er altijd druk met vakantiegangers. Maar voor een vakantierit maken wij een uitzondering. Met gepaste snelheid passeren we het centrum en, altijd grappig, de grens in het midden van de straat.

Opvallend is dat Twan bij de viaducten best wel vaak op kop zit. Met het naderen van het drieluik zijn wat hoogtemeters welkom voor iedereen.

Toch spannend, zo’n fietsweekend. 

Iedereen wil er klaar voor zijn, dus dat betekent trainen, trainen.

 Ook de jongste aanwinst Marc traint de b….n uit zijn broek.

De rit verloopt zoals altijd als een speer; ongemerkt ligt het tempo hoog. Hoe hoog precies weet ik niet, maar als we om 11:15 uur de Elsakker zien, dan weet ik genoeg. 

Marc gooit er nog even een sprint uit.

 De rest volgt dit keer niet. Op het terras gaan de mondjes nu weer open om te praten en even niet voor de bidons en gelletjes. Maar zeker ook voor koffie, cola… en appelgebak. Twan, nogmaals bedankt voor de traktatie!

We brengen nog even de TSV-groep naar huis. (Nagezonden bericht: de bobbel van Daan heeft het bij hem thuis begeven). Knap opgehouden, Daan!

Het laatste stuk fiets ik samen met een beresterke Berm naar huis. Wederom een mooie rit met een mooie groep.

Let op: aanstaande zondag rijden we de klassieker van weleer in een nieuw (bad)jasje gestoken, nl: “SaunaDiana/Bredanello”.

Grt van Erik.

Bij dezen presenteren wij het officiële verslag van het feit dat er absoluut geen verslag is geschreven over de wielrenrit van Thijs, Martien, John, Geert en Daan. Waar geen prestatie is geleverd, hoeft immers ook geen inkt aan vuil te worden gemaakt.
Waarom dit verslag er niet is Geen Content: Het passeren van een fietsbrug-obstakel bleek achteraf de enige hartslagverhogende gebeurtenis van de hele ochtend.
Collectief Veto: De renners hebben unaniem besloten dat deze rit de geschiedenisboeken niet mag halen.Chronisch Saai: Zelfs de letters op het toetsenbord weigerden mee te werken aan het beschrijven van zoveel eentonigheid.
De Gevolgen van de Radiostilten de Doofpot: De rit van Made naar Roosendaal bestaat vanaf nu officieel niet meer.
De Schade: De statistieken zijn gewist, de Strava-bestanden zijn preventief verwijderd.De Toekomst: Pas bij een écht spektakel openen we de notitieblokken weer.

Beaste

Vandaag is JW de leider van de dag—tenminste, volgens het programma. Want zelfs zonder fysiek aanwezig te zijn, ben je bij ‘de Sport’ gewoon de klos. JW is net verhuisd naar Made en heeft vorige week de fietstraining weer hervat. Het zal niet lang meer duren voordat hij zich weer bij ons aansluit!

Met 7 man sterk is er een prachtige opkomst. Martien, Thijs, Gerben, John, Twan, Marc en ondergetekende hebben er zin in. Mooie route, prima weertje, goede kleppers en natuurlijk een nazit… wat wil een mens nog meer?

“Nou… hopelijk goede benen!  Ik heb er in ieder geval zin in.”

---

 De Start: Stiltegebied van 15 m²

Uit sympathie voor de trimgroep (die bleven wachten op een lekrijder) vertrokken wij ook wat later. Om 08:36 uur sprongen de lichten op groen.

Traditioneel moesten we eerst even bijpraten. Dat duurde best wel lang—tot net over de brug van de Tuinbouwweg om precies te zijn.  Vanaf dat moment verandert ons pelotonnetje in een stiltegebied van zo’n 15 m². Behalve de nodige aanwijzingen en waarschuwingen zijn het alleen nog de zoemende kettingen die de stilte doorbreken.

Op de brug bij Hank zwaai ik, na een tikje van Martien, naar Louise. Dat is al de tweede keer deze week! Louise, Karin of Calcit… wie kent ze niet?

---

 Het Gevoel: Vierkante Wielen

Op de Peerenboom kom ik net op kop voordat we de Wilde Bond inhalen. Dat avontuur duurt echter niet lang. Ik voel het direct aan alles: met deze vierkante wielen wordt het vandaag niet mijn dag. Hopelijk komt het met extreem zuinig rijden nog goed, denk ik dan maar.

Op de rotonde naar Dussen wordt de groep even afgeleid door een dubbele voorbumper. Gelukkig leidt dit niet tot een confrontatie met een enkele bumper op vier wielen die van links komt. (Ps: Het was achteraf meer grappig dan gevaarlijk hoor! )

---

 Blazen Langs de Waal

Om de mooie wegen op de dijken te bereiken, moeten we dwars door Gorinchem heen. Met ‘de Kapitein’ op kop gaat dat (dankzij de Rivierentocht) gelukkig vlekkeloos.

Het is prachtig fietsen langs de Waal. De overzichtelijke, lange en strak geasfalteerde dijken nodigen uit om het gas flink open te trekken. Het tempo ligt direct torenhoog. Ik doe nog steeds stinkend mijn best om de kantjes eraf te rijden. Sparen, sparen, sparen… gonst het door mijn gedachten. Het werkt. Voor zolang het duurt.

Door het mooie weer is het al vroeg druk langs de rivier. Een zwart busje blokkeert ons—al dan niet bewust. Ik gok het laatste, want even later passeert hij mij onnodig hard en angstaanjagend vlakbij.

---

 De Wind Mee & De Ibiza-Ganger

Na Zaltbommel krijgen we de wind enigszins mee, maar dat zegt verder weinig over de intensiteit. We halen de ene na de andere wielrenner in. Marc kiest in Zaltbommel helaas een andere route; daardoor mist hij wel de complimenten die we krijgen van een wielerliefhebber met een hond.  Even kort inhouden en we kunnen weer.

• Mijn status op dat moment: Gaat nog prima.

Op de Waalbandijk gaat het gas er pas écht op. Op mijn Garmin heb ik vandaag alleen de routeplanner aanstaan; verder niks. Geen snelheid, geen hartslag, geen wattage. Pas achteraf zie ik in de data dat de snelheid constant net op of net onder de 40 km/u lag!

Ondertussen is er een onbekende wielrenner bij ons aangesloten (een zogeheten Ibiza-ganger). Thijs wijst hem er direct op dat er dan wel meegedraaid moet worden. Als achtste man sluit hij achteraan aan. Maar eer hij eindelijk op kop zit, is de hele dijk al afgelegd. Klassiek meeliften, dus. Na één ultrakort kopbeurtje draait hij snel af… de mazzelaar.

---

 De Man met de Hamer

Langzamerhand krijg ik het steeds moeilijker. Ik kijk angstvallig om me heen of er al iemand anders doorheen zit, maar iedereen ziet er ogenschijnlijk nog fris uit. Of ze kunnen het simpelweg heel goed verbloemen voor de bloemenman.

Bij Brakel delen we nog highfives uit aan twee jonge kinderen op hun fietsjes.  Ze vonden het prachtig; het was alsof de Tour de France door de straat denderde.

• Mijn status nu: Helemaal op, nek eraf, compleet uitgepierd. Helaas.

“Ik ben helemaal klaar,” zeg ik zachtjes tegen Gerben.

Enigszins teleurgesteld moet ik toegeven dat de koek op is met die vierkante wielen. Het tempo wordt direct keurig bijgesteld. Opvallend detail: bij meerdere rijders meen ik een vlaag van opluchting te zien. Er wordt sportief gezegd: “Ik heb het ook zwaar hoor… anders zou ik er ook af moeten.”

Maar ik weet wel beter. Aardig bedoeld van ze, maar het zijn diep vanbinnen natuurlijk gewoon bloeddorstige beesten.  Maar eerlijk is eerlijk: ze brengen me keurig netjes naar het terras in Geertruidenberg.

---

 De Nazit & Frenkie

Marc fietst in één streep door naar Made; hij verkiest zijn nieuwe liefde “Frenkie” boven zijn fietsmaten.

Op het terras wordt het spraakverbod gelukkig direct opgeheven. De sterke verhalen komen los en zelfs ik krijg langzaam weer praatjes. Gerben trakteert de hele bende vanwege zijn verjaardag—nogmaals bedankt, G.!

Bij thuiskomst vraagt Heleen natuurlijk hoe het ging. Mijn antwoord?

“Ik was de sterkste, duh…”

Ondertussen weet zij natuurlijk ook wel beter! 

Mannen, er is ontzettend sterk gefietst door jullie. Al met al weer een schitterende rit om af te vinken.
 Rit succesvol afgevinkt.

Groeten,
Erik

Hij is weer begonnen, de Tour de France. En vele kleppers hebben zaterdag de openingsrit gezien, de Team Time Trial. Zo ook de kleppers van de WTC Sport: Twan, Geert, Thijs en ik. Na de helden van de tour als een geoliede machine door de straten van Barcelona te zien knallen, was het inspiratieniveau hoog. Zelfs zo hoog dat er ook een vleugje Frans door de appgroep ging. Zo werden al enkele namen van de Traaise kant wat verfraaid naar Toine en Gérard. Ook bij het verzamelpunt voor de Grand Départ viel me al op dat ook de sokken hoog opgetrokken waren, en er goed naar de aerodynamica is gekeken bij het aanschieten van de wielerkleding. De trim en tour waren al van start gegaan. Nog even een kort overleg met le Capitaine en Toine waar we nou precies naartoe gingen, en via welke weg. Philipsdam, met een bakkie bij d’n Elsakker, opperde Le Toine. Gelijk bij de start was het overduidelijk dat de benen overliepen van motivatie, gelijk in een lint, wind op kop vanuit ’t westen. Allez, Allez c’est parti! Via Sept Montagnes naar de Volkerakbrug. De wind deed zijn best om ons uit formatie te blazen maar deze kleppers lieten zich niet kennen en de wattages bleven op grand niveau. Uiteraard werden de beurten netjes verdeeld en deed iedereen zijn werk in het kleine maar strakke peloton, zoals dat hoort in een team time trial.

Bij de Philipsdam aangekomen werd de wind ons eindelijk wat gunstiger. Een verzoek van le Capitaine om niet te hard de brug op te rijden om het team strak samen te houden, daarna mocht het gas open. À toute allure de brug af, dit kwam al dichtbij de snelheden die in Barcelona ook werden gehaald. Alleen was dat hun gemiddelde en bij ons werd het de topsnelheid. Ik werd er nog even op gewezen dat d’n Elsakker toch nog niet open was, maar ja, met die wind in de rug nu ging het bijna vanzelf.

Enkele bidons werden nog even gevuld in des montagnes de pierre, waarbij le Capitaine als wat extra motivatie riep dat 35 km/u gemiddeld toch wel gehaald moest worden vandaag. Dat was niet aan dovemansoren gericht dus ging het team verder met de time trial. De sokken van Toine met aanmoedigende kreten erop als Vamos Vamos brachten weer een stoot met energie, en de train à grande vitesse ging gestaag verder.

Door le trou des pilons en langs Standard Dehors kwamen we aan bij d’n Elsakker voor een welverdiende koffie en appelpunt, merci Gérard! Op het terras wist Gérard ook nog eens te vertellen dat Toine linkshandig is omdat hij daarmee zijn bidons pakt. Toine vertelde al snel dat hij met zijn rechterhand ook de nodige trucjes kan. Le Capitaine had overigens de beste manier om erachter te komen of je nou links- of rechtshandig bent.

In verband met familiaire festiviteiten moest ik la deuxième tournée de cafés overslaan. Maar voordat ik op mijn vélo stapte werd me nog wel even duidelijk gemaakt dat het gemiddelde nu niet omlaag kon gaan ondanks ik het laatste stukje nog solo naar de May ging. Au revoir riep het team al wuivend toen ik vertrok en zij nog een bakkie namen… Au revoir, l’équipe!

Bien à vous, Marc

Zaterdagochtend was ik verrast dat ik een rit zou gaan leiden naar Kerkdriel. Daar waren we wel eens eerder geweest dacht ik, maar ik kon de route niet vinden.
De Sport is een hecht team, dus dacht vraag het eerst even na bij enkele andere sportleden. J antwoordde “ge weet toch waar Kerkdriel ligt” en T liet mij weten “doe maar wat, tis jouw rit.” Dat is toch geweldig dat je in een team altijd terug kan vallen op de hulp vanuit een groep.

Gelukkig was daar onze Dansk kaptajn die mij op grote afstand op weghielp. Toch weer dat teamgevoel terug en aan de slag met aanpassen, want het was toch wel ver met Vaderdag. Twan liet ons weten om 11u terug te willen zijn. Er stond niet bij of dat dit een eis van zijn vrouw was, of dat hij daar zelf nog invloed op heeft gehad. Met het teamgevoel in gedachten, leek het mij dan wel zo leuk om dan gewoon Noordwaard te rijden, met de mogelijkheid voor Twan om eerder af te slaan. En zo zijn we wat eerder terug voor Vaderdag.

Op de achtergrond was ik aan het stoeien met een ouder model Garmin van mijn zoon. Die van mij had ik aan hem meegegeven, want hij is op zijn racefiets vertrokken naar Spanje. De Garmin van hem deed het niet goed en dan wil je als ouders liever niet dat hij naar de stand van de zon moet kijken om de juiste richting te bepalen. Al snel kwam ik erachter dat het uitlenen een geweldig idee is geweest, want dat ding van hem deed eigenlijk niks van wat het zou moeten doen.

Aan de start, zonder Garmin, reden we weg met Thijs, Twan, Erik, Daan, Geert en ik.
John was er helaas toch niet bij. Die had zich netjes afgemeld, na toch uit de kraan te hebben gedronken in ’t Fèr denk ik, of misschien een ander drankje.

Twee aan twee gingen we op pad. Leuk om even bij te praten samen. Ik zei al tegen Geert, het is de vraag hoelang Thijs dit leuk blijft vinden. De wegen waren nog een beetje nat en helaas had Geert al voor G’berg lek. Geert had het zo gefixt en we konden verder.

Aangekomen in Raamsdonk zag ik iemand van ons hard wegrijden. Dan maar volgen en Thijs zette de toon, wat een power. Om en om nam iedereen zijn kopbeurten en iedereen kon goed mee. Gelukkig weet ik zelfs deze route vrij goed uit mijn hoofd en kon zo af en toe mijn kapiteins spreuken roepen. We reden lekker, veel van de wegen lenen zich goed hiervoor.

Aangekomen in de Biesbosch reed ik toevallig op kop. Ik had mij vooraf al voorgenomen om te genieten van het uitzicht, wat een mooi gebied. En dan komen er ook nog eens 6 gekkies langs in een WTC pakje. Voordat we de Noordwaard uitdraaiden, riep Twan nog dat het de laatste keer is geweest dat hij vooraf zegt dat hij op tijd terug moet zijn haha.

Leuk dat Daan en Geert als nieuwe leden dit jaar zo lekker meerijden. Daan had de dag ervoor al behoorlijk gefietst, maar was gewoon weer sterk. Geert zijn ritten kunnen we niet zien. Wellicht traint hij er veel voor, maar dan zou het wel heel makkelijk zijn.

Aangekomen bij Hank nam Erik de kopbeurt over en ik zie de snelheid naar 43 gaan. Gelukkig was dit een kort stukje en werd het daarna iets minder. Wat een stappen heeft hij gemaakt. Klasse en het plezier straalt ervan af.
In Geertruidenberg gaven we Twan een box, toch lekker mee geweest en goed gereden.

Wij gingen nog het terras op in Geertruidenberg en genoten van koffie met appeltaart. Iedereen was zichtbaar tevreden over deze mooie rit. En leuk om lekker bij te praten over van alles. Genieten met een hoofdletter.

Daarna vervolgden we onze weg naar Made. Het tempo bleef hetzelfde, al werden we nog ingehaald door een scooter. Thijs haakte al snel in het wiel en de rest wat later. Het gat dichtrijden was nog niet zo eenvoudig, maar we zijn natuurlijk wel zo gedreven (gek) om dat te proberen.

Het was een prachtige, zonnige en gezellige Sportrit. Gelukkig werd dit door iedereen zo ervaren.

Groetjes Gerben