Alle berichten van Rene van Mook

Schijf Tour split 2

Een wat cryptische omschrijving, omdat er zich zoveel tourrijders meldden dat de groep in tweeen gesplitst moest worden zoals eerder werd afgesproken.

De laatste keer om 09:00 uur vertrek dit jaar omdat de zomertijd is aangebroken, vanaf volgende week begint het weer om 08:30 uur.

Het was een frisse start, bij aanvang niet met veel wind, maar wel een koude dus. Het is dat we met de fiets gingen, want met de auto zouden we hebben moeten krabben. Zo zie je maar, met de fiets is alles beter.

Een mooi rondje richting het zuiden, met een westelijk tintje. Ad had een mooie route gemaakt voor de Tour. Veel wegen die we kennen, maar anders aan elkaar geplakt. Hoewel dat ook mijn gebrek aan herinnering zou kunnen zijn.

Als jonge honden wilden “split 2” zo snel als mogelijk achter de meute van “split 1” aan.  Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Richting Zevenbergen was het echter stuivertje wisselen waar de eerste groep al een lekke band kreeg. Met een vriendelijke groet vervolgden wij onze weg richting ZZW waar we langs de prachtige velden en bossages zoevden en waar al een onluikende lente was te onwaren.

Maar ook wij ontkwamen niet aan lekrijden. Bij de tweede lekke band stoof split 1 ons, uiteraard ook weer vriendelijk groetend, ons voorbij.
Waar ze daarna toch wel op een afstand voor ons reden die wij eigenlijk niet meer konden negeren. En langzaam maar zeker, en op het laast niet zo langzaam meer, kwamen we dichter.
De wijsheid overwon, we willen er natuurlijk geen echt wedstrijd van maken (wel hoor!), we hielden afstand, en lieten die oplopen.

De tocht zelf was prachtig, ik kan niet anders zeggen. Het mag natuurlijk nog wat warmer en groener worden, maar er was niets mis mee. We hebben echt een prachtig stukje West-Brabant doorkruist met, voor mij, het hoogtepunt, het bruggetje over de plek waar de Mark overgaat in de Dintel (zoek maar op).

De wind stak op. Gelukkig op de terugweg en meestens in de rug. Wat op het laatste stuk naar Made leidde tot hoge snelheden. Ik was zeer onder de indruk van Maurice die na een aanzienlijke hoeveelheid kopwerk er nog even een 50 km/h uithaalde.

Het was zo’n rit die gewoon lekker was, zonder veel bijzonderheden, buiten de rit zelf dan. Het seizoen lijkt nu echt los. Een fijne opkomst ook.

Tot volgende week!

Gerard Koops

Ritje Tilburg

En alweer een zonovergoten morgen deze zondag. Dus maar weer eens een tochtje rijden met de mannen van de trimgroep. Een dag van tevoren was er nog enige twijfel in verband met wat rugproblemen, maar gelukkig was dat wat minder geworden.

Op tijd aangekomen op ‘de May’, waar ook onze hoffotograaf klaar stond om diverse prenten te trekken van dat zooitje ongeregeld. Altijd leuk voor het nageslacht, als wij later in een of ander verzorgingshuis sterke verhalen vertellen over wat we door de jaren heen allemaal beleefd hebben met de mannen en vrouwen van ons cluppie.

Ik was uitverkoren om Antoon, Wim, Johan en Marc de weg te wijzen richting Tilburg. Klokslag 9:00 uur lieten wij Made achter ons om in een lekker tempo richting Geertruidenberg te rijden. We werden onderweg nog ingehaald door een peloton van een mannetje of dertig. Dat is pas een fikse groep zeg! Om daar nog bij te gaan fietsen, is aan mij niet meer besteed, en zo dachten de meesten erover. Die tijd heb ik gehad!

In de verte doemde de Keizersveersebrug op. Net voor de brug ging het rechtsaf om door de polder langs de bekende kersenkweker te rijden. Antoon zorgde ervoor dat het tempo er goed in zat. Soms té goed. Maar zonder fietscomputer is het moeilijk een vast tempo aan te houden, dus er moest regelmatig ingegrepen worden om het tempo wat te laten zakken. Johan had zodoende regelmatig zijn zakken vol onderweg en zag Onze Lieve Heer op die momenten voor een plumpudding aan. Marc, Wim en ik zorgden er daarom voor dat Johan op die moeilijke momenten lekker in het wiel kon blijven zitten.

Sprang-Capelle schoof onder onze wielen voorbij, om via een stukje Halve Zolenpad het snelfietspad F261 te nemen. Geen rood met witte stippen, maar groen met witte strepen was het kenmerk van dit supersnelle en mooie fietspad. Het voerde ons onder andere langs het Efteling Hotel, waar een sympathieke hardloper bereid werd gevonden ons voor het nageslacht te vereeuwigen — en natuurlijk ook voor de dochter van Marc, die hier speciaal om gevraagd had.

Nadat de foto genomen was, ging het verder langs Loon op Zand om daarna in Tilburg aan te komen. Daar verlieten wij het snelfietspad om via het kanaal richting Dongen te rijden. Maar na een paar kilometer gingen we linksaf om via de Rijense Broek bij Spijs & Ijs uit te komen. Daar de Rijensestraatweg overgestoken om bij Bos & Co uit te komen. Antoon was deze ochtend niet van de kop af te slaan.

Nu ging het richting Oosterhout. Door de bossen langs het Houtse Meer om daarna linksaf te slaan en via een omweggetje terug te keren naar de May. Dit omdat de Houtse Linies plaatsvonden. Lekker genoten van het mooie weer en met fijn gezelschap werd het een prima ochtend.

O ja, ik zou het bijna nog vergeten te vertellen, maar Wim riep na 35 km onderweg te zijn: “Bananentijd, bananentijd!” En dat voor degenen die het nog niet gehoord hadden: Wim gaat over de bananen en niemand anders!

Met vriendelijke groet,

De Pakhaas

Bakkersmolen – Sport

Rit 3 /2026 was er weer eentje met een koude start, zowel letterlijk als figuurlijk. De truien met lange mouwen waren weer het meest gekozen kledingstuk, al is de WTC-trui nog vrij dun voor temperaturen onder de 5 graden Celsius. Een thermoshirt onder de WTC outfit was dan ook geen overbodige luxe.
Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook wel een koukleum ben, zeker als we als we de eerste 10km ook nog op een slakkengangetje afleggen, zoals het geval was.
Warm krijgen door inspanning was er niet echt bij…

Zoals te lezen valt, zijn we reeds van start gegaan. In dit geval met vaste coryfeeën Martien, Gerben en Chris. Curt was er voor de gelegenheid ook eens bij, naast aspirant lid Daan Pas en Kenzo, de zoon van Gerben.
Pas voorbij Zevenbergen was het gedaan met ouwehoeren. Het tempo werd opgevoerd en het peloton ging in een lint. Fijn…. Dank je wel….nu kan ik een beetje opwarmen.

Hoewel een redelijk tempo aangehouden werd, verliep de rit toch wat onrustig.
De sport-vrienden kennen elkaar al jaren op en naast de fiets en zijn helemaal op elkaar ingespeeld. We weten wat we aan elkaar hebben en daardoor draait het (bijna) altijd als vanzelf. Met Daan en Renzo erbij was het toch even wennen. Niet dat Daan en Renzo hier iets aan konden doen, want ze reden perfect, maar de groepsdynamiek was toch anders.
Misschien voelde ik me ook wel een beetje overbodig geworden. Daan en Renzo zijn minstens zo sterk als ik en mijn rol als koptrekker is klaarblijkelijk niet meer nodig….
Ach dat slachtofferrolletje staat me goed he?
Ik dwaal nu echt af…

Waar was ik gebleven? Oh ja, bij Daan. Daan Pas is het nieuwe aspirant lid overgewaaid uit Terheijden. Zijn prachtige fiets is alvast door de ballotagecommissie heen. Zeker de gouden accenten zijn top. Daan zelf zal binnenkort na verwachting het WTC shirtje mogen aantrekken, daar ben ik van overtuigd. Fijn als er weer een sporter bij is die ook nog eens een fijne vent is.

Dan de rit; die ging via Zevenbergen om het Roosendaalse heen. Voorbij Roosendaal ging het tempo steeds verder ophoog en kwamen aanwijzingen niet altijd meer tot achter in het lint. Zo ook steentjes die midden op de weg lagen en waar Chris ter nauwer nood zonder te vallen overheen reed.
Kenzo moet over de grens in België nog even plassen en dat gaf de rest de gelegenheid voor een bananenpauze. Hierna konden we weer verder in het oude tempo. Bij Wildert spotte we nog de molen waar het deze rit om draaide, al vind ik de molen in Made mooier. Ik ben benieuwd wanneer de house(molen)warming is trouwens… Ik weet er nog een leuk bandje voor.

Via Achtmaal werd weer Belgie uitgereden en reden we weer op wat bekendere wegen. In een gestaag tempo werd koers gezet naar D’n Elsakker waar de koffie weer op ons stond te wachten.
Voor Curt en Chris was dit het moment waar ze al 95 kilometer op zaten te wachten, gelukkig konden ze deze rit goed volgen, dus het afzien in de eerste weken van maart begint nu al z’n vruchten af te werpen.

Tot volgende week, dan doen we een rondje Philipsdam onder leiding van Johan van Helmond!

Thais

Tour groep linksom

Nadat we vorige week het seizoen geopend hadden met een goed verzorgde brunchrit rijden we vandaag de tweede rit van het seizoen. Gisteren niet met de racefiets gereden vanwege de buien die overtrokken. Wel met de gewone fiets en daar weer goed nat van geworden. Dus de buienradar gisteravond nog eens goed bekeken. Gelukkig hij voorspelde droog weer. Vanochtend toen ik opstond was het droog maar wel erg fris. Het gazon zag wit van de vorst, dus kleding advies handschoenen met lange vingers en natuurlijk een lange broek. Goed half negen stappen we op de fiets richting Leo, omdat we voldoende tijd hebben rijden via de Bromtol en de Meerpalen naar de May.
Als we bij het oude Raadhuis aankomen zijn de eerste fanatiekelingen al aanwezig. We vragen ons af of het net zo druk wordt als vorige week bij de start van het seizoen. Al rap wordt het duidelijk dat er weer een grote belangstelling is vandaag. Als de hoffotograaf weer verschillende plaatjes heeft geschoten en over zijn eigen schaduw is gestapt gaan eerst de sport voor een rondje Noordwaard en de trim voor een rondje Slingerdreef van start. Er blijft een grote groep van de tour over, om een rondje het Zand te rijden. Net als vorige week wordt er besloten om de groep in tweeën op te splitsen. Één groep rijdt rechtsom de andere linksom. Wij met mij als leider kiezen deze keer voor linksom. Wij vertrekken in de richting van de Nieuwstraat om via de van Gilsstraat naar het zwembad te rijden. Onder het bruggetje door gaan we rechtsaf door de Schimmer naar de Witteweg te rijden. Er was vorige week nogal wat commentaar op het Munnikenhof daarom wordt er nu gekozen om de Schimmelseweg naar Terheijden te nemen.
Als we juist door het tunneltje onder Wagenbergsebaan door zijn hoor ik LEK. Dit maal is Arion van Dongen het slachtoffer.

Een nieuwe kandidaat voor de cursus pech onderweg met de WTC-Made. Met behulp van Leo wordt de binnenband vervangen. Voor mij de kans om even te zien wie er allemaal in onze groep zitten. We zijn met tien t.w. Maurice van der Ven, Marc de Peijper, Erik Stasse, Leo Stasse, Erno Haanskorf, Kees van Dongen, Adrie Veregghen, Arion van Dongen, Wim ten Haaf en Marianne en Gerard van Oerle. De rit wordt vervolgd via de Poolse dreef naar de Blauwe brug, Salesdreef, Meerberg naar de Burgemeester Materlaan. Vervolgens rijden we via Dorst, Bavel naar de Huisdreef, Sint Annadreef, Royaaldreef de Slingerdreef. Bij de Gilzeweg gaan we richting Chaam om bij Heikant linksaf te slaan richting de Chaamseweg naar Alphen. We rijden niet door het Zand, omdat daar de weg afgesloten is i.v.m. een Eventing wedstrijd van de Trouwe Kameraden uit Chaam. We rijden door naar Alphen om van daaruit richting Gilze te rijden. Met o.a. Marc, Maurice, Kees en Wim hebben we sterke mannen die grote beurten aan kunnen en ook doen. Dan op de Heideweg richting de Vijfeikenweg gaat het mis. Bij het oprijden van de fietspad hoor ik plots het geluid van vallende renners.
Als ik om kijk zie ik Marianne en Adrie op de grond liggen. Marianne kan weer vrij snel recht komen en heeft zo op het eerste gezicht niet veel. Adrie daarin tegen klaagt over pijn in de nek. We laten hem liggen, maar bedekken hem met folie tegen de koude. Marc heeft ondertussen 112 gebeld. Erik belt zijn vriendin om de fiets op te komen halen. Ne enige tijd is er de ambulance. De verpleegster stelt voor om hem mee te nemen naar het ziekenhuis om daar een scan te doen naar de nekklachten. Bij beide is de helm beschadigd, wat eens en te meer het nut van die helmen aangeeft. Als Adrie met de ambulance is vertrokken wachten we op zijn vriendin die de fiets komt ophalen. Hierna wordt voorzichtig de rit voortgezet via de Vijfeikenweg en de Ketenbaan rijden naar huis. Een beetje ontdaan in en het ongewisse hoe het met Adrie is kom ik thuis. Gelukkig krijg ik al snel een appje van Erik die weet te melden dat de scan er goed uitzag. Later heb ik nog met Adrie zelf contact via de app waarbij hij aangeeft dat het inderdaad goed gaat met zijn hoofd. Mogelijk is er wel het e.e.a. beurs morgen. Hij wacht nog op een dokter die laatste stand van zaken met hem zal bespreken. Laten we hopen dat de schade meevalt en dat er geen langdurige blessures overblijven. Vanaf deze plek Beterschap Adrie.

Groeten, Gerard van Oerle.

Ramptoeristen – sport

Voor de tweede rit van het seizoen zou de afstand voor de sport al gelijk 100km zijn. Je kan het alvast maar in de benen hebben zitten, dan is alles boven de 100km voor de rest van het seizoen geen probleem meer.
Gerben was deze rit verantwoordelijk voor de route, hoewel hij er niet bij kon zijn nam hij wel zijn verantwoordelijkheid en plaatste het GPX-bestand op zaterdag op de sport-app.

’s Ochtends zag ik vanuit mijn zolder dat de daken van de schuurtjes bevroren waren. Hierdoor waren het thermoshirt, de winterschoenen en lange broek nog steeds de beste keuze. Bij het gemeentehuis was het weer aangenaam druk, maar de sport-opkomst viel wat tegen. John, Jan-Willem, Twan en Chris waren van de partij. Ook Erik was er maar die wilde toch nog even vanwege gezondheidsredenen mee met de tour.

Dit rit zou ongeveer 90km gaan worden, in plaats van de gepland 100km, dus er moest een en ander gecompenseerd worden met snelheid, was mijn gedachte.
Toch werd op een rustig tempo Made uitgereden en bij de kassen was het John die de eerste lekke band van het seizoen op zijn conto kon schrijven. Na 3 patronen en veel gevloek kon verder worden gefietst. Tot aan Raamsdonksveer ging dit vrij rustig en gemoedelijk. Na Raamsdonksveer moest het compenseren voor deze korte rit toch echt gaan beginnen. Lekker windje mee werd richting Dussen gefietst. Daar aangekomen had John weer een lekke band, althans een leegloper. John haakte dus helaas af reed met een half lege achterband terug naar ’t Veer.
De rest reed verder en met een fiks tempo werd via Woudrichem en Werkendam een bezoek gebracht aan de Noordwaard Polder. Zoals bekend wilde wij natuurlijk als echte ramptoeristen ook die vrachtwagen zien die door de fietsersburg was gezakt.
Vanaf de weg konden we de vrachtwagen goed zien staan, man man wat een blunder en wat een schade zeg. Volgens het nieuws zouden de brandstoftank(s) van de vrachtwagen ook lek zijn en zou er veel diesel in het water terecht zijn gekomen, tjonge jonge en dat met de huidige dieselprijs! Reken maar uit, dat kost een paar lieve centen.

Zoals te lezen valt zijn we dus in de Noordwaard polder terecht gekomen. Vanwege de hoge snelheden had Chris toch even afgehaakt. Hij ging koffie drinken bij de jachthaven en wachtte ons op als we terugkwamen. Om Chris niet te lang te laten wachten werd een tandje bij gezet. Heen wind tegen en terug wind in de rug. Twan en Jan-Willem hadden het even zwaar, maar ook zij weten dat dit de rest van het seizoen in hun voordeel zou werken.
Op de Noordwaardweg (zuiden van de polder) hadden we lekker wind mee en kwamen we zoals als bekend, een aantal prachtige bochten tegen. Zeker als er geen tegemoetkomend verkeer aankomt dan kan je echt de hele breedte van de weg gebruiken om door de bochten te knallen, dit deden we dan ook en binnen no time waren we weer bij de jachthaven waar Chris ons al stond op te wachten. Helaas voor onze Grote Vriendelijke Reus bleek het café dicht te zijn en had hij de gehele tijd buiten in de kou op ons staan wachten. Had nou toch maar meegegaan Chris…

Omdat we met een klein groepje waren besloten we over het fietspad op de dijk richting Hank te rijden. Normaliter rijden we onder de dijk langs.
De wind was echter flink aangetrokken en stond pal op kop, toch werd de snelheid er goed ingehouden. Jan-Willem was hier helaas het slachtoffer van en moest lossen. Wellicht, dat als hij geen stadfietsbanden op zijn fiets gemonteerd had, hij er niet af had gemoeten. Maar goed, dat zullen we nooit weten. Meer trainen is in ieder geval geen optie voor Jan-Willem want trainen is voor talentloze renners en nieuwe banden? Die komen er pas als hij zijn nieuwe fiets heeft gekocht…
Via de bekende route werd Hank en ’t Veer aangedaan. Waar we in het verleden altijd koffie dronken bij Fort Lunet, gaan we tegenwoordig altijd naar Tapperij Huis ten Bos in Geertruidenberg. Ze zijn daar een stuk vriendelijker en de appeltaart smaakt ook veel beter.
Bij aankomst kwam verloren zoon Erik ook al aangefietst. Hij miste zijn sport-vrienden zo erg dat hij na de tourrit naar Geertruidenberg was komen fietsen om samen nog even koffie te drinken. Ook was Erik jarig geweest en dus trakteerde hij. “Dat is toch ook wat zeg, met de tour meefietsen en de sport trakteren” beseft Erik zich bij het betalen der rekening…

Over een andere sport-vriend gesproken. We hadden nog wel verwacht dat John op de koffie zou komen, maar hij was ons (met een nieuwe achterband) tegemoet gefietst via de route onder de dijk terwijl wij dus op de dijk fietsten. Helaas misten we elkaar daardoor. Volgende keer beter.
Ook jammer trouwens dat in je eentje fietsen geen punten voor het opkomstklassement oplevert…

Mannen, bedank weer voor de mooi fietsrit in dit prachtige weer.
Tot volgende week, dan wordt het Bakkersmolen onder leiding van de Kapitein!

Thais

We mogen weer!

Eindelijk, vandaag is de dag waar alle WTC-Sport-kleppers naar uitkijken. Zo rond december begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen al. De meesten van ons trainen gewoon door, weer of geen weer. Want voor de eerste clubrit wil je er – of eigenlijk moet je er – gewoon klaar voor zijn. Het is gelijk een mooi moment om te kijken waar je staat ten opzichte van de anderen, alhoewel de hiërarchie qua sterkte meestal wel vaststaat.
De opkomst vanochtend is met negen man best goed. Naast de bekende gezichten van Martien, Thijs, Twan, Chris, John, Jan-Willem, Gerben en Erik, ging ook Johan van Helmond met ons mee. Volgende week weer toch, Johan? 100 is maar een getal. 😉
Ik word aangewezen als leider en mag het rondje verzinnen. Alle ritten met leiders voor het komende seizoen staan al vast. Ik heb de GPX van het rondje “Big TMM” al rondgestuurd. Bij ons vertrek probeert Peter Broeders nog een groepsfoto van ‘de Sport’ te maken, maar dat lukt niet omdat we niet te houden zijn. Lang genoeg gewacht, we gaan los!
Thijs en vooral Chris hebben het op hun heupen en gaan direct op kop, gevolgd door Gerben en mij. Wij hebben elkaar dit jaar nog niet gezien en wensen elkaar nog een gelukkig en gezond nieuwjaar. De wind is ONO, dus tot Zevenbergen verwacht ik een hoge snelheid en lage wattages. Tot het “Gat van de Ham” rijden we twee aan twee.
Genoeg gepraat: Martien neemt de kop over (hij had deze week nog in de aura van MVDP getraind). Het tempo gaat omhoog en alleen het geluid van de fietsen is nog te horen. Martien geeft pas af als we de Zwaluwsedijk opdraaien. Mooi asfalt daar en de wind in de rug! Twan neemt over en toont zijn nu al goede vorm; dat vijftaktmotortje van hem draait gesmeerd. Na Moerdijk gaan we de Roode Vaart op om daar alweer snel af te slaan naar de Uilendijk. Zo ontlopen we de stoplichten bij Zevenbergen, want de gang moet erin blijven… geen gepruts vandaag.
En dat wordt het ook niet. Bij tegenwind gaan we draaien en dat loopt prima. Met onze stamkroeg in zicht gaat er nog een tandje bij, waarna er toch geroepen wordt om het wat rustiger aan te doen. Dat gebeurt dan wel, maar meestal maar voor even. Op de Moerdijkseweg gaat de gaskraan weer vol open.
Bij Den Hout zet Jan-Willem nog even de sprint in en op de Haasdijk sprinten Thijs en Martien met elkaar om de vraag wie als eerste op het stoplichtknopje mag drukken.
Zo zijn we om 10:50 uur als eerste groep bij het Trefpunt. Dit was een mooie generale voor de rest van het seizoen. Met een gemiddelde van bijna 35 km/u is de toon gezet.
Het was weer een gave rit.

Top mannen.

Erik

Start WTC-seizoen op de weg

Tourgroep Slingerdreef rechtsom.

Vanaf oktober als het wegseizoen is afgelopen en Wim Rasenberg vol trots zijn rode trui in ontvangst heeft genomen, is er door een groep leden van de WTC op gravelbike of MTB door gefietst. En al was er op enkele momenten veel sneeuw, er was toch volop gelegenheid om te fietsen.  Maar ondanks alles begon het bij velen al te kriebelen om weer op de weg te starten. Dat werd afgelopen weken nog een beetje versterkt door het mooie voorjaarsweer. Tijdens de laatste vergadering van de WTC is er geopperd om niet met te grote groepen te rijden als dit niet nodig is. De verwachting bij de tourgroep voor deze openingsrit was groot, dus was er op voorhand bedacht om de tourgroep in tweeën te delen. Na een onrustige nacht, want ja we mochten dus weer. Toen ik vanochtend de hond had uitgelaten dacht ik dat de koude wel mee viel. Maar toen we om half negen richting Leo reden, voelde het toch frisser aan. Aangekomen bij het oude raadshuis waren de eerste renners al aanwezig en vrij snel stond bijna de gehele WTC op het plein. De hoffotograaf van de WTC, dun Bakker, stond al met zijn camera klaar om de gehele groep op de gevoelige plaat vast te leggen. Vervolgens nam de voorzitter het woord om dit bijzondere moment een officieel tintje te geven. Nadat de sport en de trim waren vertrokken, deelt de tour zich op in ongeveer twee gelijke groepen, de linksom groep vertrekt onder leiding van Ad van Wesel naar het zwembad.

Wij, de groep Slingerdreef rechtsom, vertrekken richting Den Hout. Het eerste stuk gaat heel rustig omdat we eerst enkele MTB-ers moeten inhalen. Vervolgens komt de trimgroep in beeld die een rondje Vliegveld rijden. We wachten met de inhaalactie tot er ruimte is op den Houtse Heuvel. Daarna gaat het gas er wat meer op en terwijl het lijkt dat de mist hardnekkiger wordt, rijden langs het huis van Leo waar Carolien er op dat moment ook op uit trekt.
In de Vraggelsebaan is het al redelijk druk met MTB-ers. Via de burgemeester Materlaan rijden we naar de A27 en vervolgens wordt richting de Vijfeikenweg gereden. Onze groep bestaat uit tien man te weten: Leo Stasse, Erik Stasse, Adrie Veregghen, Maurice van der Ven, Marc van Meire, Erno Haanskorf, Marc de Peijper, Wim Peggeman, Marianne van Oerle en Gerard van Oerle. Nadat we de oude Tilburgse weg zijn overgestoken, horen we van Leo dat zijn versnelling het niet goed doet. Ja, hoor ik zeggen, elektrisch schakelen is mooi maar het moet wel werken. Nadat met de telefoon e.e.a. is uitgelezen en de batterij is geplaatst, gaat het weer crescendo. Met M & M op kop gaat het verder richting den Brooy om niet veel later de Slingerdreef op te draaien. Hier komen we de ene groep fietsers na de andere tegen, zo ook onze andere helft die dus dezelfde route linksom rijdt.
Met onze groep en de inzet van iedereen gaat het nu richting Bavel en van Bavel via Dorst naar de Hoevestraat. We blijven goed doordraaien en nadat de politie met blauwe lichten ons gepasseerd is, komt de Blauwe brug al in zicht. Via de Poolsedreef rijden we richting de Witteweg en dan horen we ineens Erno roepen LEK. Hij heeft een steen vol geraakt die op de weg ligt. En nu komt het; Erno heeft zich niet al te goed voorbereid op de rit van vandaag. Ten eerste heeft hij nog metalen bandafnemers die de velgen aardig beschadigen. Dus maar de afnemers van Maurice gebruiken, alhoewel dit niet echt vlekkeloos en makkelijk gaat. Vervolgens wordt de nieuwe binnenband getoond. Ik zie direct dat dit er ééntje voor de gravel is dus ook het monteren heeft nog even wat voeten in aarde. Als we na deze lange stop weer vertrekken, voelen de knieën en beentjes stroef aan. Gelukkig is het een klein stukje naar het Trefpunt. Hier wacht ons een heerlijke lunch en kunnen we terug zien op een gezellige eerste rit van 2026.

Groeten, Gerard van Oerle.

Jaarverslag 2025

download als pdf

Op 9 maart om 09:00 uur werd het wegseizoen geopend, zoals altijd met de Brunchtocht. Een rustig begin voor alle groepen, met een hoge opkomst. Het droge en zonnige weer heeft daar zeker aan bijgedragen. ’t Trefpunt was opnieuw het verzamelpunt voor een goed verzorgde brunch. 

Het was een vol seizoen, met veel om over te vertellen – helaas ook enkele minder leuke gebeurtenissen. 
Vervelend waren twee valpartijen: een botsing met een wandelaar tijdens een tocht richting Zeeland bij de Sportgroep, en een valpartij met aanzienlijke materiële én fysieke schade. 

Daarnaast was het even schrikken toen bleek dat Fred Brouwer flink onder het mes moest. De oorzaak daarvan werd min of meer duidelijk tijdens de tochten die hij met ons reed. Gelukkig gaat het inmiddels de goede kant op met hem. 

Er zijn dit jaar enkele leden die om uiteenlopende redenen hun lidmaatschap bij de WTC Made hebben opgezegd en ons dus aan het einde van het jaar verlaten. 
Het vertrek van Piet Verkooijen is bijzonder spijtig. Op gepaste wijze is er met de Trim-groep een laatste tocht met hem verreden. Er was een grote opkomst, en bij Den Elsakker werd met koffie en appelgebak toch een feestelijk tintje aan deze tocht gegeven. Piet was – en is tot het einde van het jaar – een zeer gewaardeerd lid. Gelukkig zien we hem nog regelmatig zijn rondjes rijden op Strava, en we hopen natuurlijk dat hij nog lang van het fietsplezier kan blijven genieten. 

Hoewel dit jaar een dame haar lidmaatschap heeft opgezegd, heeft zich ook een nieuwe dame aangemeld. Toch is het verloop aan deze kant van het genderspectrum de laatste jaren jammer te noemen. 

Nieuwe leden 

  • Fred Brouwer 
  • Marianne van Oerle – van Beek 
  • Joan Timmermans 

Vertrekkende leden 

  • Paul Sedee 
  • Rachel Marijnissen 
  • Marino van den Elshout 
  • Piet Verkooijen 

Er is door de voorzitter en penningmeester veel tijd gestoken in het opzetten van de automatische incasso. Het was tijdrovend, maar in de toekomst vooral tijdbesparend en daarom een succes te noemen.  

Waar het natuurlijk allemaal om draait, zijn de fietstochten zelf. Na de eerste koude ritten staat altijd de rit naar De Mol in Dordrecht op het programma: drie rondjes volle bak, met het steile klimmetje waar niemand ontsnapt aan de tucht van de sterksten van de club. 
Winnaar bij de Sport was dit jaar Sander Weda, bij de Tour Wim ten Haaf, en bij de Trim Gerard K. Zoals altijd was de verzorging bij De Mol tiptop in orde, met koffie en appelgebak. 

Op 18 mei werden verschillende bijzondere ritten gereden. De Sport- en Tourgroepen reden de “Proloog Hoek van Holland”, terwijl de Trim voor het tweede jaar op rij de Abdijentocht reed – ondanks haar afwezigheid uitstekend voorbereid door Hélène. 

De tijdrit op 29 juni werd gewonnen door Flip Segeren en Peter Verhagen, met een verschil van slechts 21 seconden op hun quotum. 
’s Middags volgde de Familiedag. Het was een warme dag, maar in de tuin van Anneke en Ad was het goed uit te houden. Er waren genoeg bomen voor schaduw, de catering was uitstekend geregeld door Peter Kuijpers, en de Campingspelen zorgden voor een tweede, gezellige competitie op deze dag. 

Van 5 tot en met 7 september reed de Sportgroep de Drieluik: drie dagen lang meer dan 200 kilometer per dag, in hoog tempo. Alles was tot in de puntjes geregeld door Mar10 en Thijs, en financieel ondersteund door Gerben

Op 21 september stond Den Hout – Den Hout – Den Hout op het programma, een jaarlijks terugkerend hoogtepunt. Ook dit jaar was het weer een groot succes. 

Naast de wekelijkse ritten op zon- en feestdagen werd er dit jaar meer aandacht besteed aan de trainingsritten op dinsdag en woensdag. Het vantevoren peilen van de interesse in de whatsapp werkte goed en gaan we dus vasthouden. Afhankelijk van het weer was de opkomst wisselend, maar over het algemeen behoorlijk goed. 

De Snerttocht, de laatste rit van het wegseizoen, vond plaats op 12 oktober. Ditmaal werd de snert geserveerd bij de Duivenclub, waar ook de prijzen van het opkomstklassement werden uitgereikt. 

Wim Rasenberg was de winnaar, gevolgd door Peter Verhagen en Anneke van Wesel. Het prijzengeld werd geschonken aan de Hersenstichting

De gemiddelde opkomst was weer zoals gebruikelijk: rond de 50%, redelijk gelijk verdeeld over de drie groepen. De hoogste opkomst was, zoals bijna altijd, bij de Openingstocht met Brunch, waar maar liefst 86% van de leden aan de start stond. Andere topdagen waren Den Hout – Den Hout, een van de vakantietochten en de Bijpraattocht

Ondanks zijn gezondheidssituatie wist Fred Brouwer de titel Slechtweer-rijder van het jaar te behalen – met de kennis van nu een bijzondere prestatie. 
Annemiek Rensen werd verkozen tot Mooiweer-rijder van het jaar

Na deze rit gaat ieders zijns weeg. Een rustpauze, gravellen, mountainbiken, maar ook nog steeds ritten op de weg. Alles op weg naar de laatste tocht: de oliebollentocht en op naar het volgend seizoen. Dat wordt een bijzonder jaar, namelijk ons 50 jarige bestaan. 

Gerard Koops