Voor de tweede rit van het seizoen zou de afstand voor de sport al gelijk 100km zijn. Je kan het alvast maar in de benen hebben zitten, dan is alles boven de 100km voor de rest van het seizoen geen probleem meer.
Gerben was deze rit verantwoordelijk voor de route, hoewel hij er niet bij kon zijn nam hij wel zijn verantwoordelijkheid en plaatste het GPX-bestand op zaterdag op de sport-app.

’s Ochtends zag ik vanuit mijn zolder dat de daken van de schuurtjes bevroren waren. Hierdoor waren het thermoshirt, de winterschoenen en lange broek nog steeds de beste keuze. Bij het gemeentehuis was het weer aangenaam druk, maar de sport-opkomst viel wat tegen. John, Jan-Willem, Twan en Chris waren van de partij. Ook Erik was er maar die wilde toch nog even vanwege gezondheidsredenen mee met de tour.

Dit rit zou ongeveer 90km gaan worden, in plaats van de gepland 100km, dus er moest een en ander gecompenseerd worden met snelheid, was mijn gedachte.
Toch werd op een rustig tempo Made uitgereden en bij de kassen was het John die de eerste lekke band van het seizoen op zijn conto kon schrijven. Na 3 patronen en veel gevloek kon verder worden gefietst. Tot aan Raamsdonksveer ging dit vrij rustig en gemoedelijk. Na Raamsdonksveer moest het compenseren voor deze korte rit toch echt gaan beginnen. Lekker windje mee werd richting Dussen gefietst. Daar aangekomen had John weer een lekke band, althans een leegloper. John haakte dus helaas af reed met een half lege achterband terug naar ’t Veer.
De rest reed verder en met een fiks tempo werd via Woudrichem en Werkendam een bezoek gebracht aan de Noordwaard Polder. Zoals bekend wilde wij natuurlijk als echte ramptoeristen ook die vrachtwagen zien die door de fietsersburg was gezakt.
Vanaf de weg konden we de vrachtwagen goed zien staan, man man wat een blunder en wat een schade zeg. Volgens het nieuws zouden de brandstoftank(s) van de vrachtwagen ook lek zijn en zou er veel diesel in het water terecht zijn gekomen, tjonge jonge en dat met de huidige dieselprijs! Reken maar uit, dat kost een paar lieve centen.

Zoals te lezen valt zijn we dus in de Noordwaard polder terecht gekomen. Vanwege de hoge snelheden had Chris toch even afgehaakt. Hij ging koffie drinken bij de jachthaven en wachtte ons op als we terugkwamen. Om Chris niet te lang te laten wachten werd een tandje bij gezet. Heen wind tegen en terug wind in de rug. Twan en Jan-Willem hadden het even zwaar, maar ook zij weten dat dit de rest van het seizoen in hun voordeel zou werken.
Op de Noordwaardweg (zuiden van de polder) hadden we lekker wind mee en kwamen we zoals als bekend, een aantal prachtige bochten tegen. Zeker als er geen tegemoetkomend verkeer aankomt dan kan je echt de hele breedte van de weg gebruiken om door de bochten te knallen, dit deden we dan ook en binnen no time waren we weer bij de jachthaven waar Chris ons al stond op te wachten. Helaas voor onze Grote Vriendelijke Reus bleek het café dicht te zijn en had hij de gehele tijd buiten in de kou op ons staan wachten. Had nou toch maar meegegaan Chris…

Omdat we met een klein groepje waren besloten we over het fietspad op de dijk richting Hank te rijden. Normaliter rijden we onder de dijk langs.
De wind was echter flink aangetrokken en stond pal op kop, toch werd de snelheid er goed ingehouden. Jan-Willem was hier helaas het slachtoffer van en moest lossen. Wellicht, dat als hij geen stadfietsbanden op zijn fiets gemonteerd had, hij er niet af had gemoeten. Maar goed, dat zullen we nooit weten. Meer trainen is in ieder geval geen optie voor Jan-Willem want trainen is voor talentloze renners en nieuwe banden? Die komen er pas als hij zijn nieuwe fiets heeft gekocht…
Via de bekende route werd Hank en ’t Veer aangedaan. Waar we in het verleden altijd koffie dronken bij Fort Lunet, gaan we tegenwoordig altijd naar Tapperij Huis ten Bos in Geertruidenberg. Ze zijn daar een stuk vriendelijker en de appeltaart smaakt ook veel beter.
Bij aankomst kwam verloren zoon Erik ook al aangefietst. Hij miste zijn sport-vrienden zo erg dat hij na de tourrit naar Geertruidenberg was komen fietsen om samen nog even koffie te drinken. Ook was Erik jarig geweest en dus trakteerde hij. “Dat is toch ook wat zeg, met de tour meefietsen en de sport trakteren” beseft Erik zich bij het betalen der rekening…

Over een andere sport-vriend gesproken. We hadden nog wel verwacht dat John op de koffie zou komen, maar hij was ons (met een nieuwe achterband) tegemoet gefietst via de route onder de dijk terwijl wij dus op de dijk fietsten. Helaas misten we elkaar daardoor. Volgende keer beter.
Ook jammer trouwens dat in je eentje fietsen geen punten voor het opkomstklassement oplevert…

Mannen, bedank weer voor de mooi fietsrit in dit prachtige weer.
Tot volgende week, dan wordt het Bakkersmolen onder leiding van de Kapitein!

Thais

Eindelijk, vandaag is de dag waar alle WTC-Sport-kleppers naar uitkijken. Zo rond december begint de voorbereiding op het nieuwe seizoen al. De meesten van ons trainen gewoon door, weer of geen weer. Want voor de eerste clubrit wil je er – of eigenlijk moet je er – gewoon klaar voor zijn. Het is gelijk een mooi moment om te kijken waar je staat ten opzichte van de anderen, alhoewel de hiërarchie qua sterkte meestal wel vaststaat.
De opkomst vanochtend is met negen man best goed. Naast de bekende gezichten van Martien, Thijs, Twan, Chris, John, Jan-Willem, Gerben en Erik, ging ook Johan van Helmond met ons mee. Volgende week weer toch, Johan? 100 is maar een getal. 😉
Ik word aangewezen als leider en mag het rondje verzinnen. Alle ritten met leiders voor het komende seizoen staan al vast. Ik heb de GPX van het rondje “Big TMM” al rondgestuurd. Bij ons vertrek probeert Peter Broeders nog een groepsfoto van ‘de Sport’ te maken, maar dat lukt niet omdat we niet te houden zijn. Lang genoeg gewacht, we gaan los!
Thijs en vooral Chris hebben het op hun heupen en gaan direct op kop, gevolgd door Gerben en mij. Wij hebben elkaar dit jaar nog niet gezien en wensen elkaar nog een gelukkig en gezond nieuwjaar. De wind is ONO, dus tot Zevenbergen verwacht ik een hoge snelheid en lage wattages. Tot het “Gat van de Ham” rijden we twee aan twee.
Genoeg gepraat: Martien neemt de kop over (hij had deze week nog in de aura van MVDP getraind). Het tempo gaat omhoog en alleen het geluid van de fietsen is nog te horen. Martien geeft pas af als we de Zwaluwsedijk opdraaien. Mooi asfalt daar en de wind in de rug! Twan neemt over en toont zijn nu al goede vorm; dat vijftaktmotortje van hem draait gesmeerd. Na Moerdijk gaan we de Roode Vaart op om daar alweer snel af te slaan naar de Uilendijk. Zo ontlopen we de stoplichten bij Zevenbergen, want de gang moet erin blijven… geen gepruts vandaag.
En dat wordt het ook niet. Bij tegenwind gaan we draaien en dat loopt prima. Met onze stamkroeg in zicht gaat er nog een tandje bij, waarna er toch geroepen wordt om het wat rustiger aan te doen. Dat gebeurt dan wel, maar meestal maar voor even. Op de Moerdijkseweg gaat de gaskraan weer vol open.
Bij Den Hout zet Jan-Willem nog even de sprint in en op de Haasdijk sprinten Thijs en Martien met elkaar om de vraag wie als eerste op het stoplichtknopje mag drukken.
Zo zijn we om 10:50 uur als eerste groep bij het Trefpunt. Dit was een mooie generale voor de rest van het seizoen. Met een gemiddelde van bijna 35 km/u is de toon gezet.
Het was weer een gave rit.

Top mannen.

Erik

De op een na laatste tocht van het seizoen is weer aangebroken. Volgens de kalender zouden we eigenlijk een rondje Stad Parijs doen, maar omdat we met kersverse vader Jan-Willem op het terras te Geertruidenberg hadden afgesproken voor de koffie met wat lekkers werd de route omgelegd. Nog steeds zouden we 80 km rijden, maar nu door de polders van Altena.

Bij de sport wordt de route eigenlijk nooit afgestemd op het weer, maar met windkracht 5 uit het westen moest ik toch even achter de oren krabben. Daarnaast zou het ook nog nat worden dus het zou werkelijk een bende gaan worden in de polders waar het oogstseizoen in volle gang was.

Zondagochtend zag het er buiten zo guur uit dat ik me enigszins gerust kon stellen met de gedachte dat we toch geen sportgroep zouden gaan hebben en dat ik prima met mijn oude regenfiets met de rest mee zou kunnen.

Bij het gemeentehuis stonden echter toch nog 2 sporters (Gerben en John) en 2 gastrijders te wachten. 1 van de gastrijders was Kenzo, de zoon van Gerben en de andere gastrijder was Marc de Peijper, een oud-lid die sinds kort zijn fiets weer van de wilgen gehaald heeft.

Hmmm, deze opkomst had ik me toch niet zo voorgesteld en ik had een beetje spijt dat ik mijn goede fiets niet mee had genomen, want ik wist dat het met Kenzo wel eens hard kon gaan.

Via Geertuidenberg werd met de wind in de rug naar het westen gereden. De snelheid kon iedereen goed aan, maar het was wachten tot de wind vat op ons kreeg. Dit gebeurde dan ook vrij snel op de polderweg van ’t Veer richting Keizersveer.

Kenzo ging op kop en de waaier ontstond direct. Net op dat moment wilde Marc een gesprek met mij aanknopen, waarschijnlijk was hij even vergeten dat er bij de sport geen gesprekken gevoerd worden, want het gevolg hiervan was een flink gat, dat ik direct dicht moest rijden om erger te voorkomen.

Tot de Keizersveersebrug was het even pittig en na de burg werd duidelijk dat Marc er niet meer bij was. Zoals gebruikelijk werd er op hem gewacht, maar dit was tevergeefs want we zagen geen Marc meer. Jammer, volgende keer beter.

De weg werd vervolgd via de Midgraaf die als een ruggengraat door het land van Altena trekt. Hoewel ik verwachte dat dit zeker een modderboel zou worden, bleek de weg compleet schoon te zijn. En met de wind in de rug is het dan heerlijk fietsen. Het ging echter wel wat langzaam, want zelfs een mountainbiker kon in ons wiel mee.

Dat kon natuurlijk niet en de snelheid werd opgevoerd waardoor de mtb’er al snel kraakte.

Onder aanvoering van Kenzo kwamen we al snel in Wijk en Aalburg aan, waar we ons moesten onderwerpen aan de wind die vol vat op ons had op de dijk aldaar.

Toch moet ik zeggen dat we vrij goed op snelheid bleven.

Bij Sleeuwijk kregen we toch nog een bui op ons hoofd en trok de wind nog eens extra aan. Het waren even barre momenten, waarin je altijd de ware helden op ziet staan. In dit geval was dit Gerben die ons kilometers lang door de wind trok. Chapeau Gerben, erg sterk gereden.

De anderen moesten afzien. Kenzo had last van zijn rug en ik zelf had slechte benen en verlangde naar mijn normale fiets.

Bij Raamsdonksveer werd uiteindelijk afscheid genomen van John. Geen terras dit keer, want iedereen was moe, nat en koud.

Zoals gebruikelijk deze rit nam Gerben weer de kop richting Made en aldaar aangekomen was ik blij weer thuis te zijn en een lekker warme douche te pakken.

Bedankt weer.

Thais.

Conform de sportkalender zou het vandaag een rondje Hedel worden. Op donderdag had ik de route al even voorgereden, alleen was het toen een felle windkracht 4 uit ONO.
Vandaag bleek het een prachtige ochtend te zijn met bijna geen wind, dus ik had er zin in.
Bovendien was afgesproken dat we deze rit toch echt weer eens een keer de sport-groep bij elkaar moesten brengen. De afgelopen ritten was het daar namelijk niet echt meer van gekomen

Aangekomen bij het gemeentehuis kreeg ik van mijn sportmaten te horen wat ik al veel vaker gehoord heb bij aanvang van een rit dit jaar, namelijk dat er rustig aan gedaan zou worden, omdat niet iedereen in goede conditie was.
Steevast breng ik hier snauwend tegen in dat we een sportgroep zijn en dat ik daarom niets moet weten van de woorden “rustig aan.”
John bracht me tot de orde door te zeggen dat ik niet zo bot moest doen en dat ik op moest houden met zeiken. Chris dreigde vervolgens met de tour mee te gaan en dat was al helemaal niet wat ik wilde. Ik zag al snel dat ik niet de goede kaarten had. Om toch nog iets van een goede deal uit het vuur te slepen opperde ik dan maar voor een kruissnelheid van 36 km/h. John bracht een tegen bod in met een kruissnelheid van 34 km/h. U raadt het al; het werd de gulden middenweg met een kruisnelheid van 35 km/h.

Net voor Den Hout haalden we de Tour in. Omdat de snelheid er nog niet echt in zat, kon de tour daarom aansluiten. Pogingen Johan van Helmond over te halen om aan te sluiten vonden in eerste instantie wel gehoor. Toch besloot Johan bij Dorst om eieren voor zijn geld te kiezen. Hedel was voor hem een te lange afstand. Jammer Johan, het waren ideale omstandigheden om mee te rijden. Dat gold overigens ook voor andere Tour-renners die graag eens met de sport mee willen, maar denken dat het te hard voor ze gaat….

Via Dongen, De Moer en Loon op Zand werden de Drunense Duinen bereikt. Er werd lekker gereden iedereen pakte netjes zijn of haar kopbeurten mee. Bij de Rustende Jager moest even een toiletstop voor Gerben gemaakt worden, waarna weer verder gereden kon worden richting Den Bosch.
Daar aangekomen bleek dat de zwarte fiets van Erik steeds witter werd aan de achterzijde, het was duidelijk dat hij een lekke band had waar het latex uitspoot.
Toch hield zijn band het goed uit en konden we gewoon verder rijden. Af en toe had degene die achter Erik reed wat wit spul in zijn gezicht, maar dat deerde niet.

Na Hedel kregen we de wind schuin van voren en werd duidelijk dat een aantal het zwaar kregen. Met name Gerben en Chris zagen af, maar name toch gewillig de kopbeurten over.
Om af en toe de benen nog wat te prikkelen werd de snelheid soms toch nog even opgevoerd. Dit werd me niet altijd in dank afgenomen, maar ach, daar worden we sterk van he…

Aan het einde van de rit werd koffie gedronken in Geertruidenberg. Daar kwam ik erachter dat Chris en Gerben wel heel diep gegaan waren. Beiden bestelden namelijk 2 cola en gaven aan dat dit zo ongeveer de zwaarste rit van het jaar was geweest. Het was duidelijk, de conditie was wel eens beter geweest, maar ze hebben niet opgegeven!

Bedankt weer voor de rit en tot de volgende week, dan wordt het een rondje Stad Parijs van 80km. Ideale rit voor tour-of trimleden die eens wat sneller willen rijden. U kunt ervan op aan dat u uit de wind gehouden wordt, tenzij u Johan van Helmond heet.

Thais