Alle berichten van Rene van Mook

Met de Tour groep naar de Fendert

Fietsverslagen

Afgelopen week zat het op bepaalde momenten niet mee. Zowel in de tourgroep als met het weer. Zaterdag zelfs geen rondje Team Munne Moat voor de liefhebbers. Maar toen ik vanmorgen wakker werd en op de buienradar app keek, zag het er veel belovend uit. Goed acht uur reden Marianne en ik Ter Aalst af, op de Houtse Heuvel keken we nog even of Jan Vermeulen klaar stond, echter geen teken van leven bij Hill 10. Op de Hespelaar zag ik Gerard Veekens richting de carpoolplaats rijden om zo naar Made te gaan. We komen als eerste op de startplaats en in een korte tijd komen er vele andere erbij. De twee P B’s (Peter Broeders en Peter Bastiaansen) uit Den Hout zijn er ook en daarnaast zien we ook enkele gastrijders. De mannen van de sport hebben een ritje naar Lille op het programma staan, echter daar ze maar met vieren zijn, kiezen ze ervoor om met de tourgroep mee te gaan. Hans van Bragt had in de app al aangegeven een route voor vandaag te maken. Tweede keus was eventueel een rondje Numansdorp gezien de voorspelde weersituatie.

Nadat de trim met de fluit van Piet Verkooijen is vertrokken, vertrekt ook het tourpeloton richting de Nieuwstraat. En het was een echt peloton, te weten Ad en Anneke van Wesel, Peter Bastiaansen, Gerben Berm, Hans van Bragt, Frans Marijnissen, Kees van Dongen, Johan van Helmond, John Haanskorf, Chris Weda, Jan-Willem Slob, Flip Segeren, gastrijders Renée Broeken, Marc de Peijper, Wim Peggeman, Marianne en ik zelf. Ik rijd zelf geruime tijd naast Wim Peggeman, ook een Houtenaar sinds enkele jaren en vorig jaar heeft hij met de Tour groep DH-DH-DH gereden. Wim is een ervaren fietser en daarnaast ook een goede schaatser. Mogelijk dat we hem nog eens als lid van de WTC-Made terug zien.
Na de Drie Hoefijzers rijden we naar de Mark en vandaar via Langeweg naar Hazeldonk. Hier steken we recht over om over het fietspad naar de Lamgatse Brug te rijden. Vervolgens nemen we niet de Goudbloemsedijk maar de variant door de polder die als het ware parallel loopt. Van de Schans gaan we via Kuivezand richting Oud Gastel waar voor we rechtsaf draaien zodat door fijne rustige polderwegen naar de Dintel rijden. Al rijdend wisselen mijn buren. Zo komt Marc de Peijper naast mij rijden en hebben we het over de Triatlon van Terheijden, waar Marc ook zelf aan heeft deelgenomen. Zelfs zijn vader van zeventig heeft dit jaar ook deelgenomen, nadat hij jaren in de organisatie heeft gezeten werd het nu tijd om ook eens als deelnemer mee te doen. Renée Broeken, de derde gastrijder in de groep is ook iemand die al een achtste triatlon heeft gedaan in Terheijden.
En ook al noemde Hans zijn rondje Fijnaart, we rijden niet echt door Fijnaart maar draaien via Nieuwemolen richting Heiningen om zo naar Helwijk te rijden. Als we Willemstad gepasseerd zijn, gaat de snelheid omhoog omdat de wind nu een stukje mee werkt. Tot nu toe hebben met name Ad en Hans een groot gedeelte de kop genomen tegen de wind in. Van wind af zijn er plots meerdere liefhebbers om een kopbeurt te nemen. Via Tonnekreek rijden we Noordschans binnen om vervolgens via Klundert op het industrieterrein Moerdijk terecht te komen. Hier heeft Hans nog een kleine verrassing in de route om een gedeelte van het slechte fietspad te mijden rijden we via de Tradeboulevard. Als we eenmaal het industrieterrein hebben verlaten, worden de wegen weer wat bekender en al snel komt Blauwe Sluis in beeld. Ik zie dat Renée het wat taaier krijgt en Flip is niet de beroerdste om haar af en toe een klein stukje te duwen. Chris denkt dat het op zijn beurt weer goed is om dan Flip ook nog een duwtje te geven.
De wind staat op verschillende momenten toch nog een beetje op de kant zeker als je wat vermoeid raakt is het dan belangrijk dat je de juiste keuzes maakt. Peter Verhagen maakt mij opmerkzaam dat je dat Marianne niet meer hoeft leren. Die heeft in de afgelopen periode goed geleerd waar je in de groep moet zitten om de minste inspanningen te leveren.
Helkant is het laatste gehucht dat we passeren voor we weer terug zijn op de May. Eénmaal in de May ontbindt de groep zich snel en een enkeling heeft nog niet genoeg meters gemaakt en besluit een ommetje te rijden, zodat de honderd kilometer nog overschreden wordt. Als ik thuis op Ter Aalst de Garmin afdruk, zegt hij dat ik ruim tweeënnegentig kilometer heb gereden.
Het weer was prima evenals de route en ook de groep was een gezellige club om mee op pad te zijn.

Gerard v O.

VAKANTIERIT SPORT WESTMAAS

Fietsverslagen

Nadat ik 2 weken niet met de Sportgroep was mee geweest, was het vandaag weer zover.
Rondje Westmaas, een favoriet van onze bloemetjescoureur Erik.
Vorige week waren Erik en ik ook al die kant op gefietst op onze verkenningsrit voor onze 3 daagse in September a.s. en dat had Erik goed gedaan want hij ging als ’n speer vandaag; chapeau Erik!

Bij vertrek bleek dat er voor de Sport vandaag ruim animo was; afdeling Traaie bestond naast onze Twan en de gebroeders Weda ook nog uit Geert die blijkbaar al eerder met ons mee was geweest. Vooral in het begin liet hij zich zien en op t laatst vond hij t schijnbaar wel goed zo. Bij de sportploeg was naast kapitein M10, Tapas specialist Gerben, Erik, Filippo en ondergetekende ook Wim ten Haaf aanwezig, iets wat ie een tijdje geleden al beloofd had. Jan Willem die wel had aangekondigd te komen, maar waarschijnlijk voor zijn talent vreesde dat het tempo weer te laag zou liggen, was er niet. Wie er ook schitterde door afwezigheid was onze opper-Bokito Thais en dat op de dag waarop we echt de strafste rit van het jaar reden… (die vreet zijn fietsschoenen op van jaloezie op vakantie).

Nadat we Made uitreden, ging de gaskraan open en ging niet meer dicht tot we terug waren…
Vooral als onze dolle stier Sander op kop kwam, was t alle hens aan denk en ook Gerben dacht dat als ie een bord met 50 erop zag, dat dat de verplichte snelheid was, die was nog sterker teruggekomen uit Barca. Onze kapitein M10 probeerde de op hol geslagen meute nog onder controle te houden maar het was echt weer een Apenkermis/Apenrots. Dat gezegd hebbende, bleef het gelukkig heel de rit wel veilig ondanks de snelheid, wat naar wat ik las helaas bij de Tourgroep niet het geval was; veel beterschap Marc en Maurice.
Alleen bij het oprijden van de bruggen vanaf Willemstad moest ik mezelf als brulaap laten gelden, omdat er bij uitzondering even geen rekening werd gehouden met een paar achterblijvers. Twan wees me er fijntjes op dat ik het waarschijnlijk vooral voor mezelf had gedaan, iets wat ik noch ontkende noch bevestigde. Vorige week zondag was ik na een lange tocht op zaterdag op zondag met de Tourgroep mee geweest, om te herstellen, maar ondanks de waardering die ik daar voor mijn weinige kopbeurten kreeg, was ik blij dat ik weer met het Sportcircus meekon.
Praten gebeurt daar achteraf en uitgebreid onder het genot van koffie en uiteraard appeltaart, ditmaal bij het Trefpunt.

Zo, ik heb mijn bijdrage mbt de verslagen weer geleverd voor de komende 5 jaar (onder lichte groepsdruk..) Volgende week weer een nieuwe mooiste rit van het jaar met de Sportraketten.
En voor degene die er niet bij waren, hoorde ik deze week een mooie quote “erbij zijn, is meemaken!”.
Ook geldt voor de thuisblijvers die ongelijk hadden, zoals een vage kennis van me onlangs zei “zelf als je er niet bij bent, hebben we het over je”. 😊

John “pattex” H.

Meersel-Dreef met de trim

Fietsverslagen

Een rit die twee jaar voor het eerst gereden is om een kaarsje op te steken voor Jan. En nu wordt de rit voor de derde keer gereden. Het wordt een traditie waarbij we nu een kaarsje opsteken voor alle kleppers die ons ontvallen zijn. Al fietsend wordt het duidelijk dat dit een traditie wordt.

Het was een flinke groep waarmee we op pad gingen, ondanks de vakantieperiode. Met rode truidrager Wim in ons midden en ook Kevin die vandaag meeging.

Regen was voorspeld, maar op de weg heen was daar nog niets van te merken. Een licht noordenwindje en de sterke benen van Antoon en John leidden ons in een gestaag tempo naar het zuiden richting Meersel-Dreef. De heenweg ging ten oosten van Breda, om Bavel heen.
Het gaf de tijd om wat bij te praten. Over vakanties en over wat zaken die wat van meer importantie zijn. En eigenlijk waren we in een spreekwoordelijke vloek en een zucht “Bij de paters” aangekomen.

Er was afgesproken met Peter, die er ook graag bij wilde zijn. Het duurde nog geen 5 minuten voordat hij erbij was.
Met de fietsen in de hand zijn we naar de plaats van stilte gelopen en werden er kaarsjes aangestoken.

Daarna was er tijd voor stilte en een moment van bezinning.

En daarna is het een zaak van koffie en appeltaart. Uiteraard.
En we werden getrakteerd door Jacques naar aanleiding van zijn verjaardag twee weken geleden. Het smaakte voortreffelijk. Er was ook nog tijd voor een groepsfoto.

In de tijd dat wij genoten van de traktaties was het helaas wel wat gaan miezeren, motregen dus. Maar uiteindelijk moet er toch weer teruggereden worden. En ook dat ging weer in een lekker tempo. De terugweg was ook weer om Breda heen. Maar nu dan via de westkant.
Even werd nog overwogen om nog even te stoppen bij de Elsakker, je kunt eigenlijk niet genoeg koffie met appeltaart genieten, maar er werd toch doorgereden.

Het was een fijne tocht, met diepgang, zonder dat het dramatisch werd.

Gerard K.

Vakantierit 2 sport

Fietsverslagen

Het beloofde slecht weer te worden, dus ik zag alweer mooie kansen voor mezelf in het opkomstklassement.
Het weer bleek echter prachtige te zijn, maar toch werden er regenpunten verdeeld. Dat zijn de lekkerste punten!

Bij de start waren er slechts 4 sporters. Chris was weer terug van weggeweest en stond behoorlijk onzeker aan de start. Voorzichtig vroeg hij aan mij wat ik ervan vond dat hij met de sport meeging. Chris gaf aan dat hij de snelheden van de afgelopen weken niet aan kon, maar als er “rustig” werd gefietst dan wilde hij wel mee.
Dit zijn natuurlijk gewetensvragen voor mij. Natuurlijk wil ik (en iedereen van de sport) dat Chris meegaat. Chris hoort bij de sport. Maar dan de andere kant; “rustig fietsen” wat is dat dan? Ik krijg dan al visioenen van saaie ritten waarbij iedereen chagrijnig is om dat er 1 renner niet mee kan. Al snel werd dat “rustig fietsen” wat meer concreet gemaakt. 33 a 34 km/h kruissnelheid werd als een goede definitie van “rustig rijden” gegeven. Iedereen was akkoord en dus ging Chris mee met de sport, zoals het hoort.
John vond ons “rustig rijden” echter nog wat te gortig. Hij had al een intensieve rit op zaterdag gereden en wilde graag de tour gaan pesten door net wat te hard te gaan rijden. Jammer dat hij dat nooit doet bij de sport…

Om half 9 werd vertrokken in oostelijke richting. Niemand had er aan gedacht om een route te bedenken, dus werd tot een rondje Hedel besloten. In de juiste snelheid werd dan ook Made uitgereden. Bokito, Jerommeke, GVD en de Hamster in slagorde achter elkaar.
Made uit was ik al aan het denken hoe dat rondje Hedel ook alweer in elkaar zat. Ik moet ergens naar Kaatsheuvel zien te komen, maar de exacte route had ik niet in mijn hoofd. Stilletjes vertrouwde ik een beetje op de gebiedskennis van Twan. Op zich ging dit eigenlijk best goed. Op actueel zicht konden we best nog wel de wegvinden, maar ben je eenmaal ergens verkeerd gereden dan valt het niet mee om weer terug te komen.
Natuurlijk was dit geval en stevende we daarna recht op Kaatsheuvel af. Ben je eenmaal in Kaatsheuvel beland, dan waan je je in een doolhof, dus kostte wat het kost draaiden we net voor Kaatsheuvel naar het zuiden, richting de Moer. Daar aangekomen herkenden we meteen de kruising met die quasi vluchtheuveltjes in het midden. “Koers gevonden” luidde het dan ook in het peloton.

Twan en ik waren nu duidelijk minder nerveus en begonnen wat om ons heen te kijken. De snelheid was nog steeds op het overeengekomen niveau en Chris was duidelijk goed gehumeurd. Kennelijk was het hem allemaal erg meegevallen en besefte hij dat hij gewoon goed mee kon. Inmiddels was de zon ook nog eens goed gaan schijnen en stelde de wind niets voor. We genoten allemaal. En dat voor een regenrit!

Na Haverleij werd direct over Bokhoven terug gereden in westelijke richting. We zouden namelijk al ruim over 90km komen, dus het inkorten van de route was gerechtvaardigd.
In westelijk richting werd wat minder rustig gereden en de kilometers begonnen te tellen voor Chris. Desalniettemin haakte Chris goed aan en werd een goed tempo gevonden.

Een goede sportrit wordt natuurlijk altijd afgesloten met een goed terrasje. In een zoektocht naar geschikte terrasjes voor oostelijke ritten werd nu Tapperij Huis en Bos aangedaan. Dit ligt op de markt in Geertruidenberg. Ik moet zeggen dat dit een erg goed, zo niet het beste terrasje tot nu toe is. Erg goede appeltaart, vriendelijk personeel en muziek op het terras. Wat wil je nog meer?

Thais

Rondje Alphen met de tour

Fietsverslagen

Er waren nog geen plannen. Normaal worden via Ad de voorgenomen tochten gedeeld, maar deze keer een slag om de arm. Mogelijke onweders, slagregens en stormen zouden de fietsvreugde kunnen bederven. Het was gelukkig niet nodig. Schitterend fietsweer met de wind uit het zuidoosten (ZZO). Een uitgelezen kans voor een rondje Alphen.

Ik weet niet precies met hoeveel we waren, maar het was een flinke groep van ongeveer 15 (vergeef me dat ik te lui ben om goed te tellen), en dat tijdens de vakantie.

De eerste 15 km, tot over de Vijf Eikenweg, zijn voorspelbaar wanneer het die kant uit gaat. Maar daarna is het de polders in waarbij er vele mogelijkheden zijn om die richting op te gaan. We kruisten om Rijen heen en kwamen vlak langs de plaats waar de Donge ontspringt. Hoewel dat iets ingewikkelder ligt. De route was nieuw voor mij en nu terugkijkend was het een prachtige manier om ongeveer alle dorpen en steden, met uitzondering van Alphen zelf behendig te omzeilen. Dat betekende wel wat ingewikkeld bochtenwerk hier en daar. Wat op zichzelf wel leuk kan zijn.

Het tempo was goed, niet te hard, maar zeker niet te zacht. Veel wind staat er niet, maar genoeg om de hartslag van degenen die op kop rijden te doen verhogen. Het kan een eigen inschatting zijn, maar de temperatuur was prima te doen, en heel benauwd was het ook niet. Bij Gilze de eerste keer de A58 over.

De dag ervoor had ik al een rondje gefietst waar ook Frans Marijnissen bij was. En die blijft mij verbazen. Schijnbaar onvermoeibaar. Graag zou ik op die leeftijd (als mij dat gegeven is) ook zo willen kunnen fietsen. En zo knap blijven als ik nu ben.

De rit ging verder door de prachtige natuur waarbij we dus door Alphen heen gingen en verder weer de polders en deels delen van bossen in.

Natuurlijk werd ook Bavel ontweken en hebben daarbij nog driemaal de A58 overgestoken. Ik wist niet dat daar zoveel viaducten overheen gingen. De benen begonnen nu ook wat pijn te doen.

We hadden haast een botsing met een paar tegemoetkomende fietsers die wat moeite hadden met het concept van links en rechts. Het liep gelukkig goed af.

Verder om Molenschot meanderend kwamen we tenslotte in Dorst aan waar het weer voorspelbaar, maar niet onaantrekkelijker, wordt.

Het tempo laag, natuurlijk door de wind in de rug vanaf Alphen al een stuk hoger, maar de piek was het stuk van over het Markkanaal naar Den Hout. Daar werden even alle registers opengetrokken. In het wiel bij Frans en John kwam Ad als een ware puncheur voorbij knallen (ik weet echt geen beter woord). Aanpikken was onmogelijk. En zo blijkt dat het goede wiel kiezen altijd lastig is. Daarna werden er op de Haasdijk nog even de spreekwoordelijke klinkers uit de straat gereden door Peter en Frans waarmee de tocht ongeveer op het viaduct over de A59 werd afgesloten. Het was een plezierig fietstochtje door het prachtige Brabantse land.

Gerard K.

“Leeuweriken of Uilen” bij de Trim

Fietsverslagen

Vorige week Berggeiten bij de trim maar vandaag andere diersoorten bij de trim.
Zelf was ik deze morgen vroeg opgestaan , dit is niet mijn gewoonte, maar door het mooie weer en de mooie route was ik al vroeg bij de opstapplaats bij het oude gemeentehuis.
Volgens mij zijn ook bijna altijd dezelfde personen als eerste bij de opstapplaats, ik kreeg ook al gelijk de opmerking wat ben je toch vroeg vandaag. Tegen mijn buurman Fred zei ik direct, ik ben geen ochtendmens dus meestal later. Fred zei ook direct ik ben ook geen ochtendmens, tis best vroeg op zondagmorgen. Fred en ik zijn dus beide Uilen.
Wim is bijvoorbeeld een “Leeuwerik: Wat de andere trimmers zijn kan ik bijna wel raden, maar weet ik niet zeker. Ik raad bijvoorbeeld dat Ad en Anneke van Wesel ook uilen zijn?
Of je een ochtend of avondmens bent, kan je zelf niets aan doen. Het zit in je genen.
Vandaag 20 juli was er een mooie rit door Rene gepland bij de Trim, via Bavel naar Ulvenhout en via allerlei omwegen naar Rijsbergen om uiteindelijk op verzoek terecht te komen bij de Elsakker in Prinsenbeek.

Er stonden zeven trimmers klaar bij de start, wegkapitein Rene gaf het startsein en we vertrokken naar Den Hout. Rene had moeilijkheden met zijn Garmin, hij kreeg de route er niet meer op. Ik had de route ook gedownload en zo kon ik Rene toch helpen. Via Bavel naar Galder en toen langs Hazeldonk naar Rijsbergen. Over het bruggetje en langs de rotonde naar het lange fietspad richting de Elzakker.

Er was nog volop plaats bij de Elzakker en Kees van Dongen was zo vriendelijk om te trakteren i.v.m. zijn veertigjarig huwelijk met Petra. Kees en Petra bedankt en de volgende stap is weeer 10 jaar erbij.

Via Drie Hoefijzers en de Brandestraat weer naar Made. Alle trimmers bedankt voor de mooie rit (Erno, Peter, Kees, Rene, Fred, John en Wim)

John de W

Vakantierit 1 Sport

Fietsverslagen

Laat ik beginnen met de sport rit van 6 juli. De rit waarin we eigenlijk naar het Groen Hart hadden moeten gaan. Met slechts 1 deelnemer + de 2 organisatoren (Hans en ik) en zware regen in het vooruitzicht werd de rit op de valreep toch geannuleerd.
Helaas helaas want Hans en ik hadden er toch de nodige moeite in gestopt…

Iets wat teleurgesteld haalde ik de fiets dan ook maar weer van de fietsendrager en begaf ik me naar de start. Sander, Twan en de bekende gastrijder Kevin zuchtte al bij mijn onverwachtse aankomst. Weer geen rustig ritje… inderdaad ja!
Mijn teleurstelling was inmiddels omgeslagen naar wraak. De sadist in mij was wakker, er moesten mensen pijn gedaan worden. En zo geschiedde….

Made uit werden we nog even geblokkeerd door de trim, maar na de A59 ging het gas erop. In principe werd er nooit onder de 40km/h uitgekomen en iedere keer als het dreigde in te zakken dan werd er alert gereageerd met een ferme aanzet.
Dit resulteerde bij terugkomst in de May na 75km in een gemiddeld van 38km/h. Een persoonlijk record voor mij met zo’n relatief kleine groep.
Velen zullen het niet met me eens zijn, maar hier doe ik het voor, hier word ik blij van.
Als groep samen zo snel mogelijk fietsen, om dan samen een mooi resultaat te hebben. Gelukkig hebben we binnen de sport allemaal deze instelling, dus daarom past die sport groep ook zo goed bij me en geniet ik iedere keer als ik weer met de sportmannen op pad mag.

Met het enthousiasme van bovenstaande rit stond ik ook aan de start dit afgelopen weekend (13 juli). Van de bakker kreeg ik terecht direct te horen dat we het verslag vergeten waren (zie hierboven de wiedergutmachung) en Sander stond aan de start met een kapotte rits van zijn shirtje. Deze hebben we even geruild met een oud nieuw shirt bij mij thuis en daarna konden we vertrekken
De benen voelde echter niet zo goed omdat ik vrijdag en zaterdag ook al flinke inspanningen had gedaan op de fiets. Sander en Twan waren weer van de partij, nu aangevuld met Martien en Eric. Er werd niet over gesproken, maar er hing een gespannen sfeer in de lucht en iedereen wist intuïtief dat het weer volle bak zou gaan.

Made uit ging ik op kop en er werd in het geheel niet naast elkaar gefietst. Bij de Neerhof voelde ik echter al dat het voor mij een zware rit ging worden en dat ik mezelf een beetje zou moeten gaan sparen. Erik heeft nog nooit van sparen gehoord, want hij nam heel moedig de gehele kanaaldijk op zich. Ik dacht nog: “Erik spaar jezelf nou, je moet nog zo lang”. Maar ja Erik is Erik en gaat er gewoon voor, prachtig.
In het land van Altena werd er lekker gedraaid. Dit gaat altijd heel fijn met een klein groepje zoals wij hadden. Als je dan ook nog renners hebt die op de fiets nog een beetje omgevingsbewust zijn, dan fietst het helemaal lekker en kan je dat draaien kilometers lang volhouden.
De wegen waren opvallend dicht bezaaid met mede wielrenners. Groepje na groepje reden we voorbij. In de Werkendamse Biesbosch werd het gas toch wat verder opengedraaid. Sander zette de teller tegen de 50km/h aan en dan weet je dat het pijn gaat doen. Wat je ook weet is dat er hoe dan ook iemand af zal moeten. Dat is een kwestie van tijd. Na een paar minuten was het dan ook bingo en werd er op elkaar gewacht.
Ook in de Biesbosch werd groepje na groepje wielrenners verzwolgen. Sommigen gingen in ons zog mee, maar haakten dan op een gegeven moment toch af.
Op de Grote Waardweg werd weer goed gedraaid. Normaal kost dat draaien mij nooit zoveel inspanning, maar met mijn slechte benen had ik nu toch wel moeite. Alsof Sander het kon ruiken, zette hij maar weer eens aan en moest ik alle zeilen bijzetten om hem terug te halen.
Dit spelletje kwam tot een climax toen we de Keizersveerse burg opreden. Ik had namelijk net een heel stuk op kop gereden en eindigde met een sprint de dijk op bij Hank, dan nog even op de dijk bij Hank doortrekken om iedereen extra pijn te doen en klaar is kees.
In mijn ooghoeken zie echter Sander toch weer aanzetten. Martien reageert alert en ik word overvallen door een lichte paniekaanval. Er schiet van alles door mijn gedachten: “nee he, mijn God, ik ben kapot, maar ik kan hem niet laten gaan. Ik moet dat wiel hebben, pff jemig wat trekt die door zeg, hoe hard rijden we? 45kmh? Oohh mijn benen branden. Ik trek dit niet, als je er nu af ligt dan lachen ze je uit he, nu trap je in je eigen val Thijsje. K.. ik moet eraf, nee, je mag nie!. Ook Martien houdt het vol dus jij ook. Als ik eraf lig dan rij ik linea recta naar huis. Alsjeblief Sander niet tot op de brug doortrekken neee…. Jongu, stel je niet aan, dit wil je toch zo graag? Nee maar ik wil er niet afgereden worden. Hoe ver nog joh? Yes! Hij gaat zitten, godzijdank. Tis gedaan en ik ben er nog bij.“

Enfin, een klein inkijkje in mijn hoofd. Maar bedankt Sander, t was by far de zwaarste inspanning van het jaar tot dusver voor mij.

Na de Keizersveerse burg was het gedaan met de benen en werd er koffie gedronken op een nieuw adresje op de markt in Geertruidenberg. Ik ben de naam even vergeten, maar t was een leuke tent met erg vriendelijk personeel en goede appeltaart.
Tijdens de koffie wordt natuurlijk verloren tijd ingehaald qua praten. Het komende drieluik, waarbij we in drie dagen Nederland rondrijden, is dan ook een vaak besproken onderwerp. Dat gaat toch een serieuze inspanning worden, maar goed we hebben er zin in en de benen zijn bij de meeste in goede conditie…. Dus het wordt een eitje. En voor degene die nog niet zoveel hebben gefietst…, september duurt nog lang….

Bedankt mannen voor de mooiste rit van het jaar (tot nu toe).

Thais

“Berggeiten” bij de Trim

Fietsverslagen

Vandaag was er een mooie rit gepland bij de Trim, via de Moerdijkbrug naar een mooie ronde in de buurt van de Kop van het land en daarna 2x door de Kiltunnel en via de dijk langs de Dordsche Kil en via Zwartenberg weer naar huis.

Er stonden acht berggeiten klaar bij de start, ik heb nog even de omschrijving van de berggeit opgezocht: een renner die goed kan klimmen. In een kudde berggeiten is er altijd een leidende geit. De oudste of meest dominante geit neemt vaak de rol van leider op zich. De leider bewaakt de kudde en bepaalt wanneer de kudde in beweging komt. Dit kwam goed uit want Wim was vandaag de leider.

De eerste klimmeters kwamen er al gauw aan want we gingen de Moerdijkbrug over, dit ging prima want er stond geen zuchtje wind. De brug af en dan rechtsaf over de spoorlijn en langs de Engel en zo de mooie natuur in.

Hierna gingen we richting de Kiltunnel en deze gingen we vandaag 2x beklimmen.
Een van de berggeiten had deze nog nooit gefietst maar alleen met de auto genomen. Hij was benieuwd.
Alle geiten gingen er eens goed voor zitten en de leider berggeit moedigde ons aan om goed te gaan klimmen.
Eerst de afdaling en daar had niemand moeite mee en dit was tevens een goede aanloop om deze klim tot een goed einde te brengen.
Volgens mijn blik had iedereen goede benen en ging iedereen goed omhoog en zelfs Piet ging als een trein. Nog even opletten want er lagen nog lege flesjes op de grond, die je moest ontwijken.
Even uithijgen maar je kreeg weinig tijd om uit te rusten want er werd al geroepen we gaan voor de tweede klim. Met toch wel iets meer moeite werd ook deze tweede klim genomen.
En iedereen was blij dat we deze proef weer hadden doorstaan. Wie vandaag de bergkoning was weet ik niet, het was niet te volgen in alle hectiek. Geen bolletjes trui.

Over de dijk langs de Dordsche Kil weer richting Zwartenberg en via Langeweg naar Made. Alle geiten bedankt (Erno, Peter, Jacques, Rene, Fred, Piet, John en Wim) voor deze mooie rit.

John de Wijs

Familiedag 2025

Fietsverslagen, ,

In de ochtend voorafgaand aan de Familiedag is er altijd de tijdrit. Maar dan in de middag een gezellig samenzijn met een flink deel van de clubleden waarvan een fors deel dan ook familie had meegebracht.

Dit jaar werden de festiviteiten gehouden in de tuin bij Anneke en Ad van Wesel. Een fantastische locatie. Hun thuis is meer dan groot genoeg en fijn ook dat op de warme zonnige dag de bomen een fijne schaduw boden. Beter weer kan het bijna niet worden.

De koffie bij aanvang werd vergezeld met lekkere aardbeiensloffen, gebakken door ons lid Curt van der Westen.

Alleen maar zitten en praten kan gezellig zijn, maar wij hebben natuurlijk actief sportieve leden en daarop was naadloos op ingespeeld. Er waren campings-spelen georganiseerd. Prima vermaak, passend bij onze club. Sportief, maar ook met gezelligheid en tijd voor praatjes.

Beanbag gooien en petanque (altijd uitkijken dat je geen jeu de boules zegt, anders krijg je de preciezen op je dak). Ringgooien en croquette (of gewoon kroket, gewoon om ze alsnog te jennen).

Ondanks dat het natuurlijk maar spelletjes zijn, komt de competitiedrang altijd bovendrijven. “Het maakt niet zoveel uit!”, maar het fanatisme is soms moeilijk te onderdrukken. Zowel bij leden als hun partners.

Tussen de spelen door was er ruim voorzien in een versnapering en een bijgaand drankje (of andersom, u mag zelf kiezen). Daarbij viel het op dat de vraag naar alcoholvrij bier enorm groot was. Daar moest nog even met hulp van Antoon een mouw aangepast worden. Er werd snel bijgetankt bij de club supermarkt.

Na de spelen was het uiteraard tijd voor de prijsuitreiking. En omdat ik zelf jarenlang geen 0.0 gedronken heb, ben ik vergeten wat er nu eerst kwam, de uitslag van de spelen of de uitslag van de tijdrit.

Maar in elk geval volgden ze op elkaar, en werden met onderliggende spanning bij deelnemers aan beide activiteiten bekend gemaakt door Ad. Groep drie had de spelen gewonnen. Voor de tijdrit verwijs ik naar het verslag daarvan. Gefeliciteerd Flip en Peter!

Inmiddels werd de barbecue op temperatuur gebracht door de stokers Peter en Kevin die zich ook ontfermden over de kwaliteit van het gebraad. Toen de eerste stukken vlees op temperatuur en gaar waren, werd het buffet geopend door Ad. En er werd flink gesmuld. Mochten beide heren nog een carrière switch overwegen, elk restaurant zou er blij mee zijn. De bijgaande salades maakten het compleet.

Het was een gezellig samenzijn, en een zeer geslaagde middag.

Hartelijk dank aan Ad en Anneke voor hun gastvrijheid en dank aan Peter voor het regelen van de barbecue.
Het was perfect.

Gerard K.

Tour Baarle Nassau (GK)

Fietsverslagen

Na permissie van rode truidrager Wim, bij wie ik onder contract sta, te hebben ontvangen ging ik enigszins met knikkende knieën richting Made met Peter Kuijpers. Onze wegen zouden zich snel scheiden, ik ging vandaag voor het eerst met de Tour mee. Ik was eraan toe. Het was echt de eerste keer. De laatste keer dat ik me aan wat hogere snelheden waagde was er nog een A en B groep.

Maar ik ging met een dosis vertrouwen na veel aanmoedigingen van alle kanten.

Het was heerlijk weer. Het zou later erg benauwd en warm worden, hoewel een aangekondigde flinke wind dit wat zou verlichten.

Onderweg gingen we. Het was een mooie groep, en het was wel duidelijk dat men er zin in had. Niet per se volg gas ineens, maar er was een prettige sfeer, en het gaf mij tijd om wat te wennen.

Eerlijk gezegd heb ik vaak nauwelijks een idee waar ik fiets en laat me, zoals dat hoort, leiden door de leider. Gerard v.O. had in elk geval zijn uiterste best gedaan, een prachtige route volgde.

Natuurlijk begin je na zoveel jaren wel ongeveer te zien waar je rijdt en de weg te herkennen. De route ken ik echter niet en heb ook geen flauw idee hoe ik dat op mijn telefoon moet zetten. Maar de aanwijzingen van Gerard waren prima.

Na een kilometer of 35 werd besloten, haast zonder woorden, om te gaan “draaien”. Kop over kop. Al het me lukt mee te draaien vind ik dit het allerleukste om te doen. Aanstekelijk was daarbij het enthousiasme van Johan. En eenieder draaide lekker mee. Het is soms wat wennen van welke kant van kop af te gaan, maar het zat redelijk in elkaar. Daarbij moet worden opgemerkt dat niet alle wegen zich lenen voor deze manier van fietsen. Is het was smaller op fietspaden met wind op de zij, dan zit een flink deel van een grotere groep als snel “op het kantje” en dan is overnemen niet zo makkelijk meer. 

Maar het ging verder erg lekker, en ik kan niet anders melden dat ik er veel plezier in had.

Zo draaien en draaiden we langs de Galderse meren, waar we na kort overleg splitsten. Lichamelijk ongemak hakte er bij twee van onze fietsmakkers in, en die besloten samen de weg te vervolgen.

Ergens ten zuiden van het Liesbos (dat weet ik dan ongeveer wel weer, maar ik kan er een paar kilometer vandaan zitten) stuitten we op een wielerkoers, en werden we zeer aangenaam verrast door iemand die daar vanwege hand en spandiensten of coaching (het was wat lastig te volgen) ook stond te wachten. Het was Ad Prinsen. Ik doe niet aan heldenverering, maar als klein menneke keek ik enorm tegen hem op, en hij is een van de redenen geweest dat ik wilde gaan koersen.

De oversteekjuffen van de koers waren zeer coulant en lieten ons een deel van het parcours gebruiken om onze weg te vervolgen. We gaven natuurlijk wel wat extra gas om in elk geval de coureurs voor te blijven. En natuurlijk ook om nog enige indruk achter te laten voor degenen die aan de kant stonden te kijken.

Door het Liesbos gingen weer richting Prinsenbeek om via “Den Elsakker” het viaduct over de Mark te beklimmen. De wind tegen, meer dan 0.005% stijging en meer kilometers dan gebruikelijk deden mij breken. Een forse deuk in mijn ego, ik moest lossen. Niet ver en niet lang, maar zoals de Belgen zeggen: “Er zat niks meer op!”.

Gelukkig hadden we vanaf het tankstation tot aan Made de wind mee. Op het tandvlees kon ik nog aanklampen. Maar het lukte. Eenmaal bij het gemeentehuis heb ik de metingen afgedrukt op mijn telefoon. Volledig gesloopt. Maar zeer voldaan en dankbaar dat ik mee kon.

Na afscheid te hebben genomen was het bijna Surplace naar huis en overwoog ik de laatste 10 meter op de brug over het kanaal naar Geertruidenberg te gaan lopen.

Mag ik iedereen hartelijk danken voor deze fantastische rit. Het was een feestje. Een besef dat overigens pas volgde nadat ik een uur op de bank heb gezeten en mijn vrouw me omhoog moest helpen richting de badkamer.

Gerard Koops