Nijverdal – Made
Na een heftige “Hitsterige” 🎶 en op onze wielerkennis geteste zaterdagavond – want wie denkt dat de energie en het fanatisme na zo’n 200 km fietsen uit onze kleppers is verdwenen, heeft het goed mis! – was het lekker wakker worden in Nijverdal.
Het blauwe smurf-ijs-dametje van de zaterdagavondbediening was deze ochtend weer vroeg present om onze lege magen te vullen.
En wie anders dan onze eigen Peter de Bakker sneed het brood in zeer nauwkeurige, gelijke sneetjes, zodat iedereen aan zijn “Tacx” kwam.
Zo kreeg iedereen een op de gram afgemeten ontbijt en hoefde niemand onnodige ballast mee te nemen.
De wel overbodige ballast werd weer in de prachtige bus van Chris ingeladen. In de krochtige kelder van ons hotel werden onze fietsen weer afgestoft voor de laatste rit van 185 km naar Made.
Nog even het ritueel van de groepsfoto, en dan weer vechten om wie als eerste op kop gaat. 😂😉
De eerste paar kilometers fietsen we rustig het dal van de nijverige mensen uit.
Maar ben je in een dal, dan weet je het: je moet er ook weer uit.
Zo krijgen we al snel met de Noetselerberg wat hoogtemeters voor onze kiezen.
Niet veel, maar met nog koude spieren voelt het pittig aan.
De Sallandse Heuvelrug is prachtig. Ik zie veel in bloei staande Erica’s om mij heen.
(Trouwens, als ik als meisje geboren was, had dat mijn naam geweest. Helaas voor mijn medesporters ben ik geen meisje. 😅)
Ook de Holterberg pakken we mee. Nu we opgewarmd zijn, is dat een eitje.
We gaan dwars door Deventer, en nog nooit heb ik zoveel trek in een peperkoek gehad als nu. 🤔 Vreemd.
In Deventer scoort Martien een punt voor het MUK-klassement.
Het duurt bij een stoplicht nogal lang voordat het op groen springt, dus hij vraagt:
“Is er al op het knopje gedrukt?”
Het antwoord: “Ja, al zes keer.”
Zegt Martien: “Maar dan heb je ‘m weer uitgezet.” 🚦
Geweldig! 🤣
Het tempo blijft er, met al die eindeloos lange wegen, goed in zitten.
In mijn ooghoek zie ik een vader op een MTB, met letterlijk zijn zoontje aan het elastiek… Iets voor John misschien? 😉

Nog nooit gezien.
Bij Hoenderloo heeft Komoot de route dwars door Park De Hoge Veluwe gepland.
Voor de ingang is het druk met mensen. Ook het Kröller-Müller Museum is daar.
We moeten €13,50 per man betalen als we verder willen. Snel verdiend voor één kilometer omfietsen…
Martien, Thijs en Gerben maken een nieuwe route en bij Otterlo pakken we de originele route weer op.
Ondertussen zijn Chris en Peter richting fietscafé De Proloog in Amerongen gereden om daar Sander op te vangen.
Die zou – net als vorig jaar – de groep tegemoet fietsen.
Toen had hij samen met mij er een fietsfestijn van 220 km van gemaakt, maar WEL met de 3-Luik-mannen teruggefietst.
Sander is beresterk; we kunnen hem goed gebruiken voor het kopwerk van het laatste stuk.
Maar…… er was geen Sander te bekennen bij De Proloog.
Hij kon het niet vinden.
Volgend jaar doen we het anders, en laten we onze lunchplek naar Sander komen.
Natuurlijk stond fotograaf Peter ons op te wachten, zoals elke keer (zo fijn dat hij erbij was!).
Chris had zich over Twan en Corlinda ontfermd, onze VIP-gasten van de dag.
Helemaal goud dat zij bij de lunch waren. BIKKELS!
Voor mij persoonlijk braken nu de déjà vu-momenten aan.
De gedachten gingen terug naar mijn hellerit van vorig jaar.
We namen lekker de tijd voor de lunch – we lagen goed op schema.
Met jaloerse blikken sloeg Bart Lemmen ons gade. 😄
Na drie dagen met elkaar fietsen ontstaan er automatismen, en vormt zich een geweldige groepsdynamiek.
Het hoogtepunt voor mij was op de Lekdijk.
Met de wind schuin van links vormde zich een waaier – het zonnetje, de mooie vergezichten, en vooral de stilte in de groep, het zoemen van de wind in de wielen…
Het leek alsof we samensmolten tot één grote fietsmachine.
Wat een geweldig gevoel was dat!
Alsof ik in een trance kwam.
Eigenlijk wilde ik nú stoppen voor een grote groepsknuffel!
Ik werd nét niet emotioneel. 🫠
We kwamen nu op de meer bekende wegen.
Bij Schelluinen werden we, vlak voor het befaamde bankje, nog ingehaald door een idiote automobilist.
Bij het benzinestation langs de A27 wilde Flip nog even bijtanken – blijkbaar heeft hij diesel in zijn bidon. 😅
Er is natuurlijk verschil in sterkte binnen de groep, maar iedereen doet wat hij kan en gaat tot het uiterste.
Groot respect voor Gert-Jan. Zijn motto is: vallen, en dan nog harder doorgaan.
We zijn weer in Made.
Het ontvangstcomité op het terras van De Pub bestaat nu uit Peter en Nel.
Onder het genot van een biertje praten we nog even na.
Plots verschijnt er een envelop op tafel. Afzender:
W.A. van Buren.

Het heeft onze Majesteit behaagd om alle betrokkenen van het 3-Luik-weekend te 🥇 eren met een medaille én lintje.
Zo gaat iedereen trots, voldaan en geëerd huiswaarts.
Allemaal bedankt voor het geweldige weekend.
Het was helemaal goud!
Groeten van Erik

WTC Made op facebook
WTC Made op Strava











