Ook deze week weer een fraaie lentedag die al meteen start met een zonnetje. Op de jaarkalender staat een rondje Willemstad met Gerard. Maar Gerard heeft deze ochtend een taak bij de Houtse Linies dus heeft het leiderschap overgedragen aan Flip.
We vertrekken onder zijn leiding richting het westen. Dat gaat lekker en is bij de koude wind helemaal niet zo slecht. Het gaat op hoog tempo maar concluderen al vroeg dat het op de terugreis wel eens pittig kan gaan worden. Want ondanks dat de weerapp voorspelde dat het maar windkrachtje 2 is, zie ik de windmolens onderweg pittig werken. Heel goed bij deze energieprijzen, maar ons gaat dat energie kosten. Want bij koude wind heb je meer weerstand lijkt altijd. Klopt dat?  
“Ja — koude lucht geeft bij dezelfde windkracht méér weerstand dan warme lucht.Dat komt doordat koude lucht dichter is: er zitten meer luchtmoleculen per liter, waardoor je bij dezelfde snelheid en windkracht door “meer lucht” moet duwen. Dat verhoogt de aerodynamische weerstand merkbaar” (Bron: The Cyclist).

Net na Willemstad is het zover. Flip en ik hoeven de koptrekkers nu niet meer te vragen rustig aan te doen. De snelheid zakt vanzelf naar rond de dertig. We moeten nog even wachten op een sanitaire stop van Bert. Maar die blijft wel heel lang weg. Dus ik ga maar eens even terug. Ik zie dat hij zich weer helemaal aan het kleden is. Hij had een “Tom Dumoulintje”, hopelijk is de buikpijn voor de rest van de tocht weg.
We toeren via Heijningen en langs Fijnaart komen we uiteindelijk bij Standdaarbuiten weer op bekende wegen en hoor ik om me heen “oh, zijn we hier?”. Nu is het nog even doortrappen richting Lammegatsebrug en dan langs Langeweg. De snelheid blijft goed. Misschien helpt het dat Anneke en ik aangekondigd hebben dat we op koffie met gebak trakteren in Made. Daar heeft iedereen wel zin in na deze tocht. Want temperatuur en pittig trappen vraagt om aanvullen van de energie.

Bij het Trefpunt is het goed toeven in het zonnetje. We vieren dat Anneke en ik 40 jaar getrouwd zijn. En dat betekent ook 40 jaar samen fietsen. Want tot ons trouwen in Nispen in 1986, fietste Anneke nog niet echt omdat ze voetbalde en tafeltenniste. Na de verhuizing naar Helmond was dat over en ging ze met mij mee fietsen. Ook een mooi jubileum dus. Op bijgaande foto zie je ons in 1989 voor het eerst in de bergen. En niet de minste: hier aankomst op de Mont Ventoux. Vele jaren, bergen en veel wind tegen nog altijd met plezier op de fiets met onze fietsmaatjes. Dan is even vieren wel gepast 🙂

Ad van Wesel

Ook dit weekend is het weer goed fietsweer. Wel fris aan de start, onze thermometer geeft 4 ^OC aan, maar met alle kleding van de huidige WTC set aan, gaat het wel (=korte broek, lange broek, korte mouwen shirt, lange mouwen shirt en windstopper).
Het zonnetje er bij en niet te veel wind, dus ik heb er zin in. En ik ben niet de enige. Deze week 36 sportievelingen aan de start, en dat terwijl er geen brunch is naderhand.
Ik tel even en zie meer dan twintig mensen die waarschijnlijk met de Tour mee willen, dus dan gaan we voor de veiligheid van onszelf, maar ook van de andere weggebruikers, weer splitsen.
We laten de Sport en de Trim eerst vertrekken om wat duidelijkheid te krijgen en dan gaat de helft met Gerard mee voor iets van ’t Zand linksom en (iets meer dan) de helft met Flip en mij mee ook voor ’t Zand, maar dan rechtsom.
Op Den Hout zien we dat iemand van de Trim stil staat. Het is Marc, ik weet niet wat hij aan het doen is, maar zijn mede-Trimmers gaan er blijkbaar vanuit dat die wel terug komt. Dat doet hij ook, maar voor Marc mooi meegenomen dat wij net voorbij komen. Via bekende wegen komen we bij het stoplicht van het “Polen-hotel”. We staan allemaal stil maar niemand heeft op het knopje gedrukt. Corné die het dichtst bij het paaltje staat, zegt dat dat “in Wagenberg ook nooit hoeft”. Dat geloven we allemaal meteen, en bij de rotonde aldaar hoef je ook nooit lang te wachten.
Ik moet zeggen, het stoplicht springt ook zonder knopjedrukkerij op groen, dus de lussen in de weg hebben blijkbaar gezien dat er een Erpelrooier aankwam.
Het zonnetje trekt ondertussen wat aan, maar de wind ook. Bij ’t Zand is een paardenevenement dus even opletten met trailers en auto’s die daar moeten zijn en de vele modder op de weg. Ook auto’s moeten opletten maar doen dat niet altijd zo te zien aan de kop-staart botsing.
Wij rijden door naar Alphen en dan weer op bekende weg van dit rondje. We besluiten niet door de Slingerdreef te gaan maar er omheen “langs de kranen”. Nu krijgen we een beetje wind mee. Na toch een paar honderd meter Slingerdreef rijden we langs Bavel en Dorst weer huiswaarts. Om aan de 70 kilometer te komen, plakken we op het einde nog de Poolse dreef er aan. Niet zonder discussie want het Munnikenhof gaat dicht en “wanneer was dat ook weer?”; we gokken het er op en terecht, want de weg gaat morgen pas dicht, zeggen de borden. Dus volgende week moet je daar niet zijn.
We komen nu bij afslagen naar andere dorpen en dunt de groep hard uit. Er zijn er 2 uit Wagenberg, 3 uit den Hout en eentje uit Lage Zwaluwe. Dus dan nog maar 6 Mayse meese over. Maar daarvan maar 2 ras-echte… Flip en Johan van Helmond. De rest allochtonen….  Maar daar merk je bij het fietsen niks van.

Ad

Nadat we vorige week het seizoen geopend hadden met een goed verzorgde brunchrit rijden we vandaag de tweede rit van het seizoen. Gisteren niet met de racefiets gereden vanwege de buien die overtrokken. Wel met de gewone fiets en daar weer goed nat van geworden. Dus de buienradar gisteravond nog eens goed bekeken. Gelukkig hij voorspelde droog weer. Vanochtend toen ik opstond was het droog maar wel erg fris. Het gazon zag wit van de vorst, dus kleding advies handschoenen met lange vingers en natuurlijk een lange broek. Goed half negen stappen we op de fiets richting Leo, omdat we voldoende tijd hebben rijden via de Bromtol en de Meerpalen naar de May.
Als we bij het oude Raadhuis aankomen zijn de eerste fanatiekelingen al aanwezig. We vragen ons af of het net zo druk wordt als vorige week bij de start van het seizoen. Al rap wordt het duidelijk dat er weer een grote belangstelling is vandaag. Als de hoffotograaf weer verschillende plaatjes heeft geschoten en over zijn eigen schaduw is gestapt gaan eerst de sport voor een rondje Noordwaard en de trim voor een rondje Slingerdreef van start. Er blijft een grote groep van de tour over, om een rondje het Zand te rijden. Net als vorige week wordt er besloten om de groep in tweeën op te splitsen. Één groep rijdt rechtsom de andere linksom. Wij met mij als leider kiezen deze keer voor linksom. Wij vertrekken in de richting van de Nieuwstraat om via de van Gilsstraat naar het zwembad te rijden. Onder het bruggetje door gaan we rechtsaf door de Schimmer naar de Witteweg te rijden. Er was vorige week nogal wat commentaar op het Munnikenhof daarom wordt er nu gekozen om de Schimmelseweg naar Terheijden te nemen.
Als we juist door het tunneltje onder Wagenbergsebaan door zijn hoor ik LEK. Dit maal is Arion van Dongen het slachtoffer.

Een nieuwe kandidaat voor de cursus pech onderweg met de WTC-Made. Met behulp van Leo wordt de binnenband vervangen. Voor mij de kans om even te zien wie er allemaal in onze groep zitten. We zijn met tien t.w. Maurice van der Ven, Marc de Peijper, Erik Stasse, Leo Stasse, Erno Haanskorf, Kees van Dongen, Adrie Veregghen, Arion van Dongen, Wim ten Haaf en Marianne en Gerard van Oerle. De rit wordt vervolgd via de Poolse dreef naar de Blauwe brug, Salesdreef, Meerberg naar de Burgemeester Materlaan. Vervolgens rijden we via Dorst, Bavel naar de Huisdreef, Sint Annadreef, Royaaldreef de Slingerdreef. Bij de Gilzeweg gaan we richting Chaam om bij Heikant linksaf te slaan richting de Chaamseweg naar Alphen. We rijden niet door het Zand, omdat daar de weg afgesloten is i.v.m. een Eventing wedstrijd van de Trouwe Kameraden uit Chaam. We rijden door naar Alphen om van daaruit richting Gilze te rijden. Met o.a. Marc, Maurice, Kees en Wim hebben we sterke mannen die grote beurten aan kunnen en ook doen. Dan op de Heideweg richting de Vijfeikenweg gaat het mis. Bij het oprijden van de fietspad hoor ik plots het geluid van vallende renners.
Als ik om kijk zie ik Marianne en Adrie op de grond liggen. Marianne kan weer vrij snel recht komen en heeft zo op het eerste gezicht niet veel. Adrie daarin tegen klaagt over pijn in de nek. We laten hem liggen, maar bedekken hem met folie tegen de koude. Marc heeft ondertussen 112 gebeld. Erik belt zijn vriendin om de fiets op te komen halen. Ne enige tijd is er de ambulance. De verpleegster stelt voor om hem mee te nemen naar het ziekenhuis om daar een scan te doen naar de nekklachten. Bij beide is de helm beschadigd, wat eens en te meer het nut van die helmen aangeeft. Als Adrie met de ambulance is vertrokken wachten we op zijn vriendin die de fiets komt ophalen. Hierna wordt voorzichtig de rit voortgezet via de Vijfeikenweg en de Ketenbaan rijden naar huis. Een beetje ontdaan in en het ongewisse hoe het met Adrie is kom ik thuis. Gelukkig krijg ik al snel een appje van Erik die weet te melden dat de scan er goed uitzag. Later heb ik nog met Adrie zelf contact via de app waarbij hij aangeeft dat het inderdaad goed gaat met zijn hoofd. Mogelijk is er wel het e.e.a. beurs morgen. Hij wacht nog op een dokter die laatste stand van zaken met hem zal bespreken. Laten we hopen dat de schade meevalt en dat er geen langdurige blessures overblijven. Vanaf deze plek Beterschap Adrie.

Groeten, Gerard van Oerle.

De tweede zondag van maart stappen de leden van WTC Made weer op de racefiets voor de openingsrit van het weg-seizoen. 37 fietsers en fietsters reden in 4 groepen hun rondje en genoten daarna van een lekkere brunch als beloning.

Nu de dagen weer langer worden en de temperatuur al lekker oploopt, bergen de leden van WTC Made hun mountainbike en gravelfietsen weer op. De fiets met smalle bandjes op hoge druk gaat tot begin oktober het belangrijkste vervoermiddel worden. Omdat iedereen weet dat je juist in het begin van het seizoen meteen de kilometers moet maken, stonden zondag 8 maart om 9:00 uur maar liefst 37 coureurs aan de start. Dat is natuurlijk een te grote groep om veilig mee op pad te gaan. En dat is ook niet wat WTC Made doet. Er rijden in principe altijd drie pelotons. Zo is er voor ieder een afstand en snelheid te kiezen die bij je past. De “Trim-groep” reed dit keer een tocht van 49 kilometer en een snelheid die hen om 11:00 uur op de brunchafspraak bij ’t Trefpunt bracht.  De “Sport-groep” kon in dezelfde tijd 65 kilometer wegtrappen. De “Tour-groep” zit daar tussenin. Omdat er 20 mensen waren voor deze groep, werd voor de veiligheid de groep in tweeën gedeeld. Die tourden beiden 60 kilometer om weer op tijd bij het begin terug te zijn. Na een korte toespraak van de voorzitter kon het buffet geopend worden en de verloren calorieën door temperatuur en inspanning weer aangevuld worden.
De komende weken worden de afstanden langzaam opgebouwd in de verschillende groepen. Als we de rittenplanning bekijken, kunnen de Trim-rijders dit jaar aan de 2850 clubkilometers komen, de Tour-groep heeft er 3450 op de planning en de Sport-mannen (die groep heeft tot nu toe geen vrouwen) kunnen, als ze alles meefietsen, 4500 kilometers in clubverband fietsen. Dat is nog buiten de trainingsritten die op dinsdag en woensdagavond starten als de klok verzet is. Dus WTC Made is volop in beweging, en dat in het jaar dat ze vijftig jaar oud worden. Wil je ook met een groep (leren) fietsen dan kun je je aanmelden op onze website van WTC-Made. Er is voor ieder wat wils qua fietsen en gezelligheid.

Ad van Wesel

Tourgroep Slingerdreef rechtsom.

Vanaf oktober als het wegseizoen is afgelopen en Wim Rasenberg vol trots zijn rode trui in ontvangst heeft genomen, is er door een groep leden van de WTC op gravelbike of MTB door gefietst. En al was er op enkele momenten veel sneeuw, er was toch volop gelegenheid om te fietsen.  Maar ondanks alles begon het bij velen al te kriebelen om weer op de weg te starten. Dat werd afgelopen weken nog een beetje versterkt door het mooie voorjaarsweer. Tijdens de laatste vergadering van de WTC is er geopperd om niet met te grote groepen te rijden als dit niet nodig is. De verwachting bij de tourgroep voor deze openingsrit was groot, dus was er op voorhand bedacht om de tourgroep in tweeën te delen. Na een onrustige nacht, want ja we mochten dus weer. Toen ik vanochtend de hond had uitgelaten dacht ik dat de koude wel mee viel. Maar toen we om half negen richting Leo reden, voelde het toch frisser aan. Aangekomen bij het oude raadshuis waren de eerste renners al aanwezig en vrij snel stond bijna de gehele WTC op het plein. De hoffotograaf van de WTC, dun Bakker, stond al met zijn camera klaar om de gehele groep op de gevoelige plaat vast te leggen. Vervolgens nam de voorzitter het woord om dit bijzondere moment een officieel tintje te geven. Nadat de sport en de trim waren vertrokken, deelt de tour zich op in ongeveer twee gelijke groepen, de linksom groep vertrekt onder leiding van Ad van Wesel naar het zwembad.

Wij, de groep Slingerdreef rechtsom, vertrekken richting Den Hout. Het eerste stuk gaat heel rustig omdat we eerst enkele MTB-ers moeten inhalen. Vervolgens komt de trimgroep in beeld die een rondje Vliegveld rijden. We wachten met de inhaalactie tot er ruimte is op den Houtse Heuvel. Daarna gaat het gas er wat meer op en terwijl het lijkt dat de mist hardnekkiger wordt, rijden langs het huis van Leo waar Carolien er op dat moment ook op uit trekt.
In de Vraggelsebaan is het al redelijk druk met MTB-ers. Via de burgemeester Materlaan rijden we naar de A27 en vervolgens wordt richting de Vijfeikenweg gereden. Onze groep bestaat uit tien man te weten: Leo Stasse, Erik Stasse, Adrie Veregghen, Maurice van der Ven, Marc van Meire, Erno Haanskorf, Marc de Peijper, Wim Peggeman, Marianne van Oerle en Gerard van Oerle. Nadat we de oude Tilburgse weg zijn overgestoken, horen we van Leo dat zijn versnelling het niet goed doet. Ja, hoor ik zeggen, elektrisch schakelen is mooi maar het moet wel werken. Nadat met de telefoon e.e.a. is uitgelezen en de batterij is geplaatst, gaat het weer crescendo. Met M & M op kop gaat het verder richting den Brooy om niet veel later de Slingerdreef op te draaien. Hier komen we de ene groep fietsers na de andere tegen, zo ook onze andere helft die dus dezelfde route linksom rijdt.
Met onze groep en de inzet van iedereen gaat het nu richting Bavel en van Bavel via Dorst naar de Hoevestraat. We blijven goed doordraaien en nadat de politie met blauwe lichten ons gepasseerd is, komt de Blauwe brug al in zicht. Via de Poolsedreef rijden we richting de Witteweg en dan horen we ineens Erno roepen LEK. Hij heeft een steen vol geraakt die op de weg ligt. En nu komt het; Erno heeft zich niet al te goed voorbereid op de rit van vandaag. Ten eerste heeft hij nog metalen bandafnemers die de velgen aardig beschadigen. Dus maar de afnemers van Maurice gebruiken, alhoewel dit niet echt vlekkeloos en makkelijk gaat. Vervolgens wordt de nieuwe binnenband getoond. Ik zie direct dat dit er ééntje voor de gravel is dus ook het monteren heeft nog even wat voeten in aarde. Als we na deze lange stop weer vertrekken, voelen de knieën en beentjes stroef aan. Gelukkig is het een klein stukje naar het Trefpunt. Hier wacht ons een heerlijke lunch en kunnen we terug zien op een gezellige eerste rit van 2026.

Groeten, Gerard van Oerle.