Categorie archieven: Fietsverslagen

Verslagen van tochten

Tour naar “in den Bockenreyder”

Eindelijk is het weer voor korte mouwen en broekpijpen. 15-16 OC bij vertrek en oplopend naar boven de 20 OC, lekker. Ik doe wel twee zweetshirtjes aan onder mijn WTC trico voor de opstart.
Bij onze startplek zie ik dat het eigenlijk voor zo’n mooie dag niet zo druk is. Toch verdelen zich 4 groepen. Anneke, Erno en ik zien dat John Haanskorf niet aan de start staat. Geen vertrekstempel vandaag, dus geen punten? (even reglement nakijken later).
Voor de Tour staat een tocht richting koffie met gebak op het terras van café “In den Bockereyder” bij Esbeek. Zeven WTC-ers sluiten bij mij aan. Via den Hout, Oosterhout, Hulten en Gilze gaan we richting het oosten naar Goirle. Ik zie dat Erno nog gekleed is alsof de vorst elk moment kan toe slaan. Hij blijkt voor een geleidelijke striptease te gaan. Als Adrie lek rijdt, gaan de overschoenen uit. Uiteindelijk op het terras de windstopper, arm- en beenstukken. Op het terras is het nog niet zo druk, dus we zijn zo aan de beurt. Koffie, thee en 6 appelpunten plus twee kersen. Dat gaat er goed in en nog even naar “de plee” zoals dat daar heet, en we kunnen weer op pad. We zetten koers door de bossen naar Poppel. Daar staat iets minder wind dus de snelheid gaat omhoog. Erno vraagt zich af wat er in die kersenvlaai van Flip gezeten heeft, dat er bij hem niet in zat. Net voor Poppel heeft Adrie weer lek. Met 5 man helpen we hem om een snelle pitstop te maken… nouja 2 helpen en de rest analyseert vooral hoe het kan dat hij nu weer lek rijdt. Materiaalkeuze en stuurmanskunst passeren als opties. Adrie is blij als we weer op kunnen stappen en hij geen “tips” meer krijgt. Iedereen vindt het prima om bij zulk mooi weer even stil te staan blijkbaar. Iemand oppert dat het onderhand weer is voor buitensex.  “Goed idee”, zegt Erno, “maar dan doe ik wel mijn windstopper en beenstukken aan!”. De gedachte hoe dat er uitziet, gaat op een of andere manier niet meer uit mijn hoofd. Maar gauw weer op de fiets en via stukje België steken we door naar Baarle Hertog om net na de grens via Klein Bedaf naar Alphen te rijden. De noord oosten wind staat de hele tijd opzij of licht tegen. Vandaag weinig wind in de rug gehad. Adrie zijn brandstoftank raakt langzaam leeg. Enkele keren moeten de koptrekkers, die het goed doen op taart met slagroom, tot “taandje minder” gemaand worden.  Van den Hout naar Made kijken we even of het echt op is…. Adrie wordt nog even op kop gezet. Als de snelheid inkakt tot 27 km/uur is duidelijk dat hij alles gegeven heeft. Dat is goed, daar wordt je sterk van. Hij kan nu thuis zijn banden gaan plakken voor de volgende rit van Hemelvaart. Daarna zou Erno wel eens in het rood kunnen zitten…..

Ad

Sport richting Tonnekreek

Zondagochtend begin het app verkeer al vroeg op de WTC “Sport” app.
Martien komt met een route voorstel richting Slingerdreef om de buien voor te zijn.
Ik zag van een aantal renners meteen een reactie, waarvan ik dacht dat ze richting de Maasvlakte gingen.

Eenmaal op het raadhuisplein bleek dat we met een mooie groep waren, 7 renners (Frans, Martien, Thijs, John, Jan Willem (JW), Gerben en ondergetekende) die dachten de slingerdreef te gaan fietsen. Onze kapitein Martien gooide route in het eten, en schakelde over naar een andere richting “Tonnekreek”.

In hoog tempo vlogen we met wind in de rug richting Moerdijk, ondanks de snelheid was er nog wel tijd om even met elkaar te kletsen. Zo foeterde John (weer) dat hij baalde dat Ad en Anneke er weer bij waren, hij wil zo graag die rode leiderstrui . Thijs had een goede vakantie gehad, waar de broertjes Weda nu weer uithangen….etc etc
Veel verder kwam ik niet, want de focus was op de koers.

Al snel werd er kop over kop gereden, dit ging weer als een soepele trein.
Iedereen wist zijn plek te vinden, ook JW draaide mee alsof hij niet anders gewend was.
Wat een ploeg, heerlijk om op deze manier te fietsen.
Ik nam de kop over van Thijs, tenminste dat probeerde ik. Thijs zou Thijs niet zijn om dan met een te grote “smile” op zijn gezicht weer net een paar km harder te gaan rijden…
Hahahaha, kutjong.

Martien stuurde ons naar een route van ongeveer 85 km, bij het einde van de route kwam d’n Elsakker in zicht. John opperde om een stop te maken bij dit prachtige sterren restaurant, maar de kapitein deed net of hij het niet hoorde en riep nog: “ ik ben net warm”……..

De ploeg stoempte door via de Teteringse bossen naar de May, om daar een eindstop te maken met de verdiende koffie met gebak.
Eenmaal thuis kwam ik erachter dat ik zelden met zo’n hoog gemiddelde heb gereden, da’s toch lekker thuis komen.

Twan

Zon, modder en lek in Noordhoek

De wekker gaat, even buiten kijken en warempel… een flauw zonnetje laat zich zien en op buienradar is te zien dat de temperatuur toch ergens rond de 14 graden moet starten. Prima voor de korte broek dus.

Vol goede moed op naar het raadhuisplein om maar te zien welke WTC helden vandaag mee op de fiets gestapt zijn. Al snel loopt het plein vol en zijn er 3 mooie pelotons die allemaal de kant van Noordhoek op duiken om voor de buien hopelijk weer terug te zijn.

Wij vertrekken met de Tourploeg met Ad en Flip op kop gevolgd door Erik, Leo, Adrie, Anneke, Arion, Johan, Hans en ondergetekende. Met een mooi tempo de polder in richting de moerdijkbrug om door te schieten naar industrieterrein Moerdijk. Mooi de wind schuin in de rug wordt er lekker gereden en er is zelfs nog de mogelijkheid om onderling wat bij te kleppen.

Ineens horen we de fiets van Ad vreemde geluiden produceren en na een grondige controle moet hij helaas concluderen dat er een spaak geklapt is. Ad besluit om om te draaien en in zijn uppie weer voorzichtig naar Made te rijden. We rijden nu met 9-en verder.

Aan het eind van het industrieterrein duiken we rechtsaf om via Klundert – Tonnekreek richting Fijnaart te gaan. “Hoooooooo…. Lek!!!” Roepen Adrie en Flip in koor, de buien afgelopen dagen zorgden voor veel modder en steentjes dus die lekke banden zat er dik in.

Na even te hebben genoten van de mooie uitzichten aldaar reden we al draaiend met de wind op de kop weer verder richting Zevenbergen. Vlak na het spoor werd er besloten om rechtsaf te gaan… oei.. dat was toch zo’n slecht paadje, maar niets blijkt minder waar en er ligt nu een prima nieuw geasfalteerd fietspad welke vlak voor de brug bij Zwartenberg uitkomt.

Ter hoogte van de Elsakker wordt er besloten om nog over Terheijden en Den Hout te rijden om de kilometers te maken en om Leo weer veilig thuis te brengen. Het tempo is nog steeds prima te noemen en het zonnetje wordt steeds wat warmer wat inmiddels heeft gezorgd dat de nodige mouw- en beenstukken al zijn opgerold/uitgedaan.

“LEK!!” Dit keer is het Adrie die voor de tweede keer het peloton tot stilstand weet te krijgen richting Terheijden.

Het tempo was lekker vlot en iedereen kon lekker mee. In Terheijden hebben we Arion zijn nieuwe fiets nog even kunnen bewonderen toen hij zijn achterband van nieuwe verse lucht aan het voorzien was (gelukkig niet lek).

De koffie werd door sommige al geroken en het tempo ging wat verder omhoog, de zon scheen nog steeds en de buien lijken we ruimschoots voor te kunnen blijven.

Langs het kanaal bleek de achterband van Flip het toch weer begeven te hebben. Mocht iemand nog een bandje van Flip te goed hebben… controleer hem wel even op plakkertjes! Zo te zien was Flip inmiddels al behendig in het wisselen want we waren zo weer op weg richting het mooie Den Hout. Nog even genieten van het heerlijke zonnetje en het milde briesje reden we om 11.35 uur het mooie Madese weer binnen.

De emmer sop staat al klaar en de wasmachine draait al weer om de velo en het pakske weer gekuisd te krijgen voor de volgende!!

Tim

Trimgroep Wijk en Aalburg

Ondanks de belofte van schitterend weer, die uiteindelijke ook werd ingelost, begon de dag aan de koude kant. Een stevige bries uit het Noordoosten hielp niet echt mee aan vroeg comfort.

Op naar het Land van Heusden en Altena. Via de Pereboom door Dussen, een plaats met een persoonlijk verleden. De ontluikende natuur en de weg die met de Dussen mee meandert, het belooft wat als het in volle bloei staat. In schril contrast daarna de voormalige rijksweg richting Heusden die zo’n 15 km lang is, en met slechts een kleine slinger in Meeuwen. Ik heb het altijd een taai stukje weg gevonden. Om de route niet te kort te maken, we waren wat van het originele plan afgeweken, zijn verder oostwaarts gegaan richting Wijk en Aalburg. Voordat we daar de dijk op reden het eerste lek. Mijn achterband. Een nieuwe nog wel. Zelden heb ik zo staan schutteren, het duurde nogal. Mijns inziens maakt het vervolg over de dijk bij Wijk en Aalburg het wel weer goed. Ook weer een mooi stukje, meen ik.

Tussen Heesbeen en Doeveren nog een lekke band. Die was wat duidelijker, een scherp ding.

En toen met de wind in de rug terug naar het westen ten zuiden van de Maas.

Er waren wat haperingen in de communicatie, maar voor aanleiding, uitleg en vervolg verwijs ik graag naar de WTC Made Social whatsapp groep.

Met vriendelijke groeten,

Gerard

Dat ging naar Den Bosch toe

Hoewel de zon schijnt deze ochtend is het toch nog te fris om vandaag in korte broek te vertrekken. Ik trek dus mijn kniestukken aan want dat is voor tussen de 10 en 15 graden.
Bij het oude Raadhuis zie ik een flinke groep WTC-ers staan. Toch zijn er vandaag uiteindelijk maar 2 pelotons. Bij de Tour sluiten enkele Sport mensen aan. Altijd lekker als koptrekkers tegen de wind, als ze niet te hard gaan. Maar dat zou vandaag perfect lijken te gaan.  zo zijn we met 15 renners van WTC en Arjon van Dongen als gastrijder.
Onder leiding van Flip gaan we vandaag naar Den Bosch toe. Ik verwacht over Dun Berg maar hij stuurt ons over Den Hout. “Via de Cola?”. “Ja”, dan weet ik genoeg. Met de Locomotief zet ik mij op kop. De wind is tegen, niet zo hard maar met deze temperatuur weer “dik”. Via Oosterhout rijden we richting Cafe “Halve Maantje”, wat tegenwoordig  “Spijs & Ijs” blijkt te heten. Nu melden Twan en Kevin zich op kop, dat is lekker  want zo blijven we net boven de dertig touren. Via het omweggetje komen we in De Moer en draaien daar naar Loon op Zand. Daar wordt het wat drukker op het fietspad en dat zou de rest van de ochtend zo blijven. Door het mooie weer hebben heel veel wielrenners maar ook dagjesfietsers hun (e-) bikes weer van stal gehaald. Dit leidt tot grote snelheidsverschillen en veel tegenliggers. Het wordt een beetje een onrustig ritje met veel roepen en remmen. Dat is even wennen na afgelopen weken waar plek zat was op de weg omdat die koulijers thuis bleven.
Net voor Loon op Zand slaat John Haanskorf links af. Hij moet naar het vliegveld van Charlerois vanmiddag, maar wil natuurlijk zijn derde plaats verdedigen. Hij wil graag in de leiderstrui komen, want die kleurt zo mooi bij zijn fiets. Anneke checkt wel even haar teller natuurlijk, want je moet minimaal een kwart met de club mee om de helft van de rit te kunnen rijden om voor 1 keer terug te mogen draaien die meetelt. 29 km, dus dan komt hij rond de zestig uit, dat is acceptabel… John ligt nog op koers om de trui een keer te pakken als Anneke en/of ik een rit gaan missen. 
We rijden langs de Rustende Jager richting Cromvoirt. We pakken een nieuwe route over een mooi fietspad dat ik niet ken. Maar daar hebben we Flip voor bij deze route, we zitten zo in Cromvoirt en komen dan door natuurgebied de Moerputten. Het barst hier van de vreemde vogels. Met een verrekijker of camera met giga lens lopen ze langs de kant van het drassige gebied. Door het zien van al dat hoge water, krijgt Hans daar ook last van. Hij stopt. Nog even rijden we door maar als duidelijk is dat we ondanks zijn top-vorm toch even moeten wachten, besluiten er meer om vogeltjes te gaan zoeken.  Weer op de fiets passeren we nu het bordje ‘s Hertogenbosch. Flip vraagt of ik denk dat we over Hedel terug kunnen, dus boven de rivier. Het is iets verder en we gaan dan zeker boven de honderd  kilometer komen. Maar met zulk mooi weer en goede snelheid moet dat geen probleem zijn. Dus we gaan er voor.
Net na Den Bosch hoor ik gesis, LEK! Mijn voorband staat plat. Met wat hulp gaat het vervangen vlot… maar helaas kan ik de oorzaak niet vinden, altijd vervelend want voor je het weet ben je weer lek. Net als ik mijn band er weer op leg, zie ik iets glinsteren, toch nog de dader gevonden! Snel nieuwe band er in. Nou ja, een nieuwe. Ik krijg commentaar dat het al een plakker heeft en ook de buitenband is volgens de deskundigen echt versleten. Normaal zet ik nieuwe banden er op als ik de bergen in ga, dat is over 3 weken als we via de Vogezen naar Alpe ‘d Huzes gaan. Vooruit dan maar, vanmiddag zet ik er al nieuwe op want anders krijg ik helemaal gemopper als ik nog eens lek rijd.

We rijden via en door het Fort Engelen over de brug en sluizen naar Hedel. Over de dijk naar Well en dan richting het westen. Via het fietspad van Wijk en Aalburg naar Dussen gaat het lekker met wind in de rug. Midden in een vlakte zijn er weer wat heren die een plaspauze nemen. De twee dames in ons gezelschap kijken vertwijfeld om zich heen. Geen bosje te zien. Nog maar even ophouden, is de conclusie. Op de Perenboom zie ik Rachel zelfs flink op kop trekken, zo ben je er het snelst natuurlijk.

Net voor twaalf uur rijden we de May weer binnen. Lekker om weer eens in het zonnetje te fietsen in de natuur met 50 tinten groen en bloeiende Herik en Fluitekruid. Nu hopelijk binnenkort in een korte broek want daar zijn we wel aan toe.  

Ad v W

De Beaste vd Mol

Vandaag De naar De Mol, opzich een rondje op het lijf geschreven voor de trim want er is koffie met appelgebak te halen in Dordrecht.
En daar houden wij van.
Maar de trim is vandaag met 5 kleppers de goedkoopste groep veur de penningmeester.
Maar het zijn niet de minste nl
Marino van den Elshout
Jan Lensvelt
Wim Rasenberg
Johan Smits
Bert Timmermans.
Jan, Johan,Bert en Marino zitten lekker midden in het peloton om hun benen te sparen veur de wedstrijd .Eindelijk kunnen wij ons vd trim ook is in de kijker rijden omdat er nu 3 groepen zijn.
Wim Rasenberg zit helemaal ( zoals bijna altijd ) achter in de groep.
Zo heeft hij overzicht op alles. Marino is met al zijn ervaring als coureur de favoriet om de koers te winnen en hij wint dus ook en blijkbaar gaat hij en de hele trimgroep zo hard dat we niet op de film konden worden vast gelegd.
Als trimgroep zijn wij allemaal bij de eerste 5 geëindigd en dat kan geen enkele andere groep zeggen dus “wij zijn de beste” zou Louis zeggen.
Wat minder is dat we met wind tegen naar huis moeten gelukkig komen de sterke mannen Frans en Kevin ons bijstaan en houden ons lekker uit de wind.
Op de Hankse brug last Marino zich bewust afzakken want hij ziet dat de tourgroep en sterke koptrekker nodig heeft .
En zo sluiten we een mooie fietsdag af.

Grt Beaste VondenBoan

Sprinten met de Sport

De jaarlijkse sprintrace op De Mol stond deze rit op de rol. Bij het gemeentehuis stonden al behoorlijk wat renners te wachten. Anders dan normaal, was het nu toch wat stilletjes. Ik zag behoorlijk wat gespannen kopjes, we zouden namelijk per groep gaan rijden en dat betekende dat de prijs niet naar een renner uit de Sport zou gaan, maar dat er eerlijke concurrentie zou zijn en dus iedereen kans had om te winnen!
Maar ja, hoe dan, wat wordt de tactiek? We hadden daar allemaal onze eigen gedachte over, zo ook Johan die bij mijn arriveren direct het voorstel deed om samen te gaan werken tijdens de koers. Nog geen 10 seconden later werd al van het plan afgezien, want Johan was even vergeten dat hij rugklachten had en zodoende toch mee zou doen met de Tour. Wat zenuwen al niet met je kunnen doen.
Zo ook Martien welke ogenschijnlijk erg zelfverzekerd en met een lach op het gezicht de groep, relaxed zittend op zijn bovenbuis, gadesloeg. Ik had het al lang gezien, Martien was in goede doen!

Klokslag 08.30 uur reden we weg en zwaaide Piet ons nog even Made uit. Op zich is het altijd leuk om even met de gehele WTC gezamenlijk te fietsen, maar aangezien ik niet echt een prater ben (meer een schrijver zoals jullie weten) begin ik me al snel te vervelen. Dan ga ik op allerlei onnozele dingen letten:
– Wie heeft z’n fiets een beetje gepoetst? (kudos voor oa Adrie, Sandra, Flip en Wim). Wie heeft er nieuwe schoenen? (kudos voor Anneke). Zijn er nog renners met vierkante banden? Shit! Ik denk dat ik zelf lek rijd joh! –
Net na de Moerdijk (toch altijd al een risicogebied voor de bandjes) stond ik helaas plat van achter, het euvel was echter snel verholpen en vlot werd onze weg vervolgd
Bij De Mol aangekomen (waar Johan Smits ook nog plat reed) stond mijn vader (Coen) ons al op te wachten. Ik had hem op zaterdag tussen neus en lippen over de race op De Mol verteld en hij kwam dus spontaan kijken.
Bij de startstreep aangekomen bleek dat iedere WTC-renner deelnam aan de race. Wow dat hebben we in de recente geschiedenis niet meer meegemaakt. Prachtig!
Aan elk voordeel zit helaas ook altijd een nadeel; wie moet de foto’s nou nemen?
De bakker had verstek laten gaan, dus werd een beroep gedaan op Coen welke zich, na een sprintje op het rechte stuk, meldde bij de start-finish om foto’s te maken. Bedankt pa!

De sport startte eerst. Met de bekende instelling van (gas erop, dan maar kapot) plaatste ik direct een verrassingsaanval en sprintte ik uit de startblokken. Al bij het klimmetje was het gat weer dicht gereden, maar er kwam niemand over me heen. Gedurende de hele koers was dit eigenlijk zo’n beetje de situatie. Hoewel Kevin en Chris nog wel even kortstondig de kop opzochten, was Martien toch wel de grote afwezige aan het front. Hij leek gefixeerd te zijn op mij en ik wist heel goed wat me te wachten stond. Vanaf ronde drie keek ik vanaf kop telkens naar achter waar Martien bleef, maar hij bleef constant tot in de laatste bocht strak in mijn wiel. Zelfs een verleidelijke snelheid van 30km/h deed de leeuw niet uit zijn hol komen. Nou ja, ik wist genoeg het zou een sprint worden die ik niet kon winnen. Op het rechte stuk suisde Martien me voorbij, geflankeerd door Chris en Kevin. En in deze volgorde finishden zij dan ook. Proficiat heren!
Doordat ik feitelijk niet veel mee heb gekregen van wat er achter mij gebeurde, waren de verhalen van de anderen tijdens de koffie des te leuker om te horen.
Zo vertelde Kevin en Chris hoe zij tijdens de sprint tot het uiterste gegaan waren en reflecteerde Martien op zichzelf door te zeggen dat hij, geheel tegen zijn natuur in, als een laffe renner in mijn wiel had gehangen. Kennelijk waren zijn gewetensbezwaren dermate groot, dat hij beloofde om de resterende rit wat extra kopwerk te verrichten.
Na de koffie volgde de prijsuitreiking waar van iedere groep de winner op het podium mocht verschijnen. Dit tot grote teleurstelling van Kevin en Chris, want zij hadden verwacht om als 2de en 3de op het podium te mogen verschijnen. Helaas heren, er is maar 1 plek die telt…

Vanaf De Mol ging de Sport alleen verder over Giessenburg. Bij Sliedrecht uit werd direct het gaspedaal ingedrukt en vanaf toen kon de pret beginnen. Als groep konden we elkaar goed vinden en er werd er soepel over mooie wegen in een waaier gereden. Twan reed echter wat minder makkelijk en had het zichtbaar zwaar. Op Martien’s voorstel om langs d’n Elsakker te rijden kon er zelfs geen glimlachje meer af.
Bij de brug van Gorkum aangekomen begon het zware werk pas echt. We reden namelijk pal tegen de wind(kracht 4) in. Dit resulteerde dan ook direct in een ravage op de Gorkumse brug waar vrijwel iedereen eraf lag. We hergroepeerde vervolgens weer op het Kerkeinde en pikte ons nieuwe tempo weer op met draaien. Dit ging weer prima, al heb ik later begrepen dat het vanaf dit punt toch wel harken geblazen was voor Twan, die ook erg (te) diep was gegaan op Ibiza de afgelopen week.
Na Werkendam op de Grote Waardweg moesten we ons tempo andermaal aanpassen door de harde wind. De snelheid werd bepaald op 31 km/h en zo draaiden we letterlijk de Grote Waardweg af. Onderweg hadden we het allemaal zwaar en menig maal kwam bij velen de gedachte op om af te haken. Dit gebeurde echter niet bij deze “Band of Brothers” en uiteindelijk bereikten we Hank waar we net over de brug in de staart reden van de Tour.
Het was erop en erover en een aantal tour mensen sloten aan. Zo ook Johan die geen rugklachten meer leek te hebben en die overigens ook toegezegd heeft om volgende keer De Mol met de Sport mee te rijden.

Zo rond de brug over de Donge schoot me ineens te binnen dat Martien wat extra op kop zou gaan rijden. Toen hij op de brug het spoor van een scooter volgde dacht ik dat hij deze belofte zou inlossen en lafjes in het wiel van de scooter “op kop” zou gaan rijden, maar helaas hij hield de benen weer stil. Pas toen we de brug over Amertak op reden zag ik de ware Martien weer. Want als je na zo’n rit met 38km/h tegen de wind in nog zo de brug kan oprijden en bovenop ook nog kan doortrekken dan kan je met recht zeggen de sterkste te zijn van de WTC Made in 2023! (althans in ieder geval van de WTC Made op zondag 23 april 2023)

Tot slot wil ik graag nog de complimenten doen aan het bestuur over de invulling van deze jaarlijks terugkerende dag De Mol. Het was een proefidee dat niet direct gegarandeerd was van succes, maar wat wel tot een succes heeft geleid gezien het feit dat iedereen mee deed.
Bedankt daarvoor.

Thijs

Club Klassieker “De Mol’

Vandaag staat “De Mol” op het progamma! Voor de ± 30e keer ( …volgens Flip)wordt deze rit al gereden dus daarmee mag deze rit als klassieker bestempeld worden.
Even de geschiedenis in: velen denken dat de De Mol afkomt van het pittige bultje dat in de wielerbaan is verwerkt ( Molshoop). Niets is minder waar. De wielerbaan ligt er sinds 1982 en DRC De Mol bestaat al sinds 1933(een vd eerste wedstrijd wielerclub van Nederland. Vanwaar die naam dan? Eigenlijk logisch; De Mol was de naam van de toenmalige (race)fietsen fabriek in Ossendrecht. Deze fabriek hielp de leden in het aanschaffen van een fiets. ( zie de foto’s).

Genoeg geschiedenis op naar het heden. Het mooie van deze clubrit is dat alle facetten van onze club er in zitten.
Het sociale: met alle groepen samen fietsen. Wedstrijd element: koersen op het wielerbaantje ( eerst bord vd ander leeg eten) en natuurlijk onder het genot van koffie met appeltaart ( top geregeld Flip) de sterke verhalen aanhoren (allemaal voor even het prof.gevoel).

Het mooie van dit jaar is dat er in 3 groepen word gestart, wat mij opvalt is dat iedereen meedoet, andere jaren zat de helft al in de kantine. Koersen in 3 categorieen blijkt dus een succes te zijn. Zelfs een oude klassieker kan worden aangepast.
Bij de Sport won Martien van Kaam maar dat was vrijdag j.l. al bekend want hij had de overwinnings bloemen van een anonieme aanbidder/fan toen al gehad. Bij de tour won de favoriet Johan van Helmond met ruime voorsprong. Spannender was de sprint om plaats 2; dat werd een sprint-a-deux tussen Erik en Hans. Hans kwam als een duivel uit een doos en werd 2e ( supercompensatie van de AGR Hans!?). Bij wedstrijden moet je sterk en slim zijn (en eigenlijk niet sociaal????????). Bij de Trim won Marino. Zodoende mochten de 3 winnaars van de categorieën het schavot op klimmen.

Tot nu was alles leuk, maar we moeten nog terug naar Made en de wind stond niet echt gunstig. Gelukkig waren we met sterke kleppers die – zoals bijna altijd – veel kopwerk deden. Zo zie je bv Flip en Ad toch wel heel veel, op de zware stukken, op kop, wij zijn heel blij dat ze zo sterk zijn.???? Achter hun rug vecht iedereen om zijn positie en ziet af.

Deze maand april blijft qua weer maar winderig en fris. Nog weinig of geen blote gebruinde benen in het peloton. Op de brug bij Hank zagen wij de trim voor ons en bij ’t Veer kwam ook de Sport erbij, zodat we bijna “samen uit samen thuis” hadden vandaag. En dit gaf deze oude Klassieker een mooi einde.

Erik

Rondje Poederooijen met de sport

Het viel te verwachten dat er met een spatje regen wat minder renners waren dan normaal. Dan heb je ook nog eens een aantal renners die gisteren de Amstel Gold hebben gereden en dan heb je al snel een klein ploegje.
Dingen die opvielen bij de start waren toch wel vader en dochter Marijnissen, waarvan ik me heb laten vertellen dat ze van suiker waren en daarom nooit met regen van huis vertrokken. Niet dus, gewoon mensen van vlees en bloed.
Ook zag ik ergens tussen de renners een gele vuilniszak staan, oh nee het was Gerard van Oerle in z’n regenkleding…wel lekker droog gebleven in ieder geval.
Vanaf een afstandje zag ik hoe Ad als vanouds de route bepaalde. Hoewel deze feitelijk al bepaald was, werd de route aangepast vanwege het weer. Zo doen we dat bij de WTC, maar niet bij de sport. Wij zouden gewoon het geplande rondje Poederooijen rijden. Nou ja “wij” ik telde wel erg weinig sporters. Martien was werken, Twan zat weer op Ibiza (iets met de winkeliersvereniging dacht ik) en de gebroeders Weda zullen wel weer ergens zijn gaan zwemmen…

Het eerste gedeelte van de tocht reden we als Sport en Tour gezamenlijk. Het was een flink windje, welke Corne en Ad als eerste in het gezicht blies. Vanaf de Oude Maas liet Ad zich terugzakken en namen anderen over.
Bij het sluisje aan de Oude Maas namen Gerben en ik het over, alvast een beetje warm draaien van wat komen zou gaan. Bij de brug bij Wijk en Aalburg splitsen onze wegen namelijk en zou het ook nog eens grotendeels wind tegen worden.
Hamvraag in deze was natuurlijk wie er in m’n wiel mee zou gaan. Boven op de brug zag ik het schamele resultaat, 3 renners te weten John, Gerben en Jan-Willem.
Jan-Willem? Die had ik nog niet gezien. Ook zijn naam wist ik niet eens en heb ik zojuist even in de app-groep moeten vragen. Wat weet ik eigenlijk wel? Nou ja, hij heeft een mooie Canyon fiets, is daardoor direct best friend geworden met John, heeft Pirelli Cinturato banden (top banden voor dit belabberde weer) en hij kan hard rijden. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste.
Via de bekende route reden we richting het oosten en daarna langs Poederooijen naar het noorden. Op sommige stukken was de wind behoorlijk krachtig en het tempo was hiervan het slachtoffer. Om en om wisselden we af op kop en zo reden we gestaag richting het wind-mee-punt. Via Werkendam werd de weg naar het zuiden gevonden en met een tempo van net onder de 40 km/h werd Hank bereikt.
Hoewel ik twijfelde, vond ik de wind in de rug wel wat tegenvallen. Ik had eigenlijk meer wind verwacht. Hoe dit kwam wist ik nog niet helemaal. Het kan zijn dat John wat te dicht op m’n wiel reed en al mijn wind “afpakte,” het kan ook gewoon zijn dat de windkracht wat was afgenomen.
Bij Geertruidenberg namen Gerben en ik afscheid van Jan Willem en John.
Jan Willem riep nog in een oogwenk dat het hij leuk vond, gaf een box en groette ons “tot volgende keer.”
Fijn om te zien dat zo’n jonge krachtige renner het leuk vind om bij onze club mee te rijden. De vergrijzing binnen onze club en de daarmee verband houdende behoefte aan verjonging (waar we het afgelopen ledenvergadering nog over gehad hebben) is een probleem die op deze wijze een oplossing vindt. Mooi!
Hoewel ik niet op de stoel van de ballotagecommissie wil gaan zitten zou ik zeggen: “Flip, geef die jongen een WTC shirt dan past hij mooi in het treintje van de Sport, die jongen valt al zo op met z’n blauwe fiets!”
Nee grapje, hopelijk is Jan Willem er volgende keer weer bij en kan ik mogelijk wat meer van hem te weten komen.

Samen met Gerben naar Den Hout rijdend kwamen we tot de conclusie dat de wind echt was gaan liggen. Sorry John voor mijn onterechte verdenking, volgende keer verzin ik wel weer een andere verdenking…

Thijs

Rondje Heusden Sleeuwijk met Tour TT (Sport)

Ook deze week is het weer een zaak om warm aan te kleden. Op Buienradar zie ik een heel opvallend plaatje. Er liggen een aantal wolken boven Nederland van noord naar zuid en precies over Made, en door de pal noordelijk stroming gaat dat allemaal over ons dorp. Gewoon een kwestie van naar het westen of het oosten rijden, dan zijn we onder die wolken uit en is er niks aan de hand. Het rondje Poederoijen van Gerard is dus perfect vandaag. Bij onze verzamelplek om 8.30 uur staan uiteindelijk 15 WTC-ers plus gastrenner Jan Willem. Helaas voor Piet geen enkele Trim rijder en dat gaat voor Piet niet werken. Beetje sneu maar nadat hij ons Made uit begeleid heeft, gaat hij zijns weegs.
De rest besluit allemaal samen te rijden want er zijn maar 3 a 4 Sport en maar 3 TT. Gerard draagt zijn leiderschap graag over: zere benen en “geen ambitie”. Iedereen twijfelt wat aan het weer en daarom stel ik voor gewoon een rondje Heusden te beginnen.
Met Erik bespreek ik de reparatie werkzaamheden. Ik heb mijn tasje met een paar tietrips weer in orde gemaakt. Erik heeft zijn Garmin gelijmd…. en omdat hij niet zeker weet of Anneke het altijd zal zien als het ding valt, heeft hij er een touwtje aan gemaakt als plan B. Dat is maar goed ook. Plan B gaat snel in werking en het apparaatje wordt even later met touwtje en al in de achterzak gestopt.
Gelukkig kloppen de voorspellingen van Buienradar en vanaf Raamsdonk wordt het droog. De moraal in de groep stijgt dus pak ik toch alvast eens even de door Gerard bedachte Overdiepse polder mee.
Ik rij al een hele tijd met Corné op kop en hier is dat toch wel even taai moet ik zeggen. Gelukkig komt er een overname. Ik schuif iets naar achter en zoek aan plekje om mijn neus leeg te maken. Ik rij op het kantje dus vrij baan voor het snot…. Helaas kan Thijs op wel een heel smal kantje achter mij rijden en ik scoor een voltreffer. Na wat mopperen is hij niet lang kwaad omdat ik volgens hem geen notoire tuffer of snotter ben. Dat is bij sommigen wel anders vertelt hij. We noemen geen namen maar dat zijn zogenaamde draaideurcriminelen en Thijs zijn jargon.
Gelukkig zet hij en de andere Sport mensen twee waaiertjes op waardoor iedereen lekker mee kan.
René pakt ook een flinke kopbeurt, dat is goed om te merken.
Ter hoogte van het pontje Dussen gaat Corné van kop én van de weg. De schrik slaat om mijn hart want hij stuurt meteen terug en blijft op het randje van de weg ternauwernood overeind. Twee weken terug heb ik een valpartij in peloton van BIG Challenge meegemaakt waardoor meerdere mensen vielen en eentje eindigde in het ziekenhuis. Daarom wil ik er nog eens wijzen op: als je van de weg raakt…. blijf dan van de weg tot de groep voorbij is, kijk goed naar een goede plek om veilig terug te sturen. Prent dit in je hoofd om dit zo te doen, want de reflex is natuurlijk, meteen terug.

We naderen nu de Heusdense brug en omdat het droog is, gaan er wat stemmen op om toch maar Poederoijen te doen. Dat lijkt mij geen goed idee voor de TT mensen, 90 kilometer met snelheid boven de 30 is wat te hoog gegrepen. Dus ik spreek met Thijs af dat hij met liefhebbers Poederoijen doet terwijl de rest met mij de afslag Wijk en Aalburg neemt. De groep splitst in 4 Poederoijense en 9 Wijkers.
Thijs roept nog dat ze ons weer wel in zullen inhalen later…. “dat zullen we nog wel eens zien” denk ik. Dat is toch zeker 10 kilometer extra hoor. En ook nooit meer gezien trouwens.
Flip blijft bij ons. Zijn superdag vorige week en de off-day van Thijs zijn grote kans éénmalig geweest. En dan moet je niet gokken.. Ik denk nog steeds dat Thijs het gewoon gesimuleerd heeft vorige week om Flip te paaien voor de sport.  
Tegen de wind in rijden we langs Veen, Andel, Giesen en Woudrichem naar Sleeuwijk. Langs de rivier wordt de wind steeds gunstiger en als we daarna linksaf slaan, krijgen we hem eindelijk mee. We kachelen naar de Hankse brug. Met Flip concludeer ik dat Corné wel 80% op kop gereden heeft en als hij mij weer opgerookt heeft, moet ik denken aan de krantenpuzzel vorige week “wat was de bijnaam van hardloper Emil Zátopek?”. Die bijnaam verdient Corné ook: “De locomotief”!
Nu is het nog even naar Made rijden, de weg wordt steeds natter. Van die buien hebben wij geen last gehad. Sandra was bang voor een nat pak en als ze de hond uitgelaten heeft, dan had ze dat ook… wij niet.
Met net boven de tachtig kilometer op de teller rijden we ons dorp in.
Gerard heeft ook geen inspiratie en ambitie in een verslagje schrijven, dus typ ik weer even wat. Jij volgende week dan Gerard… is je laatste kans voor je vertrek naar Santiago. Hopelijk heb je dan je ambitie en benen weer teruggevonden, anders kun je Marian zelfs niet volgen.

Ad van Wesel