Omdat het zondag Moederdag is wordt er op zaterdag ook gereden door de WTC, dit geeft thuis voor de moeders meer rust en zondag hoeft het ritje niet zo lang te worden opdat ieder op tijd voor de koffie thuis kan aanschuiven. Ik rijd vandaag in mijn ééntje naar de May, Leo heeft een flinke klus die af moet en Gerben heeft  geappt dat hij niet mee gaat. Bij het passeren van de klus van Leo vraag ik of hij morgen meegaat. Gelukkig krijg ik een bevestigend antwoord. Als ik op het plein voor het Trefpunt aankom zijn er verschillende renners en rensters aanwezig. De trim heeft al een rondje in gedachten en ik denk voor de tour aan richting Willemstad. Maar als zo rond kijk denk ik dat we met een klein clubje op weg moeten. Er wordt voorgesteld om de Sport en de Tour samen te voegen. Ik vind dat prima, maar verwacht dat het misschien toch wel te hard gaat. Als we dan vertrekken richting de watertoren ga ik dan op kop met Kevin als sterke man naast me. We rijden via het Gat van Ham naar de Amerdijk. Hier draaien we richting Lage Zwaluwe ik zie dat er vele sterke renners aanwezig zijn en laat me wat naar achteren afzakken. We passeren Lage Zwaluwe buiten langs en missen zo de drukte bij de plaatselijke bakker en groenteboer. De weg langs de SchuddeBeurs is bekend, hier rijden we elke week langs met het rondje TMM. Met een vlot tempo bereiken we de Moerdijkbrug en wordt er richting de Hollandse Biesbosch gereden. Hier komen we echter niet; we draaien tijdig af naar het dijkje wat ons terug voert richting de Kil-tunnel. Ik heb ondertussen gezien met welk schoon gezelschap dat we onderweg zijn, t.w. in willekeurige volgorde: Kevin Damen, John Haanskorf, Johan v Helmond, Thijs Hillen, Martien v Kaam, Frans Marijnissen, Melody Renkema, Flip Segeren, Peter Verhagen, Anneke van Wesel, Ad v Wesel en ik zelf dus. De Kil-tunnel passeren we aan de linkerzijde omdat er aan de andere kant werkzaamheden zijn. Gevoelsmatig vind ik dit fijner rijden de klim uit de tunnel duurt minder lang. De rondemakers zijn het hier even niet eens met elkaar of het is zijn manier om van kop af te komen. (Kevin?). We rijden nu langs het Hollands Diep en ik vraag Mar10 of hij geregeld heeft dat hier de poorten open staan want ik heb al weleens hier voor een gesloten poort gestaan. Martien zegt dat ze beide open zijn en dat blijkt ook als we er langs rijden. Wat dijkjes verder staan we plots bij Strijensas voor de IJzeren dame, een plekje waar ik al verschillende foto’s heb gemaakt. Ook vandaag rijd ik even vooruit zodat de brug weer vereeuwigd is.

Het vervolg van de rit is nu richting Numansdorp. Op de weg daarheen gaat het tempo lekker de hoogte in maar ook weer niet al te gek zodat het gruppo completto blijft. Het fijne hiervan is dat ik zo nu en dan de mogelijkheid heb om met een buurman of buurvrouw over verschillende onderwerpen te kletsen. Nog voor Numansdorp zie ik een beregening met een zgn. sproeiboom. Dit is een beregeningshaspel niet met een kanon (grote spuit) maar lange dwarsarmen met broesers eronder. Het water komt dan fijner verspreid op het gewas. Iets wat vooral in de akker- en tuinbouw gewenst is. Na Numansdorp bij de golfbaan van Comstrijen gaan we linksaf naar de Haringvlietbrug die over enige tijd afgesloten wordt voor alle verkeer. Éénmaal weer aan de Brabantse kant van het Hellegatsplein draaien we richting het industrieterrein van Dinteloord. Ik hoorde vandaag de dag dit schrijf, dat Melody hier gewoond heeft en dat haar ouders er nog wonen.  We vervolgen nu richting Stampersgat en zien aan de linkerzijde van ons één van de twee overgebleven suikerfabrieken van Nederland. Wat een complex. En dan te bedenken dat hier alle suikerbieten van geheel Nederland worden verwerkt. Terwijl we vroeger in Breda en Zevenbergen bijvoorbeeld toch ook flinke suikerfabrieken hadden. Ja er is veel aan techniek veranderd om dit allemaal mogelijk te maken. Onze kopmannen lossen elkaar om beurten af en houden er goed de sokken in. Na Stampersgat is het Standaardbuiten wat we passeren en dan zien we in de verte de basiliek van Oudenbosch al staan we draaien echter via de Goudbloemsedijk naar Zevenbergen en hoor al enkele mensen een beetje kreunen. Mar10 is al even naast me komen rijden om te vragen hoe het gaat, omdat vooraf wat bedenkingen had om met de Sport mee te rijden. En ik kan antwoorden dat het prima gaat op deze manier van rijden kan ik het goed aan. Niet veel later is Langeweg in zicht en rijden we achter de Kompaan door naar Wagenberg. Ik kijk op mijn Garmin, ik de 100 km weer ruim passeren. In Made neem ik afscheid met de opmerking dat ik morgen weer ben. Thuis lees ik de Garmin goed uit net geen 110 km met een gemiddelde van 32,7 km 20 °C met dank aan de mannen van de sport. Ik ben klaar voor het feestje van de Paaspop en voor Moederdag.

Gerard van Oerle.

Nadat we zaterdag de prelude van de Moederdag rit hadden gereden hadden mochten we op moederdag nog een keertje van huis.
Zaterdagavond nog een feestje van de medewerkers van Paaspop Den Hout gehad en dus de nodige biertjes gedronken maar tijdig naar bed gegaan. ’s Ochtens was ik tijdig wakker en merk dat het fris is en de wind weer stevig uit de Noord-Oosten hoek blaast. Als ik net bij Leo sta, komt Gerben er ook al aan en via den Bromtol rijden we gedrieën naar de May. Als we daar komen is het aanvankelijk nog redelijk rustig maar dit verandert snel. Ik heb geen rit in de Garmin gezet maar weet wel een rondje van ca. 65 km. Dit omdat we op moederdag graag tijdig thuis de koffie met de familie willen drinken. Als we wegrijden, rijdt de Toer-Trim ook een stukje met ons mee. Zij hebben o.a. met Bert Timmermans afgesproken bij de brug van Keizersveer. Leo en ik zetten ons op kop van de groep en zoals al gemeld de wind is koud en stevig. Dit wordt vandaag flink werken want de sterke motor van onze groep Maurice is er niet bij; zijn frame is in tweeën en voorlopig niet gemaakt. De komende weken zal dat te merken zijn hopelijk dat zijn fiets snel gemaakt of vervangen is. Eenmaal over de brug bij Keizersveer rijden we nog een stukje door en draaien wat later af naar Dussen. Vervolgens rijden we over de dijk waar ook het Klompenmuseum van Den Dekker is om later rechtsaf naar de appelboomgaard te wenden. Corné heeft zich ondertussen ook al aan de kop gemeld even als Eric van der Hoeven. Dit is voor Leo en mij wel prettig dat er toch even de druk van de beentjes kan. Ondertussen heb ik me af laten zakken om eens te zien wie er op deze moederdag allemaal in onze groep bevinden. En ik kan zeggen er zitten vandaag gezichten tussen die ik al enige tijd niet in onze groep heb gezien. Op de lijst voor het klassement komen dan ook de volgende namen: Erno Haanskorf, Eric van der Hoeven, Cees Marijnissen, Rachel Marijnissen, Melody Renkema, Erik Stasse, Ad en Anneke van Wesel, Corné Schoenmakers, Leo Stasse en ik zelf. Wat verder draaien we richting Babyloniënbroek. Hier woont de Grand dame van het vrouwen wielrennen Marianne Vos. Ze is op trainingskamp dus niet thuis. Wel wordt er door diverse auto’s hard gereden om op tijd in de kerk van Babyloniënbroek te zijn.

De rit gaat verder tot waterbuffel boerderij van de familie Verschuren hier draaien we rechtsaf. Lekker even een beetje van de wind af ik rijd nu met Anneke op kop en zeg dit stukje rijdt toch wel wat fijner dan zojuist. Bij de provinciale weg draaien we linksaf naar Wijk en Aalburg. Corné die de laatste weken beter gaat rijden neemt nu de kop over. Voor de rotonde draaien we rechts tussen de bushokjes door. En vervolgens draaien we voor enkele langs een onbekende route de brug op van Heusden richting Heesbeen. Onder aan de brug keren we richting Doeveren. Vanaf hier krijgen we meer kandidaten die de kop willen nemen. Het gaat dan ook een stuk lekkerder wind af. Al snel zijn we bij het sluisje van Gansoyen. Zonder tegenliggers kun je daar lekker door de bochten. Leo laat duidelijk zien dat hij als motorcoureur daar goede skills in heeft ontwikkeld en gaat er scherp sturend doorheen. De rest moet na deze bochtenpartij weer even op de trappers om aan te sluiten. Het asfalt glijdt onder de wielen door als de rit richting de Overdiepse polder wordt vervolgd. We nemen de route langs het pondje naar Dussen en langs de Bergse maas af. Ieder vindt dit leuk tot ze aan het eind toch nog ca 3 km tegen de wind in terug naar de brug moeten. Nu krijgt ook Melody er zin in terwijl het achter in de groep enigszins begint te kraken. We draaien om de haven van Waspik naar de Coldstore om vervolgens de polder richting Raamsdonk en Raamsdonksveer te aan. Ik laat me afzakken naar achter want ik mag van Anneke niet met losse handen rijden in de groep dus doe ik het achter de groep. Dit geeft een foto van alleen ruggen. Maar is natuurlijk ook leuk. Nog even we rijden over die verschrikkelijk slechte fietspad de brug op over de Amertak. Met ongeveer 65 km zijn we op tijd voor de koffie weer in de May. Leo en maken ongeveer de 80 km vol als we in Den Hout of op Ter Aalst de geur van verse koffie ruiken.

Groeten Gerard.

Het is niet wat jullie misschien denken beste mensen, maar het heeft in dit geval alles
te maken met fietsen. Grensoverschrijdend? Nee, ook dat niet, we zijn gewoon in Nederland gebleven.

Het zit eigenlijk zo. Omdat er op zondag de eigenlijke dag van ons aller moeke er
geen trimmers aan het vertrek stonden kon ik of alleen fietsen of met de TT meefietsen.
Alleen Bertje T stond nog aan de Keizersveerse brug te wachten. Daar zouden we
Bert oppikken.
Dus ik met die mannen mee. Hup de May uit, en na 2 km ging bij mij ook het licht uit.
De bètablokkers die mijn hartslag heel laag houd deden volop hun werk. En daar is niet tegenaan te fietsen helaas. Rene zag dat ik achterbleef en wacht me op. Dus zodoende gingen wij samen verder. Bij de brug stond Bert al ongeduldig te wachten. Hij had gezien dat er een flinke meute de brug op denderde en besloot toch maar niet aan te pikken. Het waren de onzen. Ze waren rap uit het zicht zei Bert, en even later kwamen Rene en ik er aan. Nu waren wij met z’n 3en. Het triootje was compleet.

Gezellig fietsend met een tempo rond de 25 aan het uur maakten ook wij er een
lekker rondje van. Over de Hank naar Sleeuwijk en vervolgens door naar Woerkum. Daarna het mooie fietspad achter Woerkum genomen om vervolgens richting de dijk naar Andel te gaan. Bert moest om ongeveer 12.15 thuis zijn om Moeke te verwennen, dus besloten wij om Bertje thuis te brengen. Via Wijk en Aalburg, Heusden, en zo langs de Oude Maas ging het richting Sprang. Bert werd netjes op tijd afgeleverd en Rene en ik reden via het Halve Zolenpad naar Waspik en zo door naar Raamsdonk.
Het was intussen lekker op temperatuur geraakt en zodoende wou ik toch graag de100km vol maken.
Mijn vrouwtje was bezig om met mijn zoon de lentetocht in Oosterhout tot een goed eind te brengen, dus ik kon wat langer wegblijven. Ben met Rene meegereden naar Wagenberg om vervolgens via de bossen en Den Hout terug te keren naar Oosterhout. Gezellig gefietst met Rene en Bert, en daarna nog genieten van een fijne zondag.

En Moeke (Marianne) werd door de kinderen deze dag nog eens extra vertroeteld.

P.S. De Giro is ook weer begonnen en het begin mag er zijn. Mathieu al gelijk in het roze gelijk zijn fiets. Puike prestatie. Al diverse truien veroverd dus hij zal met de rit van dinsdag naar de Etna zeker geen kou lijden. En als hem niet met allerlei aanvallen het vuur aan de schenen word gelegd om hem uit het roze te rijden, komt het vuur misschien wel uit de muil van de Etna.
Spektakel verzekerd.

Met vr gr Geraldinho.

Vandaag was het Moederdag en dat betekent voor een jonge vader als ik extra vroeg opstaan om samen met de kinderen een ontbijt te fixen voor moeders.Voor wat betreft de voorbereiding op de rit had ik alles al klaar gezet. Bidon gevuld, Garmin ingeklikt, ketting gesmeerd, bandjes gelakt ect ect, jullie allen wel bekend. Dit zodat ik vlotjes weg kon na het Moederdagritueel.Enfin, ‘s ochtend om 08.00 uur zat ik met mijn fietskleding aan, samen met de kinderen op de rand van mama’s bed een gekookt eitje te eten en knutseltjes te overhandigingen aan moeder, welke duidelijk te vroeg was wakker gemaakt, maar dit niet mocht laten merken aan de kinderen, dat zou immers ondankbaar zijn…

Om 08.15 uur was het vervolgens de hoogste tijd om te vertrekken, zeker omdat ik ook nog ruim op tijd wilde zijn, want mijn broer Bart wilde ook graag een keertje met ons meerijden en die wilde ik natuurlijk niet alleen laten staan.Bij het gemeentehuis had zich een bescheiden groep leden verzameld.De route van de sport was duidelijk, dit was namelijk al op de pre-Moederdag rit besloten. Het zou een snel rondje ‘t Zand worden. Een vluggertje dus.Bij iedereen was dit bekend, John (van de sportploeg) was er zelfs voor thuis gebleven en zakte als een baksteen in het klassement.Voor Johan was het echter nog een verrassing. “Oh, is dat met mij overlegd?” was zijn commentaar. Mee eens of niet, Johan ging toch gewoon mee en hij was niet de enige. Kennelijk had iedereen er vertrouwen in en zeg nou zelf, wat kan er nou gebeuren op zo’n korte afstand….?Met Martien, Gerben, Sander, Flip, Peter, Twan, Frans, Johan en gastrijder Bart gingen we op pad. Ik had er zin in en wilde zo snel mogelijk de 70 kilometer afraffelen. In Sander had ik ook meteen een medestander. Toen het al voor Vrachelen tegen de 40km\h liep werden we terug gefloten. Hoewel we wat gas terug namen, hadden we kennelijk nog energie te veel want de snelheid liep al snel weer verder op.Het piepte en het kraakte in de groep en net na Rijen losten Flip, Peter en Johan. Hoewel we nog op ze gewacht hadden, bleek dat ze het voor gezien hadden gehouden en een andere weg waren in geslagen. Voor ons zat er niets anders op om dan maar, toch wat gedesillusioneerd, door te rijden.Op weg richting ‘t Zand, hadden we een stuk wind tegen en besloten we te gaan draaien. Ik zag iedereen langskomen; Twan zag er nog fris uit, Bart moest wat gecoached worden in zijn eerste groepsrit op snelheid en Frans had, net als gisteren, een glimlach op z’n gezicht als het snel gaat.Ook Gerben zag ik tijdens het draaien voorbij komen, hij zag er wat minder fris uit. Al moet ik zeggen dat hij goed meedraaide en steeds sterker gaat rijden. Aan het einde van het seizoen rijdt je op kop Gerben!

Op het nieuwe biljartlaken van het ‘t Zand schoot de snelheid weer de hoogte in en dit bleef eigenlijk zo’n beetje tot en met Oosterhout zo. Hoewel Sander en ik zelf vaak nog wispelturig zijn in onze versnellingen probeert Martien de snelheid egaal te houden. Dit doet hij erg goed en zo houdt hij een beetje de rust in het peloton. Ook is het erg fijn dat Martien zich ook bekommert over potentiële spanningen binnen mijn familie. In Bavel kwam hij namelijk naast me rijden met de vraag of dat ik vanmiddag nog met mijn broer moest optrekken, toen mijn antwoord “ja” was, adviseerde Martien mij om dan toch maar even wat rustiger te rijden want Bart had het kennelijk zwaar.

Met de finish in zicht was er geen vuiltje aan de lucht, maar aan het einde van de Burgemeester Materlaan was het over met de pret. We kwamen er achter dat gastrijder Bart eraf lag. Om de relatie met mijn broer toch nog wat te redden heb ik vervolgens op hem gewacht en zijn we rustig naar de May gereden. Kennelijk lag Bart er vanaf Dorst al af…. de versnelling van de groep na Dorst was te veel voor Bart. Zeker ook door de fiets waar hij op reed met buishifters en welke dateert uit 1983. Weer een reden voor Bart om eens een fatsoenlijke moderne fiets te kopen… in het kader van deëscalatie zal ik hier verder niet over uitweiden…Thuis gekomen hebben we echter lekker een biertje gedronken en nagepraat. Bart heeft het in ieder geval erg leuk gevonden en ook veel geleerd.

Tot dusver de moederdagrit van 2022. Volgende week zal de afstand weer groter zijn en zal de snelheid daarop aangepast zijn. Althans, als het aan mij ligt…

Thijs

Richting zuid, wind N4, temp 8-16

Onder leiding van Wim gingen wij met acht fietsers op weg voor een rondje ‘t Zand. Iets aan de frisse kant. Een lichte noordoosten wind. Altijd koud, waar die ook vandaan komt. Maar af en toe een licht zonnetje verwarmde ons. Het was een prettige tocht zonder incidenten. Het ging haast als vanzelf.
Het fijne van een slecht geheugen is dat zo’n prachtige route altijd weer verrast. Hoewel het op den duur ook wel weer herkenbaar wordt. Zij het niet dat er toch wat kleine aanpassingen waren.
Kleine aanpassingen als in Den Hout waar wegwerkzaamheden ons over de kasseien dwong. Dan is 7,5 bar in de banden niet pe se een fijne ervaring. Gelukkig kan ik in ruime mate gebruik maken van de zwaartekracht.  Vervolgens een stukje tegen het parkoers van de ronde van Den Hout in. We hoefden niet over het assepad.

Verder, al weer richting het noorden waren er ook verbeteringen aan het wegdek. Flinke stukken die opnieuw zijn geasfalteerd. Het maakt het een flink stuk comfortabeler door. Als ik me het kan herinneren, was dat eerder een stuk met fikse scheuren. Echt prettig nu dus. 

Verder was het natuurlijk genieten van een ontluikende natuur. Herik aan de slootkanten, veel andere begroeing en struikgewas die zich naar de lentezon richten. 

Het mag duidelijk zijn, een fijne rit met fijne mensen. En dat allemaal op de dag van de arbeid. 

Met vriendelijke groeten,

Gerard Koops

De sportgroep; het is altijd wat en er is nooit iets. Wellicht een beetje een cryptisch begin van dit verslag, maar dat is hoe ik dit mooie ploegje zie. Ik zal me wat nader toelichten. Zo’n zondag bij de sportgroep begint namelijk iedere keer met “het is altijd wat.” Dit begint al bij het gemeentehuis als menig renner zijn potentie van die dag aan het inschatten is. Wordt het de tour of de sport. Om mee te gaan met de sportploeg (of tourploeg) wordt door de meeste een keuze gemaakt aan de hand van de grote van de sportgroep (wie rijden er mee?) en de staat van de benen. Tot mijn grote vreugde moet ik dit seizoen constateren dat het kwartje bij de meeste twijfelaars toch wel naar de kant van de sportploeg valt. Stiekem hoop ik ook dat het kwartje van Ad en Melody binnenkort weer eens de sportkant op (kan) vallen. Enfin… als men dan de keuze voor de sportploeg heeft gemaakt en deze vertrekt, dan kan het, jullie reeds bekende indekken, beginnen. Over en weer wordt er gesproken over de persoonlijke conditie en worden de (snelheids)verwachtingen getemperd met de woorden “dat we het deze rit lekker op het gemakske gaan doen.”
Zo ook de rit van vandaag die westwaarts voerde over de Volkeraksluizen. Een rondje Hoekse Waard uit de koker van Flip. We hadden een goede opkomst met 9 mannen, te weten: John, Gerben, Peter, ikzelf, Frans, Flip, Kevin en Twan. Ook sloot Sander aan. Ik heb begrepen dat hij besloten heeft lid te worden van de WTC Made. Van harte welkom Sander.
Gerben en Sander reden de “het-is-altijd-wat-kilometers” op het gemakske op kop. Dit was echter van korte duur want na deze kilometers stak ik de lont in het kruitvat en werd ons hele ploegeske op een lint getrokken. Vanaf dat moment begonnen de “er-is-nooit-iets-kilometers.” Iedereen weet dat hij aan de bak moet en er wordt niet over geklaagd of gezeurd. Iedereen doet z’n beurten op kop met maar 1 doel en dat is zo leuk en zo snel mogelijk met elkaar als groep fietsen. Ikzelf had het eigenlijk de gehele rit best wel moeilijk en eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik vanuit mijn eigen beleving niet veel te vertellen heb over de rit zelf. Ik weet nog dat ik verkeerd gereden ben en dat er ergens een gans overstak, maar verder? Geen flauw idee. Pas in de laatste 3 kilometer werd ik me weer wat bewuster van mijn omgeving. Dit was op het moment dat we moesten stoppen omdat Sander twee keer achter elkaar lek reed. Na 92 kilometer werd voor het eerst weer met elkaar gepraat tijdens het wisselen van de Sander’s band. Ook Kevin besefte dat het sociale aspect de afgelopen 3 uur wat onderbelicht was geweest en opperde om gezamenlijk even koffie te drinken bij het Trefpunt. Iedereen was akkoord, behalve een balende Sander; door zijn 2 lekke banden was hij er helemaal klaar mee en fietste op zijn derde band (met 2 bar) snel naar huis. Eenmaal op het terras aangekomen, vroeg Kevin mij of dat ik nog inspiratie had opgedaan. Ik antwoordde bevestigend met de woorden dat Parijs afgelopen week erg mooi was. Ik was daar namelijk op vakantie geweest. Kevin bedoelde echter of ik voor het fietsverslag nog inspiratie had opgedaan. “Nou, eigenlijk niet” was mijn antwoord. Terwijl we op het terras zaten, hoorde ik over de rit ieders verhaal en diens beleving daarbij aan. Hierbij hoorde ik allerlei inspirerende dingen voor het verslag. Bij deze een kleine greep uit deze belevingen:

Flip: “Dit is nou wat ik bedoel he. Lekker met een ploegeske hard rijden, maar toch zorgen dat iedereen mee kan. Zo blijf het een leuk ploegeske waar mensen mee meewillen.”

Twan: “Het schijnt dat we door een prachtige omgeving hebben gereden, maar daar heb ik helemaal niets van mee gekregen, ik was alleen maar bezig met concentreren en trappen.”

Kevin: “Johan van Helmond ging niet mee met de sport he, dat was volgens mij weer goed fout gegaan gisteren. Hij hield z’n bril niet voor niets op.”

John: “Zeg Thijs, weet jij nou de weg nog steeds niet daar?”

Thijs: “Nee man, ik kom daar niet zo vaak.”

Twan: “Ja, ik ken daar de weg ook niet hoor.”

John: “Ach Twan, gij kent de weg in uw eigen winkel niets eens.”

Gerben: “Ik had echt slechte benen vandaag, het ging echt zo hard dat ik niet meer goed weet hoe ik die bruggen ben opgekomen.”

Peter: “Dat is slecht voor het gemiddelde die lekke banden, ik zit telkens maar tegen die 35 km/h gemiddeld op te hikken” (34,9km/h staat af te lezen op de Garmin)

Frans: “Nou die Sander, kan ook hard rijden hoor.”

Kevin: “Ik had vandaag goede benen, het ging echt lekker. Ik heb heel mijn proviand opgegeten na de sluizen, want daar liepen m’n benen helemaal vol.”

Hoe divers de reacties dan ook waren, ik weet zeker dat er 1 gemene deler is.
We hebben namelijk ondanks alle ontberingen weer een heerlijk WTC zondagje gehad.
Bedankt en tot volgende week.
Hopelijk sluit Johan dan ook weer aan ai.

Thijs

Wind: N2-3 Temperatuur 8- 16 graden Afstand: 97km Route: West

Het is weer mooi fietsweer deze zondagochtend de 1ste mei. Nog een beetje fris maar met het zonnetje moet het goed komen. Ik heb de laatste weken gemerkt dat de renners niet weten wat voor kleding ze aan moeten bij zulk tusseninweer. Laat ik iets zeggen over de aankleding van de benen.
Zoals wijlen oud-lid Jan Driessen altijd zei: “onder de 15 graden mag je geen blote knieën hebben, want dat is slecht voor de gewrichten”. Dat zei zijn sportarts altijd. Dus dan heb je nog drie opties over voor op een dag als vandaag. Thermobroek is voor onder de 5 graden, dus die valt ook af. Ik zag ze vandaag wel; “kouschijters”! Dan heb je nog been- en kniestukken. Beenstukken zijn voor tussen de 5 en 10 graden.
En dus voor vandaag blijft dan over: Kniestukken.
Ik heb net nieuwe, kan ik zeker aanbevelen. Ze hebben een gripband aan de binnen- en buitenkant. Blijven echt beter zitten dan mijn oude.

Ik ga vandaag met de Tour mee want de Sport over zo’n afstand ben ik nog niet aan toe.
We vetrekken onder leiding van Maurice met 12 man, of eigenlijk met 9 man en drie vrouw.
De planning is om naar Gorinchem te rijden en dan via Alblasserwaard richting Sliedrecht en door de Dordtse Biesbos terug. Goed idee bij noordenwind , hoewel die weinig voorstelde vandaag.
Met het zonnetje erbij is het daarom al snel aangenaam.
Onderweg pikken we nog een verdwaalde Mayenèr op, Adrie Verregghen wiens normale fietsmaatjes hem vandaag alleen op pad gestuurd hebben. Hij wordt uitgenodigd om met ons mee verder te rijden, iets verder en harder dan normaal, maar zoals we hem beloofden, gaat dat prima.
We hebben vandaag iets met bruggen. De eerste twee nog niks bijzonders. Maar in Gorinchem zelf is de eerste brug in onderhoud, we moeten op het voetpaadje, “fietsers afstappen”, dat doet de mevrouw die wij tegenkomen ook snel. Wij wielrenners niet natuurlijk. Op naar de volgende brug, die staat open,
dus weer vertraging. Net over die brug gaan we links en gaan langs het kanaal rijden. Hier krijgen we plotseling overstekend wild. Een stel ganzen met jongen zijn nog brutaler dan wielrenners en nemen voorrang. “Gak, gak” roepen ze nog, het loopt gelukkig goed af. Net bekomen hiervan besluit een Meerkoet het voorbeeld van de ganzen te volgen en voor in het peloton mee te vliegen. De voorste renners moeten even bukken. “Poerr”, schijnen die beesten dan te roepen.
Na een behoorlijk stuk het kanaal te hebben gevolgd, gaan we links een brug over.
Gerard van Oerle gaat op de brug in de remmen. Ik hoor Klik-Klik; weer een vogeltje?
Ja hoor, Gerard roept ook iets over “Kijk eens naar het vogeltje” en maakt een paar foto’s.

Het peloton rijdt even wat rustiger tot Gerard weer aansluit.
We rijden door het mooie veenweide gebied. Ik hoor weer een interessant gefluit. Dat blijkt Wim ten Haaf te zijn die even op kop gereden heeft. Zijn dokter heeft toch gelijk had, weet hij nu, hij heeft last van astma en dan krijgt de motor te weinig zuurstof.
We  komen  uiteindelijk via Schelluinen weer bij de A15 en volgen het fietspad dat parallel loopt. Hier valt op dat het de tijd is van het fluitekruid, dat maakt geen geluid trouwens, dus waar die naam op slaat?
Ik zie ondertussen Gerard al rijdende een USB kabel uit zijn achterzakje halen en ook nog een powerbank. Zijn Garmin is bijna leeg en dat mag niet gebeuren! Waarom niet eigenlijk, we weten bijna allemaal de weg naar huis toch? Maar hij krijgt hem weer aan de praat met de powerbank in zijn handschoentje.
Het is en blijft een techneut natuurlijk.
In Sliedrecht volgt de volgende brug, je weet wel, die naast de spoorlijn bij het wielerbaantje.
Sandra vindt dat maar een beroerde brug, maar het kan erger: ik hoor weer een geluid: krak-krak.
Het is de achterbrug van de fiets van Maurice. Inspectie leert dat die gescheurd is, er zit niks anders op dat hij naar huis belt om zich op te laten halen. Beroerd, want Maurice had graag doorgetraind want het ging lekker en bovendien heeft hij plannen met de Mont Ventoux binnenkort en dan moet hij wel een fiets hebben natuurlijk. Zijn maat is nou niet iets wat standaard op voorraad is. Hopelijk vindt hij snel een vervangend frame.
Wij hebben ondertussen een tijdje boven op de brug uit kunnen rusten en overleggen welk water dit nou is? Gerard maakt een foto voor het verslag, waarvan hij afgesproken heeft dat ik het schrijf en hij dus de plaatjes levert. Als ik dan even opzoek welk water het is …. 
Okay, het is de “beneden Merwede”, dan weten we dat ook weer. Geweldig, foto erbij en klaar.

We rijden met het beetje wind dat er is in de rug door de Dordtse Biesbos naar de volgende brug.
Die oversteek maken we zelf wat moeilijker door daar aan de oostkant tegen de stroom in te rijden.
“Dat mag“ zegt iemand. Klopt, maar ik vind het altijd vervelend als anderen dat doen en we komen natuurlijk op deze mooie fietsdag ook een wielerpeloton tegen daar.  Van daar gaat het via Zevenbergschen Hoek en dan door de polder terug naar de May.
Zeven renners menen dat de 95 kilometer nog niet genoeg is, ze willen boven de honderd.
Ik had dat even gemist dus Anneke wacht even op mij om te vertellen dat zij meerijdt en vraagt of ik ook mee ga. Okay, goede training, maar ondertussen zitten we wel op een gat van een paar honderd meter. Even de turbo er op en op de Steelhovensedijk zijn we er weer bij. Lekker dat ik dit weer kan,
Anneke vond het minder lekker want die had onderweg al flink wat energie verstookt.
Nu geen bruggen meer, gewoon de honderd volmaken, ook Boukje die dit nog niet vaak gedaan heeft.
Lekker gefietst weer vandaag.
Volgende week kan je volgens mijn weerapp wellicht zonder kniestukken.

Ad