We hebben weer een zonnige maar koude start deze zondag. Alle beschikbare kleding met VEMA, AH en PS van Seeters wordt aangetrokken. En winterhandschoenen en overschoenen. Maar de kou heeft de Tourrenners niet afgeschrokken, veel liefhebbers staan aan de start. Er zijn ook een paar Sportrenners die deze zondag geen zin, tijd, conditie hebben voor de 120 kilometer Philipsdam, en met de Tour mee willen. Totaal 25 renners dus we gaan weer splitsen. Ik pak de ene helft mee en Gerard laadt snel even de route in zijn Garmin en pakt de andere helft. We rijden niet zoals afgelopen keren met de ene helft linksom en andere helft rechtsom; gewoon dezelfde route maar starten met een paar minuten verschil en zien wel of we elkaar nog zien.
Nou, dat duurt niet zo lang. Na een kilometer of 4-5 krijgen we te maken met een lekke band van Joan. En nog voor het wiel er uit is, komt Gerard met zijn pelotonnetje al voorbij.
Gelukkig hebben we snel de dader gevonden van het lek.. een flink, maar heel scherp stukje, vuursteen. Ook nog een ander steentje dat net een beetje ingereden is, wordt preventief verwijderd. Wij hebben best een snelle pitstop, maar de andere groep is dan ver uit zicht.
We rijden langs Den Elsakker en dan de variant door de Verloren hoek bij Ettten-Leur. Helaas merkt Joan weer dat zijn band leegloopt. Hoe kan dat nu? We weten het nog steeds niet want we kunnen geen steentje of iets vinden. Flip wil het zeker weten en draait de band buitenstebinnen om nog eens goed te kijken, maar niks. Misschien is het het randje van het velggaatje zegt Joan. Dat heeft hij meer gehad en heeft daarvoor een preventieve behandeling gevonden. Een stukje binnenband met een gaatje gaat over de ventiel om extra te beveiligen rond het vellinggat… ik heb het nooit gezien of gehoord, maar kwaad zal het niet kunnen.
Later thuis zie ik dat daar zelfs speciale dingen voor te koop zijn.

Maar het kan dus ook met binnenband of met stukje ductape. Ik denk dan wel dat het gat dan veel te groot moet zijn om dit euvel met deze oplossing op te lossen en dat is bij Joan niet… maar hierna rijdt hij niet meer lek. Dus….
We rijden via Liesbos en dan binnendoor langs Rijsbergen naar Zunderts grondgebied. Daar ontwaren we de andere helft van de Tour, ook met een lekke band en nu zijn wij weer de eerste groep.
Op een gegeven moment komt na het links afslaan Erik naast mij rijden met de vraag of hij geacht wordt hier op kop te rijden? Na mijn vragende blik zegt hij “Dit is de van der Hoeven straat”. O ja, dat is waar ook. Maar het is Professor van der Hoeven dus ik heb een vermoeden dat Erik dat niet is. En, nee, dat is volgens hem zijn broer. Dus hij hoeft niet persé op kop, maar het is wel strak wind tegen dus het zou wel lekker zijn. Maar Erik is al weer naar achteren. Jammer.
We rijden rond Schijf richting Roosendaal om uiteindelijk op Krampenloop en Langedijk uit te komen. Mooie weg maar met veel bochten. Gelukkig het laatste stuk met tegenwind nog tot Zegge.
Na Zegge zie ik gele borden opduiken. De weg richting Oudenbosch is afgesloten. Ik zie uit de verte dat er een pijl naar links en één naar rechts staat. Die langs links weet ik geloof ik de weg. Dus ik roep “LINKS”. Als we afslaan, zie ik een bordje “fietsers afstappen”, mmm hadden we waarschijnlijk toch wel langs gekunnen op zondag. Maar de linksaf route gaat ook prima hoor. Als we weer op bekende weg langs het spoor komen, zien we de groep van Gerard weer voor ons rijden. Ik vermoed dat die wel de gok genomen hebben door de afgesloten weg. Wij zijn weer Tour groep 2. Vanaf nu rijden we 100-200 meter achter die groep en eigenlijk gaat dat prima. Mensen die niet op de voorjaarsvergadering waren, vragen waarom we ze niet even inhalen, maar die leg ik uit dat we afgesproken hebben dat we in dit geval gewoon deze afstand aanhouden. Dat is best een moeilijk concept blijkbaar. De fiets wil gewoon naar die groep voor je. Maar dat doen we niet. Alleen na de Lammegatse brug gaat groep 1 een beetje rustiger rijden en daarvan wordt mijn groep wat onrustiger. Dus besluit ik om af te wijken van de GPX en als alternatief over het fietspad naar Zwartenberg te rijden. Vandaar naar Langeweg en zo naar huis. Waarschijnlijk zijn we nu weer de voorste groep, want de anderen zien we nu niet meer. Met wind in de rug gaat het nu wel hard want we willen zorgen dat John Haanskorf toch nog op tijd thuis is ondanks twee stops voor lekke banden. Ik weet niet of dat gelukt is. Wij waren in ieder geval met 87 km op de teller rond kwart over twaalf op de May. Flip zat nog wat te klagen dat niemand op koffie met gebak trakteerde, maar hij kon zelf ook geen reden verzinnen blijkbaar om dat zelf te zoen. Dus dan maar thuis meteen aan de boterhammen en koffie.

Volgende week zijn we weer voor twaalven thuis, want dan vertrekken we 8:30 uur.

Ad

Een wat cryptische omschrijving, omdat er zich zoveel tourrijders meldden dat de groep in tweeen gesplitst moest worden zoals eerder werd afgesproken.

De laatste keer om 09:00 uur vertrek dit jaar omdat de zomertijd is aangebroken, vanaf volgende week begint het weer om 08:30 uur.

Het was een frisse start, bij aanvang niet met veel wind, maar wel een koude dus. Het is dat we met de fiets gingen, want met de auto zouden we hebben moeten krabben. Zo zie je maar, met de fiets is alles beter.

Een mooi rondje richting het zuiden, met een westelijk tintje. Ad had een mooie route gemaakt voor de Tour. Veel wegen die we kennen, maar anders aan elkaar geplakt. Hoewel dat ook mijn gebrek aan herinnering zou kunnen zijn.

Als jonge honden wilden “split 2” zo snel als mogelijk achter de meute van “split 1” aan.  Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Richting Zevenbergen was het echter stuivertje wisselen waar de eerste groep al een lekke band kreeg. Met een vriendelijke groet vervolgden wij onze weg richting ZZW waar we langs de prachtige velden en bossages zoevden en waar al een onluikende lente was te onwaren.

Maar ook wij ontkwamen niet aan lekrijden. Bij de tweede lekke band stoof split 1 ons, uiteraard ook weer vriendelijk groetend, ons voorbij.
Waar ze daarna toch wel op een afstand voor ons reden die wij eigenlijk niet meer konden negeren. En langzaam maar zeker, en op het laast niet zo langzaam meer, kwamen we dichter.
De wijsheid overwon, we willen er natuurlijk geen echt wedstrijd van maken (wel hoor!), we hielden afstand, en lieten die oplopen.

De tocht zelf was prachtig, ik kan niet anders zeggen. Het mag natuurlijk nog wat warmer en groener worden, maar er was niets mis mee. We hebben echt een prachtig stukje West-Brabant doorkruist met, voor mij, het hoogtepunt, het bruggetje over de plek waar de Mark overgaat in de Dintel (zoek maar op).

De wind stak op. Gelukkig op de terugweg en meestens in de rug. Wat op het laatste stuk naar Made leidde tot hoge snelheden. Ik was zeer onder de indruk van Maurice die na een aanzienlijke hoeveelheid kopwerk er nog even een 50 km/h uithaalde.

Het was zo’n rit die gewoon lekker was, zonder veel bijzonderheden, buiten de rit zelf dan. Het seizoen lijkt nu echt los. Een fijne opkomst ook.

Tot volgende week!

Gerard Koops

Ook deze week weer een fraaie lentedag die al meteen start met een zonnetje. Op de jaarkalender staat een rondje Willemstad met Gerard. Maar Gerard heeft deze ochtend een taak bij de Houtse Linies dus heeft het leiderschap overgedragen aan Flip.
We vertrekken onder zijn leiding richting het westen. Dat gaat lekker en is bij de koude wind helemaal niet zo slecht. Het gaat op hoog tempo maar concluderen al vroeg dat het op de terugreis wel eens pittig kan gaan worden. Want ondanks dat de weerapp voorspelde dat het maar windkrachtje 2 is, zie ik de windmolens onderweg pittig werken. Heel goed bij deze energieprijzen, maar ons gaat dat energie kosten. Want bij koude wind heb je meer weerstand lijkt altijd. Klopt dat?  
“Ja — koude lucht geeft bij dezelfde windkracht méér weerstand dan warme lucht.Dat komt doordat koude lucht dichter is: er zitten meer luchtmoleculen per liter, waardoor je bij dezelfde snelheid en windkracht door “meer lucht” moet duwen. Dat verhoogt de aerodynamische weerstand merkbaar” (Bron: The Cyclist).

Net na Willemstad is het zover. Flip en ik hoeven de koptrekkers nu niet meer te vragen rustig aan te doen. De snelheid zakt vanzelf naar rond de dertig. We moeten nog even wachten op een sanitaire stop van Bert. Maar die blijft wel heel lang weg. Dus ik ga maar eens even terug. Ik zie dat hij zich weer helemaal aan het kleden is. Hij had een “Tom Dumoulintje”, hopelijk is de buikpijn voor de rest van de tocht weg.
We toeren via Heijningen en langs Fijnaart komen we uiteindelijk bij Standdaarbuiten weer op bekende wegen en hoor ik om me heen “oh, zijn we hier?”. Nu is het nog even doortrappen richting Lammegatsebrug en dan langs Langeweg. De snelheid blijft goed. Misschien helpt het dat Anneke en ik aangekondigd hebben dat we op koffie met gebak trakteren in Made. Daar heeft iedereen wel zin in na deze tocht. Want temperatuur en pittig trappen vraagt om aanvullen van de energie.

Bij het Trefpunt is het goed toeven in het zonnetje. We vieren dat Anneke en ik 40 jaar getrouwd zijn. En dat betekent ook 40 jaar samen fietsen. Want tot ons trouwen in Nispen in 1986, fietste Anneke nog niet echt omdat ze voetbalde en tafeltenniste. Na de verhuizing naar Helmond was dat over en ging ze met mij mee fietsen. Ook een mooi jubileum dus. Op bijgaande foto zie je ons in 1989 voor het eerst in de bergen. En niet de minste: hier aankomst op de Mont Ventoux. Vele jaren, bergen en veel wind tegen nog altijd met plezier op de fiets met onze fietsmaatjes. Dan is even vieren wel gepast 🙂

Ad van Wesel

Ook dit weekend is het weer goed fietsweer. Wel fris aan de start, onze thermometer geeft 4 ^OC aan, maar met alle kleding van de huidige WTC set aan, gaat het wel (=korte broek, lange broek, korte mouwen shirt, lange mouwen shirt en windstopper).
Het zonnetje er bij en niet te veel wind, dus ik heb er zin in. En ik ben niet de enige. Deze week 36 sportievelingen aan de start, en dat terwijl er geen brunch is naderhand.
Ik tel even en zie meer dan twintig mensen die waarschijnlijk met de Tour mee willen, dus dan gaan we voor de veiligheid van onszelf, maar ook van de andere weggebruikers, weer splitsen.
We laten de Sport en de Trim eerst vertrekken om wat duidelijkheid te krijgen en dan gaat de helft met Gerard mee voor iets van ’t Zand linksom en (iets meer dan) de helft met Flip en mij mee ook voor ’t Zand, maar dan rechtsom.
Op Den Hout zien we dat iemand van de Trim stil staat. Het is Marc, ik weet niet wat hij aan het doen is, maar zijn mede-Trimmers gaan er blijkbaar vanuit dat die wel terug komt. Dat doet hij ook, maar voor Marc mooi meegenomen dat wij net voorbij komen. Via bekende wegen komen we bij het stoplicht van het “Polen-hotel”. We staan allemaal stil maar niemand heeft op het knopje gedrukt. Corné die het dichtst bij het paaltje staat, zegt dat dat “in Wagenberg ook nooit hoeft”. Dat geloven we allemaal meteen, en bij de rotonde aldaar hoef je ook nooit lang te wachten.
Ik moet zeggen, het stoplicht springt ook zonder knopjedrukkerij op groen, dus de lussen in de weg hebben blijkbaar gezien dat er een Erpelrooier aankwam.
Het zonnetje trekt ondertussen wat aan, maar de wind ook. Bij ’t Zand is een paardenevenement dus even opletten met trailers en auto’s die daar moeten zijn en de vele modder op de weg. Ook auto’s moeten opletten maar doen dat niet altijd zo te zien aan de kop-staart botsing.
Wij rijden door naar Alphen en dan weer op bekende weg van dit rondje. We besluiten niet door de Slingerdreef te gaan maar er omheen “langs de kranen”. Nu krijgen we een beetje wind mee. Na toch een paar honderd meter Slingerdreef rijden we langs Bavel en Dorst weer huiswaarts. Om aan de 70 kilometer te komen, plakken we op het einde nog de Poolse dreef er aan. Niet zonder discussie want het Munnikenhof gaat dicht en “wanneer was dat ook weer?”; we gokken het er op en terecht, want de weg gaat morgen pas dicht, zeggen de borden. Dus volgende week moet je daar niet zijn.
We komen nu bij afslagen naar andere dorpen en dunt de groep hard uit. Er zijn er 2 uit Wagenberg, 3 uit den Hout en eentje uit Lage Zwaluwe. Dus dan nog maar 6 Mayse meese over. Maar daarvan maar 2 ras-echte… Flip en Johan van Helmond. De rest allochtonen….  Maar daar merk je bij het fietsen niks van.

Ad

Nadat we vorige week het seizoen geopend hadden met een goed verzorgde brunchrit rijden we vandaag de tweede rit van het seizoen. Gisteren niet met de racefiets gereden vanwege de buien die overtrokken. Wel met de gewone fiets en daar weer goed nat van geworden. Dus de buienradar gisteravond nog eens goed bekeken. Gelukkig hij voorspelde droog weer. Vanochtend toen ik opstond was het droog maar wel erg fris. Het gazon zag wit van de vorst, dus kleding advies handschoenen met lange vingers en natuurlijk een lange broek. Goed half negen stappen we op de fiets richting Leo, omdat we voldoende tijd hebben rijden via de Bromtol en de Meerpalen naar de May.
Als we bij het oude Raadhuis aankomen zijn de eerste fanatiekelingen al aanwezig. We vragen ons af of het net zo druk wordt als vorige week bij de start van het seizoen. Al rap wordt het duidelijk dat er weer een grote belangstelling is vandaag. Als de hoffotograaf weer verschillende plaatjes heeft geschoten en over zijn eigen schaduw is gestapt gaan eerst de sport voor een rondje Noordwaard en de trim voor een rondje Slingerdreef van start. Er blijft een grote groep van de tour over, om een rondje het Zand te rijden. Net als vorige week wordt er besloten om de groep in tweeën op te splitsen. Één groep rijdt rechtsom de andere linksom. Wij met mij als leider kiezen deze keer voor linksom. Wij vertrekken in de richting van de Nieuwstraat om via de van Gilsstraat naar het zwembad te rijden. Onder het bruggetje door gaan we rechtsaf door de Schimmer naar de Witteweg te rijden. Er was vorige week nogal wat commentaar op het Munnikenhof daarom wordt er nu gekozen om de Schimmelseweg naar Terheijden te nemen.
Als we juist door het tunneltje onder Wagenbergsebaan door zijn hoor ik LEK. Dit maal is Arion van Dongen het slachtoffer.

Een nieuwe kandidaat voor de cursus pech onderweg met de WTC-Made. Met behulp van Leo wordt de binnenband vervangen. Voor mij de kans om even te zien wie er allemaal in onze groep zitten. We zijn met tien t.w. Maurice van der Ven, Marc de Peijper, Erik Stasse, Leo Stasse, Erno Haanskorf, Kees van Dongen, Adrie Veregghen, Arion van Dongen, Wim ten Haaf en Marianne en Gerard van Oerle. De rit wordt vervolgd via de Poolse dreef naar de Blauwe brug, Salesdreef, Meerberg naar de Burgemeester Materlaan. Vervolgens rijden we via Dorst, Bavel naar de Huisdreef, Sint Annadreef, Royaaldreef de Slingerdreef. Bij de Gilzeweg gaan we richting Chaam om bij Heikant linksaf te slaan richting de Chaamseweg naar Alphen. We rijden niet door het Zand, omdat daar de weg afgesloten is i.v.m. een Eventing wedstrijd van de Trouwe Kameraden uit Chaam. We rijden door naar Alphen om van daaruit richting Gilze te rijden. Met o.a. Marc, Maurice, Kees en Wim hebben we sterke mannen die grote beurten aan kunnen en ook doen. Dan op de Heideweg richting de Vijfeikenweg gaat het mis. Bij het oprijden van de fietspad hoor ik plots het geluid van vallende renners.
Als ik om kijk zie ik Marianne en Adrie op de grond liggen. Marianne kan weer vrij snel recht komen en heeft zo op het eerste gezicht niet veel. Adrie daarin tegen klaagt over pijn in de nek. We laten hem liggen, maar bedekken hem met folie tegen de koude. Marc heeft ondertussen 112 gebeld. Erik belt zijn vriendin om de fiets op te komen halen. Ne enige tijd is er de ambulance. De verpleegster stelt voor om hem mee te nemen naar het ziekenhuis om daar een scan te doen naar de nekklachten. Bij beide is de helm beschadigd, wat eens en te meer het nut van die helmen aangeeft. Als Adrie met de ambulance is vertrokken wachten we op zijn vriendin die de fiets komt ophalen. Hierna wordt voorzichtig de rit voortgezet via de Vijfeikenweg en de Ketenbaan rijden naar huis. Een beetje ontdaan in en het ongewisse hoe het met Adrie is kom ik thuis. Gelukkig krijg ik al snel een appje van Erik die weet te melden dat de scan er goed uitzag. Later heb ik nog met Adrie zelf contact via de app waarbij hij aangeeft dat het inderdaad goed gaat met zijn hoofd. Mogelijk is er wel het e.e.a. beurs morgen. Hij wacht nog op een dokter die laatste stand van zaken met hem zal bespreken. Laten we hopen dat de schade meevalt en dat er geen langdurige blessures overblijven. Vanaf deze plek Beterschap Adrie.

Groeten, Gerard van Oerle.

De tweede zondag van maart stappen de leden van WTC Made weer op de racefiets voor de openingsrit van het weg-seizoen. 37 fietsers en fietsters reden in 4 groepen hun rondje en genoten daarna van een lekkere brunch als beloning.

Nu de dagen weer langer worden en de temperatuur al lekker oploopt, bergen de leden van WTC Made hun mountainbike en gravelfietsen weer op. De fiets met smalle bandjes op hoge druk gaat tot begin oktober het belangrijkste vervoermiddel worden. Omdat iedereen weet dat je juist in het begin van het seizoen meteen de kilometers moet maken, stonden zondag 8 maart om 9:00 uur maar liefst 37 coureurs aan de start. Dat is natuurlijk een te grote groep om veilig mee op pad te gaan. En dat is ook niet wat WTC Made doet. Er rijden in principe altijd drie pelotons. Zo is er voor ieder een afstand en snelheid te kiezen die bij je past. De “Trim-groep” reed dit keer een tocht van 49 kilometer en een snelheid die hen om 11:00 uur op de brunchafspraak bij ’t Trefpunt bracht.  De “Sport-groep” kon in dezelfde tijd 65 kilometer wegtrappen. De “Tour-groep” zit daar tussenin. Omdat er 20 mensen waren voor deze groep, werd voor de veiligheid de groep in tweeën gedeeld. Die tourden beiden 60 kilometer om weer op tijd bij het begin terug te zijn. Na een korte toespraak van de voorzitter kon het buffet geopend worden en de verloren calorieën door temperatuur en inspanning weer aangevuld worden.
De komende weken worden de afstanden langzaam opgebouwd in de verschillende groepen. Als we de rittenplanning bekijken, kunnen de Trim-rijders dit jaar aan de 2850 clubkilometers komen, de Tour-groep heeft er 3450 op de planning en de Sport-mannen (die groep heeft tot nu toe geen vrouwen) kunnen, als ze alles meefietsen, 4500 kilometers in clubverband fietsen. Dat is nog buiten de trainingsritten die op dinsdag en woensdagavond starten als de klok verzet is. Dus WTC Made is volop in beweging, en dat in het jaar dat ze vijftig jaar oud worden. Wil je ook met een groep (leren) fietsen dan kun je je aanmelden op onze website van WTC-Made. Er is voor ieder wat wils qua fietsen en gezelligheid.

Ad van Wesel