Maandelijks archief: april 2024

WTC Sport “De Philipsdam”

Vorig jaar was deze rit voor mij de eerste rit met de sport, toen was het het nog onbekend maakt onbemind ! Nu wist ik wel beter met de aantrekkende zuidenwind is deze dam gewoon een beest, hij vreet je helemaal op! Maar gelukkig ben ik niet alleen.
Aan de start staan de gebr. Weda, Jan-Willem, John, Twan, Martien en ikke.
Dat Martien er was, hadden we niet verwacht, het is tenslotte zijn werkweek, schijnbaar had hij nog een halve snipperdag over.
Ook Twan was er. Hij was gisterenavond laat uit het vliegtuig gestapt, volgens mij zat hij nu nog steeds in het vliegtuig, die had de snelheid er in zeg!
Welcome on board !
Thijs werd gemist, ten eerste voor het schrijven van het verslag en in mindere mate om zijn sterke rijden.
Bij vertrek ging al vrij snel het tempo omhoog, Martien zou bij Zwingelspaan afdraaien richting zijn schuit.
Bij het industrieterrein van Moerdijk kreeg John het even zwaar. Hij zag zijn werkplek en het zweet brak em uit; hoge hartslag, te warm gekleed, druppel aan de neus. Nee John, daar hoef je vandaag niet heen…morgen pas! Op zaterdag niet fietsen en winkelen in Antwerpen is niks voor John.
Ook ikke had het al zwaar en dacht even met John een sport 2 rondje over Zevenbergen te maken.
Maar de anderen beloofden ons er doorheen te sleuren.
Het afscheid nemen van Martien viel niet mee, na een Swingeltraantje te hebben weggeveegd gingen we weer stug door.
Tot de Haringvliet stond de wind niet eens zo slecht. “Heerlijk touren zo” zei Chris.
Inderdaad even ervan genieten maar……
Bij de Volkerak het tunneltje in, vanaf daar de wind links schuin op kop, tijd om rond te draaien, iedereen deed mee en dat ging machtig mooi.
Toch voelde ik wel een bepaalde spanning bij iedereen want de dam lag op ons te wachten met de wind vol tegen. Ook zag ik de donkere wolken in de verte, letterlijk en figuurlijk al hangen.
Even Oude-Tonge door dan de aanloop naar het beest.

In de aanloop gaat het al een beetje omhoog en daar moet je al goed zitten en in mijn geval energie sparen, dat lukt mij niet. We draaien de dam op; “nu gaat het gebeuren” zegt Jan-Willem.
Daar we eerder zo compact ronddraaiden, was het nu ieder voor zich.
Wind is als een platte berg en een berg oprijden doe je het beste in je eigen tempo. En de verschillen in sterkte worden nu duidelijk zichtbaar. Ik zat alleen achteraan, mooi overzicht op iedereen, wel zo makkelijk voor het verslag schrijven. Ik kan wel voorop gaan fietsen maar dan weet je niet wat er achter je gebeurd.
JW en Sander gingen voorop, Twan eigenlijk ook maar zakte af om mij bij te staan. Dat was van korte duur en hij zat zo weer bij het groepje vooraan, zo’n 100mtr daarachter zaten Chris en John.
Ik zag Chris nu toch ook een aërodynamische houding aannemen.
De groep was compleet op hol en uit elkaar geslagen. Zo’n dam, de wind en water om je heen haalt bij iedereen het oerinstinct naar boven.
Aan het einde van de dam werd gewacht en iedereen heeft van de mooie vergezichten genoten. En we gingen weer als groep verder.
Ja hoor, “Schiet mij maar lek!”; voor het tunneltje bij het Gastelsveer heeft John weer lek. Hij heeft zijn zinnen gezet op de KOLtrui. Bij de nieuwe tubles achterband spoot de latex eruit. Het gat was te groot voor een prop dus binnenband er in en weer gaan. De boosheid en de daarbij gevormde adrenaline maakte John wel sterk en ook hij sleurde weer op kop.
De wind stond nu redelijk in ons voordeel en we namen de kortste weg naar Langeweg. De koffie en appeltaart lokten ons daarheen. Twan gooide er regelmatig een oneliner uit, hij is dan ook de tegeltjes spreuken man vd sport.
Aangekomen in Langeweg bleek het etablissement nog dicht te zijn. Wat nu.… ging de gedroomde koffie en taart aan ons voorbij? Nee toch?
Maar opeens ging daar “De droom” toch exclusief voor ons open. Mooie zaak, goede bediening en volle glazen! Het dametje zei ” Jullie zullen wel dorst hebben” en gaf ons toch grote glazen cola en sinas…of droomde ik nu?
Bij de gezellige nazit bleek toch wel dat meerderen het zwaar hadden gehad. Sander was voor de nazit al naar huis. Bij de Drie Hoefijzersweg gingen Twan en Chris richting huis. En in Made nam ik afscheid van John en Jan-Willem.

Oh, nog 1 tegeltje;
“Op souplesse naar Renesse”

Bedankt voor weer een toprit.

Erik

Tour de Roosendaal

Ook deze zondag dreigt het weer droog te blijven en de temperatuur is wat omhoog gelukkig; tussen de 10 en 15 OC, dat is dus kniestukken in mijn kledingtabel.
Bij het oude raadhuis staat een redelijke groep die zich opsplitst in 3 pelotons. De Tour groep is 10 renners sterk. Ik mag vandaag weer leiden en heb besloten om met de heftige wind uit zuid-zuidwest die voorspeld is richting Schijf-Nispen te rijden. Dat is vorige keer met straffe wind goed bevallen want dat zijn lekker beschutte wegen.
In ons midden vandaag ook de net gedecoreerde Gerard van Oerle. Hij is hierdoor gesterkt in wat hij allemaal doet, maar merkt al snel op dat zijn benen er niet sterker van geworden zijn.
Ik krijg sowieso de indruk dat Koningsdag niet de ideale voorbereiding is voor een fietstocht van 100 km met windkracht 4-5. Is het al niet door de wat kortere kopbeurten, dan toch wel door de plaspauzes die ingelast worden. Waarvan weer eentje op dezelfde plek bij het bordje van de oudoom van Erik van der Hoeven. Blijkbaar een goed plekkie. Het weer opstarten daarna gaat in ieder geval gemakkelijk, meteen het eerste stukje wind in de rug. Ik vind dit toch wat te makkelijk gaan, dus we slaan linksaf naar Schijf. Dat is andere kost, wind tegen en vals plat, maar we komen weer wat tussen de bomen en zo rijden we verder richting Jagersrust. Ik ken dat als café maar vooral ook als thuishonk van een heel goed touwtrekteam van 40 jaar geleden. Maar onlangs zag ik in de krant dat ze nog steeds bestaan en landelijk nog goed meekunnen. Vandaar is het nog een kilometer of 10 voor we om Nispen heen zijn. Ik leg Gerard nog even uit waar het nieuwe terrein van het korps commandotroepen komen. Aangrenzend aan mijn ouderlijke huis, 50 hectaren groot… maar eens zien of dat echt door gaat.
Vanaf het bordje einde bebouwde kom Nispen is het wind (schuin) van achter naar huis. We komen net niet voorbij de boerderij van Theo en Helma Brosens op de Brembos waar ze vorige week de verkoopautomaten van walnoten, gedroogde abrikozen en ander fruit vernield hebben. Gisteravond bij het tv programma “Even tot hier” kwam dit op ludieke wijze in beeld, grappig hoe ze dat weer verwerkt hadden in het programma.
Het tempo gaat met de wind mee omhoog, we gaan als een trein en Arion begint er weer in te geloven dat hij toch nog op de tijd die hij beloofd heeft, thuis kan zijn. Helaas, net na café Gastels Sfeer heeft Peter Verhagen lek. Is het glas van de kapotte fles op de brug toch de oorzaak? Bij het vervangen, vinden we niks scherps in de band, maar wel een sneetje waar iets gezeten heeft. Ik heb altijd liever dat ik de dader aantref in de band. Maar de reparatie actie werkt prima.
En we hebben ook beter materiaal dan John Haanskorf natuurlijk.

Omdat de fietsbrug dicht is… of is hij open, maakt niet uit, we kunnen er niet langs, rijden we aan de andere kant van de Mark naar Zevenbergen. Ook een hele mooie weg zeker als de wind staat zoals vandaag. Na Zevenbergen gaan we de kortste weg naar huis. Dat leidt toch nog tot 105 km op de teller. Weer een mooie rit en punten voor de opkomst. Laat die nieuwe regels maar komen.
Ik zag dat Thijs daar wat van vond in vorige verslag. Als je vindt dat je daarover mee moet kunnen praten Thijs… dat kan, we hebben twee vacatures in het bestuur. Ik zie je sollicitatiebrief wel verschijnen.

Trouwens, vandaag is ook een goede training voor volgende week. Dan rijdt de Tour de klassieker de “West-Brabant route” met de gevreesde beklimming van de Vossenberg en de Rijzende weg in Woensdrecht. 125 kilometer moet je op rekenen. Maar dit keer gaat zelfs de Tour voor koffie en gebak stoppen en wel in Nispen bij café Tivoli.
Dus we zullen dan pas rond 13:00-13:30 thuis zijn…. Voordat jullie iets anders beloven daar.

Ad van Wesel

Rondje Rijsbergen

Het was na het gure weer van verleden week vandaag een meevaller. Wat betere temperaturen en een streepje zon. Kortom weer eens tijd dat mijn beentjes weer eens wat licht zagen. Lekker toch!! Aangekomen in Made eerst Gerard van Oerle nog gefeliciteerd met zijn koninklijke onderscheiding.
Dik verdiend Gerard voor al het werk wat jij voor de gemeenschap en zeker voor Den Hout hebt gedaan.
Intussen is het mooi half negen geworden en dus was het tijd dat de Trimploeg vertrok.
Na het avontuur bij de tourgroep was Bert weer terug op het oude trimnest en ook Antoon was er weer na een periode van flinke ziekte. En gelijk op kop die gasten, net of ze nooit zijn weggeweest.
Het zou een dag worden met flink wind happen maar dat maakt voor Bert en Antoon niks uit.
In een flink tempo ging het rap naar Dorst waar de oude rijksweg overgestoken moest worden.
Johan dacht dat het hier voor het stoplicht een bedevaartsoord was, want hij kuste gelijk de grond.
Dat alles gelukkig zonder veel erg. Nog een weesgegroetje gemurmeld en de weg vervolgd.
Molenschot waren we zo doorheen om ter hoogte van Ulvenhout de Mark over te steken.
Langs de Galderse Meren ging het naar Rijsbergen. In Rijsbergen probeerde iemand die een hekel aan fietsers heeft, een aanslag op ons te plegen. Gelukkig mislukt. Peter Kuijpers zei nog dat hij misschien wel onderweg was naar de kerk. Nou zei ik tegen Peter; Ik denk dat de Heer zulke mensen niet in zijn huis wil hebben. En daar was Peter het roerend mee eens.
Met nu eindelijk de wind in ons voordeel ging het langs het Hellegat richting het mooie Liesbos om nog een stukje van Prinsenbeek mee te nemen. Hier moet ook nog ergens de Verloren Hoek liggen, maar daar is al zo vaak naar gezocht dus dat hebben wij zo maar gelaten. Niet aan ons besteed om te gaan zoeken. Den Elsakker kwam in zicht en een verrassing wachtte op ons. John en Peter wilden ons trakteren i.v.m. hun verjaardagen op een bakske en een puntje met. Ja, dan kan een zondag echt niet meer kapot.
Fietsen en appelgebak, mooier kan het niet. Gezellig met z’n allen aan een tafel en genieten van het lekkere puntje en het bakske. Na John en Peter bedankt te hebben en Piet het tafereel met zijn prententrekker heeft vastgelegd, vertrokken wij voor het laatste stukske naar de May. Was weer een mooie dag om te fietsen en tijd om ook vanmiddag naar het fietsen te kijken.

Met vriendelijke groet,
Geraldinho

De Mol – sport

Ook dit jaar werd er traditie getrouw weer naar De Mol gereden, alwaar onder elkaar gestreden kon worden voor de eer de snelste te zijn. Ik kan me herinneren dat tot enkele jaren geleden de winnaar ook daadwerkelijk een prijs kreeg in de vorm van een fles bier of iets dergelijks.
Kennelijk heeft het bestuur gevonden dat de eer voldoende is en heeft het tot nu toe hierbij gehouden.
Ergens denk ik dat een soort van wisselbeker toch op z’n plaats zou zijn, zeker gezien de diversiteit in winnaars de afgelopen jaren. Volgens mij heeft niemand de laatste jaren een op eenvolgend jaar gewonnen.
Nou ja, misschien wordt dit een voorstel bij de jaarvergadering, daar horen dergelijke beslissingen immers gemaakt te worden, met uitzondering van het opkomstklassement dan…

Wat ook een traditie is, is dat we als gehele WTC naar De Mol rijden. Met name door het slechte weer was het dit keer niet de meest ideale rit. De grote verschillen tussen de renners waren met dit weer extra duidelijk zichtbaar, waardoor er toch behoorlijk veel stemmen in het peloton waren die zeiden dat we dit volgende jaar niet meer moeten doen. Ook het rijden in een grote groep ansich is voor velen al een bezwaar om deze fietsparade jaarlijks af te leggen. Dit vanwege de vergrote kans op ongelukken.
Ondanks de bezwaren die er zijn, vind ik het zelf toch altijd leuk om een eindje met z’n allen te rijden. Je bent toch 1 WTC en gedurende het jaar leef je toch een beetje in je eigen groepsbubbel, waardoor je dit wel eens vergeet. Ook het gevaar is voor mij niet zo’n bezwaar. Er wordt immers nooit hard gefietst of over ongeschikte routes gereden, dus die enkele keer dat we met elkaar kunnen rijden, laten we die nou koesteren.

De rit naar De Mol ging zoals vermeld nogal moeizaam door het slechte weer. Daarnaast was het ook nog erg koud. Bij Lage Zwaluwe voelde ik mijn handen al niet meer, dit terwijl ik toch vrij dikke handschoenen droeg.
Gedurende de rit probeerde ik een beetje de wind af te vangen voor anderen, en probeerde ik ook een beetje een inspanning te krijgen waardoor ik het wat warmer kreeg. Voor mij reed Anneke, normaliter is zij altijd erg goed in het zuinig rijden, nu reed ze echter zelf vol in de wind. Mooi om te zien.
Om toch maar wat meer inspanningwarmte op te doen ging ik maar naast Piet rijden en vroeg hem om even samen volle bak te gaan rijden. Piet sloeg dit aanbod af, want z’n fiets ging maar tot 40km/h… nou ja, dat was voor mij snel genoeg geweest met die wind tegen… volgende keer dan Piet?

Aangekomen bij De Mol moest er natuurlijk gestreden worden voor de eer.
Mijn tactiek is eigenlijk altijd om gewoon vol gas te gaan en te kijken waar het schip strandt.
In de eerste ronde nam Martien direct de kop, maar ik had al snel door dat dit niet hard genoeg ging, daarom nam ik hem al voor de heuvel over en ben gewoon hard door gaan rijden. Toen ik de tweede ronde in ging zag ik dat er nog 1 iemand met een blauwe fiets in mijn wiel zat. Ik was er van overtuigd dat dit Martien moest zijn, maar toen ik nogmaals keek was het Jan-Willem. De rest was niet meer in zicht. Ons tempo daalde dan ook direct en al pratende legden we de tweede ronde verder af. Ik zag toen dat JW een GoPro camera achter op zijn zadel had gemonteerd waarmee hij opnamen maakte van de strijd. Ik heb begrepen van JW dat hij hier een mooie samenvatting van gaat monteren, binnenkort te zien op Eurosport Replay.
Aan het einde van de tweede ronde hadden Gerben en Martien kans gezien om tot op enkele meters terug te keren in ons kielzog. Ik liet dit echter niet toe en demarreerde. Vanaf de laatste bocht zette ik maar weer vol aan om zo als winnaar de streep over te kunnen rijden, dit lukte echter niet, want er was er 1 sneller. JW sprintte in mijn wiel mee en vrat me op voor ik de streep bereikt had.
Proficiat Jan-Willem!

Na de appeltaart gingen we als sportgroep verder. Flip was onze wegkapitein, maar hij was dit ook voor de tour en die hadden hem meer nodig dan wij, zodoende ging Flip met de tour mee. Voordat we vertrokken, had JW nog lek. Sommigen verdachten mijn entourage van deze sabotage actie, maar het bleek gewoon een scherp steentje te zijn. JW weet hier wel raad mee, dus werd er een plug in geramd en konden we verder. JW staat nu iig in het KOL klassement niet meer op 0, net als Flip die we ook tot de sportgroep mogen rekenen.
De rit richting De May voerde over Giessenburg. Getergd dat ik was, voerde ik de snelheid fors op. Voor Gerben werd dit wat te veel. Hij had een zeldzaam moment van zwakte en gaf aan dat hij zich al een week helemaal niet lekker voelde. Gerben wilde nu dat we hem gewoon lieten rijden en dat we zelf door zouden rijden, dit botste natuurlijk met de “samen uit, samen thuis” gedachte. Gerben was echter volhardend in zijn wens en er dreigde nu een onoplosbaar conflict te ontstaan. Echter, op een door God geven moment verscheen daar de parel onder de fietsgroepen, de Tour, onder leiding van Flip!
Zij wilde Gerben graag onder hun vleugels meenemen naar Den Hout, en zo geschiedde.

Na Raamsdonksveer, waar John afhaakte, werd het pas echt leuk, aldus Martien. We konden namelijk nu met drieën volle bak rijden. De brug over de Amertak lag in het verschiet en iedereen weet dat dit altijd een alles of niets moment is. JW lag op kop en ramde met 40+ de brug op. Ik was nu degene die het bord leeg at en boven op de brug lag JW er nu af. Dan heb ik mijn wraak toch nog gehad.

Mooie rit gehad mannen en Jan-Willem nogmaals proficiat.

Thais

Tourtje De Mol

Ondanks dat het koud was aan de start om half negen stonden 33 renners/rensters klaar voor vertrek. Aangekleed met “veel laagjes” want de gevoelstemperatuur die voorspeld werd was zelfs één graad  onder nul. Omdat we besloten hadden als één groep naar Zwijndrecht te rijden, was er een groot peloton. Meer dan 30 leden, dat doen we nooit vanwege veiligheid en krachtverschillen. Op de vroege zondagmorgen met kou hebben we vrij baan richting Moerdijkbrug en door de Dordtse Biesbos.
Omdat er nog wat nattigheid viel en de weg plakkerig konden lekke banden niet uitblijven. De Trim-groep die gespaard bleef van pech, kon op eigen tempo alvast doorrijden. Een tweede lekke band van een lid van de Sport-groep zorgde dat die samen even achterbleven en een inhaalactie moesten maken. Alsof het van te voren zo gepland was: iedereen kwam gelijk aan bij de wielerbaan.
Aldaar nog een verkenningsrondje en toen kon het startschot gegeven worden.
De spelregel; we rijden drie rondjes en wie per groep eerst over de streep komt, is de winnaar. Hoewel het maar een spelletje is, werd er serieus werk van gemaakt en waren slimmigheidjes doorslaggevend. Bij de Trim is het Gerard Koops die aan weet te sluiten bij de Tour-groep die voorbijkomt en daarmee  de anderen geen kans meer geeft. Bij de Tour springen Wim ten Haaf, John Haanskorf en Ad van Wesel al in de eerste meters weg en worden niet meer ingehaald. Op het eind van de drie rondjes weet Wim John te overtuigen dat er nog een rondje moet… en wint vervolgens de sprint. In het Sport-peloton waren alle ogen gericht op favoriet Thijs Hillen. Maar zoals vaker “eten anderen het bordje van Thijs leeg” en uiteindelijk kan Thijs het toch niet winnen, Jan Willem Slob gaat er met de winst vandoor.
In het clubhuis worden de winnaars uitgebreid gehuldigd en bejubeld. Even opwarmen met koffie en een appelpunt is ook wel lekker op deze morgen. Vanaf het clubhuis gaan de verschillende pelotons weer op weg voor het vervolg. Of de kortste weg terug óf nog even over Gorinchem om toch even boven de tachtig kilometer uit te komen.
Het Tour-peloton wordt zowat gehalveerd omdat een aantal renners op tijd thuis moeten zijn. Maar aangevuld met TT en ook Gerben van de Sport hebben we toch nog een mooi groepje van 12.
We rijden de spoorbrug over om naast de A15 uit te komen richting het oosten. Van de noordoosten wind hebben we niet zo’n last door de geluidschermen die ook prima windschermen zijn.
Dat kan natuurlijk niet goed blijven gaan… buiten Sliedrecht is de wind er weer.
We gaan door Hardinxveld want ik mis de afslag die er een beetje omheen gaat. Helaas geen goede keuze want daar ligt ergens een scherp steentje dat Boukje weet te vinden met haar achterwiel. Tweede lekke band voor haar deze dag. Maar we staan op een redelijk beschutte plek en dan is een band wisselen geen probleem. Niet veel later rijden we via het fietspad onder aan de dijk, ook lekker vanwege de wind, naar de Gorinchemse brug. Dat is nog wel even een taaie klim voor sommigen, maar daarna is het vooral wind (schuin) van achter en waaien we naar huis. We zien de Sport ook over de brug komen, maar die gaan nog door de Werkendamse polder. Wij gaan de kortste weg naar huis.
Bij de Hankse brug twijfel ik nog even om weer om te rijden. Want van John wist ik dat ook dit weekend weer de ruiten van de bushalte op klopvastheid getest zijn,… en ook de nieuwe waren niet jeugdbestending. Maar we zien dat de Sport met John er wel langs durft te rijden. En gelukkig heeft iemand de scherven al van het fietspad geveegd dus komen we met hele banden tot op de May. Morgenochtend weer maar eens in de garage kijken of dat ook echt zo is.
Ik heb mijn lesje wel geleerd.

Ad van Wesel

Op de foto

Je moet toch wat op een vroege zondagochtend. Op tijd het bed uit, wassen, aankleden een bordje pap wegwerken etc. Daarna het fietsje pakken en op naar de May om hier als eerste aan te komen. Lekker rustig hier. Speciaal mijn haren deze dag goed in de scheiding gelegd want we moesten naar ’t Fer voor een fotoshoot. Dat had onze sponsor van Seeters nog tegoed van ons en velen die konden dachten daar hetzelfde over. Langzaam begon iedereen binnen te druppelen zodat we rond de klok van half negen onderweg gingen. Op naar ’t Fer.

Omdat Sjonnie onderweg glas had aangetroffen werd er besloten om via een omweg te gaan. Alleen de omweg werd al een rit op zich. De gashendel werd al flink opengedraaid en de kilometers zoefden weg onder onze bandjes. Alleen dit was al een tochtje op zich deze ochtend. Pftttttttt. Na een flinke omzwerming eindelijk bij van Seeters aangekomen, waar ze al op ons stonden te wachten. Opstellen voor het bedrijfspand met het logo van Seeters op de achtergrond werden de kiekjes gemaakt. Daarna gingen de groepen ieder hun tocht rijden.

Wij als trimploeg gingen richting Werkendam, niet nadat Annemieke nog een sanitaire stop had gedaan. Met een sterke Jaques en Gerard K reden we over de Keizersveerse brug richting Dussen. Ook vandaag stond er bij vlagen weer een stevig windje net als voorgaande dagen. Maar beide heren trapten door de margarine alsof het niks was. Ook Annemieke was van voren niet weg te slaan. Op een gegeven moment hebben we het fietspad opgepakt wat in het verlengde van de A27 ligt om daarna via Sleeuwijk naar Werkendam te rijden.

Vandaag waren er best veel mensen aan het fietsen, zeker gezien de vooruitzichten van deze week. Terwijl ik dit stukje zit te tikken hoor ik gerommel in de verte en valt het water hier met bakken uit de hemel. Intussen in Werkendam aangekomen om bij uitspanning de Waterman de dijk langs het Steurgat te volgen. Altijd een genot om hier te fietsen in dit prachtige stukje Nederland. Op een gegeven moment een hoop rumoer in de groep. Ik en Jaques zaten hier op kop, maar door de wind waait het geluid weg. Nadat Johan ons had verwittigd dat het met Peter Korse niet goed ging zijn wij onmiddelijk gestopt. Peter kreeg bijna geen lucht meer en dat heeft alles te maken met Long Covid waar hij al een tijd het slachtoffer van is, en regelmatig opspeelt. Na verloop van tijd ebt dit gelukkig ook weg.

Gelijktijdig stond ook de achterband van Johan plat. Dat gaf Peter de tijd om langzaam weer op zijn normale ademhaling te komen, en Johan kon mooi intussen een ander binnenbandje leggen. Na een minuutje of twintig zaten wij weer op de fiets en ging het met Peter gelukkig een stuk beter, maar het blijft altijd schrikken.
De Kurenpolder kwam weer in zicht. Op naar de Hank, de brug over, naar den Berg waar we afscheid namen van Gerard K, om vervolgens deze rit in de May te mogen besluiten. Voor Peter en John een spoedig herstel toegewenst en voor de rest bedankt voor de gezelligheid.

Met vr gr Geraldinho.

Toer noordwaarts Noordwaards

Deze ochtend hebben we eerst een inhaalactie te doen: op de foto bij de derde sponsor die we bij de ontbijttocht gemist hadden omdat Roy Delhij toen op reis was. Dan kun je het met Marino doen, maar die is zo goed als met pensioen, dus wilden we de volgende generatie PS van Seeters op de foto. Deze ochtend paste het in de agenda’s en het weer was ook goed. Ik had de kortste weg er heen in gedachte, zo’n 10 kilometer. Maar aangekomen bij het oude Raadhuis komt John vertellen dat zijn jonge plaatsgenoten weer eens de ruiten uit het bushokje langs het fietspad geslagen hebben en dat we dus beter iets anders kunnen rijden. Onze kinderen stopten met “ hamertje tik” toen ze een jaar of acht waren (voor zover ik weet), maar in ‘t Veer blijft dat tot late leeftijd een hobby. John mag dus op kop en rijdt met ons een veilige route om het glas…. Een hele veilige route, want hij rijdt helemaal langs de andere kant om dun Berg en ‘t Veer heen. Hij heeft al drie lekke banden gehad dit jaar vertelde hij, maar dit is wel heel erg op safe gaan hoor John. Het resultaat is dat we niet op de geplande 8:50 uur aan het Sterrekroos zijn maar na negenen. En met 15 km op de teller. “Extra kilometers“, zegt John.
Ter plekke staan Roy en fotografe Marjolein van den Ham al klaar. Ze hebben zo te merken het plaatje al in hun hoofd. Er staat zelfs een steigertje klaar, dat heb je als glas- en schildersbedrijf natuurlijk op voorraad. Ik wist al van Marino dat ze het pand pas een grote opknapbeurt gekregen heeft. Een stukje hoger gemaakt en netjes geschilderd. Het kleurt opvallend mooi met onze shirtjes, we kunnen zien op de foto, dat dit goed gelukt is.

Vanaf hier gaan vier WTC-pelotons ieder huns weegs. De tour is wat kleiner deze week. Met 7 beginnen we aan rondje in noordwaartse richting naar Noordwaard. Via de route van trainingsritje Werkendam rijden we die plaats voor de eerste keer binnen, dan over de ophaalbrug de polder in. We kunnen weer onderlangs. Hier stond het een tijd terug helemaal onder water en dat was de bedoeling van het plan “ruimte voor de rivier”.
Ik weet dat dit het laatste stuk echt wind tegen is, we naderen het keerpunt. Vandaar gaat het gemakkelijker maar natuurlijk wordt de snelheid omhoog gegooid. Iedereen kan het goed aan blijkbaar want er wordt goed samengewerkt. Zo komen we voor de tweede keer in Werkendam. De ophaalbrug is open, dus even wat rust. De ene na de andere fietsclub sluit aan voor de slagboom. Het is druk op deze route vandaag. De meeste groepen volgen het fietspad bovenop de dijk. Ik vind dat te smal, zeker als je wat gewone fietsen daar kunt treffen. Wij rijden over het industrieterrein en dan over de polderwegen naar de Hank. Op mijn teller zie ik dat we de 85 kilometer die ik aangekondigd heb, gaan overschrijden… ligt aan John en de “ hamertje tik hooligans”. Ik reken er maar niet op dat het glas al opgeruimd is en dus rijden we weer om. Zo koersen we af op de honderd kilometer grens. Sommigen willen niet het risico lopen om op 99 km. uit te komen en er slaan er verschillenden af met Leo om hem nog even naar Den Hout te brengen en zeker te zijn dat de magische 100 grens bereikt wordt.
Nergens voor nodig… Anneke en ik rijden nog even over Stuivezand en dan zijn we er ook.
Lekker getraind weer, al ging het op het laatst wat zwaar… achteraf geen wonder, mijn band loopt blijkbaar langzaam leeg, er zit minder dan 4 bar in als ik het bij thuiskomst check.
Zouden die glassplinters dan toch echt zo ver weg springen als John denkt??

Ad van Wesel

TT nummer 2

Wel of geen TT deze week?! Op de TT-app is het half-half. Uiteindelijk wordt de rit geschrapt wegens te weinig animo en mogelijk wordt de geplande rit ook te lang nu we ook foto’s gaan maken bij PS van Seeters. Na de fotoshoot is er toch een groepje van 8 WTC’ers die op TT-tempo hun rondje willen rijden.

Met Kevin en Flip voorop vertrekken we vanuit Raamsdonksveer voor een rit van ±70km richting Werkendam. Achter hen rijden Bert, Kees, Sandra, Marino en de laatste rij vormen Peter Kuijpers en ondergetekende. Zo ergens achteraan ons pelotonnetje is het goed vol te houden.
Ter hoogte van Peerenboom – Sandra heeft inmiddels Flip afgelost aan de kop – klinkt het “…Tegen!!.
Vier (oudere) mensen; boomers zou je kunnen zeggen, lopen links van de weg. We rijden er ruim omheen, maar toch kan opa het niet laten om zijn vuist vol uit te strekken alsof ie wil zeggen “…aan de kant!”. Het scheelt een haar of Marino was vol geraakt al denk ik niet dat hij het zelf gezien heeft; …gelukkig maar.

Vlak voor Dussen gaan we linksaf en rijden richting het noorden naar Uppel. Nog steeds is het Kevin op kop die geregeld eens omkijkt om te zien of iedereen nog mee is. Kees rijdt nu een tijdje naast hem. We rammelen dwars door Sleeuwijk waar het fietspad enig onderhoud behoeft. Even later beuken we de dijk op en hebben de wind vol op kop richting Werkendam. Het tempo zakt ietsje in zodat iedereen bij kan blijven. Na Werkendam staan we even stil. Sandra kan niet verder rijden. Kevin en Marino blijven bij haar en als Sandra is opgehaald rijden ze met z’n tweeën verder.
Inmiddels zijn we met z’n vijven een iets alternatieve route aan het rijden. Ik ben hier nog nooit geweest, maar Kees verzekert me dat het de moeite waard is. Het is inderdaad mooi fietsen, zeker als we over het bruggetje de Bakkerskil kruisen.
Niet veel later weer bekend terrein als de skyline van Hank zich aandient. Stiekem zit ik er al redelijk doorheen, maar ik kan me lekker verschuilen achter de 4 andere kleppers. Na Keizersveer rijden we ook weer door de polder terug. Bert neemt hier afscheid van de groep en met z’n vieren rijden we ’t Veer binnen. Als we Geertruidenberg binnenrijden, zwaaien we Peter Kuijpers uit. In het wiel van Kees en Flip slechten we de brug over de Amertak. Van hieruit is het uitdrijven naar huis. Als Kees en Flip rechtsaf slaan richting de May, rijd ik rechtdoor en even later staat mijn fiets weer in de parkeergarage. Het was een pittig ritje, maar eigenlijk ook wel lekker om de boel weer eens wat te prikkelen. …Wordt zeker vervolgd.

Rene

Op de tast!

Zondag 14 april was het zover, een ronde Poederoijen waar de ritmeester mij bestempeld had als leider. Vooraf werd op de groepsapp de vraag gesteld, “kan iemand mij de route doorgeven, dan zet ik hem in mijn Garmin”.
Al snel werd het antwoord gegeven, dat deze ronde in je Garmin niet nodig is, deze ronde rijden we op gevoel, op de tast zullen we maar zeggen.
Na een foto shoot bij Roy (van Seeters), kon de koers beginnen.

Ondanks de vele afmeldingen in de sportgroep, bleef er toch een kleine groep sterke kleppers over (Jan Willem, John, Gerben, Erik en ondergetekende).
John had er zin in, vanaf de start was het gelijk vol gas. Ik weet niet of het de frustratie was van zijn KOL klassement, of de mankementen aan zijn nieuwe Canyon, maar hij had er zin in.

Ik ging naast hem fietsen en vroeg of hij kwaad was, “ja, op jou”, reageerde hij, maar voegde daar aan toe “dat het niet persoonlijk was”, hahaha. Dit even om het niveau binnen de sport groep aan te geven.

Als een geoliede machine, kon iedereen de route dromen. Dat was voor mij als leider wel verrekte handig.
Met een hoog gemiddelde reden we richting Heusden, voor ons reden 3 renners die voor ons als een rode lap werkte. Net voor we ze konden pakken, sloegen ze rechtsaf. Ze roken ons waarschijnlijk aankomen…

Natuurlijk wisten we donders goed, dat de wind op de terugweg onze grootste vijand kon worden. Toch werd er als een team gewerkt, iedereen sleurde aan zijn kopbeurten. Gerben had een nieuwe Cannondale aangeschaft en reed gelijk veel en veel sterker. JW is in de voorbereiding voor “the Ride”, hij gaat met de week sterker rijden.
Erik is de mentor van de groep, op het moment dat we denken dat hij gaat breken, komt hij weer met grote slagen terug bij de groep en klampt hij zich vast, geweldig.
Ja, en John……..tja.

Nee, zonder gekheid, John is van grote waarde binnen onze club. Zijn liefde voor fietsen, zijn stomme humor, dat hebben we binnen dit team keihard nodig.
Natuurlijk werd er onderweg gesproken over waar we koffie en appeltaart zouden pakken, een vast ritueel voor de sport. Fort Lunet was dit keer aan de beurt.
Tijdens de koffie kwamen we erachter dat we een hoog gemiddelde hadden gereden, zo’n hoog gemiddelde hadden we met de sport nog niet eerder gemaakt, vertelde Erik.

Met enige trots propte we de koffie en appeltaart naar binnen, en stapte weer terug op de fiets richting Made. This was a nice ride!

Twan

TT 2024, de kick off

Na intensief whatsapp contact binnen de WTC gelederen was al snel duidelijk dat de TT zondag 7 april zou gaan starten. Met welke samenstelling of welke route gereden zou worden dat zou nog blijken.

’s Avonds toch maar een biertje gedronken om de spanning weg te nemen was het dan zover, flauw zonnetje scheen en de temperatuur was al prima te noemen. Alleen die wind…. daar later meer over.
Aangekomen op het raadhuisplein was het nog even spannend wie er mee zouden gaan vandaag, voorstel van de voorzitter “blijf gewoon als laatste wachten, en wie er dan nog over zijn dat wordt dan de TT”. En zo geschiede…..
Cees, Rachel, Kevin, Erik en ikzelf bleven over en de TT was gevormd, Kevin had zich aangeboden om de TT mee op te starten en stond hoopvol klaar voor een mooi rondje klein Zundert. Zijn getrainde oor spotte al snel een sissend geluid, wat denkte… platte tuup van de wegkapitein.
Rij maar zei ik nog, maar nee… daar kwam ik niet mee weg, ze stonden erop om mee naar huis te rijden en mij nou eens van goed materiaal te voorzien. Na flink worstelen door Erik en de hulp in nieuw materieel van Kevin konden we eindelijk vertrekken.

En daar gingen we dan, de paden op… de lanen in. We besloten al snel dat gezien de tijd we toch gewoon het rondje van ongeveer 70 km zouden fietsen om alsnog op tijd thuis te kunnen zijn.
Richting Oosterhout bleek al wel dat er een flinke woei stond en werd (per ongeluk) toch gekozen om dan maar richting t Zand te gaan om zo veel mogelijk beschutting tegen die flinke wind te kunnen vinden.
De oersterke Kevin bleef in een mooie tred zijn omwentelingen maken terwijl de rest van het peleton om de beurt naast hem plaats nam.

Nadat we Dorst waren gepasseerd bleek Kevin zijn gehoor wel echt opmerkelijk goed te noemen, toen hij erachter kwam dat mijn rem bleek aan te lopen. Pitstopje na het vliegveld loste dit euvel ook weer op en konden we weer door.

Omdat Cees zaterdag de slingerdreef ook al had gefietst wist deze te vertellen dat er nog een flink nat stuk zou zijn, omrijden was zijn advies dan ook. Na ’t Zand werd er een stukje verder gefietst en reden we om de natte bende heen. Zachtjes aan leek de wind in de rug te keren en konden we koers richting made zetten. Er was weer tijd om wat bij te kletsen, Rachel kon haar gelletje oppeuzelen en Erik kon eindelijk zijn nieuwe velo eens aan de tand voelen.

Den hout in zicht, dat is zoiets als bijna thuis… De eerste TT tocht, dat was toch een goede reden om er “eentje te doen” zei Kevin, dit moeten we wel een beetje vieren.
Na het wegtrappen van de laatste kilometers naar Made op aan zijn we dan ook neergestreken op t zonnige terras van t Trefpunt om er een lentebokje op te drinken,

Proost!!

Tim