Een helder nachtje en dat betekent een fris begin van de dag. Met het Geweld uit Geertruidenberg een beetje verlaat. De telefoon moet tegenwoordig wel mee.

Een mooi groepje met Matadoren uit Made, Wrekers uit Wagenberg en Kanjers uit Den Hout (probeer daar maar eens een hyperbolische alliteratie van te maken). Er hoefde geen splitsing gemaakt te worden.

Een flauw zonnetje begeleidde ons door de gebruikelijke polder via Lage Zwaluwe naar de Moerdijkbrug. Lang geleden dat ik boven de rivieren verkeerde, waarbij ik het Hollandsch Diep als grens trek natuurlijk.

Opvallend was het gebrek aan wind. En in dit geval moest dat aan den lijve worden ondervonden omdat de windmolens op dit soort dagen sowieso stil staan. Maar het was zo. Meer dan 1 Bft uit het noordwesten was het niet. Het bracht langs Dortsche Kil naar het enige obstakel waar de wind geen rol speelt. De Kiltunnel. Wat gaat dat lekker omlaag daar. En wat is het laatste stukje omhoog lang en steil. Mijn hartslag sloeg de maat van “Vandaag is Rood!”, en het duurde even voordat iedereen was bijgekomen.

In de Hoekse Waard aangekomen, is het een mooi polderlandschap, en eenmaal van de rijksweg af is het een prachtig fietstochten over slingerde dijken, rechte dijken en alles daartussen wat betreft dijken.

De natuur, laten we dit zo maar noemen, bloeit op, met Herik, Hondsdraf en Paarse Dovenetel. En nog veel meer. Ik werd daar twee dagen geleden al door Ad op gewezen, maar ik heb een geheugen als een zeef.

Waar ik een jaar of 12 geleden ook al stuk ging, maar de andere kant op, was bij Hellegatsplein (waar komen toch die namen met de Hel vandaan, zo slecht is het daar toch ook weer niet?).

De eerste klim gaat nog wel, de tweede doet de knieën breken. Langzaam lopen daar de benen vol.

Over de dijken terug, onder de rivieren, is niet minder mooi. En als ik het bordje Zwingelspaan zie, dan is mijn dag helemaal goed. Wat een schitterende naam.

Er werd lekker doorgefietst. Maar er was gelukkig ook tijd om wat kennis te maken met ons nieuwe lid Wim Peggeman.

Altijd leuk om te horen wat mensen doen, wat ze beweegt, en natuurlijk, waarom ze fietsen.

Na ongeveer 97 km was ook de laatste kaap gerond in de polders richting Made en was het een mooi fietstochtje. Met mooi zonnetje, geen wind. Wel een plaspauze, maar geen lekke banden.

Zoals ze in Noorden zeggen: “Het kon minder!”.

Gerard K.

Het is vandaag “Stille Zaterdag” maar aan de start van onze WTC tochten hoor ik een vrolijk geklets. De opkomst is wel wat minder dan afgelopen weken. Mensen zijn waarschijnlijk eieren aan het verven, of thuis nog aan het bijkomen van het prijskaartje van die dingen. Want waar we het allemaal hebben over de hoge dieselprijs, zijn eitjes van € 0,39 per stuk helemaal duur geworden. Goed voor onze klanten, zal ik dan maar denken. Hopelijk is het goede weer dat er aan komt naast lekker voor wielrenners ook het einde aan de vogelgriep zodat de eieren die wij eten om te herstellen na een lange tocht, ook weer op normaal niveau.
Maar terug naar de start.
Ik tel een mannetje of 14 dus geen noodzaak om te splitsen deze keer. En Marc de Peijper wil vandaag de Sport uitproberen, dus gaan wij met 13 op pad. Via Blauwe Sluis rijden we richting Moerdijk en dan willen we over het industrieterrein. Maar ik zie van een afstandje al dat de brug net voor het industrieterrein dicht is. Wat normaal beter nieuws is dan dat hij open is… maar nu is de weg dicht. Even denk ik nog dat we over het fietspad er wel langs komen maar op het fietspad staat een grote zak om fietsers tegen te houden. Nee, niet zo’n gewaardeerde verkeersregelaar, maar echt een big bag met zand of zo er in.
Dan gaan we dus even linksaf richting A17 en over de Rode Vaart brug daar en de parallelweg naar het punt waar we weer op de route kunnen komen.
Op het fietspad merk ik dat de wind toch wat eerder aan het aantrekken is dan ik op de app gezien had. Daar zou het pas om tien uur van windkracht 2 naar 3 gaan, maar we krijgen nu al een pittige wind van voren. Hmm, dan is het nog lang naar het meest westelijke punt van onze tocht: De Boompjesdijk vlak bij het Volkerak.
We hebben wel mooie wegen waar de wind steeds een beetje uit dezelfde richting blijft komen, dus kunnen we ronddraaien en daar doet ook nagenoeg iedereen aan mee, wat de “wind op kop tijd” per persoon behoorlijk verkort. Helemaal vlekkeloos en rustig gaat het nog niet maar wel beter dan een paar weken terug.
Na de Boompjesdijk moeten we even op adem komen en ik zie krentenbollen, repen en andere caloriebommen naar binnen geschoven worden voor deel 2. Met wind in de rug wordt het namelijk niet persé makkelijker, want dan willen we natuurlijk onze snelheid wat opkrikken. Binnen de kortste keren zijn we in Stampersgat. Via Oudenbosch rijden we naar de bekende Lammegatsebrug. Traditioneel een stuk waar we bij westenwind even boven de veertig rijden. Dus doen we dat nu ook maar niet zo gek dat de groep uit elkaar valt. We pakken het industrieterreintje in Zevenbergen om via het fietsbruggetje op het fietspad richting de May te rijden.
Het valt mij op dat Leo die op kop rijdt nu, even af lijkt te remmen. Hij ziet een bestelauto van Albert Heijn en denkt dat Twan besloten heeft nog wat repen aan ons te komen uitreiken. Maar dat is ijdele hoop, de deuren blijven dicht en hij zal het toch met de zelf meegebrachte spullen moeten doen.

Op het viaduct over de HSL worden de benen nog een keer getest. Nu lijken bij sommigen toch de benen niet meer optimaal te zijn en moeten we echt hergroeperen. Het laatste stuk doen we niet meer te gek en zo komen we na een lekker tochtje bij al wat aangenamer (warmer) weer thuis. Als het goed is zet de temperatuurverbetering nu door en gaan we op voor mooi fietsweer op tweede paasdag.

Ad van Wesel

We hebben weer een zonnige maar koude start deze zondag. Alle beschikbare kleding met VEMA, AH en PS van Seeters wordt aangetrokken. En winterhandschoenen en overschoenen. Maar de kou heeft de Tourrenners niet afgeschrokken, veel liefhebbers staan aan de start. Er zijn ook een paar Sportrenners die deze zondag geen zin, tijd, conditie hebben voor de 120 kilometer Philipsdam, en met de Tour mee willen. Totaal 25 renners dus we gaan weer splitsen. Ik pak de ene helft mee en Gerard laadt snel even de route in zijn Garmin en pakt de andere helft. We rijden niet zoals afgelopen keren met de ene helft linksom en andere helft rechtsom; gewoon dezelfde route maar starten met een paar minuten verschil en zien wel of we elkaar nog zien.
Nou, dat duurt niet zo lang. Na een kilometer of 4-5 krijgen we te maken met een lekke band van Joan. En nog voor het wiel er uit is, komt Gerard met zijn pelotonnetje al voorbij.
Gelukkig hebben we snel de dader gevonden van het lek.. een flink, maar heel scherp stukje, vuursteen. Ook nog een ander steentje dat net een beetje ingereden is, wordt preventief verwijderd. Wij hebben best een snelle pitstop, maar de andere groep is dan ver uit zicht.
We rijden langs Den Elsakker en dan de variant door de Verloren hoek bij Ettten-Leur. Helaas merkt Joan weer dat zijn band leegloopt. Hoe kan dat nu? We weten het nog steeds niet want we kunnen geen steentje of iets vinden. Flip wil het zeker weten en draait de band buitenstebinnen om nog eens goed te kijken, maar niks. Misschien is het het randje van het velggaatje zegt Joan. Dat heeft hij meer gehad en heeft daarvoor een preventieve behandeling gevonden. Een stukje binnenband met een gaatje gaat over de ventiel om extra te beveiligen rond het vellinggat… ik heb het nooit gezien of gehoord, maar kwaad zal het niet kunnen.
Later thuis zie ik dat daar zelfs speciale dingen voor te koop zijn.

Maar het kan dus ook met binnenband of met stukje ductape. Ik denk dan wel dat het gat dan veel te groot moet zijn om dit euvel met deze oplossing op te lossen en dat is bij Joan niet… maar hierna rijdt hij niet meer lek. Dus….
We rijden via Liesbos en dan binnendoor langs Rijsbergen naar Zunderts grondgebied. Daar ontwaren we de andere helft van de Tour, ook met een lekke band en nu zijn wij weer de eerste groep.
Op een gegeven moment komt na het links afslaan Erik naast mij rijden met de vraag of hij geacht wordt hier op kop te rijden? Na mijn vragende blik zegt hij “Dit is de van der Hoeven straat”. O ja, dat is waar ook. Maar het is Professor van der Hoeven dus ik heb een vermoeden dat Erik dat niet is. En, nee, dat is volgens hem zijn broer. Dus hij hoeft niet persé op kop, maar het is wel strak wind tegen dus het zou wel lekker zijn. Maar Erik is al weer naar achteren. Jammer.
We rijden rond Schijf richting Roosendaal om uiteindelijk op Krampenloop en Langedijk uit te komen. Mooie weg maar met veel bochten. Gelukkig het laatste stuk met tegenwind nog tot Zegge.
Na Zegge zie ik gele borden opduiken. De weg richting Oudenbosch is afgesloten. Ik zie uit de verte dat er een pijl naar links en één naar rechts staat. Die langs links weet ik geloof ik de weg. Dus ik roep “LINKS”. Als we afslaan, zie ik een bordje “fietsers afstappen”, mmm hadden we waarschijnlijk toch wel langs gekunnen op zondag. Maar de linksaf route gaat ook prima hoor. Als we weer op bekende weg langs het spoor komen, zien we de groep van Gerard weer voor ons rijden. Ik vermoed dat die wel de gok genomen hebben door de afgesloten weg. Wij zijn weer Tour groep 2. Vanaf nu rijden we 100-200 meter achter die groep en eigenlijk gaat dat prima. Mensen die niet op de voorjaarsvergadering waren, vragen waarom we ze niet even inhalen, maar die leg ik uit dat we afgesproken hebben dat we in dit geval gewoon deze afstand aanhouden. Dat is best een moeilijk concept blijkbaar. De fiets wil gewoon naar die groep voor je. Maar dat doen we niet. Alleen na de Lammegatse brug gaat groep 1 een beetje rustiger rijden en daarvan wordt mijn groep wat onrustiger. Dus besluit ik om af te wijken van de GPX en als alternatief over het fietspad naar Zwartenberg te rijden. Vandaar naar Langeweg en zo naar huis. Waarschijnlijk zijn we nu weer de voorste groep, want de anderen zien we nu niet meer. Met wind in de rug gaat het nu wel hard want we willen zorgen dat John Haanskorf toch nog op tijd thuis is ondanks twee stops voor lekke banden. Ik weet niet of dat gelukt is. Wij waren in ieder geval met 87 km op de teller rond kwart over twaalf op de May. Flip zat nog wat te klagen dat niemand op koffie met gebak trakteerde, maar hij kon zelf ook geen reden verzinnen blijkbaar om dat zelf te zoen. Dus dan maar thuis meteen aan de boterhammen en koffie.

Volgende week zijn we weer voor twaalven thuis, want dan vertrekken we 8:30 uur.

Ad

Een wat cryptische omschrijving, omdat er zich zoveel tourrijders meldden dat de groep in tweeen gesplitst moest worden zoals eerder werd afgesproken.

De laatste keer om 09:00 uur vertrek dit jaar omdat de zomertijd is aangebroken, vanaf volgende week begint het weer om 08:30 uur.

Het was een frisse start, bij aanvang niet met veel wind, maar wel een koude dus. Het is dat we met de fiets gingen, want met de auto zouden we hebben moeten krabben. Zo zie je maar, met de fiets is alles beter.

Een mooi rondje richting het zuiden, met een westelijk tintje. Ad had een mooie route gemaakt voor de Tour. Veel wegen die we kennen, maar anders aan elkaar geplakt. Hoewel dat ook mijn gebrek aan herinnering zou kunnen zijn.

Als jonge honden wilden “split 2” zo snel als mogelijk achter de meute van “split 1” aan.  Maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Richting Zevenbergen was het echter stuivertje wisselen waar de eerste groep al een lekke band kreeg. Met een vriendelijke groet vervolgden wij onze weg richting ZZW waar we langs de prachtige velden en bossages zoevden en waar al een onluikende lente was te onwaren.

Maar ook wij ontkwamen niet aan lekrijden. Bij de tweede lekke band stoof split 1 ons, uiteraard ook weer vriendelijk groetend, ons voorbij.
Waar ze daarna toch wel op een afstand voor ons reden die wij eigenlijk niet meer konden negeren. En langzaam maar zeker, en op het laast niet zo langzaam meer, kwamen we dichter.
De wijsheid overwon, we willen er natuurlijk geen echt wedstrijd van maken (wel hoor!), we hielden afstand, en lieten die oplopen.

De tocht zelf was prachtig, ik kan niet anders zeggen. Het mag natuurlijk nog wat warmer en groener worden, maar er was niets mis mee. We hebben echt een prachtig stukje West-Brabant doorkruist met, voor mij, het hoogtepunt, het bruggetje over de plek waar de Mark overgaat in de Dintel (zoek maar op).

De wind stak op. Gelukkig op de terugweg en meestens in de rug. Wat op het laatste stuk naar Made leidde tot hoge snelheden. Ik was zeer onder de indruk van Maurice die na een aanzienlijke hoeveelheid kopwerk er nog even een 50 km/h uithaalde.

Het was zo’n rit die gewoon lekker was, zonder veel bijzonderheden, buiten de rit zelf dan. Het seizoen lijkt nu echt los. Een fijne opkomst ook.

Tot volgende week!

Gerard Koops

Ook deze week weer een fraaie lentedag die al meteen start met een zonnetje. Op de jaarkalender staat een rondje Willemstad met Gerard. Maar Gerard heeft deze ochtend een taak bij de Houtse Linies dus heeft het leiderschap overgedragen aan Flip.
We vertrekken onder zijn leiding richting het westen. Dat gaat lekker en is bij de koude wind helemaal niet zo slecht. Het gaat op hoog tempo maar concluderen al vroeg dat het op de terugreis wel eens pittig kan gaan worden. Want ondanks dat de weerapp voorspelde dat het maar windkrachtje 2 is, zie ik de windmolens onderweg pittig werken. Heel goed bij deze energieprijzen, maar ons gaat dat energie kosten. Want bij koude wind heb je meer weerstand lijkt altijd. Klopt dat?  
“Ja — koude lucht geeft bij dezelfde windkracht méér weerstand dan warme lucht.Dat komt doordat koude lucht dichter is: er zitten meer luchtmoleculen per liter, waardoor je bij dezelfde snelheid en windkracht door “meer lucht” moet duwen. Dat verhoogt de aerodynamische weerstand merkbaar” (Bron: The Cyclist).

Net na Willemstad is het zover. Flip en ik hoeven de koptrekkers nu niet meer te vragen rustig aan te doen. De snelheid zakt vanzelf naar rond de dertig. We moeten nog even wachten op een sanitaire stop van Bert. Maar die blijft wel heel lang weg. Dus ik ga maar eens even terug. Ik zie dat hij zich weer helemaal aan het kleden is. Hij had een “Tom Dumoulintje”, hopelijk is de buikpijn voor de rest van de tocht weg.
We toeren via Heijningen en langs Fijnaart komen we uiteindelijk bij Standdaarbuiten weer op bekende wegen en hoor ik om me heen “oh, zijn we hier?”. Nu is het nog even doortrappen richting Lammegatsebrug en dan langs Langeweg. De snelheid blijft goed. Misschien helpt het dat Anneke en ik aangekondigd hebben dat we op koffie met gebak trakteren in Made. Daar heeft iedereen wel zin in na deze tocht. Want temperatuur en pittig trappen vraagt om aanvullen van de energie.

Bij het Trefpunt is het goed toeven in het zonnetje. We vieren dat Anneke en ik 40 jaar getrouwd zijn. En dat betekent ook 40 jaar samen fietsen. Want tot ons trouwen in Nispen in 1986, fietste Anneke nog niet echt omdat ze voetbalde en tafeltenniste. Na de verhuizing naar Helmond was dat over en ging ze met mij mee fietsen. Ook een mooi jubileum dus. Op bijgaande foto zie je ons in 1989 voor het eerst in de bergen. En niet de minste: hier aankomst op de Mont Ventoux. Vele jaren, bergen en veel wind tegen nog altijd met plezier op de fiets met onze fietsmaatjes. Dan is even vieren wel gepast 🙂

Ad van Wesel

Ook dit weekend is het weer goed fietsweer. Wel fris aan de start, onze thermometer geeft 4 ^OC aan, maar met alle kleding van de huidige WTC set aan, gaat het wel (=korte broek, lange broek, korte mouwen shirt, lange mouwen shirt en windstopper).
Het zonnetje er bij en niet te veel wind, dus ik heb er zin in. En ik ben niet de enige. Deze week 36 sportievelingen aan de start, en dat terwijl er geen brunch is naderhand.
Ik tel even en zie meer dan twintig mensen die waarschijnlijk met de Tour mee willen, dus dan gaan we voor de veiligheid van onszelf, maar ook van de andere weggebruikers, weer splitsen.
We laten de Sport en de Trim eerst vertrekken om wat duidelijkheid te krijgen en dan gaat de helft met Gerard mee voor iets van ’t Zand linksom en (iets meer dan) de helft met Flip en mij mee ook voor ’t Zand, maar dan rechtsom.
Op Den Hout zien we dat iemand van de Trim stil staat. Het is Marc, ik weet niet wat hij aan het doen is, maar zijn mede-Trimmers gaan er blijkbaar vanuit dat die wel terug komt. Dat doet hij ook, maar voor Marc mooi meegenomen dat wij net voorbij komen. Via bekende wegen komen we bij het stoplicht van het “Polen-hotel”. We staan allemaal stil maar niemand heeft op het knopje gedrukt. Corné die het dichtst bij het paaltje staat, zegt dat dat “in Wagenberg ook nooit hoeft”. Dat geloven we allemaal meteen, en bij de rotonde aldaar hoef je ook nooit lang te wachten.
Ik moet zeggen, het stoplicht springt ook zonder knopjedrukkerij op groen, dus de lussen in de weg hebben blijkbaar gezien dat er een Erpelrooier aankwam.
Het zonnetje trekt ondertussen wat aan, maar de wind ook. Bij ’t Zand is een paardenevenement dus even opletten met trailers en auto’s die daar moeten zijn en de vele modder op de weg. Ook auto’s moeten opletten maar doen dat niet altijd zo te zien aan de kop-staart botsing.
Wij rijden door naar Alphen en dan weer op bekende weg van dit rondje. We besluiten niet door de Slingerdreef te gaan maar er omheen “langs de kranen”. Nu krijgen we een beetje wind mee. Na toch een paar honderd meter Slingerdreef rijden we langs Bavel en Dorst weer huiswaarts. Om aan de 70 kilometer te komen, plakken we op het einde nog de Poolse dreef er aan. Niet zonder discussie want het Munnikenhof gaat dicht en “wanneer was dat ook weer?”; we gokken het er op en terecht, want de weg gaat morgen pas dicht, zeggen de borden. Dus volgende week moet je daar niet zijn.
We komen nu bij afslagen naar andere dorpen en dunt de groep hard uit. Er zijn er 2 uit Wagenberg, 3 uit den Hout en eentje uit Lage Zwaluwe. Dus dan nog maar 6 Mayse meese over. Maar daarvan maar 2 ras-echte… Flip en Johan van Helmond. De rest allochtonen….  Maar daar merk je bij het fietsen niks van.

Ad

Nadat we vorige week het seizoen geopend hadden met een goed verzorgde brunchrit rijden we vandaag de tweede rit van het seizoen. Gisteren niet met de racefiets gereden vanwege de buien die overtrokken. Wel met de gewone fiets en daar weer goed nat van geworden. Dus de buienradar gisteravond nog eens goed bekeken. Gelukkig hij voorspelde droog weer. Vanochtend toen ik opstond was het droog maar wel erg fris. Het gazon zag wit van de vorst, dus kleding advies handschoenen met lange vingers en natuurlijk een lange broek. Goed half negen stappen we op de fiets richting Leo, omdat we voldoende tijd hebben rijden via de Bromtol en de Meerpalen naar de May.
Als we bij het oude Raadhuis aankomen zijn de eerste fanatiekelingen al aanwezig. We vragen ons af of het net zo druk wordt als vorige week bij de start van het seizoen. Al rap wordt het duidelijk dat er weer een grote belangstelling is vandaag. Als de hoffotograaf weer verschillende plaatjes heeft geschoten en over zijn eigen schaduw is gestapt gaan eerst de sport voor een rondje Noordwaard en de trim voor een rondje Slingerdreef van start. Er blijft een grote groep van de tour over, om een rondje het Zand te rijden. Net als vorige week wordt er besloten om de groep in tweeën op te splitsen. Één groep rijdt rechtsom de andere linksom. Wij met mij als leider kiezen deze keer voor linksom. Wij vertrekken in de richting van de Nieuwstraat om via de van Gilsstraat naar het zwembad te rijden. Onder het bruggetje door gaan we rechtsaf door de Schimmer naar de Witteweg te rijden. Er was vorige week nogal wat commentaar op het Munnikenhof daarom wordt er nu gekozen om de Schimmelseweg naar Terheijden te nemen.
Als we juist door het tunneltje onder Wagenbergsebaan door zijn hoor ik LEK. Dit maal is Arion van Dongen het slachtoffer.

Een nieuwe kandidaat voor de cursus pech onderweg met de WTC-Made. Met behulp van Leo wordt de binnenband vervangen. Voor mij de kans om even te zien wie er allemaal in onze groep zitten. We zijn met tien t.w. Maurice van der Ven, Marc de Peijper, Erik Stasse, Leo Stasse, Erno Haanskorf, Kees van Dongen, Adrie Veregghen, Arion van Dongen, Wim ten Haaf en Marianne en Gerard van Oerle. De rit wordt vervolgd via de Poolse dreef naar de Blauwe brug, Salesdreef, Meerberg naar de Burgemeester Materlaan. Vervolgens rijden we via Dorst, Bavel naar de Huisdreef, Sint Annadreef, Royaaldreef de Slingerdreef. Bij de Gilzeweg gaan we richting Chaam om bij Heikant linksaf te slaan richting de Chaamseweg naar Alphen. We rijden niet door het Zand, omdat daar de weg afgesloten is i.v.m. een Eventing wedstrijd van de Trouwe Kameraden uit Chaam. We rijden door naar Alphen om van daaruit richting Gilze te rijden. Met o.a. Marc, Maurice, Kees en Wim hebben we sterke mannen die grote beurten aan kunnen en ook doen. Dan op de Heideweg richting de Vijfeikenweg gaat het mis. Bij het oprijden van de fietspad hoor ik plots het geluid van vallende renners.
Als ik om kijk zie ik Marianne en Adrie op de grond liggen. Marianne kan weer vrij snel recht komen en heeft zo op het eerste gezicht niet veel. Adrie daarin tegen klaagt over pijn in de nek. We laten hem liggen, maar bedekken hem met folie tegen de koude. Marc heeft ondertussen 112 gebeld. Erik belt zijn vriendin om de fiets op te komen halen. Ne enige tijd is er de ambulance. De verpleegster stelt voor om hem mee te nemen naar het ziekenhuis om daar een scan te doen naar de nekklachten. Bij beide is de helm beschadigd, wat eens en te meer het nut van die helmen aangeeft. Als Adrie met de ambulance is vertrokken wachten we op zijn vriendin die de fiets komt ophalen. Hierna wordt voorzichtig de rit voortgezet via de Vijfeikenweg en de Ketenbaan rijden naar huis. Een beetje ontdaan in en het ongewisse hoe het met Adrie is kom ik thuis. Gelukkig krijg ik al snel een appje van Erik die weet te melden dat de scan er goed uitzag. Later heb ik nog met Adrie zelf contact via de app waarbij hij aangeeft dat het inderdaad goed gaat met zijn hoofd. Mogelijk is er wel het e.e.a. beurs morgen. Hij wacht nog op een dokter die laatste stand van zaken met hem zal bespreken. Laten we hopen dat de schade meevalt en dat er geen langdurige blessures overblijven. Vanaf deze plek Beterschap Adrie.

Groeten, Gerard van Oerle.

De tweede zondag van maart stappen de leden van WTC Made weer op de racefiets voor de openingsrit van het weg-seizoen. 37 fietsers en fietsters reden in 4 groepen hun rondje en genoten daarna van een lekkere brunch als beloning.

Nu de dagen weer langer worden en de temperatuur al lekker oploopt, bergen de leden van WTC Made hun mountainbike en gravelfietsen weer op. De fiets met smalle bandjes op hoge druk gaat tot begin oktober het belangrijkste vervoermiddel worden. Omdat iedereen weet dat je juist in het begin van het seizoen meteen de kilometers moet maken, stonden zondag 8 maart om 9:00 uur maar liefst 37 coureurs aan de start. Dat is natuurlijk een te grote groep om veilig mee op pad te gaan. En dat is ook niet wat WTC Made doet. Er rijden in principe altijd drie pelotons. Zo is er voor ieder een afstand en snelheid te kiezen die bij je past. De “Trim-groep” reed dit keer een tocht van 49 kilometer en een snelheid die hen om 11:00 uur op de brunchafspraak bij ’t Trefpunt bracht.  De “Sport-groep” kon in dezelfde tijd 65 kilometer wegtrappen. De “Tour-groep” zit daar tussenin. Omdat er 20 mensen waren voor deze groep, werd voor de veiligheid de groep in tweeën gedeeld. Die tourden beiden 60 kilometer om weer op tijd bij het begin terug te zijn. Na een korte toespraak van de voorzitter kon het buffet geopend worden en de verloren calorieën door temperatuur en inspanning weer aangevuld worden.
De komende weken worden de afstanden langzaam opgebouwd in de verschillende groepen. Als we de rittenplanning bekijken, kunnen de Trim-rijders dit jaar aan de 2850 clubkilometers komen, de Tour-groep heeft er 3450 op de planning en de Sport-mannen (die groep heeft tot nu toe geen vrouwen) kunnen, als ze alles meefietsen, 4500 kilometers in clubverband fietsen. Dat is nog buiten de trainingsritten die op dinsdag en woensdagavond starten als de klok verzet is. Dus WTC Made is volop in beweging, en dat in het jaar dat ze vijftig jaar oud worden. Wil je ook met een groep (leren) fietsen dan kun je je aanmelden op onze website van WTC-Made. Er is voor ieder wat wils qua fietsen en gezelligheid.

Ad van Wesel

Tourgroep Slingerdreef rechtsom.

Vanaf oktober als het wegseizoen is afgelopen en Wim Rasenberg vol trots zijn rode trui in ontvangst heeft genomen, is er door een groep leden van de WTC op gravelbike of MTB door gefietst. En al was er op enkele momenten veel sneeuw, er was toch volop gelegenheid om te fietsen.  Maar ondanks alles begon het bij velen al te kriebelen om weer op de weg te starten. Dat werd afgelopen weken nog een beetje versterkt door het mooie voorjaarsweer. Tijdens de laatste vergadering van de WTC is er geopperd om niet met te grote groepen te rijden als dit niet nodig is. De verwachting bij de tourgroep voor deze openingsrit was groot, dus was er op voorhand bedacht om de tourgroep in tweeën te delen. Na een onrustige nacht, want ja we mochten dus weer. Toen ik vanochtend de hond had uitgelaten dacht ik dat de koude wel mee viel. Maar toen we om half negen richting Leo reden, voelde het toch frisser aan. Aangekomen bij het oude raadshuis waren de eerste renners al aanwezig en vrij snel stond bijna de gehele WTC op het plein. De hoffotograaf van de WTC, dun Bakker, stond al met zijn camera klaar om de gehele groep op de gevoelige plaat vast te leggen. Vervolgens nam de voorzitter het woord om dit bijzondere moment een officieel tintje te geven. Nadat de sport en de trim waren vertrokken, deelt de tour zich op in ongeveer twee gelijke groepen, de linksom groep vertrekt onder leiding van Ad van Wesel naar het zwembad.

Wij, de groep Slingerdreef rechtsom, vertrekken richting Den Hout. Het eerste stuk gaat heel rustig omdat we eerst enkele MTB-ers moeten inhalen. Vervolgens komt de trimgroep in beeld die een rondje Vliegveld rijden. We wachten met de inhaalactie tot er ruimte is op den Houtse Heuvel. Daarna gaat het gas er wat meer op en terwijl het lijkt dat de mist hardnekkiger wordt, rijden langs het huis van Leo waar Carolien er op dat moment ook op uit trekt.
In de Vraggelsebaan is het al redelijk druk met MTB-ers. Via de burgemeester Materlaan rijden we naar de A27 en vervolgens wordt richting de Vijfeikenweg gereden. Onze groep bestaat uit tien man te weten: Leo Stasse, Erik Stasse, Adrie Veregghen, Maurice van der Ven, Marc van Meire, Erno Haanskorf, Marc de Peijper, Wim Peggeman, Marianne van Oerle en Gerard van Oerle. Nadat we de oude Tilburgse weg zijn overgestoken, horen we van Leo dat zijn versnelling het niet goed doet. Ja, hoor ik zeggen, elektrisch schakelen is mooi maar het moet wel werken. Nadat met de telefoon e.e.a. is uitgelezen en de batterij is geplaatst, gaat het weer crescendo. Met M & M op kop gaat het verder richting den Brooy om niet veel later de Slingerdreef op te draaien. Hier komen we de ene groep fietsers na de andere tegen, zo ook onze andere helft die dus dezelfde route linksom rijdt.
Met onze groep en de inzet van iedereen gaat het nu richting Bavel en van Bavel via Dorst naar de Hoevestraat. We blijven goed doordraaien en nadat de politie met blauwe lichten ons gepasseerd is, komt de Blauwe brug al in zicht. Via de Poolsedreef rijden we richting de Witteweg en dan horen we ineens Erno roepen LEK. Hij heeft een steen vol geraakt die op de weg ligt. En nu komt het; Erno heeft zich niet al te goed voorbereid op de rit van vandaag. Ten eerste heeft hij nog metalen bandafnemers die de velgen aardig beschadigen. Dus maar de afnemers van Maurice gebruiken, alhoewel dit niet echt vlekkeloos en makkelijk gaat. Vervolgens wordt de nieuwe binnenband getoond. Ik zie direct dat dit er ééntje voor de gravel is dus ook het monteren heeft nog even wat voeten in aarde. Als we na deze lange stop weer vertrekken, voelen de knieën en beentjes stroef aan. Gelukkig is het een klein stukje naar het Trefpunt. Hier wacht ons een heerlijke lunch en kunnen we terug zien op een gezellige eerste rit van 2026.

Groeten, Gerard van Oerle.

De voorlaatste rit van het seizoen verliep in echte herfstomstandigheden.
En omdat veel mensen dit blijkbaar geen aantrekkelijke gedachte vonden, stonden er maar 10 WTC’ers bij het Oude Raadhuis. Drie van de Sport maar die hadden wel 2 gastrijders. De Trim,.. noemen we vandaag maar Wim. En 6 van de Tour, hoewel Gerard Koops dit jaar wellicht meer met de Trim mee geweest is dan met de Tour. Als we vertrekken, lijkt het er eerst op dat Wim een Trim groepje gevormd heeft met Gerard en Frans. Maar ze rijden 100 meter achter de 4 van de “Tour-groep” en dat is ook raar natuurlijk. Na den Hout wachten we even en gaan met een soort TT groep verder. We besluiten de Slingerdreef te gaan rijden, maar dan wel “andersom”, dan is het toch eens wat anders dan wat wellicht het meest gereden trainingsritje is.
Er staat een stevige wind met af en toe een windstoot, maar omdat we veel beschut rijden, valt het mee. Net als de regen, af en toe viel er een licht buitje maar niet dat je echt nat wordt. En zeker als je een “acesaver” onder je zadel hebt, dan heb je geen last van een nat achterste van opspattend water.
Als compensatie zagen we mooie luchten en een paar keer een regenboog om de boel op te fleuren. Sommige renners hebben hun winterfiets/pekelfiets al onder het laken uitgehaald omdat ze zuinig zijn op hun normale zondagse fiets. Zo niet Gerard Koops, die rijdt op een nieuwe Look die hij net een week te laat binnen gekregen heeft. Want de dag dat hij hem af mocht halen, maakte hij nog een val met de oude fiets waarbij het zadel afbrak. Nou is het natuurlijk zo dat als je op je nieuwe fiets je stuur niet goed vasthoudt, je ook valt. Dan is het wellicht zelfs maar beter dat het niet een splinternieuwe racer is.
De fietsen worden vandaag wel erg vies want op de fietspaden ligt veel “zooi”; blad, takjes en veel boomvruchten zoals (veel!) eikels en kastanjes. Daarom rijden we maar niet te hard door de bochten.
Ik zie trouwens dat Frans wel erg snel heeft moeten aankleden deze ochtend; de galgen van zijn lange broek hangen onder zijn shirt uit. Of is hij klaar voor een Tom Dumoulinnetje waarbij je snel moet zijn?
Corné rijdt vandaag het meest op kop. Daar word je het minst vies natuurlijk en je kunt alles goed zien liggen op de weg voor je. Maar niet dat kleine steentje dat je band lek prikt net voor Oosterhout. Net als ik zit te denken “Wim zal het vandaag zonder bananenstop moeten doen”, krijgt hij die toch want Corné zijn band moet vervangen worden. Omdat we elkaar helpen, met vooral de fietsen vasthouden, is het zo opgelost en kan Corné Wagenberg weer wel halen.
Het laatste stukje lijkt het wel of de wind nog iets aantrekt maar we rijden niet te kort bij elkaar zodat we niet tegen elkaar aan geblazen worden.
In Made aangekomen, moeten we concluderen dat we toch een lekker ritje gereden hebben en dat het weer, zoals zo vaak, goed meegevallen is. Alleen even wat nazorg om de fietsen schoon te maken, maar dat neem ik graag op de koop toe.

Onderweg vertelde Gerard Koops me dat hij ging proberen bij onze fietsmaat Fred langs te gaan in het ziekenhuis. Via Gerard even kort verslag daarvan; Fred heeft een groot onderhoud gehad, want er was ontdekt waarom hij steeds kortademig was… zijn hart kreeg niet genoeg bloed en uiteindelijk heeft hij twee omleidingen gekregen afgelopen week. Als het goed is, zal het daarmee opgelost zijn. Maar dat weten we pas over een paar maanden want Fred moet rustig revalideren. Succes daarmee Fred, hopelijk volgend jaar een jaar dat je motorvermogen er wel is. Beterschap dus!

En misschien zien we je toch volgende week aan de Snert bij de sluitingstocht van het wegseizoen. Want als je niet kunt of wilt fietsen die dag, kun je natuurlijk gewoon komen. Daarbij ook de prijsuitreiking van het Opkomstklassement. Nadere info volgt op de app voor het opgeven i.v.m. bestellen van de snert. Houd dit in de gaten en reageer even 😉

Ad