De tweede rit van het WTC seizoen begon onder een dik tapijt wolken en met een koude wind uit het noordoosten. Chris zou de wegkapitein voor vandaag zijn en zou ons leiden langs de Noordwaard.
Bij het oude gemeentehuis aangekomen begon Twan al te zuchten toen hij mij zag. Direct aansluitend kwam Flip naar me toe met de mededeling dat “we” besloten hadden om het niet te gek te maken. Kennelijk had Chris vermoeide benen en hij was ook niet van plan de wegkapitein te zijn. Hij gaf het stokje graag door aan iemand anders, zo gaf hij te kennen.

Nou lekker dan, kom ik op raceday vol sportieve motivatie naar het gemeentehuis en krijg ik dit te horen. Uiteraard sterkte dit alleen nog maar mijn gedachte om de rit hard te maken en aldus vertrokken we rond 09.00 uur richting Werkendam, waarbij Martien het voortouw nam met 7 man in zijn kielzog te weten; Flip, Johan, Curt, Twan, Gerben, Chris en ikzelf.

De wind stond de eerste 15 kilometer flink op kop en toen de snelheid voorbij Raamsdonksveer onder de 29km/h dreigde te raken, vond ik dat ik in moest grijpen om het tempo weer wat op te krikken. Kennelijk deed ik dit iets te voortvarend en kwam ik er al snel achter dat ik alleen reed. Na gewacht te hebben, sprak Martien mij vermanend aan en verzocht mij m’n Garmin maar weg te gooien zodat ik beter op de groep kon letten. Hoewel Martien gelijk had, besloot ik mijn Garmin toch maar niet weg te gooien en heb ik mij toegewijd om een tweede waaier te maken op trajecten waar het kon of nodig was.

Zo rond Uppel begonnen de eerste klachten te komen. Johan riep dat hij het zo geen 3 uur kon volhouden. Hierop lieten we Johan weten dat we hoogstens twee en een half uur onderweg waren en dat hij zich dus niet druk hoefde te maken. Kort hierna werd het wat makkelijker omdat we wind in de rug kregen. Met het grootste gemak reden we zo rond de 40k/h richting het westen. Voor Curt was dit echter niet voldoende en hij voerde de snelheid dan ook al snel op richting de 45km/h. Het ging lekker maar iedereen wist dat we de prijs van dit genot nog moesten gaan betalen. De wind zou ons niet genadig zijn, dus nu toch maar even snel wat eten voordat we gaan afzien.
Vanaf het Biesbosch-museum reden we recht de wind in en vanaf kop zag ik dat iedereen mij goed kon volgen. Het viel eigenlijk ook best wel mee met de wind en halverwege de Noordwaard probeerden we te draaien. Hier zagen we Johan voor het eerst op kop komen en juist toen stopte het draaien en bleef Johan in de wind. Wat een rotstreek……
Noordwaard uit reden we het industrieterrein van Jesus Saves in. Normaliter loodst John ons altijd door dit labyrint, maar omdat hij permanente hersenschade had opgelopen met bier drinken was hij deze rit afwezig. Nu waren we op onszelf aangewezen en prompt reden we verkeerd. Tja John, de sport kan gewoon niet zonder jou.
Kennelijk heeft Jezus (John’s secondant) ons toch gered en vonden we de uitgang. Via de Grote Waardweg reden we vervolgens richting Hank. De snelheid ging weer omhoog en de benen voelde goed. Twan en Johan hoorde ik echter niet veel meer en naarmate we verder op de Grote Waardweg reden, stroomde de spieren vol en werd er op karakter gefietst. Zo rond de Visserhang bereikte de inspanning het hoogtepunt. Met wat aanmoedigingen mijnerzijds nam Twan toch nog even de kop over, maar dit bleek toch iets te veel gevraagd. Het verstand wilde wel, maar de benen niet meer. Twan werd zelfs een beetje misselijk van deze inspanning, zo begreep ik later bij de koffie.
Terug naar de koers; door de kopbeurt van Twan was nu een gat ontstaan dat dicht gereden moest worden. Gerben nam dit op zich. Ook bij hem spoot het lactaat uit de oren, maar uiteindelijk reed hij het gat dicht, wat kort hierop tenietgedaan werd omdat anderen er reeds aflagen. Curt kwam vervolgens op kop en neutraliseerde de koers waarop iedereen weer een beetje kon herstellen.
Hoewel er weer lekker werd afgezien heb ik de hele Grote Waardweg weer genoten. Dat we samen met zulke snelheden al in maart kunnen rijden belooft wat voor de rest van het seizoen!
Op een normale sportsnelheid werd vervolgens richting Made gefietst, waarbij zoals gewoonlijk nog even de burg over de Amertak vol werd afgeraffeld.

Na arbeid volgende ontspanning en werd onder het genot van een appelpunt nog nagesproken over de tocht en over de tochten die komen gaan. Chris merkte hierbij op dat we dit jaar nog veel leuke en speciale tochten zouden mee maken. Een leuk vooruitzicht mannen!

Thais

Al een aantal maanden hadden we het nieuwe shirt met de (deels) nieuwe sponsoren in de kast hangen. Pas bij de openingsrit mochten we dit aan. Dit betekende dat het oude shirt ook in de eerste 2 maanden van 2024 nog op de Brabantse wegen te zien was.
Deze eerste twee maanden zijn van groot belang voor de conditie. Heb je deze twee maanden niet goed benut, dan voel je zeker tot en met april de gevolgen hiervan. Sommige mensen, zoals Johan hebben echter een natuurlijke aanleg voor fietsen en hebben hier geen last van. Hoeveel ze ook eten en drinken, ze kunnen altijd met de snelste mee.
De rest moet daarentegen gewoon werken voor hun conditie en de meeste renners van de sportploeg trainden dan ook zeker 2 keer in de week op de gravelfiets of mtb. Nou is trainen misschien een groot woord, want met een gravelfiets een beetje in de modder prullen kan je toch geen trainen noemen. Dit is meer een beetje plezier hebben op de fiets en zorgen dat de spiertjes niet helemaal naar z’n grootje gaan in de wintermaanden.
Nee hoor, trainen voor het wegseizoen doe je gewoon op de racefiets. Met deze gedachte heb ik dan ook al half januari de racefiets gepakt en ben ik niet al te veel in de modder komen te zitten. Voor degene die dit wel met tij en ontij deden kan ik alleen maar respect hebben. Zeker Gerben en John hebben heel wat ontberingen doorstaan met valpartijen in bramenstruiken en avonturen onder water.
Afgelopen dinsdagavond begon de openingsrit wel erg dichtbij te komen en werd er een mtb rit gereden. Omdat ik de jongens al lang niet gezien had, besloot ik op de afgesproken tijd met de racefiets naar de start te komen om even gedag te zeggen. Het bleek dat we alleen maar over de weg zouden rijden, dus kon ik mooi mee. Het bleek de eerste gelegenheid te zijn voor een goede krachtmeting voor de start van het seizoen. Niemand zei het, maar iedereen wist het…
Met 33+km/h werd het een heftig tochtje. Met onze dikke banden reden we als 6 zoemende bijen door het aarde donkere landschap rond Dongen. Rijdend in het slaglicht van Curt’s mega schijnwerper bedacht ik mij dat eigenlijk niemand er slecht voorstond. Iedereen reed erg sterk. Als dit een voorbode wordt voor het seizoen 2024, dan zouden we nog veel lol gaan beleven……

Zondag 3 maart 2024 was het zover. De eerste rit van het WTC in 2024 was een feit. Traditie getrouw is dit ook direct de uitgelezen kans om direct ongeveer de helft van je contributie terug te verdienen, ivm met de brunch die na de rit volgde.
Met een enorme groep wtc’ers vertrokken we eerst naar onze nieuwe sponsor; Albert Heijn Made waar directeur dhr. Van Meel ons al stond op te wachten met stroopwafels preluderend op een groepsfoto van de club in het nieuwe outfit.
Hierna werd olv Ad verder gereden naar VEMA Crane, waarbij we langs de Schietberg reden. Ad dacht waarschijnlijk dat hij nog op de mtb zat, want de gehele straat lag open waardoor we met 50 renners over het trottoir moesten. Hoewel Ad het op een slecht voorverkenning gooide, moet ik zeggen dat die weg nu al onderhand een half jaar openligt. Wanneer zouden ze dit nu eens een keer af hebben…?
Op weg naar VEMA Crane zag ik dat Twan helemaal achteraan fietste en trots neer keek op al zijn nieuwe kleine mini hamstertjes in blauwe tenue. Peter heeft hier een filmpje van rond gestuurd. Best een indrukwekkende groep zo, vind ik.

Na de fotoshoot bij VEMA Crane kon de rit echt beginnen. We hadden ondanks de afwezigheid van diverse vaste sporters toch een serieus grote groep sporters bestaande uit Twan, Thijs, Gerben, Chris, John, Johan, Kevin, Frans, Curt en Flip. Opvallend was dat Johan met z’n gravelbike (inclusief gigantische spatlap) meedeed… Maar goed, zoals reeds eerder gezegd; Johan kan gewoon op zijn talent rekenen.
Bij het oprijden van de Terheijdense brug schoten de woorden van John direct al door mijn hoofd. “Niet te snel beginnen Thais, want mannen zoals Frans zijn niet zo explosief en moeten eerst even goed warmrijden. Nou lezers, drie keer raden wie brug af direct vol op kop ging rijden… precies onze Patron himself.
De opgelegde restrictie van Sjon kon dus direct al overboord gegooid worden en na Terheijden kon ik dan ook lekker hard op kop rijden zonder morele dilemma’s. Oh oh, wat heb ik dat toch weer gemist. Iedereen nam ook lekker over en met een gangetje van rond de 35 vonden we onze weg richting Moerdijk. John was dit keer wegkapitein en had duidelijk veel werk gestoken in het uitzetten van de route. Het werd precies dezelfde route als de route die we samen een dag eerder hadden gereden. Prima dus, want we kwamen precies om 11.00 uur aan bij het Trefpunt. Wij wel…
Onderweg werd niet veel gepraat en bij Zevenbergen begon het hier en daar te kraken. Tot overmaat van ramp hadden we ook nog eens het enige verkeerslicht mee. “K**! Groen!” klonk het in het peloton.
Bij de Rode Vaart ging vervolgens weer iedereen in het rood en werd ik door Chris tot de orde geroepen. Het ging te hard voor de renners die nog maar 300km dit jaar hadden gefietst.
De weg werd hierna vervolgd richting Lage Zwaluwe waar we nog steeds een aardig tempo in de benen hadden. Hier en daar werd nog iemand wat aangeduwd, de duw was echt van diens aard dat het ook als seksueel grensoverschrijdend gedrag opgevat kan worden… ja ja ook binnen de WTC moeten we hier alert op zijn. Een mede renner aanduwen is trouwens op zich een collegiale daad, maar tja, als je energie over hebt om andere aan te duwen, dan rijdt je niet genoeg op kop. Zo kan je het natuurlijk ook zien…
Richting Made werd het gas weer even opengetrokken, waarna we via de Koekoeksweg Made inreden. Aldaar reden we op kakelvers asfalt waar Kevin maar niet over uitgesproken leek te raken.

Bij het Trefpunt werden we verwelkomd met een heerlijke brunch. De rit werd natuurlijk geëvalueerd waarbij Kevin en Johan opgelucht waren dat ze de boel goed konden bijhouden. Nog een beetje bij trainen en ook de langere ritten zullen voor jullie gesneden koek zijn.
Na de brunch werd nog gezellig afgesloten met een pintje. Een geslaagde afsluiting van een seizoensopening!

Thais

Vandaag stond de kermisrit op de agenda. Zoals reeds het hele seizoen op de kalender stond, betrof dit voor de sportgroep een rondje Hedel.
Bij het verzamelpunt waren dit keer erg veel WTC’er bij elkaar gekomen. Op zoek naar wat bekende gezichten, zag ik Anneke als eerst en dus ben ik lekker naast haar komen staan om even bij te kletsen. Dit duurde niet lang want de tour vertrok al rap en Anneke haastte zich dan ook naar het achterwiel van Ad. In de achterlatende stofwolk hoorde ik Le Patron zeggen dat we maar 4 sporters hadden, maar plots doemde daar nog 4 sporters uit de stofwolk op. We waren dus met 8 man. Ook Flip wilde mee met de voorwaarde dat het niet te gek ging. Deze belofte werd niet gedaan, immers de tour was al vertrokken en Flip had dus sowieso geen keus meer, dan met de sport mee te gaan.
Wie waren die 8 man dan? De volgende: Twan, Martien, Flip, Erik, Frans, John en Gerben.

Made uit gaf Martien aan dat we via Dongen richting Hedel zouden rijden. “ Oh ja, is goed” was mijn reactie en het eerste stuk nam ik de kop op me, niet goed wetende hoe ik nou eigenlijk precies in Dongen moest komen. Pas bij de Vijfeikenweg had ik een beetje beeld hoe we moesten rijden. Dat moet ik dus even onthouden voor de volgende keer.
Bij de Vijfeikenweg had praktisch iedereen al een keer op kop gereden en de Vierbunderweg bij Dongen was het de beurt aan Frans. We reden zo rond de 36km/h achter hem aan maar bij het viaduct over het Wilhelminakanaal zakte het tempo steeds verder. Mr. Pattex zat zo te zien heerlijk in Frans z’n wiel en maakte geen enkele aanstalten om over te nemen. De snelheid zakte vervolgens nog verder naar 29km/h en het gehele peloton zat knarsetandend te kijken hoe Pattex het bordje van onze 70+ topper tot op de laatste kruimel aan het leeg eten was. Twan kon het boven aan het viaduct uiteindelijk niet langere aanzien reikte de helpende hand door over te nemen. Frans was off the hook…..
John was zich denk ik van geen kwaad bewust. Toch even onthouden voor de volgende keer.

De weg werd voortgezet richting het oosten, langs de Coca-Cola, De Moer en door Loon op Zand waar de weg opengebroken was. Door wat handige stuurkunsten konden we over de stoep rijden en konden we onze weg vervolgen. We reden langs de Rustende Jager in de richting van Cromvoirt. Op de route gingen we dit keer over een fietspad, waar zo ongeveer de half mountainbiked Brabant ook op reed. Daarnaast begonnen de mensen die zich voortbewegen op een elektrische fiets ook aan het verkeer deel te nemen en dus was het handiger en veiliger geweest om op de rijbaan ernaast te gaan rijden. Dit deden we echter niet want als fietser probeer je in alle redelijkheid toch zo veel mogelijk op het fietspad te rijden. Daarnaast was het ook wel even tijd om te gaan eten. Ik heb bij wat renners een banaan of een gelletje voorbij zien komen. Een gelletje is altijd fijn om te eten, want het slikt zo lekker snel door. Al heb ik kunnen zien dat ook een hele banaan zo doorgeslikt is. Burp….

Bij Cromvoirt aangekomen is het nog maar een klein stukje richting Den Bosch. De wind stond daar gunstig dus konden we het laatste stukje naar Den Bosch lekker vlammen. Na Den Bosch gingen noordwaarts terug richting het westen. Als we daar zuidwaarts waren
gegaan dan zouden we uitkomen bij het natuurreservaat Kampina. Twee jaar geleden hebben we daar met oa Martien, John en Twan nog een prachtige graveltocht doorheen gemaakt. Ik hoop dat we dat dit winterseizoen ook weer eens gaan doen. Moeten we even onthouden.
Zoals ik al schreef reden we na Den Bosch noordwaarts naar Hedel en naar Ammerzoden. Gerben vertelde dat hij deze route nog nooit had gereden, terwijl dit toch wel een beetje een WTC klassieker is. Hoewel Gerben vandaag lekker aan het rijden was, vond ik hem toch een beetje de grijze muis in het peloton. Bij navraag bij Gerben bleek dat hij gisteren een heftig feestje had gehad. Laat naar bed, je weet wel…. Dat verklaart in ieder geval een hoop.

Waar Martien bij aanvang van de rit nog lekker in het treintje meereed, niet te gek deed, korte beurten reed en waarschijnlijk dacht “laat die Thais maar uitrazen.” Veranderde dit zo ongeveer op de helft van de rit. Martien liet zich steeds meer zien en vulde zo weer prima de energie aan die bij velen al was verloren.
Bij Wijk en Aalburg kwam het einde toch wel een beetje in zicht en werd er als groep lekker gedraaid. Voor mij wel zo fijn, want dit kost mij relatief weinig energie.
Ik vroeg me af of we vlak daarvoor op de Bergsche Maasdijk ook niet beter hadden kunnen draaien. Dan hadden we daar geen waaier gehad en was Erik niet in de moeilijkheden hoeven komen. Even onthouden voor de volgende keer…

Omdat ik jarig ben geweest had ik het idee om bij Fort Lunet wat te drinken. Ik had besloten om dit bij Hank voor te gaan stellen. Dat zou een tactische plek zijn waar iedereen moe gestreden zou zijn en juist weer energie zou krijgen voor het laatste stukje, wanneer ik ze blij kon maken met het voortuitzicht op koffie met appeltaart. Helaas Hank haalde ik niet, want Twan was me bij Meeuwen al voor geweest… Uiteraard stemde iedereen in.

Bij Fort Lunet was iedereen weer blij dat ze aan de koffie zaten. Er werd zelfs nog voor me gezongen. Dat is lang geleden kan ik jullie vertellen. Ook kreeg ik te horen dat Melody helaas stopt met haar lidmaatschap. De liefde heeft haar noordwaarts gesleept en het viel wel een beetje te verwachten dat ze zou stoppen. Desalniettemin vinden we het erg jammer. Toch blijft de hoop bestaan dat ze nog een keer mee gaat. Er resteren nog 3 ritten dit seizoen…

Rond 12.00 uur reden we de Kermis weer in. Op mijn voorstel om nog even in de Miami Trip trip trip trip…. te gaan werd niet ingegaan. Dit stelde ik dus maar uit tot vanavond met de kinderen. Helaas kwam ik er weer misselijk uit. Een tabletje tegen wagenziekte schijnt hiertegen goed te helpen. Ook deze moet ik maar even onthouden voor de volgende keer.

Bedankt en tot ziens mannen

Thais.